menu

Central do Brasil (1998)

Alternatieve titel: Central Station

mijn stem
3,67 (548)
548 stemmen

Brazilië / Frankrijk
Roadmovie / Drama
113 minuten

geregisseerd door Walter Salles
met Fernanda Montenegro, Marília Pêra en Vinícius de Oliveira

In de buurt van het centraal station van Rio de Janeiro, verdient Dora, een voormalige lerares van bijna zestig, haar boterham met het schrijven van brieven voor analfabete migranten. Tot haar arme klanten behoren Ana en haar jonge zoon. De jongen heeft zijn vader nooit gezien en hoopt hem dankzij de geschreven brieven op het spoor te komen. Enkele dagen later komen Ana en Josué bij Dora terug voor een andere brief omdat zij geen antwoord gekregen hebben op de eerste. Bij het buitengaan echter, wordt Ana aangereden door een bus en zij sterft onder de ogen van haar zoon. Aan zichzelf overgelaten en zonder bestaansmiddelen, zwerft Josué rond in het station. Daar kent hij alleen maar Dora. Eerst ongevoelig voor de verwarring van de kleine jongen, is zij uiteindelijk bereid het hele land met hem te doorkruisen om hem te helpen bij het vinden van zijn vader. In bus en truck, door onbekende streken, ondernemen zij dan een boeiende reis: de tocht op zoek naar het eigen hart.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=xQZvQblHsBs

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van JDSsmetje
3,5
Rustige, aangename roadmovie waarbij de band tussen een vrouw en een jongetje geleidelijk aan groeit en centraal staat. Begint nogal rommelig, maar naarmate de film vordert verbetert hij om zo toe te groeien naar een best emotionele climax. De film balanceert ergens tussen drama en feel-good en bevat best mooie plaatjes van Brazillië met op de achtergrond aangename muziekjes. Hier had ik nog iets langer van kunnen genieten, ik vond de film op een gegeven moment dan ook nog wat te snel gaan.
Goed, maar had volgens mij nog net iets meer in gezeten.

avatar van soom
5,0
Vermoord me niet...

Voor het oog is deze quote, in de context van de film, helemaal niet zo belangrijk, en concentreert de film zich meer op de zoektocht naar het eigen hart. Hartstikke mooi, maar ik bleef juist de hele tijd aan deze quote en de bijbehorende beelden plakken. Ik weet niet hoe het gesteld is met de meer fanatieke filmgek onder ons, die voorwendt veel van films af te weten, maar ik zie hier zoveel symboliek in. Dat zal dan ook het eerste zijn waar ik aan zal denken, als ik aan deze film terugdenk. Die quote in combinatie met de beelden. Afgrijselijk.

Josu, Dora, Irene, Moises, Isiasas en Ana. Allemaal in de veiligste plaats opgesloten die maar denkbaar is. Het is tevens ook het orgaan dat het in deze klote wereld, waar het ieder voor zich is in zoveel gevallen, het meest te verduren krijgt. Ik weet wel dat ieder zijn portie lijden krijgt, en dat het evenwichtig is, al lijkt het misschien of de een meer lijdt dan de ander. Dat is niet zo. We hebben allemaal ons kruis. En toch, al weet ik dat elk lijden gerechtvaardigd is of ooit zal worden, ik zou alles willen doen wat in mijn beperkte macht ligt, om maar te geven dat mensen, wie ze dan ook zijn, een stukje minder hoeven te lijden in dit even. Al is het maar 1 seconde. Mijn hart klopt in elk geval voor alle mensen ter wereld. En ik houd van iedereen en alles die leeft en ademt. Dat is natuurlijk soms niet realistisch, en soms kan dat ook niet, maar dwars door eigenschappen, alle ellende, en soms dwars door haat en nijd heen, leeft het hart zijn eigen weg. Ik raak je aan en ik zal je altijd zien.

Ja, ik werd erg lyrisch en totaal geraakt. Vandaar weer eens zo'n hippie monoloog.

avatar van Boenga
3,5
Drama of humor; feel-good of tearjerker, reality of soms ook eerder fantasy, speels of diepgaand: ik vind het een beetje jammer dat de regisseur niet zeker leek te weten wat voor soort film hij wou maken.
Nu krijg je een mix van genres door elkaar, en dat maakte het een beetje moeilijk om echt in het verhaal op te gaan.
Het tempo ligt bovendien iets te hoog; de afstand Dora en Josué moeten afleggen, en de tijd die dat kost, vraagt gewoon om méér.

Maar al bij al zeker wel een goeie film, die toch wel in grote mate wordt gedragen door Fernanda Montenegro - toch al richting 70 bij de opnames. Het lijkt me geen makkelijke en evidente taak om een personage als Dora neer te zetten...

avatar van arno74
4,5
Deze film stond bij mij werkelijk al jaren in de planning, en nu eindelijk dan gezien. Verbaast me eigenlijk dat het relatief gezien weinig stemmen heeft, dit is toch wel een van de grote films uit Brazilië en verplichte kost voor elke filmliefhebber.

