Kill Bill: Vol. 1 (2003)

Wel aardig.

Kill Bill, een film waarvan de dvd-box al een tijdje in mijn kast staat alleen die ik toch de hele tijd heb uitgesteld. Waarschijnlijk om een teleurstelling te voorkomen. Tarantino is nou niet bepaald een regisseur die bij mij een status heeft opgebouwd. Veel van zijn films waren voor mij een teleurstelling. Voorbeelden hiervan zijn Pulp Fiction en reservoir dogs.

Toch uiteindelijk maar opgezet en hij is me wel meegevallen. Vooral omdat Tarantino volop speelt met verschillende soorten cinema. Er zit bijvoorbeeld een getekend stuk in van bijna 20 minuten. Daarbij voelen veel scènes oosters aan. Soms komt dit goed uit de verf maar vaak ook niet. Een film die voortdurend over de top is. Dit is zijn kracht maar tevens ook zijn zwakte. Het bloed dat er bij elke snee uit spoot en onrealistisch grote vormen aan nam was erg leuk. Het gevecht op het eind tegen 50 ninja's was het gewoon net niet. Ook begon het hier voor het eerst echt te storen dat Tarantino zo veel uitprobeerde. Het zwart wit stuk en het blauw-zwart stuk hadden niks van toegevoegde waarde. Hij heeft door de film heen al te veel geprobeerd, het werd gewoon too much over de top.

Acteerwerk was wel aardig. Thurman acteerde niet echt overtuigend. Ze laat wel pit zien alleen ze acteert niet met genoeg pit.

Er wordt dus volop geëxperimenteerd en vaak pakt dit wel goed uit. Toch werd het naar het einde toe een beetje té.

3.0*

Kill Bill, in mijn persoonlijke lijstje is deze film echt een hoogvlieger. Een combinatie van jeugd nostalgie, bewondering voor alle films van Tarantino en de kwaliteiten die de film heeft.

Geloof het of niet, maar toen ik 11 was heb ik deze film voor het eerst gezien, ik vond hem geweldig. Ik meen een keer een interview te hebben gezien waarin Tarantino op een Amerikaans nieuwsprogramma bekritiseerd wordt omdat hij een keer gezegd heeft dat je je kinderen mee naar deze film zou kunnen nemen. En ik geef hem groot gelijk, Uma Thurman, of "The Bride" vervult een echte heldenrol. Ze verdient haar wraak wegens het onrecht dat haar is aangedaan en in haar weg daarnaar doet ze alles, en vervult het ook, om daar te komen, voor haar kind en haar leven dat beide van haar is afgenomen. Als kind, en ik spreek uit ervaring, kijk ik in ieder geval niet realistisch naar de gewelddadige aspecten uit de film. En aangezien er altijd een ouder bij me was om dingen uit te leggen was er echt helemaal niks mis mee. Het geweld is zo over de top, dat je als kind er ook de humoristische kant van in gaat zien.

Verder is de film een van mijn hoogvliegers omdat hij gewoon zo goed werk! Prachtig verhaal, geniale shots en effecten, de dialogen zijn soms echte Tarantino dialogen die ik graag terug zie, aangezien Pulp Fiction mijn favoriete film is.

Ik geeft de film een 4,5

Nu is mijn vraag aan de kenners, kan iemand mij een aantal titels geven waarop vele aspecten uit Kill Bill zijn gebaseerd. Ik ken er zelf namelijk praktisch geen. En aangezien ik deze film zo goed vind, ben ik erg benieuwd naar de inspiratie bronnen.

Erg lekkere film dit van Tarantino, die een soort mix vormt van films waar hij zelf ook gek op is.

En ik moet zeggen dat ik het zelf ook meestal wel goed kan waarderen. Veel geweld, veel bloed, veel actie en een erg lekkere soundtrack, zo zou je deze film in een zin kunnen samenvatten. De actie is sowieso erg fijn in deze film. De choreografie is uiterst verzorgd, de gevechten ontzettend afwisselend, vol vaart en humor en het overdreven bloedvergieten draagt alleen maar bij aan de fun.

Uma Thurman is een prima hoofdrolspeelster. Haar zwijgzaamheid en haar uitstraling zorgen voor een cool en sterk personage, die ik haar wraak op een gegeven moment gewoon gunde. Visueel is de film bij vlagen ook erg goed. Vooral de afwisseling in diverse genres is erg goed gedaan. Het ene moment bevindt de film zich in een soort van spaghetti-western achtige setting, om vervolgens weer over te gaan naar animatie. Vooral de manier waarop deze overgangen verlopen zijn goed. Het vloeit allemaal op een natuurlijke manier in elkaar over en lijkt prima in de film te passen.

