The Lord of the Rings: The Return of the King (2003)

2 the point recensie van Korbie over deze magistrale en epische trilogie.

Schitterende afsluiting van dit magistrale werk. (De schimmen vond ik iets minder)

Onevenaarbaar

+++++5*

I don't think there will be a return journey, Mr. Frodo.

Opgelucht en vermaakt kan ik zeggen dat het laatste deel van Peter Jackson's trilogie een geweldige afsluiting van een nog geweldiger verhaal is.

Frodo is klaar om met het laatste stuk van zijn reis te beginnen terwijl Sauron klaar is om een einde te maken aan de mensheid.

Jackson heeft veel van de film in Ijsland gefilmd en zorgt weer voor prachtige en sfeervolle locatie's, ook het decor van bijv. Minas Tirith is erg mooi.

Ik vond ook Liv Tyler erg goed acteren als Arwen.

Ook de muziek is weer worth mentioning en blijft mij kippenvel geven.

Om een film te maken van 201 minuten die vermaakt tot op het eind is knap.

Maar zo heeft Jackson wel meer knappe dingen bereikt met deze films.

Iets waar hij met trots op terug kan kijken.

Deze film hoeft maar in 1 woord beschreven te worden: Episch!

The Return of the King is het laatste en ook het beste deel van de The Lord of the Rings reeks.

Waar The Two Towers soms wat te langdradig was zijn we met The Return of the King nu terug op het niveau van The Fellowship of the Ring. Van langdradigheid is geen sprake meer van en de ruim drie uur die deze film duurt voelt ook voor een groot deel als een achtbaan rit. De drie uur zijn zo om.

De actie scènes zijn erg goed De slag om Helmsdiepte was erg spectaculair in The Two Towers maar in The Return of the King word die slag overtroffen. De hoofdslag in deze film speelt zich af in Minas Tirith en bij de Pelennor Fields. Het beste stuk van de slag vind ik wanneer het leger van Rohan aanvalt. De slag om Helmsdiepte word echt op een fantastische manier in deze film overtroffen

Een andere erg goede actie scene is die met de spin Shelob , het zijn iegelijk twee scènes , een in de grot waar Frodo voor de spin vlucht en een buiten de grot waar Sam tegen de spin vecht. Het gevecht tussen Sam en de spin is erg spectaculair. Een jaar voor deze film , kwam Harry Potter and the Chamber of Secrets uit . In deze film kwamen een heleboel spinnen in voor. Ik vind dat de scene met 1 spin in The Return of the King spectaculairder dan de scene met een heleboel spinnen in Chamber of Secrets. Tevens ziet Shelob er ook beter uit dan de spinnen uit the Chamber of Secrets

In deze film word uiteindelijk de ring vernietigd in de doemberg. En veel spannender hadden ze de eind scene niet kunnen maken. Frodo wil op het laatste moment de ring niet vernietigen. Gollum is van de partij en wil de ring afpakken en terwijl dit zich op de Doemberg afspeelt zijn de legers van Rohan en Gondor onderaanvoering van Aragorn aan het vechten tegen de legers van Mordor bij de Black Gate.

Naast al de actie word er ook genoeg de tijd genomen om het verhaal uit te werken zonder dat het saai of langdradig word. De balans tussen actie en verhaal is in deze film goed aanwezig. Ook word er in deze film weer goed geacteerd , krijgen we mooie plaatsjes van Nieuw Zeeland te zien , zijn er goede special effecten en verzorgt Howard Shore voor deze film weer prachtige muziek.

Nadat de ring is vernietigd is de film nog niet snel afgelopen maar duurt de film ongeveer nog een half uur. Het is erg goed dat de filmmakers de verschillende verhaallijnen goed afsluiten. Daardoor heeft de film wel meerdere eindes. Maar dat lijkt mij onvermijdelijk als je de reek goed wilt afsluiten. Sommige vinden het einde te lang. Ik vind dat wel meevallen. Het einde duurt ongeveer een half uur terwijl de hele serie ongeveer 9 uur duurt dan vind ik een einde van een half uur wel acceptabel.

Er zijn twee versies van The Lord of the Rings, de gewone bioscoop versie en de extended edition versie. Hoewel de bioscoop versie ook erg goed is . Vind ik de extended edition versie beter. Het verhaal word in de extended edition versie nog betere uitgewerkt en je krijgt een paar leuke scenes te zien die op de gewone bioscoop versie niet staan.

Na het iets mindere The Two Towers hebben we met The Return of the King een enorm goede afsluiting van de The Lord of the Rings serie.

5 sterren voor deze film

Deze film heb ik nog nooit gezien en vond het tijd dat ik ze een keer moest gaan kijken.

Ik heb meteen maar van alle drie de films de Extended versie gekeken.

Ik ga deze trilogie per film beoordelen, aangezien het losse films zijn, en ze ook los zijn geproduceerd. Hier kunnen mensen het niet mee eens zijn, maar meer opeenvolgende films worden ook per deel beoordeeld (Godfather, Harry Potter). Ook wil ik zeggen dat ik de boeken niet heb gelezen en deze recensie op basis is van de film.

Na de verschrikkelijke zit van de eerste 2 films, komt de trilogie dan toch echt ten einde.

De CGI hebben ze ietwat aangepast voor de Blu-Ray Extended maar was nog niet van top niveau.

Deze film duurde voor mijn gevoel minder lang dan het eerste of tweede deel. Terwijl hij toch echt 263 minuten duurde. Er gebeurt meer in deze film, er is meer te zien, waardoor de zit al minder moeilijk word.

Wat ik nog niet eerder heb geschreven in mijn recensies, maar waar ik me wel aan ergerde (Ook in deel 1 en 2) waren de acteerprestaties. Fronsende Frodo en Sippe Sam zijn hier een goed voorbeeld van. Wat Elijah Wood in deze films doet is niet acteren maar Face-making en dat kan iedereen.

Het (dunne) verhaal komt uiteindelijk ten einde. Eindelijk krijg ik een einde te zien. Niet 1 einde, maar 4 eindes. Wat ik dan ook weer jammer vond. Ook heb ik geen traan hoeven laten, terwijl ik dat heel snel heb. Dit komt omdat ik geen connectie had met de karakters. En dat komt weer doordat er niet goed in de karakters verdiept is.

