Ringu (1998)

Ik vond het maar een erg matige bedoening, snap de hype ECHT niet, cliché verhaaltje met wat spannende telefoon-momenten, een onbekende moordenaar, wat helderziende gaven er door heen gemixt... als Amerikaanse film was deze op de hele grote hoop gigantische b-thrillertjes gegooid.

Einde was wel interessant, waar de titel ook duidelijk wordt, vandaar nog net 2 sterren

ben vanaf nu begonnen met het kijken van films uit azie, waaronder deze. hierna moeten een aantal kurosawa's volgen, een aantal oude john woo films (ik vond the killer erg goed) en wellicht nog meer.

deze vind ik beter dan [edit] de remake [/edit], hoewel ze elkaar niet veel ontlopen.

ik zit niet zo snel op het puntje van mijn stoel, maar nu wel. er zit veel vaart in, er hangt een grillige sfeer, een aantal erg sterke scenes en ik vond het acteren zeer goed.

het (eigenlijk absurde) verhaal is niet het sterkste punt, maar dat kan ik een film waar sfeer veel belangrijker is makkelijk vergeven.

4 sterren.

Ringu: simpel en effectieve horror. Niet vanwege de cheap shots maar door de dodelijke spanning.

The Ring doet de big-budget blockbuster bombarie naam eer aan door in de [spannende]midddenstuk door te schieten met het overbodig uitvlezen [lees: likable maken] van de karakters. En dan probeert het the horror met wat cheap shots te compenseren.

Het origineel zit vol aannames. En precies die simpelheid zorgt voor een goede tempo en net dat beetje vaagheid zorgt voor mystiek.

Jeetje, laten we uitvoerig de beelden gaan analyseren....

Het is een horror forchristsakes...

Dit moet zowat de eerste Japanse horrorfilm, of Japanse film tout court, zijn die me echt ligt.

Ringu beschikt over een oerdegelijk script en houdt het verder erg sober; geen geintjes, maar gewoon straight forward. Ook de acteurs staan als een huis en doen voor even het vreemde, statisch ogende acteerwerk uit de doorsnee Japanse film vergeten.

Het leuke aan Ringu is dat er veel aandacht besteed wordt aan verhaal en context, en dat net wanneer je als kijker verlangt naar wat actie, je die ook meteen voorgeschoteld krijgt. Een perfecte timing en uitstekende geluidsband in de mooi gedoseerde creepy scènes zorgen voor de juiste balans, waardoor de film uiteindelijk lekker wegkijkt. De ontknoping is daarenboven leuk gevonden, maar kon een subtielere uitwerking wel gebruiken.

Conclusie: geslaagde film en stukken beter dan die flauwe Amerikaanse remake.

Mmmh, ik had verwacht dat ik echt weer zou verstijven van angst met deze film na de reacties van boven gelezen te hebben. Maar dat viel best wel mee. Echt heel eng vond ik hem niet. Maar spannend was hij wel en er zat ook een goed verhaal bij en een creepy sfeer. Dat vervloekte videoband was wel erg creepy. Wat ik het beste in horrorfilms vind is een zwart-wit scene, dat alles duister en eng maakt. (waaronder die videoband en die scene uit het verleden) Ook die scene dat Sadako op de tv uit de put klimt en op de camera afsluipt en de TV uitkruipt was eng. Of dat deuntje dat word gedraait als er een datum tevoorschijn komt.

Wel een redelijk creepy filmpje die wel vermakelijk is. Maar als je echt wil verstijfen van angst moet je het bij Ju-on: The Grudge houden.

4,0*

Trouwens welke moet je nou na deze zien? Ring 2 of Rasen?

Creepy begin, maar jammer genoeg verzandt de unheimliche sfeer al vlug in een onnozelheid die het erg moeilijk maakt Ringu nog enigzins serieus te nemen. Het einde was dan wel weer sterk vond ik, maar verliest impact door het uurtje sillyness dat eraan voorafgaat. Eigenlijk ben ik nog best benieuwd naar de Amerikaanse versie om te zien wat zij ermee hebben gedaan, véél slechter lijkt me eerlijk gezegd moeilijk.

