menu

Central do Brasil (1998)

Alternatieve titel: Central Station

mijn stem
3,67 (548)
548 stemmen

Brazilië / Frankrijk
Roadmovie / Drama
113 minuten

geregisseerd door Walter Salles
met Fernanda Montenegro, Marília Pêra en Vinícius de Oliveira

In de buurt van het centraal station van Rio de Janeiro, verdient Dora, een voormalige lerares van bijna zestig, haar boterham met het schrijven van brieven voor analfabete migranten. Tot haar arme klanten behoren Ana en haar jonge zoon. De jongen heeft zijn vader nooit gezien en hoopt hem dankzij de geschreven brieven op het spoor te komen. Enkele dagen later komen Ana en Josué bij Dora terug voor een andere brief omdat zij geen antwoord gekregen hebben op de eerste. Bij het buitengaan echter, wordt Ana aangereden door een bus en zij sterft onder de ogen van haar zoon. Aan zichzelf overgelaten en zonder bestaansmiddelen, zwerft Josué rond in het station. Daar kent hij alleen maar Dora. Eerst ongevoelig voor de verwarring van de kleine jongen, is zij uiteindelijk bereid het hele land met hem te doorkruisen om hem te helpen bij het vinden van zijn vader. In bus en truck, door onbekende streken, ondernemen zij dan een boeiende reis: de tocht op zoek naar het eigen hart.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=xQZvQblHsBs

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van speedy23
4,0
De film werd terecht overladen met prijzen en de acteerprestatie van Fernanda Montenegro is uitmuntend. Vinicius De Oliveira maakte een sterk debuut. Voor hij in deze film meespeelde, was hij nog gewoon schoenpoetser. Regisseur Salles maakte kennis met De Oliveira toen die hem geld vroeg om eten te kopen. Salles, die vijftienhonderd screentests voor deze film achter de rug had, besloot er nog eentje te doen. De voormalige schoenpoetser mocht zich acteur noemen. The American Dream in Brazillië...

avatar van starbright boy
3,0
starbright boy (moderator)
Ik moest (net als Menni) ook denken aan Il Ladro di Bambini. Deze film is duidelijk minder subtiel, minder goed en moet het meer van de humor hebben. Verre van briljant, maar de manier van filmen en de couleur locale trekken dit tot boven het gemiddelde.

3.0*

avatar van otherfool
3,0
Ontroerend met mooie schetsen en beelden, maar echt raken wilde het me maar niet. Ik houd het voorlopig maar op 3 sterretjes, wachtend op de volgende verloren zondagmiddag...

3,0
Hoewel ik niet persé van de actiefilms ben, ben ik dan ook maar een simpele ziel, want ik kon deze film ook niet super vinden. Oh ja, het acteerwerk is van goed niveau. Helaas vond ik echter de beide hoofdpersonen eerder irritant dan sympathiek. Alleen Irene (Marília Pêra) kon me wel bekoren. Zoals ik zei, wordt er goed geacteerd en de fotografie is wel mooi, maar verder vond ik het een (sentimentele) draak van een film. Ik kom dan ook niet verder dan een mager 3-tje.

avatar van Knisper
3,5
nightbreed schreef:

Ben ik het mee eens, ik vind dat 243 wel een mooie plaats voor deze goede originele en ontroerende film.


En waarom niet plaats 242 of 244?

Sterke film overigens. Verhaal is mooi, af en toe gaat het net ietsje te ver richting 'klein jongetje-wat schattig', maar gelukkig is dat slechts sporadisch. Verder, en ik heb het al vaker gezegd, is bijna niets zo fotogeniek als het Braziliaanse platteland of kleine Braziliaanse plaatjes. Ongelofelijk hoeveel sfeer daarvan uitstraalt en hoe goed Salles dat op film kan zetten. Uiteindelijk is het verhaal ook zeer bevredigend en ontroerend. 4*

avatar van eRCee
3,5
Fijne film. Het verhaal zweeft tussen drama en feel-good. Vooral dat laatste is fraai gedaan en vaak wat gelaagder dan de wellicht meer op de voorgrond staande negatieve ontwikkelingen: humor, sprankjes hoop en kleinmenselijke gedragingen die, zoniet herkenbaar dan toch ontroerend zijn. Dat alles is ook nog eens mooi, stijlvast in beeld gebracht. Wel kent de film zijn mindere momenten en vond ik de muziek niet top. Central do Brasil valt in ieder geval in de categorie 'sympathiek', wat goed is voor 3,5*.

