Inland Empire (2006)

Niet onder woorden te brengen.

Duw me in de goede richting dan.

Tja, je zal de film nog een keer moeten kijken en dan bij voorkeur op een groot scherm. Overigens besef ik dat deze film niet voor iedereen zal zijn, maar het is een totale ervaring, die op een heel ander niveau afspeelt dan andere films. Het verhaal onder woorden brengen, doet daar afbreuk aan.

Het is een sferische film, geen verhalende. Het volgt veel meer de associatieve patronen van een droom dan dat het eenduidig probeert te zijn. Abstract ipv verhalend. Je zou er op elk moment in kunnen vallen en van kunnen genieten, net als bij een muziekstuk. Het heeft geen duidelijk begin of eind. Pure audio visuele kunst.

Ik geef toe dat ik tijdens het kijken niet veel aandacht heb besteed aan het verhaal zelf. Zou dat de reden kunnen zijn?

Nee, dat is juist het beste denk ik. Het kan natuurlijk gewoon zijn dat de film je niet ligt. Maar de meest verkeerde manier om de film in te gaan zou zijn om met een kladblok op je schoot, alle gebeurtenissen tot een allesverklarend geheel te krijgen, wat sommige ook doen.

Ondanks dat ben ik het met Reinbo oneens dat je er op elk moment kan invallen. Er zitten een hoop momenten in Inland Empire die teruggrijpen dat eerdere momenten in de film en dat zou je dan missen.

Awel, zo heb ik de film properen te benaderen, maar eerlijk gezegd, ik vond het beneden alle peil, een slap aftreksel van een Lynch film, het resultaat van iemand bij wie de innerlijke vlam is gedoofd. Ik vond alle keuzes, de voorstelling van de ideeën, de genomen beslissingen, de hele mise-en-scène eigenlijk, het videoformaat ... van een onbegrijpelijk amateuristisch niveau. Het deed me denken aan het eindejaarswerk van een student.

Ben ik uitgeLynched?

Raar.

Ik zat ongeveer in de film toen die buurvrouw langs kwam.''It's gonna be a brutal focking murder''. Ik ben niet echt een Lynch fan, heb 5 a 6 films gezien en vind hem hier juist alles uit de kast halen waar hij het beste in is.

Sfeer, surrealisme en spanning.

Smaakloze interieurs heeft Lynch toch altijd, hij is iemand die altijd kamers pakt met weinig meubels en attributen om daarmee meer sfeer te creëren en dat doet hij goed. Volgens mij is dat een kenmerk van Lynch.

Visueel vind ik deze ook het beste van de man met name sommige overgangen.

Nou heb ik niet alle films van Lynch gezien maar vind de naargeestigheid hier juist het beste neergezet.

Zou em nog een keer kijken zonder ook maar met het verhaal bezig te zijn. Lynch wordt vaak beter als je em nog een keer kijkt.

Alleen 3 uur is een lange zit maar dit lijkt me juist voor de Lynch fans een geweldige film.

Nee hoor, gewoon op het juiste moment nog eens kijken, zondagochtend of zo. Lees de twee berichten van HJS maar eens, de eerste keer dacht hij er net zo over als jij. Ik vond m toen ook nog niet echt geweldig.

Beetje overdreven niet?

Je moet het gewoon over je heen laten gaan. De genomen beslissingen moet je sowieso niet achting nemen.

Lijkt wel of je met een heel slecht humeur een film van 3 uur met tegenzin bent gaan kijken.

Zou het zijn dat alle mensen die hier goed op stemmen het hele amateuristische niveau hebben gemist?

De eerste twee keer heb ik de film ook met moeite uitgezeten, de derde keer echter zat ik volop te genieten. Het leuke was van de derde keer was dat je de dimensies eindelijk wat beter van elkaar kunt onderscheiden. Zo viel me bijv op dat ik de eerste twee keren dacht dat MAN 1 een onbekend en nieuw personage is, terwijl het eenzelfde acteur is als in andere dimensies! Dit was mijn ervaring tenminste. Wellicht is dit de film waar hij zijn hele leven naartoe heeft gewerkt, de vrijheid met zo'n dv Cam vond hij ongelooflijk las ik. Let ook op t life imitates art en art imitates life Thema in de film en het daaraan samenhangende identiteitscrisis.

Ja toch best interessante film waar wel wat moeite voor gedaan moet worden.

Een korte film film die hij dit jaar nog voor Dior maakte deed mij ook al mijn wenkbrauwen in negatieve zin fronsen, ik had met mijn regisseurskwaliteiten nog een beter eindresultaat af kunnen leveren. Als je dit vergelijkt met zijn oudere reclamewerk dan is Lynch gewoonweg lui geworden..

Ik ga de David Lynch van nu nog één kans geven met My Son, My Son, What Have Y... (samenwerking met Werner Herzog). Overtuigd dit mij wederom niet dan is hij wat mij betreft volledig uitgerangeerd en klaar om in een bejaardeninstelling opgenomen te worden..

Hmm, ik hoorde weer van anderen dat hier wel degelijk een zware Lynch stempel op zou zitten..