Hoewel dit natuurlijk de originele versie is van "The Ring" vond ik de Amerikaanse versie 10x beter. Deze film was niet boeiend en zeker niet spannend. De special effects waren in deze film overigens zeer matig. Heb deze film alleen weten uit te kijken door hem steeds vrijwel met 2 speed vooruit te spoelen. Hierdoor duurde de film voor mij gelukkig maar 50 minuten.

Helaas!

Het begon zo goed met die eerste scene, maar al snel daarna begint hij toch erg saai en langdradig te worden. Ook vond ik hem (hier zullen vast wel wat mensen het mee oneens zijn) vaak wat sfeerloos. Hier en daar zaten wel lekkere schrikmomenten maar daar werd hij niet veel spannender op. Het acteertwerk liet af en toe ook te wensen over. De eind scene was na al die jaren van j-horror van mij erg onorgineel ( ja, ik weet dat ik hem eerder had moeten kijken). Ik moet eerlijk zijn dus: Ik vond de Amerikaanse beter.

Kleine * 2,5

Ik heb eerst het boek gelezen en daarna de film gezien, ik vond de film zwaar slecht ten opzichte van het boek. Ik raad aan het boek te lezen van Koij Suzuki i.p.v. deze film te kijken. Er waren herkenningspunten ten opzichte van het boek, maar juist de belangrijke stukken uit het boek zijn weggelaten, de hoofdpersoon is veranderd etc. Ik vond de Amerikaanse versie nog beter....

Dit is nou nog eens een goede horrorfilm. Veel beter dan die Amerikaanse re-make!

Het acteerwerk en het camerawerk is uiteraard wat minder (het blijft Japans), maar dat maakt bij een horrorfilm eigenlijk weinig uit.

4,0*

Had er veel van verwacht maar het blijkt maar een matig thrillertje te zijn. Ik heb hem in het Jappans gezien met Engelse ondertiteling en daarbij was het acteerwerk zeker niet slecht. Volgens mij was die vent die een van de hoofdrollen vervulde die leider van de sekte in het 6e seizoen van Lost.

Door de hele film zit wel een lekker spannend sfeertje maar echt eng is het nergens.

Deze zou dan beter/enger moeten zijn dan de Amerikaanse re-make. Punt 1 dat is hij, maar ik had hier toch hogere verwachtingen bij. Het begin is een beetje spannend, met die twee meisjes alleen in dat huis. Daarna dommelt de film nogal in. Er zitten op dat punt ook heel wat onnodige scenes in volgens mij. Daarna komt de film weer een beetje op gang en jaja: dan eindelijk na 1 uur en 24 minuten gewacht te hebben komt ons spookje daadwerkelijk uit de televisie. Ook vond ik het eind niet erg sterk, beter dan de Amerikaanse versie, maar niet veel meer dan dat.
Toch een 3* omdat ik me wel vermaakt heb met deze horror en omdat ik er misschien wel iets te hoge verwachtingen bij had.

Vind Ringu toch wel een redelijk sterke horror die me goed was bijgebleven. Vage shots, vrij emotieloze koppen (in dit geval op hun plaats), spooky beelden van een put en het was de eerste keer dat ik het Japanse reuma- en robotmeisje mocht bewonderen.

Onheilspellende score ook en verder is alles lekker simpel gehouden. Het verhaal over de videoband is sterk en begint meteen goed. Ja het kakt daarna wat in maar je hebt wel constant het gevoel dat er 'iets' staat te gebeuren. De televisie-scene is dan ook een gaaf moment dat z'n sporen heeft verdiend, mooie climax waar naartoe is gewerkt.

