Inland Empire (2006)

Weet niet of je ooit interviews met Lynch hebt gezien maar die kerel is heel open en eerlijk over hoe hij zijn films maakt.

Zouden de redenen die hij opnoemt om het met DV camera's te schieten, alleen maar zijn om financiële problemen te verdoezelen.

Daarnaast is Lynch financieel gesetteld en heeft geen film nodig die onderdoet aan zijn eigen standaard om geld te verdienen.

In de eerste zin staat alleen maar dat het een prima medium, zonder dat erbij wordt verteld waarom dat zo is. De tweede zin geeft al wat verduidelijking, al is het op een ietwat vage manier (overigens wel geheel in lijn met de film, hehe). Ik blijf mijn twijfels over DV houden - het is nu eenmaal een lelijke bedoening als je het mij vraagt -, al twijfel ik er niet aan dat Lynch er heus wel zijn redenen voor heeft gehad. Of ik die redenen ook gelijk geniaal vind is natuurlijk een tweede.

@ Boogeyman: Eraserhead heb ik lang geleden eens gezien, maar ik kan me niet echt meer herinneren dat er daar iets met het camerawerk aan de hand was...? Nu is mijn herinnering aan die film sowieso al behoorlijk vaag, maar dat halfuur dat ik heb meegekregen was niet storend, nee.

Werd weer hoog tijd om een nieuwe Lynch te zien en zo kom je bij Inland Empire. (de naam zat al een tijdje in me hoofd) Een maar liefst 3 uur durende Lynch film, dan denk ik: dit kan zeker niet misgaan, en zodoende ook de Engelse versie maar aangeschaft omdat ik die nieuwe NL-uitgave klote vind en het orginele versie Out of Print is. Moet zeggen dat de Engelse uitgave bijzonder mooi is. Alleen 1 groot nadeel: geen ondertiteling, en dan dat met zo'n ingewikkeld verhaal en met een tv waarvan ik de volume niet hoger kan zetten vanwege een defecte afstandsbediening. Nouja, koptelefoon uit de kast halen.

En zo deze film op de roezige, stormachtige, plensende late zaterdagavond (23 oktober) gekeken, dat gelijk al de perfecte gelegenheid geeft om een Lynch film te bekijken. 1 schemerlampje aan en kijken maar. En ondanks het gebrek aan ondertiteling zat ik me toch wel even een film te bekijken waar ik bijna geen woorden meer voor heb. Wat een film!! Ik denk haast wel dat dit de allerbeste Lynch-film is tot nu toe. Waar Lynch de films Lost Highway of Mulholland Drive donker en luguber wist te maken haalt ie toch bij Inland Empire alles uit de kast. Het begint al lekker als een donkere film wat we van Lynch gewend zijn. Maar daarna is er een kort oninteresant stukje (op die enge ouwde vrouw na dan die bij die Nikki (die ook weer prachtig word neergezet door niemand minder dan Laura Dern ) en daarna krijg je gewoon 160 minuten lang een doodenge, umheimliche, nachtmerrie achtige verhaal voorgeschoteld waar je toch echt wel de hele film lang met bezwetende handen en een bonkend hart naar kijkt. Lynch weet hier regelmatig het zo ta maken dat Inland Empire op vele momenten enger kan zijn dan een horrorfilm. Gewoon alsof je zelf in die nachtmerrie zit. Het verhaal is natuurlijk ook weer erg op zijn hoogste niveau en als je het naleest in de spoilers dan word de film na het zien zelfs nog interesanter, maar het blijft lastig uit te leggen. Wel krijg je hierin te maken met vele associaties bv dat alles wat Nikki doet, dacht ik geacteerd was en dat die Poolse hoer dat allemaal op tv ziet en zo probeert de voetsporen van Nikki te betreden, ook al kent ze haar niet. Zo word Jeremy Irons waarschijnlijk ook geassocieerd met die Poolse Phantom. Ik denk dat Lynch de kijker de gelegenheid geeft om de film zelf verder in te vullen en dan kan je der zelf allemaal interesante bedenkingen bij hebben. Maar wat de conclusie is is dat die video wat die prostituee bekijkt de remake is van de Poolse film waar ze zich op dat moment in bevind. Over Polen gesproken, ik vond die pikdonkere, besneeuwde locaties in die Poolse stad ook heel toepasselijk in deze film. Het geeft toch een beetje het gevoel dat Oostblok landen een lugubere look hebben. Ook dat Poolse taal wat regelmatig gebezigt word klinkt onaangenaam met zo'n lugubere sfeer als achtergrond.

