Central do Brasil (1998)

De film werd terecht overladen met prijzen en de acteerprestatie van Fernanda Montenegro is uitmuntend. Vinicius De Oliveira maakte een sterk debuut. Voor hij in deze film meespeelde, was hij nog gewoon schoenpoetser. Regisseur Salles maakte kennis met De Oliveira toen die hem geld vroeg om eten te kopen. Salles, die vijftienhonderd screentests voor deze film achter de rug had, besloot er nog eentje te doen. De voormalige schoenpoetser mocht zich acteur noemen. The American Dream in Brazillië...

Ik moest (net als Menni) ook denken aan Il Ladro di Bambini. Deze film is duidelijk minder subtiel, minder goed en moet het meer van de humor hebben. Verre van briljant, maar de manier van filmen en de couleur locale trekken dit tot boven het gemiddelde.

3.0*

Ontroerend met mooie schetsen en beelden, maar echt raken wilde het me maar niet. Ik houd het voorlopig maar op 3 sterretjes, wachtend op de volgende verloren zondagmiddag...

Hoewel ik niet persé van de actiefilms ben, ben ik dan ook maar een simpele ziel, want ik kon deze film ook niet super vinden. Oh ja, het acteerwerk is van goed niveau. Helaas vond ik echter de beide hoofdpersonen eerder irritant dan sympathiek. Alleen Irene (Marília Pêra) kon me wel bekoren. Zoals ik zei, wordt er goed geacteerd en de fotografie is wel mooi, maar verder vond ik het een (sentimentele) draak van een film. Ik kom dan ook niet verder dan een mager 3-tje.

En waarom niet plaats 242 of 244?

Sterke film overigens. Verhaal is mooi, af en toe gaat het net ietsje te ver richting 'klein jongetje-wat schattig', maar gelukkig is dat slechts sporadisch. Verder, en ik heb het al vaker gezegd, is bijna niets zo fotogeniek als het Braziliaanse platteland of kleine Braziliaanse plaatjes. Ongelofelijk hoeveel sfeer daarvan uitstraalt en hoe goed Salles dat op film kan zetten. Uiteindelijk is het verhaal ook zeer bevredigend en ontroerend. 4*

Fijne film. Het verhaal zweeft tussen drama en feel-good. Vooral dat laatste is fraai gedaan en vaak wat gelaagder dan de wellicht meer op de voorgrond staande negatieve ontwikkelingen: humor, sprankjes hoop en kleinmenselijke gedragingen die, zoniet herkenbaar dan toch ontroerend zijn. Dat alles is ook nog eens mooi, stijlvast in beeld gebracht. Wel kent de film zijn mindere momenten en vond ik de muziek niet top. Central do Brasil valt in ieder geval in de categorie 'sympathiek', wat goed is voor 3,5*.

Mooie film van Walter Salles. Het mooie aan deze film is, om te zien hoe de relatie tussen Rosa en Josue eerst ontzettend stroef is. Naarmate de reis vordert groeien de twee echt naar elkaar toe en krijgen de twee toch, zei het ietwat noodgedwongen, een band. De film bevat mooie beelden van Brazilië, fijne sfeervolle muziek en het verhaal werkt gewoon. Daarnaast spelen beide hoofdrolspelers gewoon erg overtuigend. Vooral Fernan Montenegro is voor de kijker heel herkenbaar, omdat ze simpelweg erg eenvoudig en niet knap is en daardoor overkomt als iemand die je in het dagelijks leven zomaar zou kunnen ontmoeten. Daarnaast is de film nergens overdreven sentimenteel, waar sommige films ook nog wel eens de mist mee ingaan. Ook het einde is mooi en past goed bij deze film.

4,0*

Uitstekende film.

Een film over het zoek naar liefde en uiteindelijk naar je zelf. Heerlijk cynische rollen zowel van Fernanda Montenegro alsvan onervaren Vinícius de Oliveira. Emotioneel werkt de film bij vlagen wel. Alhoewel die verschrikkelijke muziek-keuze dat behoorlijk hinderlijk maakt. Enigzing kon maar een tune mij bekoren. Best jammer, want die landschap-shots waren niets minder dan briljant. Pure realisme nota bene.