Bij herziening valt alles wel tegen moet ik zeggen (behalve de sfeer), zoals vaker bij horrors maar dat laat ik in zulke gevallen niet al te zwaar meetellen. Het scheelt denk ik ook of je eerst Ringu of eerst allerlei Ju-On en Grudge-achtige films hebt gezien.
Ruim 3,5*

Ik neem aan dat jullie je vergissen, aangezien dit het origineel is.

Ik heb eerst de remake gezien en misschien is dat wel de reden dat deze lichtelijk tegenvalt. Het was allemaal net even wat minder. Het acteerwerk, het camerawerk en kleurgebruik was allemaal iets slechter. Nu neem ik de eerste twee punten nog niet zo mee in mijn beoordeling, want daar heb ik me niet zo aan gestoord, het kleurgebruik was inderdaad wat te donker en dat was best jammer.
Waar de film wel mee scoort is het verhaal, ook al is het gebaseerd op een boek. Erg origineel en een goed idee voor een film. De tape zelf is erg vreemd in elkaar gezet en is dan ook een goede sfeermaker in de film. Het geluid is een andere troef van de film. Erg goede geluidseffecten waar je soms bij schrikt en de geluiden in de tape zelf waren ook haast eng te noemen. Wel jammer dat er naar mijn mening te weinig schrikmomenten zijn. Nu is dat niet altijd nodig bij horrorfilms, maar hier zat ik er toch wel op te wachten. Gelukkig was de spanning wel goed opgebouwd en heeft de film een erg sterk einde, waar het meisje uit de TV komt. Daar zie je ook voor het eerst Sadako echt goed en het is dan ook angstaanjagend als er wordt ingezoomd op haar oog.
Ik ben ook wel benieuwd naar de andere delen van deze reeks en zal ik ook zeker nog eens opzoeken.
3.5*

Het origineel achter de geniale horrorfilm "The Ring", Waar de remake spannend, eng en onderhoudend was, is het origineel saai. Gewoon erg saai.

Er zijn enkele dingen die Ringu goed doet, een sfeer scheppen bijvoorbeeld. De openingsscène bijvoorbeeld, je hebt constant het idee dat er iets gaat gebeuren, er hangt iets in de lucht. Maar wat er dan uiteindelijk gebeurd is eerder grappig dan eng.
In het vakantiehuisje in Izu waar Reiko de band zelf gaat kijken is ook een goed voorbeeld, de band zelf is ook behoorlijk creepy. Maar wordt het hier echt eng? Nee.

Er is maar een moment in de film waarin we het écht eng kunnen noemen, namelijk de scène waarin het spookje uit de TV stapt. Maar ook dit wordt in de remake eigenlijk beter gedaan dan hier.

De film opent dus goed, er volgt iets later een sfeervolle scène in het vakantiehuisje in Izu. En na zo'n anderhalf uur komt het einde, dat ook behoorlijk tof is.
Dat was het? Ja, dat was het. Wat daartussen gebeurd is totaal niet interessant en ongelooflijk saai.

Al met al is Ringu niet meer dan een heel simpele horror-thriller. De remake was stukken beter, jammer! 1,5*

Ik ben nooit echt fan geweest van de remake, maar de kans om het origineel eens te zien wilde ik me toch niet laten ontgaan. Meestal vind ik bij dit soort films het origineel beter, maar na Ringu gezien te hebben, moet ik zeggen dat beide films redelijk gelijkwaardig zijn en dus niet zo heel bijzonder.

Ringu is wel redelijk sfeervol, maar spannend wordt het nooit. Op de een of andere manier had ik telkens het idee dat er komisch stond te gebeuren. Overigens heb ik geen idee hoe dat komt. Het grootste pluspunt hier is het scenario, dat leuk gevonden is en een aardige uitwerking kent. De beste momenten zitten aan het begin en het einde. Tussendoor is het redelijk onderhoudend, maar echt heel goed of boeiend wordt het niet. De film is inmiddels ook alweer enigszins gedateerd te noemen, want de video is natuurlijk alweer helemaal uit de tijd.