Ik ben in ieder geval blij dat ik kan zeggen dat ik deze films gezien heb, zodat ik geen rare gezichten meer krijg als ik zeg van niet.

De finale is aangebroken en die duurt 4 uur en Peter Jackson krijgt het voor elkaar om het best voor het laatst te bewaren. In mijn herinnering was het al episch, maar na de kijkbeurt vind ik hem misschien nog epischer. Wat een verhaal, wat een betekenis, wat een spanning. In deze film zit naar mijn mening alles wat een film moet hebben.

Bij het zien van deze film voelde ik me weer een 12-jarig jongetje die in een droomwereld was beland. Hoe je in een film kan verdwalen. De veldslag van Minis Tirith is legendarisch en in zijn genre onovertroffen en dan de reis die Sam en Frodo maken.

Typisch zo'n film waarbij het jammer is dat hij is afgelopen.

Ik heb destijds de hele trilogie in de bios gezien. Hoewel ze daarna nog vaak op TV zijn gekomen, heb ik zo maar af en toe sporadisch enkele scènes nog eens bekeken. Qua verhaal zit het wel snor en ook de achtergrond van de hoofdkarakters vind ik mooi uitgewerkt. Voor iemand die van fantasy houdt is het een film die in mijn collectie hoort te zitten. En ja ik heb wel een kopie van de trilogie, maar ik heb nog steeds geen zin gehad om de films opnieuw te doorworstelen. De wereld die Tolkien heeft opgezet is nochtans prachtig en het is vooral de diversiteit van de fantasy wezens die me de eerste keer aansprak. Het was alsof ik de fantasy wezens uit de videogames die ik destijds speelde tot leven zag komen. Grote strijdtonelen en veel gevechten kunnen me in films niet meer zo boeien zoals vroeger. De experience in een film is sowieso helemaal anders dan het spelen van een videogame waar je zelf input hebt. Het pijnpunt van LOTR ligt bij mij vooral in de lange duur. Een samengevatte versie van de trilogie zou ik best nog wel zien zitten om te herbekijken, maar de volledigheid van de 3 films daar bedank ik voor. Dat er dan nog extended versions bestaan, amai mijn voeten. Een ander ding waar de film onder lijdt is het gebrek aan vrouwelijke hoofdkarakters al is dat weer een persoonlijk ding. Toch blijven enkele scènes wel memorabel zoals Smiegel die in gevecht ligt met zichzelf en de competitie tussen de dwerg en en de elf (That still counts as 1 haha). De Hobbit ga ik aan me voorbij laten gaan.

Sluitstuk van The Lord of the Rings. Viel het middenstuk The Two Towers wat tegen, dit wordt ruimschoots goedgemaakt met dit derde deel, hoewel het niveau van The Fellowship of the Ring nog altijd niet wordt gehaald. Niettemin is Return of the King één van de beste fantasy-films ooit gemaakt.

Regisseur Peter Jackson neemt z’n tijd om de conclusie van het verhaal te vertellen. Dat het tempo hierbij af en toe behoorlijk laag ligt, is de film vergeven. De climax is fenomenaal in beeld gebracht en overtreft de climax uit The Two Towers. Helaas wordt de actie wederom naar de voorgrond geplaatst en het verhaal van Sam en Frodo naar de achtergrond. Toch krijgt die verhaallijn een stuk meer aandacht als in The Two Towers en speelt Ian McKellen ook weer een grote rol in de film.

Wederom een klassieker!

Uitstekend Fantasie/Actie/Avontuur film...

Spannend verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Uitstekend achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital met 7.0)...

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Uitstekend camerabeweging...

Heerlijk genoten...

Herhaling gezien, Blue Ray is mooier dan gewone DVD...

Op t.v. nog maar eens de herkansing. Maar nee, ondanks de soms spectaculaire scenes,

willen die Lord Of The Ring films mij niet bekoren. Van die andere twee (vooralsnog) mijn

beoordeling achterwege gelaten. In mijn vage herinnering vond ik die nog minder dan deze.

Puur objectief realiseer ik mij wel dat deze zeer ambitieuze producties knap zijn gemaakt,

maar op de een of andere manier zijn deze films niet aan mij besteed. Wel geinig dat de

regisseur Peter Jackson in het begin van zijn carriere ook films als Braindead en Bad Taste

maakte. En hij met beperkte middelen reeds in staat bleek prima pulpfilms te maken.

The Lord of the Rings: The Return of the King

Het laatste deel van de Lord of the Rings saga is een spektakelstuk die de kijker meer dan drie uur lang meevoert in een achtbaan van actie, emotie en visueel overdonderende scènes die je ademloos over je heen laat komen en waarbij je ogen en oren te kort komt. Als je daar ook nog de geweldige acteerprestaties, uitstekende camerashots, mooie decors/aankleding en een goed script bij optelt, heb je het Magnum Opus van Peter Jackson.

De strijd om Middle Earth wordt hier beslist en elk denkbaar personage speelt een rol. Frodo en Sam moeten samen met de geweldige Gollum/Smeagol de ring vernietigen in het vuur van Mount Doom. Daarvoor moeten ze wel door Mordor. Bijna alle andere personages spelen een rol bij de beslissende slag om Minas Tirith. Een overweldigend spektakel en visueel een pareltje. Het laatste gevecht voor de poorten van Mordor en tegelijkertijd de afloop van de verhaallijn van Frodo en Sam is ontzettend knap gedaan. De eerste keer dat ik Return of the King keek stoorde ik me aan het laatste deel met de langgerekte eindes van verschillende personages. Na meerdere herzieningen heb ik er steeds minder last van en voelde ik mee met de personages. Vooral het einde van Frodo en het afscheid met Sam, Pip en Merry was mooi en emotioneel.

Elijah Wood, Ian McKellen, Viggo Mortensen, Sean Astin, John Rhys-Davies, Andy Serkis, Liv Tyler, Cate Blanchett, Orlando Bloom, Dominic Monaghan, Hugo Weaving, Miranda Otto etc. Allemaal zijn het helden die personages spelen die we niet snel zullen vergeten. Bij de andere twee delen heb ik de muziek al speciaal genoemd en dat wil ik nu weer doen. Wat een geniale score waarbij je echt scènes wordt ingetrokken om je daarna niet meer los te laten.