Persoonlijk zou een Anti-climax optimaal voor mij werken. Bij dezen bedoel ik dat de shot wanneer Jose en Dora weg lopen na de (tweede) voormalige huis van Jose's vader zonder succes. Die shot zou 4,5* van kunnen maken.

dergelijke films zijn altijd welkom. Die levensechte realisme grijpt me keer op keer. aanrader!

4*

Simpel in opzet, groots in subtiele schoonheid. Heel lief en oprecht verhaal over hoe een vrouw haar eigen zuurheid weet te overwinnen in de zoektocht voor een jongetje.

Een erg eerlijke film over een verbitterde vrouw die opnieuw menselijker wordt, wanneer ze een jongen helpt om zijn vader terug te vinden. De personages voelen "echt" aan. Geen typetjes of karikaturen... dit zijn mensen met de juiste gevoelens en emotionele reacties op de juiste momenten. Dora steelt de show als iemand die (opnieuw) op zoek is naar zichzelf. Ze leert opnieuw voelen, ze leert opnieuw om andere mensen te geven. Het is haar verhaal, niet dat van de jongen.

De muziek vond ik niet sterk. Hetzelfde deuntje keert veel te veel terug en raakte ook geen snaar in mij. In zo'n films, die diep binnen in de mens kijken, vind ik gepaste muziek belangrijk en het deed me niks. Als hoopgevende film wordt de toon nooit pessimistisch, al is er soms veel reden voor. Maar nee, op het einde van de film was alles zoals moest zijn en is iedereen gelukkiger dan in het begin van het verhaal. Mooie film met enkele goede momenten, maar toch geen blijver wat mij betreft. 3,5*

Vooral een lieve, sympathieke en humane film waarin Fernanda Montenegro de show steelt. Als je mij zou zeggen dat ze al 15 jaar dag in dag uit op dat station zou zitten, zou ik het geloven! Verder ook mooi hoe de regisseur haar in beeld brengt, niet louter als een vrouw die de wereld probeert te verbeteren, maar ook kijkt naar wat haar eigen gewin is in de hele zaak. Dit zorgt soms voor wat ongemakkelijke maar zeker ook voor genoeg komische situaties.

Het camerawerk oogt verzorgd en sfeervol door al die Braziliaanse levendigheid. Vooral dat moment bij nacht waar Dora Josue uit het oog verliest en volledig over haar toeren de controle over haarzelf verliest zag er adembenemend uit. De relatie die zich tussen de kleine jongen en Dora ontvouwt is er eentje om in te lijsten al kon ik wat minder met de momenten waarop de 2 een mogelijke vader aandeden en het jongetje telkens met gebogen hoofd wegliep als het uiteindelijk niet zijn vader bleek te zijn.

Verder niets te klagen en zeer tevreden met het down-to-earth einde! 3,5*

Mooie Braziliaanse roadmovie, waarbij een jongen, wiens moeder net is overreden door een bus, samen met een alleenstaande vrouw, die brievenschrijfster is op een station, op zoek gaan naar zijn vader. Ook mooi uitgewerkt is de haat-liefde-verhouding tussen de twee.

Flinterdun en ietwat voorspelbaar verhaaltje, maar door een scheut emotie en aardige plaatjes (hoewel ik Brazilië nou niet bepaald één van de mooiste landen vind) toch een zeer aansprekend geheel.

Verder weinig mee mis, leuk om een keer te zien. Begint als een drama, eindigt als een feelgood.

Mooi aangepakte roadmovie over de band tussen een verzuurde, oude vrouw en een jochie dat zijn moeder zojuist heeft verloren.

Dit levert mooi dialogen en situaties op, alleen moet ik zeggen dat ik ondanks de professionele aanpak niet helemaal gegrepen werd. Ik miste de x-factor in deze film.

3*

Na alle lovende kritiek een wat minder mild bericht van mij.

Niet onaardig, dat zeker niet. Fernanda Montenegro zet een mooi authentieke persoon neer in de vorm van Dora, maar overtuigd naar mijn inziens nooit. Ik vind de meeste dialogen ook stroef verlopen (misschien heeft het met de brakkige Nederlandse ondertiteling te maken - Portugees versta ik niet). Frustrerend en boeiend om de onnozele beslissingen van Dora te volgen, waar ze uiteindelijk toch de enige juiste beslissing maakt. Ook hulde voor Vinícius de Oliveira, die zijn schoensmeer aan de wilgen moest hangen om ineens aan een grote film mee te doen.