Ach ja, ik heb me in ieder geval niet echt verveeld. Maar hoewel het allemaal niet heel slecht is, zijn er zeker ook genoeg betere Aziatische horror-films.

2,5*

​Niet onaardig. Op momenten een nerveuze horror, maar dat is het wat te weinig. Zo'n korrelig en versleten VHS bandje is al gauw spooky en van de gezichtsuitdrukkingen kan je de rillingen krijgen. Visueel niet zo denderend, beetje kaal afgewerkt, maar wel een prima klankband die kippenvel veroorzaakt. Het spel is meteen op de wagen en het verhaaltje is op zich niet verkeerd, maar neemt halverwege wel zoveel tijd in beslag, dat het daar de teugels enigszins laat vieren. Met niet veel meer onder de pet dan de dreiging van een vloek begint het zo toch een beetje te sukkelen. Het venijn zit 'm gelukkig in de staart waar Nakata z'n meest memorabele scène tevoorschijn tovert met onder meer een griezelig loopje.

Dan beloof ik mijn jongere broer één van de engste films die ik ooit heb gezien en dan blijkt het de tand des tijds toch minder glorieus te hebben doorstaan. Het is namelijk best een goedkoop ogende film met middelmatige acteurs en met een overschot aan voorspelbare clichés.

Het helpt ook niet mee dat het plot veel meer uit plot exposition bestaan dan uit beelden die voor zichzelf spreken. Verreweg het meeste van de ontwikkelingen in het plot zijn verstopt in eindeloze dialogen over de mythologie achter Sadako en haar psychologische motieven. De gebeurtenissen in de film zelf zijn eerder slaapverwekkend traag dan nagelbijtend spannend. In positieve zin weet het wel constant een unheimisch gevoel vol te houden en de zoektocht naar clues is op zich best amusant uitgewerkt. De uiteindelijke confrontatie met Sadako levert hierdoor onverwacht een genadeloze adrenalinestoot op.

Herziening. De Amerikaanse versie heb ik nooit gezien, dus vergelijken met die versie kan ik niet.

Hoewel de film niet echt eng is, zeker niet bij een tweede kijkbeurt, word ik er toch wel wat nerveus van. Wat dat betreft zit het goed wat sfeer betreft. Het verhaal is wel erg sterk met alle telepathische gaven die blijkbaar rijkelijk onder de mensen verdeeld zijn. Inmiddels ben ik ook veel meer vertrouwd met de Japanse cultuur en moet ik ook denken aan de Kaidan verhalen. Het meisje komt dan ook erg over als een typische Onryo, een wraakachtige geest, gezien het lange zwarte haar en de witte jurk. Wat dat betreft is dit een aardige vermenging van horror en oude sprookjes.

Audiovisueel pover, acteerwerk was wel okee, plot ook niet heel erg sterk en toch weet het een nervositeit op te wekken. Niet mijn favoriete gevoel bij films, maar beter dan dat het je helemaal koud laat, en wil je een ander gevoel moet je niet dit genre films opzetten. 2,5*.

Dit is overigens mijn 250e stem bij een Japanse film, dus dat is wel weer leuk.

Als horror-fan moest ik dan toch echt eens deze beroemde Japanse horror-film zien. De remake heb ik nooit gezien en ik moet ook bekennen dat ik behalve anime (natuurlijk) nog nooit echt Japanse films heb gezien.

Het was niet helemaal wat ik ervan had verwacht en eigenlijk vind ik het een nogal vage film. Het concept is wel heel erg sterk, het concept van een mysterieuze videoband vind ik bijzonder intrigerend.

Het acteerwerk, voor zover ik dat kan beoordelen, is prima. Het licht natuurlijk aan mij maar ik vond de dialogen nogal gemaakt overkomen, maar ik kan het dan ook niet verstaan en weet (al heb ik aardig wat anime gezien) vrijwel niets over de Japanse cultuur. Vooral het jongetje vond ik erg raar, veel te gedisciplineerd als je het mij vraagt.