Verder zitten er ook een paar geweldige schrikeffecten in waar je nog een kwartier lang last van hebt bv die ene waarbij die vrouw in Slo-Mo op de camera afrend en dan ineens met der enge gezicht voor de camera staat (tevens de beste schrikmoment) en ook die ene met dat je zomaar uit het niets zo'n pop-achtig gezicht voor je neus krijgt. Wat ik verder ook heel mooi vond was dat 75% van Lynch vorige korte film Rabbits ook in IE word re-cycled. Iets beters had ie ook zeker niet kunnen doen. Rabbits is natuurlijk ook erg luguber en subtiel en ook mede vanwege de enge trein-hoorn achtige soundtrack en de pikdonkere sfeer en het gekletter van de regen. Wel jammer dat Lynch die scene uit de vorige Rabbits met die schreeuw niet heeft recycled. Dat vond ik juist nog de beste van die film.

En wat de film natuurlijk ook vooral eng maakt is de camera hoeken en de kleuren waar ook heel veel mee word gedaan. Ook de reden waarom je dan schrikt van scenes waar je over het algemeen niet van schrikt. Wat ik wel een beetje jammer vond was het einde. Ik had bij IE zo'n luguber einde verwacht net als bij Mulholland Drive, maar helaas is het hier zo'n oppepperige rock and roll musical einde. Maargoed, dat weet de film niet onderuit te halen, want IE is gewoon de ultieme hoogvlieger in Lynch carriere. Lynch heeft de film gewoon helemaal volgepropt met van alles en nog wat en natuurlijk ook zoals gezegt, zijn oudere Rabbits-film. Voor mij was dit toch echt een ultieme ervaring alweer en het is niet alleen maar de film kijken maar ook de film meemaken. (moet je de film wel kijken op een late pikdonkere herfst of winteravond) In ieder geval mag je deze als Lynch fan zeker niet missen. Het duurt trouwens nu al te lang dat Lynch weer met een nieuw project komt.

5,0* en terecht!

Dit had ik echt nooit kunnen denken na m'n 1e kijkbeurt.

Heb eigenlijk precies hetzelfde, al kon ik hem wel waarderen na de eerste kijkbeurt. Denk vaak terug aan deze film, en kan eigenlijk ook niet wachten tot ik in de stemming ben voor de blu-ray.

Dat einde is inderdaad het meest emotionele filmmoment dat ik ooit beleefd heb. Een van de beste scènes ooit gemaakt.

Inderdaad, bezorgde mij in ieder geval kippenvel tot op m'n rug...

Inland Empire. Ongeveer een jaar geleden voor het eerst gezien, toen niet gestemd omdat ik gewoon niet wist wat ik voor score moest geven. Gisteravond/nacht was het tijd voor een herziening en wat een geweldig briljante film is dit toch. Éen van de meest mysterieuze films die ik ooit heb gezien. Rond de hele film hangt er een geweldige mysterieuze sfeer en die sfeer weet Lynch geweldig over te brengen. 3 uur lang heb ik geboeid zitten kijken. Na het eerste uur was ik het verhaal kwijt, maar met behulp van het spoiler-topic en een aantal interpretaties valt toch alles wel op z'n plaats, voor zover dat kan met Lynch films!

5* sterren voor misschien wel de beste film van Lynch tot nu toe en een mooie top 10 plaats!

Deze film van David Lynch is nog veel onnavolgbaarder dan Lost Highway. Er is werkelijk geen touw aan vast te knopen. Is dat erg? Nee. Film is kunst en dat is deze film overduidelijk. Prachtige beelden en heerlijke muziek die je bijna drie uur op het puntje van je stoel houdt. Veel vrouwelijk schoon is natuurlijk ook een pluspunt. Ik ben heel diep onder de indruk.

Wat een ongelofelijke trip is dit zeg. Ik had hem, door de lange speelduur, bewaard voor een moment waarbij ik 'fris en fruitig' was. Vanochtend heb ik hem, nadat ik lekker lang geslapen had, opgezet. En de tijd vloog letterlijk om. Het is absoluut geen 'tussendoor' filmpje en ik ben dan ook blij dat ik er de tijd voor genomen heb.

Het onscherpe en korrelige beeld zorgde er wel voor dat ik af en toe mijn ogen een beetje dicht moest knijpen. Nu heb ik zonder bril en lenzen al het zicht van een blinde mol, dus dit was soms wel even lastig. Op kwalitatief gebied is dit natuurlijk hartstikke ondermaats, maar wat een sfeer brengt dit met zich mee. Toch wordt je aandacht vastgehouden en wordt het nergens storend.