Verder zijn ook de dialogen weer van een hoog niveau, al vind ik ze in andere Tarantino films vaak nog net iets beter. Kill Bill: Vol. 1 is een goede en vermakelijke film. Prima actie, fijne soundtrack en soms erg leuke humor. Daarnaast is deze film ook een tikkeltje beter dan het vervolg, al scheelt het allemaal niet veel.

4,0*

Ik ben aangenaam verrast door deze film.

Quentin Tarantino vond ik al niet erg goed door zijn matige Death Proof, maar hier bewijst hij voor mij dat hij humor, actie en spanning mooi tesamen kan brengen. De film is erg ongeloofwaardig en over the top, maar bij deze film is dit juist de bedoeling waardoor je de film niet serieus mag nemen. Uma Thurman speelt hier erg goed als The Bride en Lucy Liu vind ik ook erg goed. Het bloed spatst langs alle kanten in deze actiefilm van Tarantino. 3*

Waardeloos verhaal.

Ik vind slasherfilms sowieso helemaal niks of er moet uitzonderlijk goede humor achter zitten, maar dat is in deze film zeker niet het geval.

Dit is gewoon een vreselijke saaie film!

Totaal niet de moeite waard.

Ik snap echt niks van al deze hoge waarderingen.

Hebben jullie je nou allemaal een kleine 2 uur top vermaakt?

Ik kan het bijna niet geloven..

Bij mij overheerste vooral de vermoeidheid en verveeldheid!

Hoe ik hier ooit 2* voor heb kunnen geven is mij een raadsel.

Tarantino zet opnieuw een uitstekende film neer (what's new?). Hilarische scene's zoals die gozer die seks wil hebben met een coma-patient, de texas sheriffs die de crime-scene onderzoeken en het samoerai gevecht op het einde waarin er een sukkeltje van de Yakuza overblijft die ze vervolgens met haar zwaard spankt worden afgewisseld met extreme bloedfonteinen die oh zo vaak gebruikt worden in Aziatische films.

Ook de afwisseling met de animatie vond ik vrij geniaal en mooi gedaan.
De einscene is ook geweldig. Vooral de setting is prachtig.

Tarantino maakt opnieuw zijn reputatie waar als een van de beste regiseurs op aarde. Hij weet zelfs mij (die totaal niet van samoerai films houd) ultiem te vermaken.

Had de box met deel 1&2 al een tijd in de kast staan en gister toch maar besloten om het eerste deel te gaan kijken. Ik had er al niet al te hoge verwachtingen van omdat ik Resevoir Dogs ook zwaar vond tegenvallen.

Helaas zijn mijn verwachtingen meer dan uitgekomen; Niet alleen de onrealistische gevechten waarbij het bloed tegen het plafond aan spuit irriteerde mij, maar ook het feit dat 'Black Mamba' wel in staat is om 100 ninja's zonder problemen om te leggen maar alle moeite heeft om een vrouw met een taartschep in haar hand af te maken.

Dan nog de scene waarin Sofie Fatale haar arm eraf wordt gehakt; In een halve minuut verliest ze 3 liter bloed, maar even later ligt ze levend en wil ik de achterbak van de auto.

Behalve het slechte verhaal en de onrealistische scene's irriteerde hoofdrolspeelster Uma Thurman me nog wel het meest. Wat een waardeloze acteerprestatie! Ze weet totaal geen overtuiging in de rol te leggen.

Ik snap echt helemaal niks van de hoge waarderingen. Vond het een grote deceptie.

Na 9 jaar nog steeds een hele goede film. Ik ben blij dat ik hem ooit heb aangeschaft.

Ik vermaak me ook nog altijd goed om de stomme dingen die Tarantino in de film heeft gestopt, zoals de mug (wie gaat er nou een mug filmen?) en de Pussy Wagon, die later nog gebruikt is door Lady Gaga. Maar de film heeft natuurlijk veel meer dan dat. Ik zal je mijn 111 min. lange ode besparen.

5*

Ondertussen is het de 3de maal dat ik deze film bekijk.

En eigenlijk heb ik niets toe te voegen aan mijn eerdere commentaar, deze film is en blijft steengoed.

Een aanrader is het, zonder twijfel.

Heb de film nu op blu-ray bekeken en ook deze prent krijgt hierdoor een meerwaarde, zowel wat betreft beelden als geluid.