De mooi geschoten beelden en de vele armoede geven een goed beeld van het Braziliaanse leven weer. Het deed me bij vlagen terugdenken aan mijn bezoek aan Brazilië.

Aangename begeleidende muziek, maar meestal teveel op safe gespeeld.

Ik ben gek op roadmovies; de landschappen, de mooie ontmoetingen, het avontuur. Central do Brasil voldoet deels aan mijn verwachtingen; er is veel natuurschoon, maar ik heb niet veel bijzondere ontmoetingen voorbij zien komen en het avontuur is te schraal - al draait het daar niet om in deze film.

Mooie, eerlijke film, maar ik vraag me af waarom er zo met prijzen gesmeten is (de hoes is ermee besmeurd).

3*

Herzien na ruim tien jaar, blijft een mooie en bij vlagen aangrijpende film. De soms wat stroperige muziek is hier en daar wat misplaatst en de jonge De Oliveira is sporadisch iets te onervaren voor de benodigdheden van zijn rol, maar overwegend is de wisselwerking tussen de twee hoofdrolspelers geloofwaardig en overtuigend uitgewerkt. De roadmovie-aspecten van de film zorgen voor mooie plaatjes en een fijne sfeer. Alles verloopt rustig en bouwt mooi op naar een emotionele climax die precies de juiste toon weet te treffen.

Warme, rustige en emotionele zoektocht naar de vader van een kind. Dora en Josué zijn twee interessante tegenspelers en tijdens hun reis worden ze bijgestaan door soepele achtergrondmuziek. Helaas blijft de hele trip nogal duf en vanzelfsprekend zonder echte grote verassingen waardoor het blijft hangen in een langdradige toestand die je op geen enkel moment weet te overdonderen. Althans, het deed me niet zoveel en afgezien van een paar leuke dialogen heb ik niet extreem veel noemenswaardigs mogen aantreffen.

Sterke film. Walter Salles is een slimme filmmaker. Hij wil heel duidelijk wat kwijt over zijn land, maar is verstandig genoeg om het geen doel op zich te laten zijn. Een roadmovie leent zich perfect voor een film die laat zijn hoe mooi (letterlijk) een land(schap) kan zijn en tegelijk in welke sociaal economische staat het verkeert. Salles geeft daar sterk invulling aan, nogmaals door haast terloops te laten zien hoe de achterstandsbuurten zijn en hoe onmenselijk het land voor kinderen is. Het doel blijft de zoektocht en vooral de relatie tussen de hoofdpersonages.

De ontwikkeling van die relatie en eigenlijk gewoon de plot op zich zijn nogal voorspelbaar en zelfs nogal onderhevig aan gimmicks. Toch wordt het nooit te trucerig en blijft de film vooral oprecht en geloofwaardig overkomen. Dat komt met name omdat de personages ontzettend goed zijn uitgewerkt. Dora is een interessant personage. Geen moraalridder, die perse het goede wil doen. Nee iemand die pas na een verdorven daad enigszins en schoorvoetend het jongentje helpt. Een eenzaam en verbitterd iemand op zoek naar liefde. Josue is een ventje met hoop, dromen en iemand met een eigen wil. Geen lei(ij)dend voorwerp , maar iemand die zelf keuzes maakt. Beide echt uitstekende acteurs trouwens zeg.

Dat Salles een slimme filmmaker is blijkt onder meer door momenten als de brievenschrijf scenes. Dit brengt niet alleen de plot op gang, het zorgt voor een introductie waardoor we de situatie van beide hoofdpersonages leren kennen en geeft de rest van de plot ruimte om zich hierna te ontvouwen. Bovendien komt er ruimte voor de verhalen van gewone mensen die de situatie weergeven van het land. Effectief filmmaken.

Verder zorgen nog wat sterke scenes en mooie muziek ook voor een prettige filmervaring. 4 verdiende sterren.