Geweldige afsluiter van een fantastische en baanbrekende trilogie.

Naast dat deze film wat van z'n magie verloren heeft na dertien jaar, viel ook op dat het einde weer een half uur te lang duurde. Desalniettemin blijft het een prachtige afsluiter van een episch epos 4*

The Lord of the Rings: The Return of the King

BAM! Net voor het nieuwe jaar even de trilogy van The Lord of the Rings bekeken en ik moet zeggen dat dit voor mij de beste The Lord of the Rings film is, tenminste ik vind dit de beste van de top 3, maar waarom?

The Lord of the Rings: The Return of the King heeft bijna alles in zich wat je een wow gevoel kan geven. Ondanks alle clichématige scenes (frodo die de ring in het lava moet gooien, we weten allemaal dat hij dan toch nog weer tegengehouden word). De bijna nutteloze liefde scenes op het eind, hadden er van mij part uitgeknipt mogen worden, liefde was iets voor het eerste deel van de trilogy, die was zacht, informatief en opbouwend. Het tweede deel was natuurlijk het begin van de oorlog, de aanval op helm’s deep en de informatie dat we krijgen hoe ‘sterk’ de legers van mordor zijn.

The Lord of the Rings: The Return of the King laat alles zien. Het uiteindelijke doel om de ring te slopen, de grote gevechten met het leger van de orks en uiteraard de uitkomsten van de liefdes verhalen. Toch is The Lord of the Rings: The Return of the King niet helemaal wat ik er van verwacht had. Ik had verwacht dat de strijd Minas Tirith iets uitgebreider was, in ieder geval met een beter WOW! Effect dan dat Helm’s deep dat afgaf maar, dat kwam maar niet. Het gevecht in Minas Tirith geeft dit effect minder af, het is weldegelijk een gaaf gevecht, maar er is geen WOW meer in mijn lichaam door het gevecht..

Toch vond ik dit derde deel het leukste van de drie. De ontknoping is gaaf in elkaar gezet door Peter Jackson en we hebben dan toch echt wel even wat kijkvoer, met welgeteld 3 uur en nog wat minuten (Netflix). Ik zal toegeven dat ik eindelijk bij een LOTR film heb dat ik hem helemaal uitkijk, zonder mijn concentratie kwijt te raken, dat is altijd fijn!

Jackson geeft dit keer niet de natuur van Nieuw-Zeeland weer inzicht, het zijn nu meer de duistere scenes waar ik al een langere tijd op wachtte maar, die waren nergens te bekennen. Ik zit toch eigenlijk wel ontiegelijk erg te twijfelen want, deze film kent meer clichés en dergelijke dan zijn voorgangers, als ik het zo zie. Toch geeft deze film voor mij wel een fijner gevoel in mijn lichaam, en dat WOW! Gevoel had ik constant, en niet door dat ene gevecht.


Nou goed, het verhaal is eigenlijk best simpel en best kort uit te leggen. We volgen uiteraard weer de verschillende mensen. Smeagol met Frodo en Sam en dan is de rest ook bij elkaar gekomen. Sam komt er achter wat Smeagol van plan is en wil er voor zorgen dat Frodo altijd veilig zou zijn. Frodo gelooft smeagol meer dan Sam en stuurt Sam weg, wat een domme fout blijkt te zijn.

De rest vecht voor de vrijheid van Minas Tirith, en vecht vooral tegen de orks. Hier is eigenlijk niet veel aan toe te voegen buiten alles om. Het gevecht had zeker wel zijn gave scenes, Roham die komt Minas Tirith te hulp schieten, was wel een gaaf beeld. Prachtig hoe de olifanten er in zijn gestopt. Goed, ze maken allemaal wel iets mee. Aragorn die een leger geesten (?) mee neemt om tegen de orks te vechten, Frodo met sam tegen een paar orks en een spin maar, daar blijft het meer en deels wel bij.

Afijn, ik houd het even iets korter aangezien ik vuurwerk ga afsteken. Allemaal alvast een fijn 2017, The Lord of the Rings: The Return of the King was sowieso een leuke afsluiter voor 2016, en ben benieuwd wat 2017 ons gaat brengen in de film industrie!

4.5*

Jammer genoeg weer aan het einde gekomen van de herziening van de trilogie. Na de zoveelste kijkbeurt nog steeds overtuigd dat dit de beste trilogie ooit is en waarschijnlijk ook nooit meer overtroffen gaat worden.

Dit deel werkt toe naar een immense climax en bevat weer geweldige scenes die je nooit meer vergeet. Ik denk alleen al aan de veldslag rond Minas Tirith, de scene met de spin, Gollem die z'n ware aard laat zien en ga zo maar door. Stuk voor stuk gedeelten uit de film die voor altijd in je geheugen gegrift staan.

Het blijft me verbazen hoe goed de film (eigenlijk de hele trilogie) nog steeds is, ook na zoveel keer gezien te hebben. Het is van begin tot eind boeiend en enorm meeslepend. Het feit dat je haast zo weer zou willen beginnen aan het eerste deel zegt een hele hoop wat mij betreft.

Dit is gewoon het beste van het beste, een absoluut meesterwerk van Jackson die zichzelf hiermee nooit meer zal kunnen overtreffen.

Ergens voorbij de helft van de film komen de mannen van Rohan aan bij het slagveld met flink wat hoorngelui. De Koning mag zijn speech afvuren en dan mogen duizenden ruiters inrijden op de legers van Sauron. Dit is het moment waar die hele trilogie van Jackson naartoe heeft gewerkt. Het is niet het verhaal van Frodo en Sam, maar dit is het verhaal van de Grote Strijd tegen het Grote Kwaad.

Tolkien schreef zijn trilogie na de Eerste Wereldoorlog, een oorlog waarin elke menselijkheid maar vooral waardigheid verdween, een zinloze oorlog waar geen eer aan te behalen viel. De wereld die Tolkien creëerde had dit wel, met Sauron als Het Kwaad. Wat hij is, die vraag moet je niet stellen. Hoe al zijn macht in die ring zit et cetera, ook dat soort vragen moet je niet stellen. En door Tolkiens levendige geloofwaardige wereld en de flair die Jackson geeft aan de films stel je die vragen ook niet.