Uma Thurman in de rol van The Bride zet een van de meest brute vrouwelijke actiehelden neer die ik zag. Gelukkig geeft Tarantino haar dan ook alle ruimte om te schitteren in zijn bizarre Kill Bill tweeluik over de wraak van Beatrix op Bill en zijn handlangers. En die kans grijpt ze met beide handen aan. Wat een rol.

De film is absurd op alle fronten en weet de kijker continu op het puntje van de stoel te houden. De openingsscene zet, zoals Tarantino eigenlijk altijd al doet ,direct de toon. En zo gaat het eigenlijk de gehele film door. Maffe dialogen, bruut geweld, geniaal gekozen soundtracks (denk aan Bang Bang en The Lonely Shepherd natuurlijk) en dan is er nog die geanimeerde scene waarin het personage O-Ren geintroduceerd wordt. Gewaagd, maar de scene is absoluut op zijn plaats.

Nu ik dit zo schrijf vind ik mijn beoordeling toch wat laag. Vooruit, halfje er bij dan toch maar.

4*

Ik weet nog wel hoe opgewonden iedereen was toen deze film in de bioscoop uitkwam. Na zoveel jaar eindelijk weer een film van Tarantino! Ik daarentegen had nog nooit van de man gehoord, maar werd toch wel nieuwsgierig toen ik hoorde dat hij dezelfde man was die ook Pulp Fiction had geregisseerd, een film die ik toen net voor het eerst op tv had gezien (jawel!) Ik kwam dus duidelijk onder een steen gekropen, maar ik kwam wel erg enthousiast de bioscoop uit na het zien van dit eerste deel van Kill Bill.

In de eerste jaren hierna nog een aantal keer herzien, maar de laatste jaren heb ik de film totaal niet aangeraakt. Aangezien ik een aantal jaar geleden al mijn stemmen hier heb verwijderd om met een schone lei te beginnen hoog tijd om de film weer eens te herzien.

Toch wel wat reserves, de laatste jaren heb ik een aantal Chinese vechtfilms gezien waar de actie er bijzonder goed uitzag, kan Kill Bill die vergelijking doorstaan? Het antwoord is een duidelijk nee, Thurmans vechtkunsten ogen niet bepaald soepel, veel geknip, maar de wijze waarop dit gebeurd is wel van dien aard dat de vechtscenes nog steeds te genieten valt. Maar ook uit andere zaken blijkt het vakmanschap van Tarantino. Beelden vond ik in het algemeen erg goed, er is duidelijk veel en ook goed over nagedacht. Mooie scène in de Japanse nachtclub in een shot, die doet denken aan een soortgelijke scène in Elephant en de eindscène in de sneeuw had haast een feeërieke sfeer. Verder is het toch altijd leuk wat Tarantino uit zijn platenkast trekt als filmmuziek. Ik weet niet of ik het altijd even passend vind, maar het klinkt wel lekker.

Verder natuurlijk een hoop lol. De Texas Rangers, Hannahs ooglapje met het rode kruis in het ziekenhuis, Buck, the Pussy Wagon, dat soort grote knipogen maken een film toch erg leuk. Ik werd wel een beetje bang van de scène waarin met Vernita Green afgerekend wordt, vond het acteerwerk daar verre van sterk, maar de rest van de film heb me er eigenlijk niet echt aan gestoord. Ook leuke rol van Chiaki Kuriyama, steekt Lucy Liu flink naar de kroon, maar ook tof om de Ugly Guy terug te zien in een scène met Kuriyama. Tenslotte vond ik het leuk om een stukje animatie te zien, ik weet nog dat ik dat heel verrassend vond tijdens mijn eerste kijkbeurt, maar ook nu vond ik het prima werken.

Niet veel van zijn kracht verloren dus! 4* en nu op naar het volgende deel!

Omdat ik de nieuwste Tarantino over ongeveer een week in de bios ga zien wilde ik even in de Tarantino-sfeer komen en het leek me wel wat om de Kill Bill films te herzien.

Ik heb ze ruim drie jaar geleden voor het eerst bekeken en omdat dat toen de eerste kennismaking met Tarantino was dacht ik dat ik nu nog meer zou genieten.

En dat is gelukt. Dit eerste deel is geweldig vermaak van begin tot eind. Totaal niet serieus te nemen, maar dat mag alleen bij films van Tarantino. Knap dat hij zo'n status heeft opgebouwd, alles van hem wordt gepikt, hoe maf ook.

Wat me vooral aansprak aan deze film is de keuze van de muziek bij bepaalde scenes. Geniaal, waardoor de meeste actiescenes nog beter tot hun recht komen.