Lag hier al heel lang op de plank, totdat ik erg ben verrast door On The Road, wat me ook de aanleiding heeft gegeven om meer van Sallas te gaan zien. En zo dus met deze begonnen (Motorcycle Diaries ligt ook al een tijd op de plank) en ook dit is weer een schitterende en ontroerende Braziliaanse roadmovie. Sallas zou eigenlijk wel de alternatieve Wim Wenders kunnen worden. Hier maken we kennis met Dora, een oudere vrouw die op het centraal station van Rio voor dyslectische mensen brieven schrijft. Echt een vriendelijk, vrolijk type is het niet en ze mokt en chagerijnt maar wat door der beroep heen, en ook de vele mensen die daar een brief laten schrijven hebben geen zonnige hoogde van haar. Echt een derderangs zuurkut om het zo maar te zeggen. Dan moet ze een brief schrijven van een moeder en haar zoontje Josue, die bestemd is naar de vader van Josue die hij al sinds kleins af aan niet meer heeft gezien. Josue is ook erg prachtig vertolkt als een gevoelig jongetje met toch nog een ongelimiteerd hoop wilskracht. Ook die kennismaking is niet al te vriendelijk, zelfs wanneer ze ziet dat Josue's moeder is overreden heeft ze nog maar weinig mededogen. Maar dan beseft ze, als ze Josue zo alleen op het station ziet zwerven dat ze toch wel een beetje te ver is gegaan, en besluit Josue bij de hand te nemen en voor te stellen om zijn vader op te zoeken, wat in momenten niet al te rooskleurig verloopt maar wel uitmond op een tocht die hun dwars door Brazilië doet doorkruisen en waarbij de band tussen de 2 steeds sterker word en waar ze, ook gewoon allerlei bijzondere dingen tegenkomen onderweg.

Dit was gewoon een zeer geslaagde film met behoorlijk wat sfeer en realistisch acteerwerk. Prima culturele muziek ook en prachtige plaatjes van het Braziliaanse platteland. Ook deze film van Sallas verraste me weer aangenaam. Ook gewoon bijzonder om eens door Brazilië te kruizen ipv Amerika. Prima!

4,0*

Een minimalistische road movie.

Alle lovende kritiek ten spijt kon deze film me niet echt grijpen.
Het uitgangspunt is wel aardig: Cynische, amorele vrouw gaat noodgedwongen op pad met getraumatiseerd knulletje. De twee mogen elkaar niet en eigenlijk blijft dat zo tot ver in de film. Het is dan ook niet zozeer een verhaal over ontluikende vriendschap maar over de bewustwording van Dora dat haar leven leeg en eenzaam is, wat het best naar voren komt als ze de goeiige vrachtwagenchauffeur nog nét niet bespringt. De film komt vrij realistisch over, dingen worden niet mooier voorgesteld dan ze zijn, maar het blijft allemaal iets te droog.

Deze film stond bij mij werkelijk al jaren in de planning, en nu eindelijk dan gezien. Verbaast me eigenlijk dat het relatief gezien weinig stemmen heeft, dit is toch wel een van de grote films uit Brazilië en verplichte kost voor elke filmliefhebber.

Het verhaal lijkt op het eerste gezicht cliché: vrouw helpt jongetje om zijn vader te vinden, maar er gaat veel meer schuil. Het biedt ons een kijkje in het alledaagse Brazilië van een groot deel van de bevolking en dat eigenlijk nooit wordt verfilmd. Geen ghetto's, geen bendes, maar een gepensioneerde en verbitterde lerares die om rond te komen haar dagen op het centraal station doorbrengt met het schrijven van brieven voor analfabeten, er niet voor schuwt om mensen op te lichten, en geen kans om aan geld te komen voorbij laat gaan.

Op een dag raakt ze opgescheept met een straatjongetje waarmee een wederzijdse haat-liefdeverhouding ontstaat, ze willen elkaar niet maar hebben elkaar nodig. Hij heeft haar nodig om zijn vader te vinden, zij heeft hem nodig om haar knagende geweten te sussen. Samen trekken ze door het land en aan hun hand laat de film ons het binnenland van Brazilië zien. Kleine verlaten dorpjes waar de bus niet elke dag komt, een straatarme bevolking die zich vastklampt aan religie en alle hoop daarop vestigt, en een noodgedwongen zelfredzaamheid die de samenleving verhard.