De film is gebaseerd op het boek van Kōji Suzuki, dat al verfilmt was als tv-film en tv-serie en behoorlijk populair in Japan. Op deze film werd dan ook nog een vervolg gemaakt en een on-officieel vervolg en een spin-off en een remake, en die remake kreeg ook nog eens een vervolg... Behoorlijk uitgemolken dus... Suzuki was geïnspireerd door de film Poltergeist toen hij het boek schreef.

De cinematografie vond ik erg sterk en de film is uitstekend opgenomen. De muziek was ook niet slecht en zorgde samen met de beelden voor een groot deel van de spanning. Die verschrikkelijke jaren '90 dance muziek tijdens de aftiteling kon echt niet, past totaal niet bij de film.

Op sommige momenten is de film behoorlijk creepy en er is een spanning door de hele film heen. Maar toch vond ik de film vaak enorm inzakken qua spanning en erg langdradig worden. Sommige dingen willen ze veel te veel uitleggen en andere dingen worden weer niet goed genoeg uitgelegd. Het verhaal is op sommige punten moeilijk te volgen en ook de personages begreep ik niet helemaal. De vrouwelijke hoofdpersoon is blijkbaar een journaliste die onderzoek doet naar een aantal mysterieuze doden ten gevolgen van een videoband. De mannelijke hoofdpersoon is haar collega en blijkt later ook haar ex-man te zijn. Maar wat helemaal vreemd was was dat die man ook nog eens de bovennatuurlijke gave heeft om gedachten te lezen... Hetgeen compleet uit het niets komt in de film. Uiteindelijk slaat ook de hele videoband nergens op, want die is niet opgenomen maar gewoon ontstaan. Uiteindelijk vond ik de film toch niet bijzonder eng of spannend, je verwacht namelijk steeds dat er een schrikmoment aankomt maar die komt nooit.

Al met al is het toch zeker geen slechte film. De Amerikaanse remake schijnt beter te zijn, voornamelijk qua verhaal maar dit is toch wel een beetje een klassieker geworden die iedere horror-fan een keer moet zien. Het was dan misschien bij vlagen een beetje saai, toch ben ik me niet echt gaan vervelen.

Ik was altijd al eens benieuwd naar het Japanse origineel van The Ring. Heb zelf alleen de Amerikaanse delen gezien en die bevielen wel. Overigens wel tig jaren terug, dus geen idee of ik ze nu nog steeds zo goed vind. Ieder geval is het Japanse bronmateriaal best oké. Ik had alleen op veel meer spanning gehoopt, maar eng werd het nooit in tegenstelling tot de Japanse Grudge films. Ringu moet het hebben van een behoorlijk uitgewerkt verhaal met dan richting het einde nog wel een toffe climax. De televisie scene is wel redelijk iconisch en het geeft de film nog wat extra klasse. Maar ik had er veel meer van verwacht. Benieuwd wat de andere delen brengen.

3*

The Ring (de remake) zag ik destijds in de bioscoop dus in plaats van herkijken leek het me leuk om deze op te zetten. Het is al zo lang geleden dat ik moeilijk de twee films kan vergelijken, voor mijn gevoel komt wel het verhaal achter het meisje die uit de put komt in dit origineel wel meer naar voren dan in de remake, die focust zich dacht ik meer op het maken van slachtoffers. In ieder geval 3* voor het origineel.

Iconisch, zo kun je Ringu inmiddels wel mogen noemen. De videoband, het geestmeisje met de lange haren voor haar gezicht en met name de eindscène; iedereen kent het wel. Deze film - en diens succesvolle remake uit de Verenigde Staten - zorgden dat J-Horror overal enorm populair werd. Wat dat betreft is deze Ringu belangrijk geweest. Maar de eerste of belangrijkste is niet per definitie de beste.