Uma Thurman is natuurlijk nooit meer los te zien van deze rol. Maar dat is ook terecht, ze zet een fantastische rol neer als 'the Bride'. Echte girlpower!

Snel op naar deel twee, een deel wat ik de eerste keer nog beter vond dan dit deel.

Ik verhoog wel met een halfje, dit is werkelijk van begin tot eind volop genot!

Een van de laatste Tarantino's die ik nog moest bekijken, en wederom prima.
Vernieuwend en verrassend blijft zijn stijl, zijn camerawerk, zijn wisseling van stijlen, eigenaardige introducties van personages en noem maar op. Muziek is perfect bij de film geregisseerd, maar die lof gaat naar RZA. Kijkend naar innovativiteit en durf prijs ik Tarantino, vooral omdat hij het bovendien allemaal aan de man weet te brengen.
Een van de redenen dat dit lukt zal ongetwijfeld zijn dat in de meeste van zijn films een overdaad aan onnozel geweld aanwezig is. Helaas ook veel langdradige stukken (het stuk waar Thurman in het ziekenhuis ligt, waar Thurman in Osawaki op bezoek is, de 8-minuut-durende uitschakeling van O-Ren's hulpjes etc.) die nergens functioneel zijn. Bovendien zorgt de wisseling van stijl, met het animatie-stuk als uitschieter, bijdragen aan een vrij rommelig geheel. Het geheel is ook wel geprezen omdat het een ode zou zijn aan de Hollywoodse B-(actie)films.
Ik had gehoopt dat ik de veelgeprezen Tarantino en zijn stijl meer zou bewonderen, maar Tarantino en zijn stijl is vooral veel geblaat, weinig wol.
Nipte 3*

Tarantino is een echte cineast. Het zit dan ook mooi in elkaar, maar uiteindelijk is dit eerste deel van Kill Bill teveel een opbouw naar Vol 2. Dus heel veel climaxen na elkaar, maar je weet na de zoveelste afslachting niet meer waar je nou eigenlijk op aan het wachten bent...

Silly Caucasian girl likes to play with Samurai swords.

Tarantino's liefde voor B-Movie corn komt geweldig uit de verf in deze samoerai actiefilm!

Uma Thurman speelt de hoorfdrol als de mysterieuze ''The Bride'' en ontwaakt na 4 jaar uit een coma, wetende dat ze een aanslag op haar leven heeft overleefd gaat ze op zoek naar de waarheid en wraak.

Ze was daarvoor deel van een moordbrigade genaamd Deadly Viper Assassination Squad en is van plan ze een voor een uit te roeien vanwege de moordaanslag van haar/hun baas Bill.

Tarantino is niet zuinig met het gebruik van bloed, afgehakte ledematen en onthoofdingen en maakt ook erg goed gebruik van kleuren, wat zorgt voor een stijlvolle sfeer die de film des te sterker maakt.

Tarantino had weer een boost nodig in zijn carrière na het teleurstellende Jackie Brown, die niet op het niveau van Reservoir Dogs of Pulp Fiction kon komen.

Kill Bill is een erg sterk tweeluik en ik was dan ook gelijk benieuwd naar het tweede deel.

Ik vond de film lekker snel voorbij vliegen en erg vermaken in het algemeen.

Ik ben blij dat hij de keuze heeft gemaakt om voor een vrouwlijke hoofdrol te gaan want Thurman maakt deze film erg speciaal en memorabel.

Ik denk niet dat Tarantino hierop heeft gemikt maar ik vind deze film wel de zwakste dialoog van al zijn films hebben, behalve de interactie russen ''The Bride'' en Vernita Green in het begin van de film is het allemaal vrij gewoontjes.

Toch heb ik met uiterst vermaakt bij het zien van Thurman in haar Game of Death geïnspireerd pakje terwijl ze iedereen doormidden hakte, dit is een must-see!

Hele goeie film die me ondanks het onderwerp wat me niet zo ligt, toch wist te boeien. Een goed, en sterk verhaal en natuurlijk zijn de bekende Tarantino-elementen aanwezig. De film wisselt erg van tempo, op het ene moment gaat het heel erg snel, op het andere moment is het juist een hele trage film. Goed acteerspel, en een mooie laatste scene in de sneeuw. Ik vind het kleurgebruik vooral erg goed, rood op wit doet het erg goed.

Meeste mensen snappen de anime tussendoor niet zo, maar ik vond dat erg mooi gedaan, kortom een mooie en goeie actiefilm.

Als bewonderaar van Tarantino's films vond ik KILL BILL 1 echt een tegenvaller.