Nee, zit weinig of geen Lynch in:

Jon: How and when did David Lynch come to you for this collaboration, and if any, how was it working with a film maker like Lynch?

Herzog: Eric Bassett was the producer and he had worked with David for ten years and David Lynch was present at a discussion talking about making films with a contained budget but with the best of the best actors and he caught fire wanting to help or to push the film along. He is a dream. He has a credit as an executive producer. He wasn’t on-set or had a hand in the screenplay, but in spirit we were close and his enthusiasm some how pushed it over the brink and got it into production.

Van iemand, die zegt een Lynch fan te zijn, zou je mogen verwachten, dat ie enige 'inspanning' levert, voordat ie met een geprononceerde mening voor de dag komt. Zo biedt internet de mogelijkheid om over vele keuzes, die Lynch gemaakt heeft, te lezen. Hoe de film begon? Waarom ie welbewust de DV camera gebruikt heeft? Waarom het volgens hem past binnen het "concept" enz, enz.

Tja, mensen, die er na één keer kijken de brui aangeven, of zelfs al na 5 minuten, zijn niet uit het juiste hout gesneden, naar mijn idee. Wie er oog voor heeft, kan niet anders dan 'ervaren' dat dit misschien wel de rijkste film uit de gehele filmgeschiedenis is. De film toont zijn rijkdom op het gebied van een unieke cinematografische taal (vooral mogelijk gemaakt door de vrijheden van de DV camera), de symboliek, de droom-logica, de enorme hoeveelheid 'verwijzingen' naar films, filmgeschiedenis en verhalen en geruchten uit de Hollywood historie.

Een voorbeeld. Op het eerste gezicht zal de scene op de Walk of Fame, een bizarre gebeurtenis lijken uit een low-budget horror film. Aan het eind van deze scene openbaart zich de context, waarmee duidelijk wordt, dat hier een geraffineerd 'spel' gespeeld wordt met werkelijkheid en fictie, zoals we van Lynch gewend zijn, maar dit keer toch in een geheel nieuw jasje (Green Coat ? ). Wie 'iets' meer achtergrond kennis tot zich neemt (of met zich mee draagt) zal 'doorzien' dat de sterren in de Walk of Fame van Dorothy Lamour en Joan Blondell niet voor niets zijn uitgekozen. De getallen 4 en 7 (Vier Sieben) krijgen van begin tot eind een inktzwarte mystieke lading. Is het toeval dat in 1947 Lamour de hoofdrol speelde in My Favorite Brunette en in datzelfde jaar Blondell in Nightmare Alley. Is het toeval dat Lamour zelfs tweemaal op de Walk of Fame verschijnt; vanwege film en (radio)hoorspel? Ook de soundtrack, die gedurende deze scene, de angstaanjagende sfeer versterkt, is niet zomaar een ondersteunend geluidstapijt, maar een indirecte verwijzing naar The Shining van Stanley Kubrick, die al eerder in scenes met Mr K (what's in a name) in het 'zonnetje' werd gezet.

Zo kan ik nog uren doorgaan, en dat laat ik nog buiten beschouwing, dat Lynch op geniale wijze, een fantastisch verhaal 'vertelt', met heuse whodunnit elementen, die de kijker, als ware hij Dale Cooper zelve (of Baantjer zo u wilt), mag uitvogelen. Letterlijk komen we dit tegen als in de camera gezegd wordt: "Who is she?" ... "Who is she?" - verwijzend naar respectievelijke het vrouwelijke slachtoffer en de dader.

Lynch afschrijven en hem in een bejaardenhuis werpen, zegt veel over de afzender.

Lynch voert je mee in een unieke ontdekkingstocht van 'opmerkzaamheid'. Wie ogen en oren heeft, geeft ze deze rijke kost. Wie inuïtie heeft, kan op zijn klompen aanvoelen, dat de schijnbaar onsamenhangende fragmenten meer zijn dan een willekeurig chaotisch gebundelde verzameling video-clips.

Lynch weeft op unieke wijze een web, waarin hij de kijker hoopt te vangen, om vervolgens in de grijze massa gebieden te verkennen, die hoogstwaarschijnlijk nooit eerder werden betreden, zodat in het onderbewuste een verhaal ontstaat, dat langzaam maar zeker zijn bestaan prijsgeeft aan het bewustzijn.

Lynch heeft zich vrij en volkomen authentiek kunnen uitleven.

Scherpzinnig tot het bot, met vreselijk lelijke amateuristisch geschoten plaatjes, die subliem passen binnen het welbewust gekozen concept.

Lynch heeft geen film gemaakt, maar een puur persoonlijke creatie, waarmee hij zich in de geest van de kijker wrikt.

Wie INLAND EMPIRE kijkt, leert Lynch kennen. Het mag dan ook geen verrassing zijn dat Lynch recentelijk zijn voorkeur uitte over een vijftal films, hoewel ik eerlijkheidshalve Ingmar Bergman's "Hour of the Wolf", nog niet gezien heb.

Lynch's voorkeur.

...

