• 15.805 nieuwsartikelen
  • 178.323 films
  • 12.224 series
  • 34.004 seizoenen
  • 647.550 acteurs
  • 199.092 gebruikers
  • 9.377.091 stemmen
Avatar
 
banner banner

4 Luni, 3 Saptamâni si 2 Zile (2007)

Drama | 113 minuten
3,60 680 stemmen

Genre: Drama

Speelduur: 113 minuten

Alternatieve titels: 4 Months, 3 Weeks and 2 Days / 4 Maanden, 3 Weken en 2 Dagen

Oorsprong: Roemenië / Nederland

Geregisseerd door: Cristian Mungiu

Met onder meer: Anamaria Marinca, Vlad Ivanov en Laura Vasiliu

IMDb beoordeling: 7,9 (65.460)

Gesproken taal: Roemeense

Releasedatum: 1 november 2007

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Prime Video Niet beschikbaar op Prime Video
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot 4 Luni, 3 Saptamâni si 2 Zile

"At what moment do we begin to live?"

Roemenië ten tijde van de laatste dagen van het communisme. Otilia en Gabriela zijn studentes; ze delen een kamer in Boekarest. Gabriela is zwanger. De meisjes maken een afspraak om een zekere heer Bebe te ontmoeten in een goedkoop hotel. Hij zal Gabriela's illegale abortus uitvoeren. Maar Bebe weigert het geld van de studentes en wil betaald worden door een wederdienst.

logo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm still

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Reviews & comments


avatar

Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Ferdydurke

Ferdydurke

  • 1353 berichten
  • 854 stemmen

Menselijkheid, je daadwerkelijk inzetten voor een ander, dat kost wat. Dat kost véél, in een beklemmende dictatuur, die de menselijke integriteit en waardigheid als vanzelf aantast, corrumpeert. Daar leeft die dictatuur van, zo houdt die zichzelf in stand.

Dit is het verhaal van Otilia; niet van Gabriela, dat mag duidelijk zijn.

In die zin is het opvallend dat de 'betaling' van Otilia aan Bebe het enige moment in de film is waarbij het perspectief niet bij haar ligt.

Mungiu weet in woord en beeld de juiste toon aan te slaan in dit indrukwekkende drama, dat soms spannend is als een thriller, maar dat niet is.

Topfilm.


avatar van Baboesjka

Baboesjka

  • 891 berichten
  • 1926 stemmen

Goede film, al maakte hij de eerste keer dat ik 'm zag meer indruk op mij dan de tweede keer. Een triest, beklemmend en interessant verhaal met sterk acteerwerk. Realistisch gebracht, zonder poespas. Evenals Beyond The Hills van dezelfde regisseur geef ik deze film 3,5*.


avatar van Dievegge

Dievegge

  • 3173 berichten
  • 8201 stemmen

Grauwe realiteit wordt hier getoond, en dat kan meer aangrijpend zijn dan uitgesmeerd melodrama. Het begint met een bijna statisch beeld, al zit er toch wat beweging in de sigarettenrook, de goudvissen en de sneeuwvlokken achter het raam. De camera volgt de studente, gespeeld door een intense Anamaria Marinca, waarbij de tijd genomen wordt om de stilte en de hijgerige ademhaling te laten inwerken. Haar kamergenote zou reddeloos verloren zijn zonder haar toewijding. Die abortuspleger is een van de akeligste personages ooit, net omdat hij zo levensecht is. Het zwangere meisje is willens nillens op hem aangewezen, al kun je je afvragen of adoptie geen optie was. De actrice Laura Vasiliu was al dertig, maar lijkt jonger.

Ik neem aan dat de foetus nep was, al lijkt hij echt. Een scène die bijblijft is het familiediner, omdat je als kijker weet dat ze met haar gedachten elders is terwijl de eters doorratelen en ook nog neerbuigend doen omdat ze van het platteland is. In haar peergroene blouse steekt Otilia af tegen de grauwe omgeving. Abortus was niet enkel onder Ceausescu illegaal, maar hier krijg je de indruk dat de meisjes weinig keuze en weinig voorlichting hebben. Dat ze sigaretten moet kopen op de zwarte markt, zegt ook iets over die tijd en cultuur. Het laat een indruk na van mensen die door blijven ploeteren in een leven met weinig perspectief.


avatar van De filosoof

De filosoof

  • 2453 berichten
  • 1668 stemmen

Een indringende, beklemmende film over een abortus in Oostblok-land Roemenië.