Jackson begreep goed wat Tolkien had gemaakt en pakt de juiste elementen eruit. The Two Towers werd helemaal omgegooid, van die maffe Tom Bombadil werd ook al snel gezien dat die overbodig is en in deze Return haalt Jackson het hele einde weg. Tolkiens nadruk lag ook op de Hobbits, hoe zij zijn gegroeid en mogen dat aan het einde tonen. Maar dat hele stuk was toch wat mosterd na de maaltijd, buiten dat het pijnlijk slecht beschreven was. Jackson houdt het simpeler, met enkel de opmerking dat de Hobbits voor niemand hoeven te buigen, en het werkt.

En tussen alle veldslagen door heeft Jackson nog wel oog voor de kleine verhalen. Die kleine verhalen maken het immers waard te vechten voor de toekomst. En Tolkien had de nare gewoonte om de drie bladzijden iemand een lied in te laten zetten. Jackson mindert dat opzichtig en werkt effectief slechts een enkel lied uit, waaronder in deze film met wat mij betreft de mooiste scène uit de hele trilogie. De stem van Pippin, een etende Denethor en beelden van enkele Gondor-ruiters op weg naar hun dood.

Het is ook knap hoe Jackson de volle vier uur boeiend weet te houden met genoeg afwisseling en snelheid, dat foutjes nauwelijks opvallen. Jackson wisselt veel in de verhalen, maar vaak komen die qua tijd niet overeen. Let maar eens op nacht en dag of welke dag het überhaupt is. En het valt te prijzen dat zoiets nauwelijks opvalt. Met een film die langzaamaan weer meer kleur krijgt (letterlijk), waarin Midden-Aarde nog meer zichtbaar wordt en het gevoel van epiek er elk moment is. Dat alles met veldslagen die enorm overzichtelijk worden gefilmd en toch spannend blijven, dat is knap. En waar humor niet misplaatst is en de vele hoofdpersonen allen prachtig worden ingevuld en hun eigen stem krijgen in het geheel.

Het is geen perfecte film. Het begin en zeker het eind duren soms iets te lang, al is dat Jackson vergeven, want er zitten nauwelijks onnodige stuken in. Hoogstens had er wat tempo in kunnen zitten. Maar och, als je elke keer weer vier uur met plezier kijkt, en dat gevoel terugkrijgt dat je in de bioscoop nog helemaal van je stoel werd geblazen, mag de waardering wel omhoog. 4,5*.

Ook aan deel III ga ik niet meer te veel woorden vuilmaken vooraleer ik in herhaling val. Drie delen, maar eigenlijk één lange film van 10-11 uren. Zeer interessant en boeiend vond ik de flashback hoe lange tijd geleden Sméagol de ring in zijn bezit kreeg en langzamerhand veranderde in Gollem. Gollem gaat in het derde deel ook verder om een wig te drijven tussen Frodo en Sam. Tussen Frodo en Gollem is er ook een band. Ze zijn lotgenoten als (voormalig) drager van de ring en zijn er zich van bewust welke kracht en macht de ring heeft en van hen vergt. Ook de verdere uitdieping van dubbele persoonlijkheid van Gollem komt verder aan bod. Dit leidt tot een hoogtepunt nadat Gollem zich verraden voelt na de uitlevering aan Faramir op het einde van deel II.

In navolging van de slag bij Helmsdiepte heb je in dit deel de grote slag in Minas Tirith. De rol van de stadhouder vond ik minder boeiend en vond ik wat leeg en overbodig. Ook hier weer de introductie van nieuwe personages zoals het vervloekte Leger der doden en Shelob, de spin. Prachtige scène trouwens dat laatste, erg ijzingwekkend. Dat Sam Frodo gaat bevrijden in een Orkshol is er misschien wat over, maar kan of mag de pret niet bederven. De diepgang met Arwen was luchtiger en een leuke afwisseling met al dat geweld en die vieze lelijke orks/Uru-kai's.

De vernietiging van de ring kent een erg mooi verloop. Ook Frodo als Hobbit kent dezelfde zwakte als de mensheid, de honger naar macht en hebzucht heeft ook hem in zijn ban. Het absolute einde na de gruwelen van Mordor en Sauron is mja, hoe moet ik het zeggen, overbodig is te veel gezegd, maar wel vrij langdradig. Voor de rest weinig tot niets negatiefs. Het niveau wordt in alle delen in stand gehouden en krijgt allen van mij een 4,5*.

Voor het eerst de extended edition gezien en ik moet zeggen dat het echt een must is. Bijna schokkend om erachter te komen wat er allemaal uit geknipt is in de korte versie. Erg veel belangrijke stukjes karakterontwikkeling worden gewoon weggelaten.

In de toegevoegde scènes gaat de kwaliteit van de special effects wel wat achteruit, logisch want deze scènes zijn niet zo erg ge finetunend als de scènes die de bioscoopversie hebben gehaald. Toch moet maar eens gezegd worden dat dit een film is uit 2003 en het dus niet alleen heel kostbaar, maar ook nog eens heel knap was dat Jackson zoveel digitale effecten zo echt heeft laten lijken. Dit komt natuurlijk deels doordat er ook gewoon heel veel practical effects in de film zitten.

Er valt nog zoveel uit te wijden over dit meesterwerk. Maar momenteel heb ik niet de tijd om daar echt recht aan te doen. Zonder twijfel de meest epische finale van een trilogie ooit.

The Return of The King is volgens velen toch net beter dan de andere twee delen. Ik vind het een lastige, daar ik The Fellowship erg graag kijk omwille van de kleinschalige maar o zo verschillende gevechten en de sterke introductie van de personages. Ook The Two Towers vind ik eigenlijk steeds beter worden omdat het gevecht om Helmsdiepte een grotere emotionele impact heeft dan de veldslag om Minas Tirith. Niet tegenstaande is de aankomst van de Rohirrim van epische proporties. De grootste troep cavalerie die ik in een film gezien heb. Het aantal Orks is ook indrukwekkend. Daar kan Nolan nog wat van leren met zijn Dunkirk.