Het acteerwerk is uitstekend, Fernanda Montenegro speelt meesterlijk en werd o.a. voor de Oscar genomineerd, maar Gwyneth Paltrow (Shakespeare in Love) ging ermee vandoor. De film kreeg een lading nominaties, o.a. in Berlijn, San Sebastián, Sundance en Frankrijk. Het jongetje, een schoenpoetser die door de regisseur "ontdekt" werd toen hij bedelend op hem afkwam, draagt ook bij aan het realisme uit deze film.

Een film die je niet koud laat en die je niet snel vergeet. 4*

Filmisch en inhoudelijk uitstekend geslaagde film al neigt hij op het einde toch wel een beetje naar het melodrama.

In ieder geval heel mooi portret van een oude, eenzame en verbitterde vrouw, niet bang van leugen en wat bedrog die er in slaagt een goede daad te stellen waardoor zij vriendschap en genegenheid terugvindt.

Ook mooie natuurbeelden, close-ups en pittige dialogen.

De kleine Vinicius de Oliveira speelt fantastisch, terwijl Fernanda Montenegro terecht meerdere keren werd gelauwerd.

Prima roadmovie over de hardvochtige brievenschrijfster Dora die op een dag wordt geconfronteerd met de 9-jarige Josué, die juist zijn moeder heeft verloren en op zoek wil naar zijn vader. Met bus en truck, trekken ze door onbekende streken en ondernemen zij een boeiende reis.Een eenvoudig verhaal maar ook zeer treffend. Regisseur Walter Salles weet voldoende spanning in de film te stoppen zodat het nergens voorspelbaar wordt. Dat begint al bij de openingsbeelden; waar we de analfabeten hun hartenkreten zien dicteren. Gelukkig was er geen “happy-ending” en is er ook niet gekozen voor grote tragiek.Het had zeker afbreuk gedaan aan de film! Uiteraard zijn er veel beelden van het Braziliaanse landschap te zien. Opvallend was het, dat er zeer goed geacteerd werd. Door zowel Fernanda Montenegro (Dora), als de jonge, ontwapenende De Oliveira (Josué).

Een lange aflevering van Spoorloos.

Na jaren weer eens herzien en hij heeft aan kracht niet ingeboet.

Sterke performance van de twee hoofdrolspelers die tijdens de roadtrip steeds meer naar elkaar toegroeien. Een erg mooie film waar alles aan klopt. Van het mooie Braziliaanse landschap tot aan de begeleidende muziekscore. Lichtelijk sentimenteel maar in de juiste verhouding. Een must-see wereldfilm wat mij betreft.

Ik ben eigenlijk niet zo van de roadmovies maar Central Do Brasil vormt wel een uitzondering.

De film begint in eerste instantie met een flinke lach, ik persoonlijk vind het bijzonder geestig wat Dora allemaal moet schrijven. Maar al snel blijkt inderdaad het eenzame op zichzelf gerichte leventje dat velen hebben om vooral te overleven. Wanneer ze uiteindelijk de jongen op sleeptouw beschouw ik dat ook eerder als vlucht voor haar eigen leven dan als goede daad. Behoorlijke zurige tante die Dora, maar ik moet zeggen dat Josue ook niet altijd even leuk en sympathiek is.

Een roadtrip waarin ze in eerste instantie verder van elkaar af lijken te raken, dan naar elkaar toe lijken te groeien, volgt. Een trip die eigenlijk in teken staat van overleven, hoop en gebroken dromen. De processie ziet er trouwens indrukwekkend uit, evenals het gebedshuis of schrijn waar al die mensen staan te prevelen. Apart genoeg is dat toch het moment van inzicht en verandering. Na de zoveelste teleurstelling wordt dan toch een vorm van doel bereikt en wijselijk het juiste moment om uit elkaar te gaan. Mooi hoe de cirkel eigenlijke rond is met twee brieven die nooit zijn gepost of bij de bedoelde ontvanger zijn gekomen. De brief die Dora tenslotte aan Josue schrijft is wellicht de essentie van de film.