avatar van Spetie
4,0
Mooie film van Walter Salles. Het mooie aan deze film is, om te zien hoe de relatie tussen Rosa en Josue eerst ontzettend stroef is. Naarmate de reis vordert groeien de twee echt naar elkaar toe en krijgen de twee toch, zei het ietwat noodgedwongen, een band. De film bevat mooie beelden van Brazilië, fijne sfeervolle muziek en het verhaal werkt gewoon. Daarnaast spelen beide hoofdrolspelers gewoon erg overtuigend. Vooral Fernan Montenegro is voor de kijker heel herkenbaar, omdat ze simpelweg erg eenvoudig en niet knap is en daardoor overkomt als iemand die je in het dagelijks leven zomaar zou kunnen ontmoeten. Daarnaast is de film nergens overdreven sentimenteel, waar sommige films ook nog wel eens de mist mee ingaan. Ook het einde is mooi en past goed bij deze film.

4,0*

avatar van rokkenjager
3,5
Uitstekende film.

Een film over het zoek naar liefde en uiteindelijk naar je zelf. Heerlijk cynische rollen zowel van Fernanda Montenegro alsvan onervaren Vinícius de Oliveira. Emotioneel werkt de film bij vlagen wel. Alhoewel die verschrikkelijke muziek-keuze dat behoorlijk hinderlijk maakt. Enigzing kon maar een tune mij bekoren. Best jammer, want die landschap-shots waren niets minder dan briljant. Pure realisme nota bene.

Persoonlijk zou een Anti-climax optimaal voor mij werken. Bij dezen bedoel ik dat de shot wanneer Jose en Dora weg lopen na de (tweede) voormalige huis van Jose's vader zonder succes. Die shot zou 4,5* van kunnen maken.

dergelijke films zijn altijd welkom. Die levensechte realisme grijpt me keer op keer. aanrader!

4*

avatar van gauke
4,0
Een recht voor zijn raap verhaal van een middelbare vrouw en een weesjongen, die op zoek gaan naar de vader van de jongen. Bittere en gevoelige momenten volgen elkaar op. Prachtig spel van Montenegro en de jonge De Oliveira.

avatar van Donkerwoud
4,0
Simpel in opzet, groots in subtiele schoonheid. Heel lief en oprecht verhaal over hoe een vrouw haar eigen zuurheid weet te overwinnen in de zoektocht voor een jongetje.

avatar van Filmkriebel
3,5
Een erg eerlijke film over een verbitterde vrouw die opnieuw menselijker wordt, wanneer ze een jongen helpt om zijn vader terug te vinden. De personages voelen "echt" aan. Geen typetjes of karikaturen... dit zijn mensen met de juiste gevoelens en emotionele reacties op de juiste momenten. Dora steelt de show als iemand die (opnieuw) op zoek is naar zichzelf. Ze leert opnieuw voelen, ze leert opnieuw om andere mensen te geven. Het is haar verhaal, niet dat van de jongen.

De muziek vond ik niet sterk. Hetzelfde deuntje keert veel te veel terug en raakte ook geen snaar in mij. In zo'n films, die diep binnen in de mens kijken, vind ik gepaste muziek belangrijk en het deed me niks. Als hoopgevende film wordt de toon nooit pessimistisch, al is er soms veel reden voor. Maar nee, op het einde van de film was alles zoals moest zijn en is iedereen gelukkiger dan in het begin van het verhaal. Mooie film met enkele goede momenten, maar toch geen blijver wat mij betreft. 3,5*

avatar van maxcomthrilla
3,5
Vooral een lieve, sympathieke en humane film waarin Fernanda Montenegro de show steelt. Als je mij zou zeggen dat ze al 15 jaar dag in dag uit op dat station zou zitten, zou ik het geloven! Verder ook mooi hoe de regisseur haar in beeld brengt, niet louter als een vrouw die de wereld probeert te verbeteren, maar ook kijkt naar wat haar eigen gewin is in de hele zaak. Dit zorgt soms voor wat ongemakkelijke maar zeker ook voor genoeg komische situaties.

Het camerawerk oogt verzorgd en sfeervol door al die Braziliaanse levendigheid. Vooral dat moment bij nacht waar Dora Josue uit het oog verliest en volledig over haar toeren de controle over haarzelf verliest zag er adembenemend uit. De relatie die zich tussen de kleine jongen en Dora ontvouwt is er eentje om in te lijsten al kon ik wat minder met de momenten waarop de 2 een mogelijke vader aandeden en het jongetje telkens met gebogen hoofd wegliep als het uiteindelijk niet zijn vader bleek te zijn.