De film begint rommelig in een rommelig studentenhuis met veel gebabbel tussen de studenten en dat veel focus legt op de zwarte markt: begrijpelijkerwijs een belangrijke kwestie in het Oostblok die tijd. De film geeft hier een mooi tijdsbeeld waarbij het wonderlijk is dat de jaren ’80 in het Oostblok zo veel lijkt op de jaren ’80 bij ons, ondanks het ideologische en culturele verschil.

Na een half uurtje wordt duidelijk dat al het gedoe en geregel ziet op een geplande abortus en dan wordt de film opeens sinister en spannend want snel wordt duidelijk dat abortus plegen er een hachelijke en strafbare zaak is (tegelijkertijd werd juist abortus zeer veel clandestien uitgevoerd in het Oostblok bij wijze van dezelfde zwarte markt). Ook de aborteur is een vreemd, sinister figuur en de interactie tussen hem en de meisjes is fascinerend. De dialogen en de karakters zijn levensecht en het is niet moeilijk mee te leven met de personen. In een interview die bij de film op de DVD staat legt Mungiu uit dat hij niet als regisseur een verhaal wilde vertellen maar ons toeschouwer wil laten zijn bij de gebeurtenissen en personages die een interne logica volgen. Daarbij zijn er bewust zaken niet afgerond om zo te benadrukken dat ook de film niet een afgerond verhaal is: het leven is groter dan dit verhaal. En die interne logica volgend bleek dat de film in wezen niet over twee meisjes en hun vriendschap gaat maar over Otilia die immers alle beslissingen neemt; Gabriela lijkt een hulpeloosheid en afhankelijkheid te hebben die wellicht deels karakter deels het gevolg van het communisme is.

Ik weet niet of de film anti-abortus is: de film bekritiseert mijns inziens niet zozeer abortus als zodanig als wel de clandestiene abortuspraktijk in Roemenië zodat de film in die zin juist lijkt te pleiten voor legalisering. De clou lijkt het einde van de film te zijn als de meisjes afspreken nooit meer over deze avond te spreken: een noodzakelijk lijden in stilte ten tijde van Ceausescu, welk zwijgen na de val van de Muur eindelijk kan worden doorbroken, bijvoorbeeld door deze film.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Tot zover de film. Bij de DVD zit een documentaire die de context geeft: Roemenië was het meest liberale Oostblokland – de favoriet en de hoop van het Westen – maar Ceausescu verbood abortus in 1966 (en impliciet alle contraceptie) om de bevolking in feite te vervangen door een nieuw, sterk Roemeens volk dat waarlijk communistisch kon zijn (elk totalitarisme wil ‘de nieuwe mens’ voortbrengen). Vrouwen werden aldus massaal ongewenst zwanger, resulterend in een babyboom maar ook in vrouwen die van alles in hun baarmoeder brachten om de vrucht af te drijven en talloze kwakzalvers die vrouwen de dood in dreven met slecht uitgevoerde abortussen. Toen door de abortussen na een paar jaar het geboortecijfer weer afnam, gingen milities in ziekenhuizen patrouilleren en werden vrouwen gemarteld tot de dood erop volgde om hun aborteur prijs te geven: Ceausescu’s Decreet 770 ontaardde zo in een heuse ‘stille oorlog’ tussen Ceausescu en de Roemeense vrouwen. Die oorlog werd nog feller toen het economisch steeds slechter ging en steeds minder vrouwen nog kinderen wilden. De maatregelen van de Partij om abortus te voorkomen werden steeds totalitairder – men begon alle vrouwen te onderzoeken om zo vroegtijdig zwangerschappen op te sporen en te begeleiden – terwijl de vrouwen zichzelf nauwelijks konden voeden, laat staan hun kinderen die dan ook vaak ongewenst ter wereld kwamen.