Het is nooit te laat om te veranderen, en goed doen kan altijd, maar wat mij het meeste beklijft is niet alleen de verandering die Dora doormaakt maar vooral haar laatste woorden in de brief: vergeet mij niet. Want hoewel mensen komen we tegen gedurende ons leven? Hoeveel mensen geven we op negatieve of positieve wijze feedback over gedrag of een zekere mate van inzicht? Hoeveel mensen helpen we met het bereiken van hun doel of geluk? Hoeveel mensen helpen we een stapje in de goede richting om ze vervolgens nooit weer te zien om vervolgens te denken: zou je nog wel eens aan mij denken? We willen niet vergeten worden. Zoals Dora zegt: 'vergeet mij niet!'

Verder bevat de film zoals de gemidelde Braziliaanse prent de nodige armoede en beelden betreffende de strijd te overleven. Prachtige natuurbeelden uiteraard gedurende de reis en prima acteerprestaties van Montenegro en De Oliveira. Een meer dan behoorlijk drama uiteindelijk die nog al wat minuten nodig heeft om op stoom te geraken en haar essentie te bereiken. Maar dan heb jij wat mij betreft ook wel wat.. 'vergeet mij niet!' Mooi hoor, al is het allen maar vanwege de laatste tien minuten en het dat ze het gered hebben.

Mooie, gevoelige film. Het verhaal is verdrietig, maar ik vond het niet te dramatisch of te zwaar. Je krijgt een kijkje in Brazilië, wat ik er leuk aan vind. Ik ben fan van roadmovies. Vooral als ze een goed, meeslepend verhaal bevatten. Het is goed gespeeld en het verveelde mij nergens. Ik leefde met Josué mee en werd meermaals geraakt. Ruim een voldoende. 4*

Mooie serene roadmovie met de nodige dramatiek waarbij een halfwees op zoek gaat naar zijn vader nadat zijn moeder tragisch overlijdt. Hij krijgt hierbij de hulp van een oud-lerares die de kost verdient als brievenschrijfster voor analfabeten.

Het eerste wat me verbaasde in de film was het feit hoe de jongen in de steek werd gelaten. Bij ons ondenkbaar, maar wel frappant als je ouder(s) wegvallen dat je voorts als zwerver door het leven moet. Dora was aanvankelijk maar een ijzig koud personage, weinig begaan met het leed van haar klanten doordat ze sommige brieven met derden herlas en zelfs nooit verstuurde. Later evolueerde ze naar een warm persoon ook met eigen gevoelens en problemen.

De zoektocht naar de vader werd goed weergegeven langs het Braziliaanse landschap van uitgestrekte desolate en armtierige dorpjes. De hereniging met de (half)broers was mooi en ingetogen. Mooie eindtwist ook met het beeld van een ideale vader (en broers) waardoor Dora besloot dat haar taak erop zat.

Ik heb maar weinig opmerkelijks kunnen ontdekken in deze Central do Brasil. Het is een roadtrip movie dat rustig voortkabbelt waarin een jongetje op zoek gaat naar zijn vader nadat zijn moeder overleden is. Hij wordt hierbij vergezeld door een dame die hij heeft leren kennen aan het station en zoals een roadtrip movie het betaamt, groeien ze gedurende de rit naar elkaar toe.

Dora laat zich in het begin niet meteen van haar fraaiste kant zien. Ze verdient geld door het schrijven van brieven voor mensen die niet kunnen schrijven, maar ze houdt de brieven voor haarzelf bij. Ook naar Josué toe is ze erg onvriendelijk, maar gedurende de rit wordt hun band sterker. Het jongetje wordt best wel goed neergezet en bracht de juiste emoties over. Gelukkig speelt hij niet een vervelend jochie, want anders had het wel een lastige zit kunnen worden.

Nergens wordt het verrassend of krijgen we dingen te zien die we nog niet eerder gezien hebben in dergelijke films. Jammer dat ze ook niet echte interessante personages tegenkomen op hun trip. Qua sfeer krijgen we wel best een mooie film te zien en ook de Braziliaanse landschappen zien er mooi uit, maar verder is het een weinig bijzondere film.

2.5*