In Minas Tirith is het me trouwens niet helemaal duidelijk waarom Sauron nog zo veel troepen achterlaat. Nu ja die hadden ook geen schijn van kans gehad tegen de Doden. Wat ook wel wat raar is, is de terugkeer van Gollem op het einde na die diepe val die hij lijkt te maken bij de Shelob. Ook vond ik het wel grappig dat Sam ergens in Mordor zegt dat ze ook eens geluk mogen hebben, terwijl de orks in Cirith Ungol elkaar de kop in slagen waardoor hij tot bij Frodo geraakt. Heel veel geluk hebben ze ook want Mordor loopt totaal leeg, er is zelfs niemand die de ingang van de Doemberg bewaakt. Misschien dacht Sauron dat Frodo even zwak zou zijn als Isuldur, al kon hij het gevecht tussen twee Ringverslaafden niet voorspellen. Ik vind persoonlijk ook Gollem zijn reactie in de lava van de Doemberg priceless. Hij lijkt geen pijn te voelen maar is ontzettend gelukkig dat hij de Ring terug heeft ( zijn enige doel in het leven)

Dat de film nog voldoende tijd neemt om af te ronden vind ik erg goed. Het verhoogt het cijfer toch weer tot 5* want daar is het verhaal pas echt afgerond en werden de emoties bij het afscheid van Gandalf en Frodo in de haven me bijna teveel.

Het is alweer 15 jaar geleden dat bij de première van deze film in Amsterdam zat. Zelden keek ik zo uit naar een film, zeg. Terugkijkend blijft het lastig de Lord of the Rings films los te beoordelen, de meeste mensen namen deze film als excuus om de gehele film te beoordelen. Zo kreeg deze film de Oscars, die ongetwijfeld voor de gehele trilogie bedoeld waren. En hoewel de toon en sfeer van de drie films nagenoeg identiek is (duidelijk het voordeel als je drie films in één ruk opneemt) heeft elke film wel een eigen smoel.

Zo is Return of the King grootser dan de voorgaande twee films. Wie dacht dat Helms Deep een grote en spectaculaire veldslag was, die staat nog wat te wachten. Het gevecht rondom Minas Tirith is een uitputtend schouwspel. Normaliter ben ik niet zo van de veldslagen, maar Jackson brengt het op een sterke manier in beeld, waardoor het blijft boeien. Maar voor mij is Return of the King vooral een film met de meeste actie rondom duisternis en monsters. Momenten dat Gandalf en Pippin uitkijken richting Mordor in de stilte - waarna ineens Minas Morgul 'ontploft' en leegstroomt - doen me nog meer dan een epische veldslag. Sowieso zit het qua monsters en creaties wel goed met deze film; van de Witch-King, de Gothmog, de duizenden orcs. En van Shelob krijg ik nog steeds kriebels. De grote afwezige van de slechteriken in de bioscoopversie is Saruman, het blijft vreemd dat Jackson de scène met Saruman niet in de reguliere film heeft gestopt en enkel in de uitgebreidere versie.

En voor wie zegt: er is geen ruimte, want de film is al te lang; er had volgens mij veel uit de film gekund. Want wederom krijgen allerlei personages zendtijd die totaal oninteressant zijn. Is er iemand rondom het grote gevecht om Midden-Aarde geïnteresseerd in een slecht uitgewerkte driehoeksverhouding tussen Mortensen, Tyler en Otto? En waarom zit Karl Urban nog in deze film? Faramir krijgt tenminste nog een aardige sequentie, maar Eomer doet verder niets. En ook Theoden krijgt net iets teveel aandacht. Voor iemand die van monsters en creaties houdt heb ik trouwens het dodenleger nooit heel sterk gevonden, ze walsen met iets teveel gemak door iedereen heen. Maar gelukkig is de film dan nog niet klaar, want de echte strijd wordt op veel kleinere schaal geleverd bij Sam en Frodo, waarin Astin en Wood ijzersterk acteerwerk laten zien.

Geestig genoeg is een gigantische film als Return of the King het sterkst in de kleinere momenten. Dat moment dat Frodo en de rest in slowmotion op het bed dansen van gelukis verschrikkelijk, een walgelijke scène. Maar bij de sequentie waarin iedereen buigt voor de Hobbits ontstaat nog steeds kippenvel op mijn armen. Eveneens prachtig en veelzeggend is de korte scène waarin de vier Hobbits weer in de kroeg zitten in de Shire na hun avontuur. De tijd heeft er stilgestaan, terwijl zij zoveel hebben meegemaakt. Ze weten even niet goed hoe daar mee om te gaan. Mooi moment in iets dat door velen wordt omschreven als de vele eindes van Return of the King. Een kritiekpunt waar ik me nooit echt in heb kunnen vinden, ik snap wel dat je de tijd wil nemen om je grote trilogie af te sluiten. Maar iets minder lelijke slowmotion of iets meer tijd voor de afronding van het gevecht op de Pelennor Fields.

4,5 sterren.

Weer wat beter dan Two Towers, maar niet zo goed als The Fellowship. Sterkste onderdeel is wat mij betreft de strijd om het vertrouwen van Frodo tussen Gollum en Sam. Minste punt is dat deze net te lang duurt. En de adelaars kwamen me iets te veel - ook letterlijk natuurlijk - uit de lucht vallen .

Ik zag de special extended editie en ik moet zeggen, de tijd ging toch snel voorbij. Heb mij geen moment verveeld. Vind dit, naast het eerste deel, het beste uit de trilogie. Hoewel er weinig verschil zit tussen de drie delen en je ze gewoon allen na elkaar moet bekijken. Dit derde deel komt op mij meer over als een leuke avonturenfilm, terwijl het eerste deel een mooie romantische wereld neerzet waarin je zo kunt wegdromen. Eén minpuntje aan deze trilogie is wel het onduidelijk camerawerk bij de van man tot man gevechten (hand-to-hand combat). Dat had wel beter gekund met langere takes zonder dat het camerastandpunt om de seconde verspringt.

De innerlijke strijd van Gollum en de strijd om het vertrouwen van Frodo tussen Gollum en Sam zijn inderdaad erg leuk om te volgen. De drie delen zouden meteen na elkaar zijn opgenomen dus misschien kan het niet, maar ik vind toch dat Gollum er soms beter uitziet in dit deel. Of misschien ben ik gewend geraakt aan hem, maar vooral aan het begin van deze film als hij verandert van Sméagol in Gollum en ook later rond 23 minuten in de film als hij in zijn droom praat ziet het er wel goed uit, vooral als het licht op zijn huid valt. Op andere momenten ziet hij er dan weer uit als in het tweede deel. Bij dit soort fantasie-films moet je natuurlijk de CGI voor lief nemen, en gewoon meegaan in het verhaal.