Ceausescu’s Roemenië was in wezen uiterst nationalistisch: de Roemenen moesten overal de besten in worden en het doel van het Decreet was een nieuw superras (dus eugenetica). Omdat de zigeuners juist de perfectie van de Roemenen in de weg stonden mochten die wel abortus plegen, ondanks het Decreet. En iedereen herinnert zich de tehuizen vol verwaarloosde gehandicapte kinderen die als afval werden achtergelaten zonder liefde of verzorging en soms levend door ratten werden opgegeten.

Uiteindelijk kreeg ook het Westen genoeg van Ceausescu en kwam hij alleen te staan. De grote ironie is dat nota bene de kinderen van Ceausescu’s Decreet 770 – de volmaakte ‘nieuwe mensen’ – het communistisch experiment beëindigden en de Ceausescu’s executeerden.

Een en ander herinnert eraan dat het communisme in het Oosten een hybride ideologie – half progressief (links), half reactionair (rechts) – was. De gedachte achter het marxisme (in z’n Rousseau-vorm) is: de mens is een sociaal dier en leefde in een communistische gemeenschap waarin alles met elkaar werd gedeeld (de cultuur van jagers en verzamelaars) en het liberale kapitalisme heeft de gemeenschap verwoest, maar de zo van zichzelf en de medemens vervreemde ‘beschaafde’ mens zal in opstand komen en een nieuwe gemeenschap scheppen waarin alles wordt gedeeld (de mens keert in een bewuste en technologisch hoog ontwikkelde vorm terug naar het paradijs waar hij uit was gegooid door het bewustzijn van zichzelf dat hem egoïstisch maakte). Maar in het Oosten leefde men nog in een traditionele samenleving met hooguit een eerste stap naar het moderne liberale individualisme, zodat het communisme daar deels ook een reactionaire beweging was tegen de moderniteit ter behoud van de traditionele gemeenschap en haar waarden (dat het gemeen heeft met het fascisme). Onder het communisme zijn mannen en vrouwen volstrekt gelijk maar tegelijkertijd werden in het Oosten traditionele waarden behouden en bv. de seksuele revolutie verworpen als Westerse liberale decadentie. De man bleef er de baas over het lichaam van de vrouw (en zoals de film suggereert: de gevolgen van seks zoals ongewenste zwangerschap niet het probleem van de man); Ceausescu was zelf een boerenzoon en voor hem was de vrouw daarom onder meer een baarmachine, hetgeen hij aldus gebruikte om een nieuwe gemeenschap te vormen.


avatar van Onderhond

Onderhond

  • 87597 berichten
  • 12851 stemmen

Niet best.

Ik lees hier overal dat de film niet meteen beantwoordt aan het mistroostige Oost-Europese cliché, maar dat doet de film wat mij betreft nét wel. Het is alsof de Dardennes gereïncarneerd zijn in Roemenië. Lelijkheid, armoede en troosteloosheid, en dat uitgesmeerd over dik 110 minuten. Ga er maar lekker voor zitten.

Het is dat het acteerwerk nog goed is, dat zo'n beetje het enige wat deze film nog rechthoudt. Daarnaast is het gewoon een opeenstapeling van ellende die zich voortsleept van begin tot eind. Visueel is het een kerkhof, de soundtrack is sowieso veelal afwezig en ondanks dat de film een klein beetje wil shockeren (met de foetus in beeld), wil ook dat niet echt goed werken.

Het gaat dan ook nog eens uit als een nachtkaars. Het is allemaal zo nadrukkelijk en geforceerd dat een drama als dit mij gewoon weinig tot niks doet. Realistisch vind ik het ook niet, maar da's wel vaak de term die gebruikt wordt voor dit type mistroostige dramas. Ik hoop in ieder geval dat die mensen een beter leven hebben dan hierin werd afgebeeld.