Verder niets te klagen en zeer tevreden met het down-to-earth einde! 3,5*

avatar van Vinokourov
4,5
Mooie Braziliaanse roadmovie, waarbij een jongen, wiens moeder net is overreden door een bus, samen met een alleenstaande vrouw, die brievenschrijfster is op een station, op zoek gaan naar zijn vader. Ook mooi uitgewerkt is de haat-liefde-verhouding tussen de twee.

avatar van Awake78
4,0
Flinterdun en ietwat voorspelbaar verhaaltje, maar door een scheut emotie en aardige plaatjes (hoewel ik Brazilië nou niet bepaald één van de mooiste landen vind) toch een zeer aansprekend geheel.

Verder weinig mee mis, leuk om een keer te zien. Begint als een drama, eindigt als een feelgood.

avatar van rep_robert
3,0
Mooi aangepakte roadmovie over de band tussen een verzuurde, oude vrouw en een jochie dat zijn moeder zojuist heeft verloren.
Dit levert mooi dialogen en situaties op, alleen moet ik zeggen dat ik ondanks de professionele aanpak niet helemaal gegrepen werd. Ik miste de x-factor in deze film.

3*

avatar van Nicolage Rico
3,0
Na alle lovende kritiek een wat minder mild bericht van mij.

Niet onaardig, dat zeker niet. Fernanda Montenegro zet een mooi authentieke persoon neer in de vorm van Dora, maar overtuigd naar mijn inziens nooit. Ik vind de meeste dialogen ook stroef verlopen (misschien heeft het met de brakkige Nederlandse ondertiteling te maken - Portugees versta ik niet). Frustrerend en boeiend om de onnozele beslissingen van Dora te volgen, waar ze uiteindelijk toch de enige juiste beslissing maakt. Ook hulde voor Vinícius de Oliveira, die zijn schoensmeer aan de wilgen moest hangen om ineens aan een grote film mee te doen.

De mooi geschoten beelden en de vele armoede geven een goed beeld van het Braziliaanse leven weer. Het deed me bij vlagen terugdenken aan mijn bezoek aan Brazilië.

Aangename begeleidende muziek, maar meestal teveel op safe gespeeld.

Ik ben gek op roadmovies; de landschappen, de mooie ontmoetingen, het avontuur. Central do Brasil voldoet deels aan mijn verwachtingen; er is veel natuurschoon, maar ik heb niet veel bijzondere ontmoetingen voorbij zien komen en het avontuur is te schraal - al draait het daar niet om in deze film.

Mooie, eerlijke film, maar ik vraag me af waarom er zo met prijzen gesmeten is (de hoes is ermee besmeurd).

3*

avatar van james_cameron
4,0
Herzien na ruim tien jaar, blijft een mooie en bij vlagen aangrijpende film. De soms wat stroperige muziek is hier en daar wat misplaatst en de jonge De Oliveira is sporadisch iets te onervaren voor de benodigdheden van zijn rol, maar overwegend is de wisselwerking tussen de twee hoofdrolspelers geloofwaardig en overtuigend uitgewerkt. De roadmovie-aspecten van de film zorgen voor mooie plaatjes en een fijne sfeer. Alles verloopt rustig en bouwt mooi op naar een emotionele climax die precies de juiste toon weet te treffen.

avatar van John Lee Hooker
3,0
Warme, rustige en emotionele zoektocht naar de vader van een kind. Dora en Josué zijn twee interessante tegenspelers en tijdens hun reis worden ze bijgestaan door soepele achtergrondmuziek. Helaas blijft de hele trip nogal duf en vanzelfsprekend zonder echte grote verassingen waardoor het blijft hangen in een langdradige toestand die je op geen enkel moment weet te overdonderen. Althans, het deed me niet zoveel en afgezien van een paar leuke dialogen heb ik niet extreem veel noemenswaardigs mogen aantreffen.

4,0
Sterke film. Walter Salles is een slimme filmmaker. Hij wil heel duidelijk wat kwijt over zijn land, maar is verstandig genoeg om het geen doel op zich te laten zijn. Een roadmovie leent zich perfect voor een film die laat zijn hoe mooi (letterlijk) een land(schap) kan zijn en tegelijk in welke sociaal economische staat het verkeert. Salles geeft daar sterk invulling aan, nogmaals door haast terloops te laten zien hoe de achterstandsbuurten zijn en hoe onmenselijk het land voor kinderen is. Het doel blijft de zoektocht en vooral de relatie tussen de hoofdpersonages.