Leuke post, alleen beetje jammer dat je soms klein beetje denigrerend doet. Het kost idd wat moeite om deze film te kunnen waarderen, meer dan zijn andere werk, het is echter wel waard imo.

Oh en xav heb jij toevallig nog een mooie link naar iets over hoe het proces bij Lynch verliep deze film?

Een reden waarom het mij veel moeite kostte is omdat de film er zo onaantrekkelijk en stumperig uitziet. 'Film' voor mij zijn de visuele indrukken en de emoties die je daar bij voelt. De scènes (bijv.) met de advocaat waarvan de bril scheef op het gezicht staat vind ik op de een of andere manier totaal niet overtuigend. Ik moet kunnen geloven in de visie van de artiest en dat had ik gewoon niet met Inland Empire.

xav, zou je misschien uit kunnen leggen waarom het gebruik van DV-camera's binnen het concept van Inland Empire past? Want net als AC1 vond ik dat het grootste minpunt van de film: dat 'ie zo verdomd lelijk is. Kijk, een Lost Highway is ook op vele momenten totaal onbegrijpelijk (de eerste keer toch in ieder geval), maar daarin is het camerawerk dan weer zo mooi dat die film meer dan het dubbele van deze scoort.

Dus, je geeft een lage beoordeling omdat je de film niet begrijpt? of dat er geen structureel verhaal in zit?

INLAND EMPIRE is Lynch's first film shot entirely on a commercial DV camera (Sony PD-150), a medium he discovered while working on his remarkable davidlynch.com website. The ease and fluidity of creating with DV made working on INLAND EMPIRE a revelation for David Lynch and he vows "never to return to film again". While some degree of visual quality is lost in DV, the ease and quickness of DV production more than makes up for it in Lynch's view. DV seems the perfect medium for the poetic world Lynch is trying to create. The ability to shoot for almost 40 minutes continually allowed Lynch to talk to his actors at times, crafting and shaping their performance until it was just right. Since the takes were viewable immediately, there was no waiting for the "rushes". Lynch also praised the lightness and ease of using a DV camera. You can see this in INLAND EMPIRE, where the camera prowls and stares at the actors almost like another character.

Het camerawerk is hier wel wat droger en harder inderdaad dan in bijvoorbeeld Blue Velvet of Lost Highway waar het wat dromeriger is

Zou het kunnen dat Lynch video 'verkiest' omdat het bij wijze van spreken gratis is? Het is toch zo dat Lynch tegenwoordig moeilijk aan geld geraakt om z'n films te produceren?

Dank je voor de reactie, Fortune, maar ik vroeg om de reden waarom DV binnen het concept van Inland Empire zou passen. Dat Lynch het makkelijker vindt mag dan wel zo zijn, als dit het resultaat niet vooruit helpt kan me dat maar weinig boeien. Vooral die typische manier waarop een handcamera schudt (in tegenstelling tot hoe een normale filmcamera schudt) is simpelweg afstotend.

@ Boogeyman: het begrijpen van een film is helemaal niet nodig voor een hoge score. Zoals ik al zei: van Lost Highway begrijp ik ook maar weinig (heb de film maar één keer gezien) - idem Mulholland Drive, overigens, al was die wat makkelijker opgelost -, maar omdat die film er zo mooi uitzag vond ik het toch een bevredigende kijkervaring. Toen ik Inland Empire voor het eerst zag irriteerde de volledige afwezigheid van een gestructureerd verhaal me wel, maar voorbij dat 'probleem' kan ik nu, nu ik wat bekender ben geraakt met de rest van Lynch's oeuvre, wel kijken. Het camerawerk blijft helaas wel nog een probleem. Vaak ook lelijke mis en scène, zoals AC1 ook al aankaartte.

Deels, maar hij koos er ook voor vanwege de flexibiliteit die het geeft. Je kan die camera veel makkelijker bewegen en veel sneller filmen. Dit heeft natuurlijk ook een kosten voordeel, maar zorgt ook voor een hele andere dynamiek tijdens de opnames.

@ Karl. Duidelijk, kan me voorstellen dat het camerawerk wat wennen is, vond je het bij Eraserhead ook niet prettig dan?

DV seems the perfect medium for the poetic world Lynch is trying to create.

You can see this in INLAND EMPIRE, where the camera prowls and stares at the actors almost like another character.

Herken ik beide terug in Inland Empire.

Staat toch meer in dan dat het alleen gemakkelijker is?

Bullshit, is duidelijk met redenen gedaan en niet om kosten te besparen. Juist van Lynch kan je verwachten dat geld niet boven kwaliteit of kunst staat.

Dat zeg jij. Een digitaal orkest heeft ook bepaalde voordelen (goedkoop en je hoort de muziek meteen). Voordelen die men graag benadrukt wanneer men geen echt orkest kan veroorloven.

Feit is dat David Lynch al jaren problemen heeft om z'n films gefinancierd te krijgen.

Hij heeft zijn eigen budget gecut, al was het alleen maar om te krijgen zoals hij het wil. Dus hij zal er uiteraard naar kijken, maar als het niet Lynch waardig is zal hij het ook zeker niet goed keuren.