1.5*


avatar van mjk87

mjk87 (moderator films)

  • 14534 berichten
  • 4518 stemmen

Beetje wisselend gevoel hierbij. Ergens wel een goed geacteerde en mooie film over de troosteloosheid in Roemenië van toen en vooral de situatie van vrouwen daar. Dat alles in afgebladderde betonnen flats, altijd nat en grijs buiten, treurige wantrouwige mensen op straat en achter receptie desks en weinig om vrolijk van te worden. Maar zoals al uit mijn opsomming blijkt, subtiel is het allemaal niet en soms ook echt te veel waardoor het zelfs een beetje op een parodie gaat lijken. Het zal vast allemaal geen hosanna zijn geweest, maar zo treurig? De regisseur drijft wel vaker door. Ook die scène op dat feestje wordt nodeloos gerekt, zoals ik sowieso af en toe wel frustraties kreeg van de film en het gedrag van mensen dat je soms wel wilde uitschreeuwen dat men anders moest gaan handelen. Enfin, een film die soms frustreert is nog altijd beter dan een film die niks met me doet, maar echt positief is het niet per se. 3,0*.


avatar van Shadowed

Shadowed

  • 11414 berichten
  • 6715 stemmen

Minder dan verwacht.

Gekeken omdat dit 1 van de lievelingsfilms was van Gaspar Noé, een regisseur die wel mooie visuele kunstjes kan verrichten. Hier had ik dus visueel ook hele hoge verwachtingen van, maar ben ik met de verkeerde verwachtingen de film gaan kijken.

In plaats daarvan kreeg ik een hele nerveuze, mistroostige film voor mijn kiezen, die ik ook niet meteen had verwacht. Vooral omdat ik me hier voor de verandering niet mee ingelezen had. Ik ging dus vrijwel met hoge verwachtingen de film in, maar eigenlijk dus ook blanco.

Het camerawerk is bijzonder, maar al die nerveuze bewegingen en constante bewegingen had voor mij geen meerwaarde. Vooral in het begin, als de camera Parkinson lijkt te hebben, snapte ik niet waarom Mungiu überhaupt ervoor koos. De film zelf was namelijk rustig, droevig en absoluut nergens intens of nerveus.

Acteerwerk is solide, niks op aan te merken. De 2 dames maken allebei indruk, en die dokter trouwens ook wel. Sterkste scene was hier dan ook de onderhandeling voor abortus, al mogen de abortus zelf en de ruzie na het verjaardagsfeest ook zeker genoemd worden. Waren eigenlijk ook de enige goede scenes, maar ze namen al snel de helft van de speeltijd in.

Eerste 30 minuten is ronduit saai, weinig interessante visuele dingen en geen pakkend verhaal. Visueel ziet het er lelijk uit, maar dat was hier juist in voordeel. Vooral omdat dat de film dan nog net het realistische randje geeft dat hij nodig had, alleen jammer dat het in de nerveuze-camera manier moest gaan.

Enkele intense, rauwe en intrigerende momenten, maar ook momenten waar je van in slaap kan vallen. Zo'n scene bij het verjaardagsfeest aan tafel had gewoon nooit zo lang door mogen gaan. En hierdoor blijft het tempo zo goed als uit. Daardoor redelijke moeite met het uitkijken van de film.

Wel, dankzij enkele bizar sterke scenes daartussendoor en de realistische en rauwe omgeving, nog een voldoende. Anders was dit weer een geprezen tegenvaller voor mij geworden.


avatar van Fisico

Fisico

  • 10039 berichten
  • 5398 stemmen

Niet het meesterwerkje dat ik dacht dat het was. Wat uiteraard ook niet wil zeggen dat het geen goede film is. Ik heb er alvast van genoten. Nu ja, erg veel te genieten was er wel niet in deze vrij mistroostige rauwe film. Centraal staat het thema van abortus en dat binnen de context van het communistische regime eind jaren tachtig van Ceaucescu. In de lijn van Das Leben der Anderen (2006) heerst er ook een soort bevreemdend en beangstigend sfeertje van de controlerende overheid als was het hier een vrij softe versie ervan.

Het aanzetten tot, het ondergaan of het medeplichtig zijn aan het meewerken tot abortus is bij overheid verboden en wordt bestraft tot gevangenisstraffen tot 10 jaar. Het houdt Bebe, Otilia en Gabriela niet tegen om hun plan tot uitvoer te brengen. Fijn is ook dat de regisseur niet noodzakelijk een moreel standpunt inneemt. Alles is zeer sober gefilmd, zeer statisch ook en bij momenten zelfs iets te lange scènes waarbij ik spontaan moest terugdenken aan Fien Troch's Kid (2012).