Na een prima opbouw, een bijzonder goede tweede deel waar het verhaal echt opgang komt, toch een mindere afsluiting en wat mij betreft wellicht de minste van de drie mede door de herhalingsfactor en de aanzienlijke looptijd die dit allemaal nodig heeft.

De film heeft een aantal prachtige momenten, kippenvel waardige beelden en de spanning wordt op bepaalde momenten prima opgedreven. Toch vervalt de film ondanks zijn prachtige sfeer, muziek en landschappen na een uur teveel in een herhaling van zetten. Weer een veldslag, sterker, twee zelfs, weer een stad die belaagd wordt, weer een narrow escape, weer Frodo die het al zo moeilijk heeft met Sam die het niet minder lastig heeft en wiens dialoog meestal weer niet verder komt dan het paniekerige 'Frodo!!!'. Dan de ontsnapping via de vogels en het spookleger, de ontknoping voelt allemaal erg gemakkelijk aan, en zoals iemand anders hier al zegt, ondanks al die strijd is het opmerkelijk dat iedereen het overleeft. Dus...hier sloot Tolkien zich tien jaar voor op. Net als Onderhond ben ik ook van mening dat het eindproduct dan best wel tegenvalt. Vooral de ontknoping voelt afgeraffeld en gemakkelijk aan. Om nog maar niet te spreken van een scene als het ontwaken van Frodo waarop iedereen druppelsgewijs binnen komt, een soort slap sentiment in slow motion waarop ieders naam genoemd moet worden, het lijkt wel een must de film zo lang mogelijk te maken. Het zelfde met de kroning waarop de koning tussen alle metgezellen door loopt en werkelijk iedereen apart met een groet of een knikje in beeld moet worden genomen. Niet veel anders wanneer die ouwe op de boot gaat en iedereen gelegenheid krijgt zijn of haar emotie te laten zien. Pffff...wat een gedraal.

The Return of the King is een aardig spektakel te noemen die op sommige momenten lekker weg kijkt, naar het einde toe stroperig traag en onnodig lang aanvoelt, maar vooral het meeste last heeft van herhaling, herhaling en nog eens herhaling. De logica waarom deze film dan ook plek zeven bezet in de top 250 ontgaat mij dan ook best wel. Maar goed, dat zal vooral ook een kwestie van smaak zijn.

Gisteren nog een keertje in de bios in de special extended versie gaan bekijken. Ik denk dat ik dit de meest indrukwekkende en meeslepende van de drie vind. De reden echter dat ik deze toch minder beoordeel is de laatste 3 kwartier “gezeik”. En daarnaast vind ik persoonlijk de toegevoegde scènes het verhaal wel duidelijker maken, maar wel minder verrassend. Als voorbeeld: Ik snap waarom ik de allereerste keer toen ik deze film zag me ineens afvroeg waar die adelaars vandaan kwamen uit het niets, dat is in deze versie duidelijker. Ik prefereer echter toch de verassingen. En voor wat het “gezeik” betreft, ik was het gejank en ge emmer van Frodo en zn irritante vriendjes al zat, moet Aragorn ook nog perse een liedje zingen met z’n hoedje op. Daarnaast vind ik de afsluitende scènes gewoon weinig toevoegen. Het had erbij moeten ophouden dat Frodo het boek afsluit en thats it. The lord of the rings is een geweldige reeks, ik skip echter het liefst de verhaallijn van Frodo, terwijl het daar eigenlijk om draait. Van de andere kant maakt het dit ook een filmreeks met een heel breed fundament, prachtig gedaan wat dat betreft.

Wat me overigens wel extreem opvalt, nog meer dan in de andere films, zijn de trage dialogen, het lijkt wel alsof het trager wordt afgespeeld om het interessanter te laten lijken.

De afsluiter van dit magische epos blijkt in de extended cut in de bioscoop stiekem nog sterker dan die in de herinnering was. Ergens vond ik dit altijd de mindere en misschien is het dat ook wel, maar wauw wat is Return of the King een goede film. Ja nog steeds.

De opbouw naar die allesomvattende battle om Minas Tirith, de mooiste stad uit de trilogie, is zó goed en spannend.. Aan alles voel je hoe groots het is. Episch is hier nog een understatement. Die Rohirrim..hoe groots wil je het hebben?!! In de eerste helft van de film wordt er nog weinig gecut tussen de verhaallijnen van Frodo en Aragorn en dat is de juiste keuze van Peter Jackson. Naar het einde toe krijgen we steeds meer te zien van de ringdrager en zijn loodzware tocht door Mordor. Tof ook met die extra scènes daar in deze bijzondere uitgave. Daarover gesproken; het einde van Saruman mag toch eigenlijk niet ontbreken, maar dat deed het opmerkelijk genoeg wel in de bioscoopversie. Onmisbare scène.

Fantasy die misschien niet het boek pagina voor pagina gevolgd heeft maar door de fans terecht is omarmd. Onovertroffen cinema. Ondenkbaar is het ook hoe de trilogie zou zijn zonder het magnum opus van Howard Shore. Film en muziek zijn hier onlosmakelijk met elkaar verbonden. Jackson bedankt.

5,0*

Ik heb The Return of the King, en de andere 2 Lord of the Rings-delen, in extended versie, een paar weken terug nog net op tijd kunnen meepikken in de cinema. En mijn god, hoe vaak ik de trilogie ook al gezien had, wat een enorm geweldige ervaring is het om dit op het grote scherm te kunnen bewonderen. Ik vond dit derde deel altijd het 'net iets minder geweldig fantastische' broertje van de drieling, maar op die mening kom ik nu helemaal terug. Al schuift die waardering altijd wel een beetje bij mij, en is het uiteindelijk ook gewoon 1 lange film. Maar Return of the King dus; epiek wordt letterlijk geherdefinieerd door deze vier uur durende zit. Ik ken elk moment van buiten, en toch weet elke scène keer op keer zo'n enorme indruk te maken. De actie, de visuele effecten, de personages, de emotie, de acteurs die het beste van zichzelf geven, gewoonweg de scope van het alles. Niet normaal. De battle of Minas Tirith staat net een tikkeltje onder de Battle of Helmsdeep, maar dit derde deel heeft ook buiten die climactische slag zoveel te bieden. Dat hele laatste stuk, met het For Frodo moment, terwijl Sam en Frodo intussen in hun laatste krachten Mount Doom beklimmen.. Kippenvel tot in het extreme, altijd. Maar ook het moment waarop de Rohirrim op het laatste moment arriveren en het tij keren is schitterend, en misschien wel een van de beste cinema-momenten ooit.