Ringu bevat memorabele scènes, maar veel van die scènes vond ik in de remake uiteindelijk toch beter uitgevoerd. De openingsscène is tamelijk spannend, maar zo'n freezeframe jumpscare met zo'n invert-effectje is niet echt spannend. Doet zelfs wat knullig aan. Verder is Ringu veelal een thriller waarin men gaat researchen en een videoband gaat ontleden, maar waar opvallend weinig spannends bij komt kijken. Het is weliswaar niet dodelijk saai, maar er wordt weinig gedaan om de boel echt scherp te houden. Tevens jammer dat een simpele premisse ineens complexer moet worden dan nodig is. Zaken als die vrouw die in de vulkaan sprong, een man die over de zee vertelt en een ex van de hoofdpersoon die ook bijzondere gaven blijkt te hebben. Onnodig als je het mij vraagt, simpeler is imo vaak enger dan complex en vergezocht gedoe. Ringu slaat gelukkig terug met een ijzersterke en zeer memorabele eindscène, dat staat vast. Lag de rest van de film maar meer op dat niveau.

3 sterren.

Ringu

Sfeervolle horrorfilm. De Amerikaanse versie met Naomi Watts is één van de eerste horrorfilms die ik heb gezien, en vooral de donkere en naargeestige sfeer is mij altijd bijgebleven. En ook Ringu heeft die fantastische sfeer, en ondanks dat je sommige plotontwikkelingen ziet aankomen word je helemaal opgeslokt door de donkere wereld die Nakata heeft gecreëerd. Het acteerwerk van Matsushima en Sanada is ook sterk, en de cinematografie is schitterend. Verrassend is Ringu niet (vooral omdat ik de Amerikaanse versie heb grijsgedraaid), maar het ijzingwekkende verhaal, de sfeervolle beelden en het acteerwerk vergoeden veel.

Man man man.

Ik probeer het elke keer weer, maar door dit soort films kom ik gewoon niet doorheen. Terwijl ik de Amerikaanse remake nog wel leuk vond eigenlijk, dit is hetzelfde, maar met godsgruwelijk beroerde karakters en acteerwerk.

Vooral die Matsushima was niet om aan te zien. Ik wilde haar dolgraag een stoot geven, dit soort gedrag vertoon je toch ook niet in het echte leven? Belachelijke, bijna paranormale bewegingen genoeg, en niet van de geesten, maar van de karakters. Dieptepunt was de scene tussen ex-man en ex-vrouw aan tafel waar ze smeekt of ze bij haar kan blijven tijdens het sterven.

Er hangt wel degelijk een sfeertje, waar het soms zelfs eventjes beklemmend is. De eerste 20 minuten waren dan weer vrij sterk en veel sfeervoller. Ook die tape blijft wel een creepy dingetje met creepy muziek op de achtergrond en af en toe werkende scares.

Na 30 minuten stort de film langzaam in en gaat het saai worden. Spanning is er ook niet echt meer, en het verhaal zelf begint ook al wat kracht te verliezen. Dit vond ik allemaal stukken beter in de remake uitgewerkt, en ik kan normaal Watts ook niet uitstaan.

Nee, dit is niks voor mij. Ik weet dat ik rekening moet houden met wat theatraler gedrag van de actrices en acteurs, maar dit was gewoon slecht.

Minder goed dan ik mij herinner.

Vooral een stuk minder creepy. Had het idee dat deze een stuk spannender was al de remake, maar na beide binnen een redelijk kort tijdsbestek te hebben gezien, gaat mij voorkeur duidelijk uit naar de remake. Bij deze Ringu ligt de focus op de hoofdrolspelers en niet zozeer op de video en dat maakt het een stuk minder boeiend, zeker omdat het acteerwerk van bedenkelijk niveau is.

Verder wel een paar fijne scènes. Uiteraard die op het einde, maar ook in de put is van bovengemiddeld niveau. Fijne opbouw.

Maar desondanks niet wat ik ervan verwachtte.