De ontwikkeling van die relatie en eigenlijk gewoon de plot op zich zijn nogal voorspelbaar en zelfs nogal onderhevig aan gimmicks. Toch wordt het nooit te trucerig en blijft de film vooral oprecht en geloofwaardig overkomen. Dat komt met name omdat de personages ontzettend goed zijn uitgewerkt. Dora is een interessant personage. Geen moraalridder, die perse het goede wil doen. Nee iemand die pas na een verdorven daad enigszins en schoorvoetend het jongentje helpt. Een eenzaam en verbitterd iemand op zoek naar liefde. Josue is een ventje met hoop, dromen en iemand met een eigen wil. Geen lei(ij)dend voorwerp , maar iemand die zelf keuzes maakt. Beide echt uitstekende acteurs trouwens zeg.

Dat Salles een slimme filmmaker is blijkt onder meer door momenten als de brievenschrijf scenes. Dit brengt niet alleen de plot op gang, het zorgt voor een introductie waardoor we de situatie van beide hoofdpersonages leren kennen en geeft de rest van de plot ruimte om zich hierna te ontvouwen. Bovendien komt er ruimte voor de verhalen van gewone mensen die de situatie weergeven van het land. Effectief filmmaken.

Verder zorgen nog wat sterke scenes en mooie muziek ook voor een prettige filmervaring. 4 verdiende sterren.

avatar van sinterklaas
4,0
Lag hier al heel lang op de plank, totdat ik erg ben verrast door On The Road, wat me ook de aanleiding heeft gegeven om meer van Sallas te gaan zien. En zo dus met deze begonnen (Motorcycle Diaries ligt ook al een tijd op de plank) en ook dit is weer een schitterende en ontroerende Braziliaanse roadmovie. Sallas zou eigenlijk wel de alternatieve Wim Wenders kunnen worden. Hier maken we kennis met Dora, een oudere vrouw die op het centraal station van Rio voor dyslectische mensen brieven schrijft. Echt een vriendelijk, vrolijk type is het niet en ze mokt en chagerijnt maar wat door der beroep heen, en ook de vele mensen die daar een brief laten schrijven hebben geen zonnige hoogde van haar. Echt een derderangs zuurkut om het zo maar te zeggen. Dan moet ze een brief schrijven van een moeder en haar zoontje Josue, die bestemd is naar de vader van Josue die hij al sinds kleins af aan niet meer heeft gezien. Josue is ook erg prachtig vertolkt als een gevoelig jongetje met toch nog een ongelimiteerd hoop wilskracht. Ook die kennismaking is niet al te vriendelijk, zelfs wanneer ze ziet dat Josue's moeder is overreden heeft ze nog maar weinig mededogen. Maar dan beseft ze, als ze Josue zo alleen op het station ziet zwerven dat ze toch wel een beetje te ver is gegaan, en besluit Josue bij de hand te nemen en voor te stellen om zijn vader op te zoeken, wat in momenten niet al te rooskleurig verloopt maar wel uitmond op een tocht die hun dwars door Brazilië doet doorkruisen en waarbij de band tussen de 2 steeds sterker word en waar ze, ook gewoon allerlei bijzondere dingen tegenkomen onderweg.

Dit was gewoon een zeer geslaagde film met behoorlijk wat sfeer en realistisch acteerwerk. Prima culturele muziek ook en prachtige plaatjes van het Braziliaanse platteland. Ook deze film van Sallas verraste me weer aangenaam. Ook gewoon bijzonder om eens door Brazilië te kruizen ipv Amerika. Prima!

4,0*

avatar van Flavio
3,0
Flavio (moderator)
Een minimalistische road movie.

Alle lovende kritiek ten spijt kon deze film me niet echt grijpen.
Het uitgangspunt is wel aardig: Cynische, amorele vrouw gaat noodgedwongen op pad met getraumatiseerd knulletje. De twee mogen elkaar niet en eigenlijk blijft dat zo tot ver in de film. Het is dan ook niet zozeer een verhaal over ontluikende vriendschap maar over de bewustwording van Dora dat haar leven leeg en eenzaam is, wat het best naar voren komt als ze de goeiige vrachtwagenchauffeur nog nét niet bespringt. De film komt vrij realistisch over, dingen worden niet mooier voorgesteld dan ze zijn, maar het blijft allemaal iets te droog.

avatar van soom
5,0
Vermoord me niet...