Het verhaal lijkt op het eerste gezicht cliché: vrouw helpt jongetje om zijn vader te vinden, maar er gaat veel meer schuil. Het biedt ons een kijkje in het alledaagse Brazilië van een groot deel van de bevolking en dat eigenlijk nooit wordt verfilmd. Geen ghetto's, geen bendes, maar een gepensioneerde en verbitterde lerares die om rond te komen haar dagen op het centraal station doorbrengt met het schrijven van brieven voor analfabeten, er niet voor schuwt om mensen op te lichten, en geen kans om aan geld te komen voorbij laat gaan.

Op een dag raakt ze opgescheept met een straatjongetje waarmee een wederzijdse haat-liefdeverhouding ontstaat, ze willen elkaar niet maar hebben elkaar nodig. Hij heeft haar nodig om zijn vader te vinden, zij heeft hem nodig om haar knagende geweten te sussen. Samen trekken ze door het land en aan hun hand laat de film ons het binnenland van Brazilië zien. Kleine verlaten dorpjes waar de bus niet elke dag komt, een straatarme bevolking die zich vastklampt aan religie en alle hoop daarop vestigt, en een noodgedwongen zelfredzaamheid die de samenleving verhard.

Het acteerwerk is uitstekend, Fernanda Montenegro speelt meesterlijk en werd o.a. voor de Oscar genomineerd, maar Gwyneth Paltrow (Shakespeare in Love) ging ermee vandoor. De film kreeg een lading nominaties, o.a. in Berlijn, San Sebastián, Sundance en Frankrijk. Het jongetje, een schoenpoetser die door de regisseur "ontdekt" werd toen hij bedelend op hem afkwam, draagt ook bij aan het realisme uit deze film.

Een film die je niet koud laat en die je niet snel vergeet. 4*

4,0
Filmisch en inhoudelijk uitstekend geslaagde film al neigt hij op het einde toch wel een beetje naar het melodrama.
In ieder geval heel mooi portret van een oude, eenzame en verbitterde vrouw, niet bang van leugen en wat bedrog die er in slaagt een goede daad te stellen waardoor zij vriendschap en genegenheid terugvindt.
Ook mooie natuurbeelden, close-ups en pittige dialogen.
De kleine Vinicius de Oliveira speelt fantastisch, terwijl Fernanda Montenegro terecht meerdere keren werd gelauwerd.

3,5
Mooie film, twee sterke hoofdacteurs, maar een beetje "dun" naar mijn smaak.

avatar van joolstein
3,5
Prima roadmovie over de hardvochtige brievenschrijfster Dora die op een dag wordt geconfronteerd met de 9-jarige Josué, die juist zijn moeder heeft verloren en op zoek wil naar zijn vader. Met bus en truck, trekken ze door onbekende streken en ondernemen zij een boeiende reis.Een eenvoudig verhaal maar ook zeer treffend. Regisseur Walter Salles weet voldoende spanning in de film te stoppen zodat het nergens voorspelbaar wordt. Dat begint al bij de openingsbeelden; waar we de analfabeten hun hartenkreten zien dicteren. Gelukkig was er geen “happy-ending” en is er ook niet gekozen voor grote tragiek.Het had zeker afbreuk gedaan aan de film! Uiteraard zijn er veel beelden van het Braziliaanse landschap te zien. Opvallend was het, dat er zeer goed geacteerd werd. Door zowel Fernanda Montenegro (Dora), als de jonge, ontwapenende De Oliveira (Josué).

avatar van Flat Eric
4,0
Een lange aflevering van Spoorloos.

Na jaren weer eens herzien en hij heeft aan kracht niet ingeboet.
Sterke performance van de twee hoofdrolspelers die tijdens de roadtrip steeds meer naar elkaar toegroeien. Een erg mooie film waar alles aan klopt. Van het mooie Braziliaanse landschap tot aan de begeleidende muziekscore. Lichtelijk sentimenteel maar in de juiste verhouding. Een must-see wereldfilm wat mij betreft.

1,0
Eerste half uur van deze film is ronduit weerzinwekkend: een nare, onsympathieke ex-lerares die zich voordoet als z.g. helper van laaggeletterden en daar geld voor vangt, zich thuis verlustigt over de brieven die ze nooit verstuurt. Het getraumatiseerde kind dat ze voor grof geld verkoopt en nog net op tijd tot inkeer komt, door een confronterende, wakkere buurvrouw. Ik heb er geen goed woord voor over!
Ondanks zoveel nominaties en loftuitingen hier, doe ik niet aan die mode mee en vind het als lerares (o.a. laaggeletterden) een nare, barbaarse film, ondanks het verhaal dat zich daarna ontpopt, de natuur van Brazilië en de afloop. De essentie van de film, terug naar het hart, is me niet ontgaan, gruwelijke levens in een compleet chaotisch land, beslist geen genoegen en ben erg blij Nederlandse te zijn.
Het staat ieder vrij daar altijd eigen opinie over te hebben!

