The Lord of the Rings: The Return of the King (2003)

Net als het tweede hoofdstuk moet ook dit derde deel een halfje inboeten van het eindgemiddelde, maar regisseur Peter Jackson herpakt zich in ieder geval goed. Deze film vormt veruit het meest spectaculaire geheel, met een knap geschoten en innemende tweede helft. De balans tussen emotie, actie, avontuur en drama is ongekend sterk, waar een boel goed acterende castleden en uitstekende opmaak met gemak aan bijdragen. Jammerlijk is dat de digitale effecten zichtbaar worden opgeschroefd, waardoor een aantal grootse scenes toch een boel indruk verliezen. Smeagol is daarnaast een nogal vervelend personage geworden die te veel screentime krijgt. Het einde is overigens perfect.

The Lord of the Rings: The Return of the King. Het derde en laatste deel van de trilogie, en wat mij betreft voldoet het volledig aan alle verwachtingen.

Ik heb mij weer uitermate vermaakt. Dit keer heb ik de extended edition gekeken en, zoals ik ook bij de andere delen al zei, is dat absoluut de moeite waard. De speelduur is aan de lange kant, maar je krijgt er enorm veel voor terug. Vragen die je bij de normale versie hebt, worden in de extended edition vaak alsnog beantwoord. Ik raad dan ook zeker aan om deze versie te kijken (te zien op Prime).

In dit slotstuk valt alles op zijn plek: Sauron wordt uiteindelijk verslagen, Aragorn neemt zijn rechtmatige plek als koning in en de hobbits krijgen de eer die ze verdienen. Een prachtig en waardig einde van deze reeks. Voor mij is dit dan ook het beste deel van de trilogie.

Wat ik vooral episch vond, is de verhaallijn van Théoden. Samen met de Rohirrim trekken ze ten strijde om het kwaad uit Middle-Earth te verdrijven. De scène waarin ze aankomen bij Minas Tirith en met hun paardenleger de aanval inzetten, blijft voor mij het meest indrukwekkende moment uit de hele reeks. Vooral de speech van Théoden bezorgt mij elke keer weer kippenvel. Wat deze scène zo sterk maakt, is niet alleen de strijd tussen goed en kwaad, maar vooral het besef dat de Rohirrim eigenlijk een verloren strijd ingaan. Juist dat gebrek aan hoop, gecombineerd met hun vastberadenheid, maakt het zo indrukwekkend. Ze weten dat ze waarschijnlijk zullen sterven, maar kiezen er toch voor om te vechten.

De verhaallijn van Frodo Baggins en Samwise Gamgee sprak mij in dit deel meer aan dan in The Two Towers. Toch blijf ik erbij dat het acteerwerk van Elijah Wood en Sean Astin mij iets minder overtuigt dan dat van andere hoofdpersonages.

Ook complimenten voor het duo Legolas en Gimli. Hun onderlinge dynamiek blijft heerlijk en zorgt voor de nodige humor, wat deze film ook goed kan gebruiken tussen alle zware momenten door.

Daarnaast blijven sommige acteurs mij verrassen, met name Viggo Mortensen. Dit was voor mij jaren geleden de eerste keer dat ik hem zag, en hij heeft sindsdien nog veel sterke films gemaakt, zoals Green Book.

De film raakte mij emotioneel, vooral in de scène waarin de hobbits buigen voor koning Aragorn en hij zegt: “You bow to no one.” Dat blijft een van de mooiste momenten uit de film.

Ook dit deel krijgt van mij 5 sterren. Voor het verhaal, de emotionele impact, de kostuums en de prachtige beelden.

30x een film van dik 3 uur gekeken? Waarom zou je deze langdradige film vaker dan 2x, misschien 3x bekijken? 90 uur naar deze herhaling van zetten kijken lijkt me nogal zonde van je tijd

niet zonde van mijn tijd hoor , als ik hem rond kerst weer eens op tv zie bekijk ik hem zo nu en dan opnieuw . gewoon omdat ik een grote lord of the rings fan ben