Voor het oog is deze quote, in de context van de film, helemaal niet zo belangrijk, en concentreert de film zich meer op de zoektocht naar het eigen hart. Hartstikke mooi, maar ik bleef juist de hele tijd aan deze quote en de bijbehorende beelden plakken. Ik weet niet hoe het gesteld is met de meer fanatieke filmgek onder ons, die voorwendt veel van films af te weten, maar ik zie hier zoveel symboliek in. Dat zal dan ook het eerste zijn waar ik aan zal denken, als ik aan deze film terugdenk. Die quote in combinatie met de beelden. Afgrijselijk.

Josu, Dora, Irene, Moises, Isiasas en Ana. Allemaal in de veiligste plaats opgesloten die maar denkbaar is. Het is tevens ook het orgaan dat het in deze klote wereld, waar het ieder voor zich is in zoveel gevallen, het meest te verduren krijgt. Ik weet wel dat ieder zijn portie lijden krijgt, en dat het evenwichtig is, al lijkt het misschien of de een meer lijdt dan de ander. Dat is niet zo. We hebben allemaal ons kruis. En toch, al weet ik dat elk lijden gerechtvaardigd is of ooit zal worden, ik zou alles willen doen wat in mijn beperkte macht ligt, om maar te geven dat mensen, wie ze dan ook zijn, een stukje minder hoeven te lijden in dit even. Al is het maar 1 seconde. Mijn hart klopt in elk geval voor alle mensen ter wereld. En ik houd van iedereen en alles die leeft en ademt. Dat is natuurlijk soms niet realistisch, en soms kan dat ook niet, maar dwars door eigenschappen, alle ellende, en soms dwars door haat en nijd heen, leeft het hart zijn eigen weg. Ik raak je aan en ik zal je altijd zien.

Ja, ik werd erg lyrisch en totaal geraakt. Vandaar weer eens zo'n hippie monoloog.

avatar van arno74
4,5
Deze film stond bij mij werkelijk al jaren in de planning, en nu eindelijk dan gezien. Verbaast me eigenlijk dat het relatief gezien weinig stemmen heeft, dit is toch wel een van de grote films uit Brazilië en verplichte kost voor elke filmliefhebber.

Het verhaal lijkt op het eerste gezicht cliché: vrouw helpt jongetje om zijn vader te vinden, maar er gaat veel meer schuil. Het biedt ons een kijkje in het alledaagse Brazilië van een groot deel van de bevolking en dat eigenlijk nooit wordt verfilmd. Geen ghetto's, geen bendes, maar een gepensioneerde en verbitterde lerares die om rond te komen haar dagen op het centraal station doorbrengt met het schrijven van brieven voor analfabeten, er niet voor schuwt om mensen op te lichten, en geen kans om aan geld te komen voorbij laat gaan.

Op een dag raakt ze opgescheept met een straatjongetje waarmee een wederzijdse haat-liefdeverhouding ontstaat, ze willen elkaar niet maar hebben elkaar nodig. Hij heeft haar nodig om zijn vader te vinden, zij heeft hem nodig om haar knagende geweten te sussen. Samen trekken ze door het land en aan hun hand laat de film ons het binnenland van Brazilië zien. Kleine verlaten dorpjes waar de bus niet elke dag komt, een straatarme bevolking die zich vastklampt aan religie en alle hoop daarop vestigt, en een noodgedwongen zelfredzaamheid die de samenleving verhard.

Het acteerwerk is uitstekend, Fernanda Montenegro speelt meesterlijk en werd o.a. voor de Oscar genomineerd, maar Gwyneth Paltrow (Shakespeare in Love) ging ermee vandoor. De film kreeg een lading nominaties, o.a. in Berlijn, San Sebastián, Sundance en Frankrijk. Het jongetje, een schoenpoetser die door de regisseur "ontdekt" werd toen hij bedelend op hem afkwam, draagt ook bij aan het realisme uit deze film.