3,0
Rotterdam@1 schreef:
Eerste half uur van deze film is ronduit weerzinwekkend: een nare, onsympathieke ex-lerares die zich voordoet als z.g. helper van laaggeletterden en daar geld voor vangt, zich thuis verlustigt over de brieven die ze nooit verstuurt. Het getraumatiseerde kind dat ze voor grof geld verkoopt en nog net op tijd tot inkeer komt, door een confronterende, wakkere buurvrouw. Ik heb er geen goed woord voor over!


Deze film gaat over een vrouw die niet perse sympathiek is. Even niet vergeten dat ze in een stad leeft waar je vanwege een winkeldiefstalletje dood geschoten wordt. Het is geen Rotterdam zeg maar . . . .

Over de film. Bij vlagen sterk, maar iets te traag naar mijn smaak.

avatar van notsub
3,5
Zelf was ik meerdere malen in Brazilië en dan wordt een film als deze heel herkenbaar. Met name de taal, het openbaar vervoer, de rol van het geloof in de samenleving en het straatbeeld roepen dan direct herinneringen op. Het is dus een zeer realistisch ogende film en dat geldt ook voor het verhaal. De ontwikkeling van de relatie tussen de hoofdpersonen gaat met horten en stoten en dat kan ook niet anders als je ziet wat voor verschillen er onderling zijn. Central do Brasil kiest vervolgens ook voor een fijn einde zonder kunstmatige overdaad. Dit is gewoon een goed voorbeeld hoe je met "gewone mensen" in de hoofdrollen een zeer onderhoudende film kan maken.

avatar van Lovelyboy
4,0
Ik ben eigenlijk niet zo van de roadmovies maar Central Do Brasil vormt wel een uitzondering.

De film begint in eerste instantie met een flinke lach, ik persoonlijk vind het bijzonder geestig wat Dora allemaal moet schrijven. Maar al snel blijkt inderdaad het eenzame op zichzelf gerichte leventje dat velen hebben om vooral te overleven. Wanneer ze uiteindelijk de jongen op sleeptouw beschouw ik dat ook eerder als vlucht voor haar eigen leven dan als goede daad. Behoorlijke zurige tante die Dora, maar ik moet zeggen dat Josue ook niet altijd even leuk en sympathiek is.

Een roadtrip waarin ze in eerste instantie verder van elkaar af lijken te raken, dan naar elkaar toe lijken te groeien, volgt. Een trip die eigenlijk in teken staat van overleven, hoop en gebroken dromen. De processie ziet er trouwens indrukwekkend uit, evenals het gebedshuis of schrijn waar al die mensen staan te prevelen. Apart genoeg is dat toch het moment van inzicht en verandering. Na de zoveelste teleurstelling wordt dan toch een vorm van doel bereikt en wijselijk het juiste moment om uit elkaar te gaan. Mooi hoe de cirkel eigenlijke rond is met twee brieven die nooit zijn gepost of bij de bedoelde ontvanger zijn gekomen. De brief die Dora tenslotte aan Josue schrijft is wellicht de essentie van de film.

Het is nooit te laat om te veranderen, en goed doen kan altijd, maar wat mij het meeste beklijft is niet alleen de verandering die Dora doormaakt maar vooral haar laatste woorden in de brief: vergeet mij niet. Want hoewel mensen komen we tegen gedurende ons leven? Hoeveel mensen geven we op negatieve of positieve wijze feedback over gedrag of een zekere mate van inzicht? Hoeveel mensen helpen we met het bereiken van hun doel of geluk? Hoeveel mensen helpen we een stapje in de goede richting om ze vervolgens nooit weer te zien om vervolgens te denken: zou je nog wel eens aan mij denken? We willen niet vergeten worden. Zoals Dora zegt: 'vergeet mij niet!'

Verder bevat de film zoals de gemidelde Braziliaanse prent de nodige armoede en beelden betreffende de strijd te overleven. Prachtige natuurbeelden uiteraard gedurende de reis en prima acteerprestaties van Montenegro en De Oliveira. Een meer dan behoorlijk drama uiteindelijk die nog al wat minuten nodig heeft om op stoom te geraken en haar essentie te bereiken. Maar dan heb jij wat mij betreft ook wel wat.. 'vergeet mij niet!' Mooi hoor, al is het allen maar vanwege de laatste tien minuten en het dat ze het gered hebben.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:40 uur

geplaatst: vandaag om 14:40 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.