Een lange, vreemde en bovenal vreemd fascinerende film is 'Inland Empire' geworden. De eerste scène waarbij Lynch mijn aandacht en interesse direct had, was die van de jonge, huilende vrouw die naar de TV staarde. Fascinerend, vooral omdat er telkens gewisseld werd wat beelden betreft. Het ene moment kijk je naar dit, het volgende moment naar iets anders. De tweede puntje-van-je-stoel-scène was voor mij de scène van de oude, vreemde en tikkeltje akelige vrouw. Ontzettend overtuigend neergezet en de close-ups gaven me wel de kriebels.

Dat je als kijker geen houvast meer hebt en niet meer weet wat echt of niet echt is, is voor de kenners van Lynch geen verrassing. Je weet dat je een surrealistische en vreemde trip kunt verwachten. Laura Dern lijkt ontzettend in dit plaatje te passen en is dan ook uitstekend gecast.

Is het nodig om bij deze film dieper in te gaan op het verhaal? Voor mij niet. Je wordt meegezogen door de beelden, de fascinatie die van het beeld spat, de muziek en bovenal de constant boeiende geluidseffecten. Dat het acteerwerk ook nog eens uitmuntend is, is mooi meegenomen. Tuurlijk zitten er enkele dialogen in die niet even sterk zijn, maar voor je de kans krijgt hier over na te denken, wordt de volgende geniale scène voorgeschoteld.

Absoluut een must-see, wanneer je interesse hier ligt. Ik kan goed begrijpen dat 'normale' filmkijkers dit een ellenlange, saaie film vinden waar te weinig in gebeurt. Toch is het jammer, wanneer je er open-minded ingaat en je laat verrassen, kan dit nog eens een hele fijne meevaller worden.

Al is het maar vanwege het einde, wat me met open mond en kippenvel naar het beeld liet staren..

Extreem meesterwerk. Komt zeker in mijn top 10. Belachelijk dat dit soort films niet echt bekend zijn. De actrice is echt oscarwaardig, zit ook een klein grapje in daarover volgens mij. Bizar en beklemmend zijn de 2 woorden die in me naar boven komen.

Hmm, Inland Empire in de ochtend??? Niks voor mij. Zit je de rest van de dag met die trip in je hoofd. Mijn voorkeur is toch liever een donkere, zwaar regenachtige (of sneeuw), stormende late herfst/winter avond/nacht.

Dan zou ik de film maar snel herzien want de winter is alweer bijna voorbij.

Ach, ik heb ook Mulholland Drive op een zomeravond bekeken maar dat bovenstaande is tenminste wel een perfect scenario/sfeer om zo'n film te bekijken.

Trouwens: ook wel geschikt voor late zomeravonden met regen en onweer.

Ik ga deze film eerdaags kijken want ik ben erg benieuwd: Lost Highway en Mulholland Drive waren geweldig en ook Rabbits was bizar goed. Ik heb de dvd dan ook blind gekocht.

Weer eens aan een Lynch gewaagd. Je moet er toch altijd ff voor gaan zitten. Inland Empire is een geweldige sfeer film waar met moeite een touw aan vast is te knopen. Maar dat boeit ook eigenlijk niet zoveel. Lynch kan gewoon veel creëren met losse scènes. Eerste uur is voortreffelijk, tweede uur raakte hij me een beetje kwijt, en het laatste deel is weer uitstekend. Geweldige muziek, bizarre shots, rare mensen en een heerlijke onderhuidse spanning. Weet alleen niet of ik fan ben van zijn gebruik van digitale camera (bij Mann's Miami Vice vond ik het van toegevoegde waarde). Waar Mulholland Dr. er altijd geweldig uit ziet, vond ik Inland Empire soms lelijk en kil.

3,5*

Er wordt (hier en elders) bedroevend weinig gediscussieerd over dit onbegrepen magistrale meesterwerk. Laat ik de knuppel maar in het Lynch-hok gooien, door te beweren dat Lynch in zijn 'instructie-clipje' heel duidelijk tegen Karolina Gruszka (Lost Girl) zegt dat zij in een droom terecht komt. Wat volgens mij betekent dat de hele Poolse episode tot dromenland gerekend mag worden, waarmee interpretaties vanuit het perspectief van het Poolse meisje voor de TV op glad ijs belanden.

In de volgende clip geeft Lynch meer prijs dan je op het eerste gezicht zou denken. Hoe goed kennen wij de man achter de schermen? Volgens mij voert hij voor deze camera continu een toneelstukje op, of zoals de Engelsen zeggen:

"He is lying through his teeth."