De scène bvb aan de feesttafel geeft mooi weer met welk moreel gevoel Otilia kampt. Zij onderging de abortus niet, maar is minstens evenveel betrokken bij het gebeuren. Als hoofdpersonage zie je als kijker alles vanuit haar standpunt. De feesttafel bevestigt dit, maar deze scène is te langdradig en te statisch gefilmd om nog boeiend te zijn. Het is een vrij sobere film tot aan de climax op het einde. Schokkend en confronterend was het bijna. Ik kan wel wat hebben in een film, maar ik kan me best voorstellen dat een ander hier niet goed van is. Er wordt vaak gesproken over abortus, maar het werkelijk zien is toch nog wat anders. Je wordt onmiddellijk met de neus op de feiten gedrukt. Knap welk gevoel Mungiu bij de kijker wenst te leggen, maar in zijn geheel volgt zijn film net niet.


avatar van knusse stoel

knusse stoel

  • 3285 berichten
  • 4320 stemmen

Sommigen denken zoals TornadoEF5 eerder schrijft, dat Roemenië aan de andere kant van de wereld ligt, een heel andere cultuur heeft en dan komt men erachter dat het veel lijkt op Nederland. Zelf heb ik er enige jaren rondgezworven, daar een relatie gehad en de cultuur, het leven daar ervaren, het was een eyeopener dat de mensen daar heel veel leken op de mensen uit mijn eigen buurt hier in Nederland.

Het enige wat anders was, is de religie. Ik kom uit het protestante Nederland wat redelijk vrijgevochten is (tenminste ik wel ) en in Roemenië is men vaak (orthodox) Katholiek, soms niet al te streng heb ik meegemaakt maar de rites zitten er wel in en men houdt zich voor de buitenwereld ook goed aan de regels.

Zo ook in deze film, Gabriela is (veel te laat) tot de conclusie gekomen dat zij een abortus wil ondergaan maar probeer dat maar eens in het Roemenië uit 1988. Na 3 maanden zijn de eisen van een aanklager gelijk aan een proces tegen een moordenaar. En Gabriela is helaas veel te laat met haar besluit om de foetus te laten verwijderen door één van de dubieuze beoefenaars die dit uitvoeren.

Deze "operatie" zou in de huidige tijd ongeveer 615,29 euro kosten, toen ik daar was verdiende een lerares aan het Lyceum (professor) ongeveer 150 euro. Dat was begin jaren '90 vorige eeuw.

Dus Gabriela ging een grote schuld aan en wat mij opviel, het vriendje (zoals vaak) was nergens te bekennen.

De film laat goed zien hoe het ging en was in die periode. Men had vrijwel altijd een Dacia als men een auto bezat, vaak woonde men in een flat, 3 kamers waarvan 2 slaapkamers en een woonkeukentje. Erg gezellig als je met 4 mensen in zo'n appartement woonde. (vond ik)

Ook viel mij weer op dat het personeel zich erg onverschillig gedroeg naar klanten toe, je had je werk en na 8 uur arbeid ging je naar huis. Aan klantenservice deed men weinig want het werk was alleen voor het inkomen en men moest jou niet lastig vallen met "gezeur". Het probleem was dat deze mentaliteit in het gehele Oostblok aanwezig was. Ik heb het vrijwel nooit anders ervaren en men kwam er ook voor uit als je er naar vroeg.

Je ziet het ook steeds terug in de film, in het hotel waar het verhaal zich grotendeels afspeelt zie je het mooi terug bij de receptie en de bediening.

De film laat dus een mooi tijdsbeeld zien hoe het vaak was in het Oostblok, een prima verhaal met een uitstekende set met goed acterende acteurs. Het verhaal komt iets traag op gang maar daardoor leer je de meisjes ook iets beter kennen. Mooi dat men studenten gebruikt in het verhaal (ze hadden ook een jonge vrouw kunnen nemen met haar vriendin).

Een ruime 8!


avatar van Lovelyboy

Lovelyboy

  • 3926 berichten
  • 2934 stemmen

Gisteravond met deze 4 maanden, 3 weken en 2 dagen op de Roemeense toer, en daarmee ook zowaar de eerste keer dat ik een Roemeense film zie. Ik vond deze bij de kringloop waar het cijfergemiddelde mij voldoende motiveerde om de film mee te nemen en te proberen. Toch hoeft dat niet automatisch een voltreffer in te houden...