Een film die je niet koud laat en die je niet snel vergeet. 4*

4,0
Filmisch en inhoudelijk uitstekend geslaagde film al neigt hij op het einde toch wel een beetje naar het melodrama.
In ieder geval heel mooi portret van een oude, eenzame en verbitterde vrouw, niet bang van leugen en wat bedrog die er in slaagt een goede daad te stellen waardoor zij vriendschap en genegenheid terugvindt.
Ook mooie natuurbeelden, close-ups en pittige dialogen.
De kleine Vinicius de Oliveira speelt fantastisch, terwijl Fernanda Montenegro terecht meerdere keren werd gelauwerd.

avatar van joolstein
3,5
Prima roadmovie over de hardvochtige brievenschrijfster Dora die op een dag wordt geconfronteerd met de 9-jarige Josué, die juist zijn moeder heeft verloren en op zoek wil naar zijn vader. Met bus en truck, trekken ze door onbekende streken en ondernemen zij een boeiende reis.Een eenvoudig verhaal maar ook zeer treffend. Regisseur Walter Salles weet voldoende spanning in de film te stoppen zodat het nergens voorspelbaar wordt. Dat begint al bij de openingsbeelden; waar we de analfabeten hun hartenkreten zien dicteren. Gelukkig was er geen “happy-ending” en is er ook niet gekozen voor grote tragiek.Het had zeker afbreuk gedaan aan de film! Uiteraard zijn er veel beelden van het Braziliaanse landschap te zien. Opvallend was het, dat er zeer goed geacteerd werd. Door zowel Fernanda Montenegro (Dora), als de jonge, ontwapenende De Oliveira (Josué).

avatar van Flat Eric
4,0
Een lange aflevering van Spoorloos.

Na jaren weer eens herzien en hij heeft aan kracht niet ingeboet.
Sterke performance van de twee hoofdrolspelers die tijdens de roadtrip steeds meer naar elkaar toegroeien. Een erg mooie film waar alles aan klopt. Van het mooie Braziliaanse landschap tot aan de begeleidende muziekscore. Lichtelijk sentimenteel maar in de juiste verhouding. Een must-see wereldfilm wat mij betreft.

avatar van Lovelyboy
4,0
Ik ben eigenlijk niet zo van de roadmovies maar Central Do Brasil vormt wel een uitzondering.

De film begint in eerste instantie met een flinke lach, ik persoonlijk vind het bijzonder geestig wat Dora allemaal moet schrijven. Maar al snel blijkt inderdaad het eenzame op zichzelf gerichte leventje dat velen hebben om vooral te overleven. Wanneer ze uiteindelijk de jongen op sleeptouw beschouw ik dat ook eerder als vlucht voor haar eigen leven dan als goede daad. Behoorlijke zurige tante die Dora, maar ik moet zeggen dat Josue ook niet altijd even leuk en sympathiek is.

Een roadtrip waarin ze in eerste instantie verder van elkaar af lijken te raken, dan naar elkaar toe lijken te groeien, volgt. Een trip die eigenlijk in teken staat van overleven, hoop en gebroken dromen. De processie ziet er trouwens indrukwekkend uit, evenals het gebedshuis of schrijn waar al die mensen staan te prevelen. Apart genoeg is dat toch het moment van inzicht en verandering. Na de zoveelste teleurstelling wordt dan toch een vorm van doel bereikt en wijselijk het juiste moment om uit elkaar te gaan. Mooi hoe de cirkel eigenlijke rond is met twee brieven die nooit zijn gepost of bij de bedoelde ontvanger zijn gekomen. De brief die Dora tenslotte aan Josue schrijft is wellicht de essentie van de film.

Het is nooit te laat om te veranderen, en goed doen kan altijd, maar wat mij het meeste beklijft is niet alleen de verandering die Dora doormaakt maar vooral haar laatste woorden in de brief: vergeet mij niet. Want hoewel mensen komen we tegen gedurende ons leven? Hoeveel mensen geven we op negatieve of positieve wijze feedback over gedrag of een zekere mate van inzicht? Hoeveel mensen helpen we met het bereiken van hun doel of geluk? Hoeveel mensen helpen we een stapje in de goede richting om ze vervolgens nooit weer te zien om vervolgens te denken: zou je nog wel eens aan mij denken? We willen niet vergeten worden. Zoals Dora zegt: 'vergeet mij niet!'

Verder bevat de film zoals de gemidelde Braziliaanse prent de nodige armoede en beelden betreffende de strijd te overleven. Prachtige natuurbeelden uiteraard gedurende de reis en prima acteerprestaties van Montenegro en De Oliveira. Een meer dan behoorlijk drama uiteindelijk die nog al wat minuten nodig heeft om op stoom te geraken en haar essentie te bereiken. Maar dan heb jij wat mij betreft ook wel wat.. 'vergeet mij niet!' Mooi hoor, al is het allen maar vanwege de laatste tien minuten en het dat ze het gered hebben.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:17 uur

geplaatst: vandaag om 23:17 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.