Lynch achter de schermen.

Zoals ik Lynch begrijp, geeft hij op zijn unieke manier allerlei aanwijzingen over de inhoud van INLAND EMPIRE. Het zou zo maar kunnen dat 'we' hier een turbo-cursus/test "AWARENESS" aangereikt krijgen.

Of zoals Cruijff het ooit prachtig verwoordde: "JE ZIET HET PAS ALS JE HET DOORHEBT."

Maar, uhh, wat zie jij allemaal voorbij komen? Zullen we dat kinderachtige spelletje spelen: ik zie ik zie wat jij niet ziet? De eerste heb ik al prijsgegeven, nl. dat Lynch zijn ware gezicht niet laat zien ("He is lying through his teeth").

Wie volgt?

Bodemloos koffiedik kijken? "JE ZIET HET PAS ALS JE HET DOORHEBT."

Bij ironicus Lynch is heel veel maskerspel: beeld, woord...scenes (wat is illusie of echt?). Hij zit, als filmregisseur en beeldendkunstenaar, in het schemergebied van filmkunst (beeldende kunst) en gewone cinema. Daarom heeft hij ook een groot gevoel stilering en durft hij verder te gaan dan andere regisseurs: hij speelt met suggestie en mysterie. Als je eenmaal een imago hebt kun je daar gebruik van maken. DIt is ook een van zijn basis motieven: wat is echt wat is kunstmatig? Zie bijvoorbeeld die fenomenale scene in Mulholland Dr. als Betty auditie doet ...Daarom is Inland Empire een mooie voortzetting van Mulholland Dr. Eigenlijk relativeert hij medium film (zie ook Lost Highway) en tegelijk geeft hij er een extra dimensie aan. Daarom is deze film ook 'echt' voor de tandenknarsende doorzetters....en, jawel XAV, voor de 'echt' filterende fijnproevers.

Illusionist David Lynch laat een deel van zijn ware gezicht doorschijnen als hij zich als Boedhist presenteert en.... als koffiedrinker: organisch en ironisch verfijnd natuurlijk.

Misschien vinden jullie dit nog een geinig stukje, overigens heeft deze recensent/blogger ook een heel mooi stuk over Mulholland Dr. en Cronenberg's History of VIolence geschreven. k-punk: Something got out from inside the story: Lynch's unhome videos - k-punk.abstractdynamics.org

Een interessant stuk...maar je moet wel door filosofisch jargon heen ploegen. Maar het begin over "holes" en 'holy' etc. is ijzersterk...zeker als je de film (met plotholes...) voor het eerst ziet.

Een briljant commentaar, zonder omhaal van woorden, die ik erg treffend vind, want het bevestigt een mening van mij, en die aansluit bij een andere discussie die ik met XAV heb gehad is dit:

Inland Empire: Requiem for ...

Had vooral problemen met de haast amateuristische lelijkheid of de rommelige mise-en-scène. Bijna alles wat ik zie vind ik van een twijfelachtige kwaliteit. Ik kon niet geloven dat dit het werk van David Lynch was. De gewoonlijke overtuiging- en zeggingskracht zitten er niet in. Opzettelijk? Ik hou er al vast rekening mee dat het niet meer goed komt met Lynch (ook zijn 'nieuwe geloof' speelt daarbij een rol).

Nieuwe geloof? Leg uit

Gaan 'we' het nog over de inhoud hebben of blijven 'we' om de hete brij heen draaien?

Aanwijzing 2: Lynch verft een jasje knal groen, in een emmer. Een kleur groen, die doet denken aan "chroma-key coloring"? Valt het je op, dat hij géén handschoenen gebruikt?

Gaat er al een lichtje (peertje) branden over de hoedanigheid van "The man in the green coat" ?

Maar goed, ik geloof dat ik net zo goed tegen een muur kan gaan praten. Een klaagmuur, wellicht.

Lynch verwoordt het iets minder elegant:

"Same fucking thing as last time. What a heavy load Einstein must have had."

Beetje Dogma-achtig deze film of niet?

Jah, beetje wel.

Huh Dogma achtig? Totaal niet..

In de zin van goedkoop en lelijk camerawerk toch wel, of niet?

Ik ging van dogme95 stijl uit. Word wel dikwijls vanuit de losse pols en dicht op de huid gefilmd. Kenmerk van dogme.

Dat is misschien wel zo, maar de dogme regels zijn vrij specifiek (geen kunstmatig licht, enkel direct geluid, etc) en totaal niet van toepassing op deze film.