Het verhaal is maar al te duidelijk tijdens de nadagen van de Roemeense dictatuur, waar de twee dames Otilia en Gabi zich op een gevaarlijk pad begeven met abortus iets dat in de getoonde troosteloos, armoedig en grauw wereld, die Roemenië op dat moment heet, ook nog niet echt een sinecure blijkt te zijn. Want temidden van een warige Gabi, een mislukte reservering en een achterdochtige koene ridder, alhoewel koen, is het toch Otilia die de boel bijelkaar houdt en de dingen regelt. En dat terwijl voor Otilia zelf ook nog enkele persoonlijke dingen spelen.

Het zijn vooral die laatste dingen, de persoonlijke dingen van Otilia, die mij niet zo bekoren en een beetje ongrijpbaar blijven. Rond de abortus slaagt de film er juist in om een bepaalde pijnlijkheid en ongemakkelijkheid te vangen die absoluut sterk te noemen is. Dit samen met een bepaalde jaren '80 aankleding en de reeds genoemde grauwe en treurig aandoende sfeer heeft de film al heel wat, net als de zogenaamde koene ridder met zijn 'voorwaarde'. Het tekent de mens in het algemeen met al zijn vooroordelen, betweterigheid, neerbuigendheid en in het geval van de koene ridder ook nog eens in staat om overal een slaatje uit te kunnen slaan. Walgelijk eigenlijk. Daarnaast staan ongetwijfeld keuzes, gedurfde keuzes, in een dergelijke totalitaire staat centraal als onderwerp.

Maar een homerun is 4 maanden 3 weken en 2 dagen toch zeker niet en vooral vanwege de relationele besognes van Otilia die ook nog onder de aandacht komen. Want hoe kan ze haar vriendin nu in de steek laten? Oké, de gesprekken aan tafel zijn kennelijk nodig om de verschillen in klassen en bij behorende neerbuigendheid te tonen, een bepaalde verdeeldheid in het jaren '80 Roemenië, maar toch...dit ging over een abortus? Afijn, tegen die tijd heb ik het wel al een beetje gehad met 4 maanden 3 weken en 2 dagen waarin ongetwijfeld sterk geacteerd wordt en een bepaalde authenticiteit gevangen wordt, maar de film mij vooral ook stroef, heel stroef, overkomt. En heel eerlijk heb ik eigenlijk vanaf de eerste tot de laatste minuut niets met deze film. Een voldoende voor de moeite wat mij betreft.


avatar van El  Loco

El Loco

  • 1101 berichten
  • 2381 stemmen

Deze 4 Luni, 3 Saptamâni si 2 Zile is geen film die je moet gaan zien als je met een goed gevoel uit een film wilt komen. Ik heb nog niet al te veel Oostblok films gezien, maar ze slagen er meestal in om een erg realistische en grauwe film te maken over een zwaar onderwerp en dat is hier niet anders.

De opbouw naar het deel in het hotel is weinig bijzonders, maar eens Gabita in het hotel de keuze moet maken om de abortus te laten doorgaan, ontstaat er wel een erg intense spanning tussen Gabita, Otilla en de 'dokter'. De scène met het etentje bij de familie van Otilla's vriend is toch ook bijzonder. Op zich gebeurt er net veel meer dan wat praatjes over koetjes en kalfjes, maar wetende wat er allemaal gebeurd is, geeft dit een erg benauwd en ongemakkelijk gevoel dat je daar als kijker ook helemaal niet aanwezig wil zijn. Dat we op het einde de foetus te zien krijgen, had voor mij niet gehoeven. De blik van Otilla verraadde al genoeg dat dit een gruwelijk beeld is.

Die Otilla wordt overigens erg sterk neergezet door Anamaria Marinca. Ze komt erg sympathiek over door haar volledig weg te cijferen om haar vriendin te helpen bij haar abortus. Het contrast met Gabita kan niet groter zijn, want zij komt erg egocentrisch over. Zeker de eindscène waarbij ze aan tafel zitten nadat Otilla de foetus gedumpt had, gaf een erg ongemakkelijk gevoel naar Otilla toe.

Grauwe en realistische film die toch even blijft nazinderen. Misschien moet ik toch vaker op zoek gaan naar een Oostblok film.

3.5*