Veel nieuws kan ik natuurlijk niet zeggen, want deze film en de hele trilogie krijgt natuurlijk constant lof vanuit elke hoek, terecht. Maar qua cinema-ervaring was dit gewoon een van de beste dingen die ik ooit gezien heb, en dat vond ik nog wel eens een vermelding waard. Het enige minpunt dat ik in principe zou kunnen bedenken, is dat Frodo en Aragorn soms een bijrol hebben in hun 'eigen' film, maar bon, dat is echt maar gewoon om iets te zeggen. Cinema wordt niet beter dan dit.

Het laatste deel van de trilogie gaat gewoon verder waar de 2 andere films mee bezig waren. Ook nu veel te lang, te weinig avontuur en weinig boeiend. Wel zijn er in de veldslagen enkele leuke scènes die nog goed meevielen. Maar ze kunnen de film niet redden. De film is alvast beter dan zijn voorganger.

Certainty of death. Small chance of success. What are we waiting for?

Met gemak de beste van de trilogie. Deze werd voor mij steeds beter. Hoewel ik hem nog erg matig vind beginnen met de niet realistisch geacteerde en neergezette geschiedenis van Smeagle. Hij had al voor hij de ring ooit heeft aangeraakt die gecorrumpeerde stem. Ondanks de vanzelfsprekende begeerte voor de ring, past deze stem niet voor deze dan nog zuivere hobbit.

Ook het stukje met Saruman viel wat tegen. Jackson volgt hier niet het boek en dat kan ik hier goed billijken. Het wordt er echter niet indrukwekkender van. Dat hij vrijwillig de palantir afstaat is vreemd. Jackson kiest er vaker voor het boek niet te volgen. Soms terecht, soms onnodig denk ik.

Daarna wordt de film snel beter. Episch in beeld gebrachte gevechten die doen denken aan de historische slag bij Thermopylae met de Perzen die toen ook schepen en olifanten inzetten. Wat een enorme cast moet daarvoor ingezet zijn.

Het gedeelte van Sam en Frodo is ook top. Gollum heeft daar de beste rol. Sam valt soms wat tegen in zijn acteren. Mordor is mooi neergezet en het einde is episch, extra indrukwekkend in de uitgebreide editie.

Het derde boek vond ik teleurstellend en veel minder dan de eerste twee. Bij de films zie ik het andersom. Dit is het meesterwerk.

Opnieuw weer een hoop plussen en minnen. En opnieuw kom ik niet hoger uit dan 3.5 sterren. Komt misschien ook omdat het niet echt mijn genre is. De plus is met name voor de prachtige beelden geluid en muziek. En die scene met die spin vond ik fenomenaal mooi gemaakt. Misschien wel het beste uit deze film. Het verhaal loopt verder goed, maar ik vond het op een gegeven moment wel erg langdradig gaan worden. Ook weer opnieuw veldslagen. Een hoop geprevel en op het eind veel te emotioneel gemaakt. Tergend langzaam allemaal ook pfff. Wat ik ook wat jammer vond was de rol van de vijand. Dit kwam nu amper in beeld. De strategie het bespreken van dit alles ontbreekt nagenoeg in dit deel. We horen voornamelijk het kamp van de good guys zullen we maar zeggen. Okay een echte fan zal ik wel nooit worden van dit soort films. Toch heb ik me nog best vermaakt. De volgende keer ga ik wel kijken naar de normale versie want ik heb niet de indruk dat de extended version een echte meerwaarde is. Gek genoeg ontbreken trouwens de extra's in deze box.

Film 3.5

Beeld 4.5 ($K)

Geluid 5.0

Het laatste deel, en nog moordender lang dan de eerste twee delen. Zelfs de originele versie vond ik indertijd in de bioscoop al zeker anderhalf uur te lang, en ik kon ook absoluut geen begrip opbrengen voor Jackson's vrijheden met het narratief. Het weglaten van Sjappie bijvoorbeeld is ronduit onvergefelijk - sowieso was meer screentime voor Christopher Lee veel fijner geweest, maar in Jackson's versie is het einde veel te slap en veel te langdradig. Eigenlijk gewoon slecht.

De vormgeving van Minas Tirith is dan wel weer leuk, en Faramir is goed - maar Denethor zwak. De vormgeving van het baken op Amon Din is mooi, maar het narratief eromheen klopt niet - weer zo'n onnodige 'verbetering' van Jackson. Net als de verhaallijn rond de Paden der Doden - en wat een lelijke vormgeving daar ook nog eens. Net als Minas Morgul en de trap - lelijk en gemakzuchtig. Kennelijk was de energie een beetje op - en dat gevoel had ik bij de Slag op de Pelennor en de eindstrijd voor de Morannon ook nogal, vooral veel gedoe en veel herhaling, en lelijke cgi. Nouja, de olifanten zijn wel leuk.

Eigenlijk in alle opzichten een teleurstellende afsluiting van de serie. Als een van de weinige positieve punten dan dat Mortensen een tikkeltje gegroeid is in zijn Aragorn. Maar helaas ook weer veel te veel Liv Tyler.

Deze film lijdt een beetje aan hetzelfde probleem als het eerste deel uit de trilogie, maar waar daar de inleiding maar moeizaam op gang komt, is het hier dat nadat de ring eindelijk vernietigd is en de belangrijkste spanningsboog afgehandeld is, het lang duurt voordat het daadwerkelijk aan een einde komt.

De film duurt dus lang, waarbij de uitgesponnen gevechten weinig helpen. Ik blijf het spookleger een zwaktebod vinden. De schrijver mag het geschreven hebben, maar de wijze waarop het in de film uitgebeeld wordt voelt toch een beetje aan alsof Jerommeke uit Suske en Wiske op komt dagen. De tegenstander kan wel inpakken, want hij is toch onoverwinnelijk. Verder een aantal nutteloze momenten met Tyler om de screentime van vrouwen maar te vergroten. Niettemin leefte mijn vriendin, die deze film met veel tegenzin meekeek, heel eventjes op bij de zoenscène van Tyler en Mortensen: "he already approached her with his mouth open!".