“Ryuji? When it's time for me to die... Stay with me.”

Vorig weekend heb ik de Amerikaanse remake versie ‘The Ring’ gezien en die film bevatte gewoon erg veel jeugdsentiment waardoor die zit al een stuk makkelijker werd. Van de week, ben ik begonnen aan het Japanse originele deel ‘Ringu’. Deze doet mee aan de ‘horrordraft KO’ en het leuk me daarom ook leuk het ‘begin’ eens te kijken. Maar waar ik al bang voor was is het feit dat deze film mij ging tegen vallen door het stukje onderzoek, of te wel een hele horror film verplaatsen na het vinden van het verhaal en maar daadwerkelijk twee ‘spannende’ momenten met een horror visie er in stoppen.. De film is voor mij echt te saai op alle punten, het begint leuk maar minder eng in mijn ogen dan de remake, en daarna valt ook deze film in een soort dal van saaiheid waar het verhaal echt geen meter kon opschieten.

Buiten dat vind ik het concept eigenlijk best aardig bedacht alleen de uitwerking is echt fors minder. Ook het acteerwerk vond ik echt helemaal niets bijzonders en misschien soms nog wel randje amateuristisch.

Ik wil er verder ook niet veel over kwijt, dat kan ik niet. Had wel hoge verwachtingen van deze film zeker gezien de hoge score hier op MovieMeter maar kon er zelf helaas vrij weinig mee. Soms moeten bepaalde films je denk ik liggen, andere keren raken ze je niet en dat is hier voor mij wel het geval. Ik vond het niet interessant genoeg, spanning was nergens aanwezig en ook het ‘horror’-element miste ik op alle gebieden. Voor het einde en het begin geef ik de film nog een iets hoger cijfer dan mijn gevoel, maar ik heb me een uur lang sowieso verveeld.

1.5*

Japanse original dus van het meer bekende Amerikaanse The ring. Het is al een tijdje geleden dat ik die laatste nog mocht zien, dus mijn vergelijking zou wat mank lopen. Ik weet wel dat ik The ring best eng vond en erg goed vond qua spanning en plot. Toch had ik het gevoel dat de klemtoon en de pace in deze film anders ligt dan in zijn Amerikaanse broer.

Het concept heeft wel iets. Je betrekt de kijker ook rechtstreeks mee in het plot, het ijzingwekkende telefoontje daar gelaten natuurlijk. De spanning en uitwerking lijkt me toch minder. Die televisiescène blijft het wel doen. Geweldig idee! De achterliggende idee is misschien ook te zoeken in de Japanse cultuur, maar die kwam voor mij als leek niet genoeg over.

Cindy? The TV is leaking!

Wanneer je hoofdpersonage ongeveer dezelfde stem als Anna Faris in Scary Movie heeft is het moeilijk om aan iets anders te denken dan deze scène.

Eindelijk! Djeezes waarom duurde het zo lang voor mij om deze joekel van een fenomeen op te leggen. Ik weet nog in mijn jeugd werd er vaak gepraat over deze film en hoe eng hij wel niet is. Samen met Ju-On: The Grudge (volgt zo dadelijk) zouden dit de piek van horror zijn. De remake was voor mij veel makkelijker verkrijgbaar dan het origineel. Mijn interesse in Japanse films is ook nog maar recent aangewakkerd dus was het logisch dat ik de Verbinski-versie eerst zag. Die stelde echt niet teleur en vond ik enorm atmosferisch.

Ringu vond ik eerlijk gezegd iets minder dan de remake. Het ziet er allemaal iets amateuristischer en "lelijker" uit. Het mysterie zelf is erg onderhoudend en uiteraard zijn er meerdere iconische beelden die in het collectief netvlies gebrand is van menig filmfan. Zelfs al heb je de film niet gezien ken je het beeld van Sadako die uit de TV kruipt.

Dit is een fijne zit maar kan de enorme legende errond niet honderd procent waarmaken.

3,5*