Het is aardig dat dit verhaal verfilmd is, en over het algemeen is het met veel aandacht gedaan (ook al zijn de special effects redelijk verouderd), maar er zitten gewoon beperkingen aan, wat ook aan het bronmateriaal ligt. Ondanks de haken en ogen aan deze films zitten, geef ik er de voorkeur aan boven de boeken, die ik slecht geschreven vind. Het grote verhaal is weliswaar interessant, maar Tolkiens stijl ligt me gewoon niet. Veel elementen zijn ook uit Wagners opera tetralogie Der Ring des Nibelungen gehaald (een ring van almacht die vernietigd moet worden en wiens drager vervloekt is, een dwergachtig wezen dat hem bemachtigd en kwijtraakt, de raadselspelletjes en het doden van een draak die een schat bewaakt (uit de Hobbit), een broedermoord om de ring te bemachtigen (neven bij Tolkien), een gebroken zwaard dat opnieuw gesmeden dient te worden, onzichtbaarheid (door de ring bij Tolkien en door een hoed bij Wagner), een machtige zwerver met een staf (Gandalf bij Tolkien, Wotan bij Wagner). Tolkien zei: "de enige overeenkomst is dat beide ringen rond zijn", maar daar maakte hij zich wel erg makkelijk mee af.

Wel is de wereld van Tolkien wel veel dieper uitgewerkt dan die van Wagner, die zich natuurlijk daarnaast ook op de muziek richtte. Voor beiden gold dat hun werk een kritiek op industrialisatie en de focus op macht en geld was. Bij Tolkien spelen ook zijn ervaringen in de Eerste Wereldoorlog mee. Aan het einde van de film heb je toch het idee dat de hobbits in een gat vallen na al hun ervaringen, en Frodo lijkt zelfs PTSS te hebben. Het is de vraag in welke mate Tolkiens ervaringen daadwerkelijk invloed op het verhaal hebben gehad. Om eerlijk te zijn, van de negen leden van de het genootschap van de ring gaat er maar één dood, en dat is gelijk de minst sympathieke.

Uiteindelijk blijft het tweede deel (net als bij de originele Star Wars trilogie) het meest boeiend omdat je daar direct in de actie zit en daar ook tot het einde toe in blijft. Wil ik één deel van Lord of de Rings zien, dan kies ik altijd voor het tweede deel. Dit deel krijg dan ook dezelfde waardering als het eerste: 2,5*.

Ik beperk me enkel tot de bioscoopversie. Op zich is het een prachtige film, althans tot op het moment dat de ring effectief smelt. Hetgeen er volgt, mag wel vermeld/getoond worden, maar het is te langdradig. Dat had in vijf minuten gekund in plaats van een half uur waarin niets spannends/overwachts gebeurd. Je begint te denken: is het nu nog niet gedaan?

Als deel van de trilogie vind ik het derde deel het minst interessant en te veel lijkend op "The Two Towers". Dat heeft enerzijds met het originele verhaal van Tolkien te maken, maar anderzijds dat de film veel verhaallijnen zoals de ondergang van Sarumon niet bevat. De film gaat grotendeels over een oorlog die een stad vernielt. Verhaaltechnisch is de oorzaak van de oorlog in beide delen anders en het aanvallende/verdedigende leger is anders samengesteld, maar toch krijg je de indruk in deel 3 dat je de oorlogsscènes grotendeels al in deel 2 hebt gezien (zoals het inbeuken van de poorten, de ladders die door het aanvallende leger aan de kantelen worden geplaatst, de stad/huizen/toren die worden vernietigd, de katapults die rotsblokken wegsmijten...).

Zeer sterk laatste deel van een briljante trilogie.

Ik had The LOTR lang geleden gezien en herinnerde me nog dat ik het laatste deel saai vond: ellelange gevechten met weinig verhaal. Maar mijn geheugen heeft me duidelijk in de steek gelaten: ik was positief verrast met dit afsluitende hoofdstuk. De gevechten bleven interessant en er zat nog volop verhaal in dit deel. Ter info: ik heb de extended versie gekeken, maar wel verdeeld over twee avonden (duurt 4 uur, de laatste 20 minuten is aftiteling).

Natuurlijk niet veel nieuwe karakters, maar dat is logisch in een laatste deel. Het einde is wel erg 'Hollywood' en flink uitgesponnen en ik ben het ook wel eens dat het slotgevecht met de 'doden' iets te gemakkelijk is. Maar desalniettemin, heb ik er erg van genoten. Het blijft jammer dat Frodo niet zo best kan acteren. De andere karakters doen het gelukkig een stuk beter en zelfs het acteerwerk van Frodo is oscarwaardig als je het met de acteerprestaties in Star Wars vergelijkt . Ik vond overigens de humor van Gimli echt geweldig: droog en gevat.

Ik sluit af met 4,5 ster. Niet zo zeer specifiek voor dit deel, maar voor de volledige trilogie. Samen met de Hobbit echt één van de beste saga's op dit moment.

Na de sublieme Fellowship of the Ring en meer dan solide The Two Towers sluit Peter Jackson de LotR-trilogie met een knaller af. In The Return of the King komt eindelijk de climax in de vorm van een episch veldslag tussen goed en kwaad. De afronding van het verhaal duurde echter wel een baard. Maar ach, wat maakt het eigenlijk ook uit na in totaal 9 tot 11 uur puur kijkgenot.

4,5 * Vorstelijk slotstuk

Net als het tweede hoofdstuk moet ook dit derde deel een halfje inboeten van het eindgemiddelde, maar regisseur Peter Jackson herpakt zich in ieder geval goed. Deze film vormt veruit het meest spectaculaire geheel, met een knap geschoten en innemende tweede helft. De balans tussen emotie, actie, avontuur en drama is ongekend sterk, waar een boel goed acterende castleden en uitstekende opmaak met gemak aan bijdragen. Jammerlijk is dat de digitale effecten zichtbaar worden opgeschroefd, waardoor een aantal grootse scenes toch een boel indruk verliezen. Smeagol is daarnaast een nogal vervelend personage geworden die te veel screentime krijgt. Het einde is overigens perfect.