Nauwelijks interessante dialogen, de actie was meer van hetzelfde en veel suspense.

De verhaallijn was verder wel aardig, maar voor 5 sterren vind ik de film wat te beperkt.

Een kinderhand is gauw gevuld, hè.

Nou Tommy De Vito kan er gewoon nog weinig aan toevoegen zeg. De muziek, sfeer, acteren, verhaal, alles klopt. Dan natuurlijk niet de regie van Tarantino te vergeten. Dit is zo'n films waarbij je duidelijk de hand van de regisseur ziet. Als voorbeeld de ingepaste 'stripverhaal' scene. Wat geniaal.

Ja deze film onderstreept voor mij maar weer eens hoe goed Tarantino is en waarom hij een van mijn lievelings regisseurs is.

Altijd een zwak gehad voor Vol. 1. Zat op aan te merken, maar is het niet dat krakkemikkige presentatie dingetje, dan is het wel Bang Bang die meteen gaten in m'n weerstand slaat. Tot nu toe ook de laatste Tarantino waar ik volle bak van geniet. Deze heeft nog een constante schwung, waar recentere films van zijn hand dat minder hebben en het meer van momenten moeten hebben.

Alsof hij de laatste tijd nóg bewuster aan z'n graaiwerk sleutelt. Hier voelt het allemaal wat speelser en spontaner. Niet dat het vrij van gebreken is, sterker nog, als je de film opdeelt en vergelijkt met de bron, inspiratie of vergelijkbaar materiaal, komt Tarantino vast tekort. Martial arts is echt wel eens beter gedaan, maar ik zit met een dikke grijs naar al die bloedfonteintjes te kijken.

Thurman kan er niet veel van, ook op andere vlakken niet, maar het geeft niet. Het draait, ook wanneer Tarantino even een adempauze inlast. Bijna elke muziekkeuze pakt heerlijk uit, de groffe animatie blijft tof en ik had toch niet graag zonder dat duivelse koppie en de streken van Gogo Yubari gewild. Ik heb me ook weer kapot gelachen om Buck. Doe mij ook zo'n Hattori Hanzō zwaard.

What he lacks in story he makes up for in film

Ik vond al langer dat je in al Tarantino's films kan merken dat hij houdt van film en alles wat het medium te bieden heeft. Zijn films geven blijk van filmhistorische kennis, hij houdt van onverwachte speelse elementen, neemt het plot nooit serieuzer dan het entertainmentgehalte, en de soundtrack zou je door zijn immer prominente rol een van de castleden kunnen noemen.

In Kill Bill komt dit alles bij elkaar in een, wat ik durf te noemen, audiovisueel meesterwerk. In eigenlijk vrijwel alle films die ik kijk moet het verhaal de boventoon voeren om mijn aandacht vast te houden, maar dit is denk ik de eerste film die dat lukt puur door de beelden en het cinematografische vakmanschap. Eigenlijk had het wat mij betreft nauwelijks uitgemaakt waar de film over ging, het is ongekend in welke mate er aandacht is besteed aan werkelijk elk shot.

Het begint al met het wonderschone nummer Bang bang dat op een geweldige Tarantinoiaanse wijze de film opent (zelfs het lettertype van de openingcredits waren fijn voor het oog) en het originele shot van bovenaf in de keuken dat ons vertelt dat we niet te maken hebben met een doorsnee werk. Vanaf daar is het bijna twee uur lang genieten van wat Tarantino de kijker laat zien, en vooral hóe hij dat doet. Het geanimeerde deel is een aangename verrassing, en afgezien van het onevenredig lange deel bij Hattori Hanzo is eigenlijk alles wat voorbij komt de moeite waard. Zowel in de grote dingen - zo'n gevecht waarbij je alleen de silhouetten ziet, de prachtige scene onder de vallende sneeuwvlokken - als in de kleine. Zo'n blink of the eye van zwart-wit naar kleur is bijvoorbeeld een geniale subtiliteit, waarbij ik nog net niet zit te juichen.

Kan niet wachten tot het volgende deel, verwachtingen zijn hooggespannen.

4,5*

Ik ga kort zijn, Kill Bill 1 en 2 zijn voor mij het hoogtepunt uit de filmgeschiedenis, of de beste films ooit die ik al gezien heb, Alles klopt, ook schitterende muziek. 6 sterren

"Revenge is never a straight line. It's a forest, And like a forest it's easy to lose your way... To get lost... To forget where you came in."

Pulp Fiction vond ik een goede film, maar dat was een erg lange zit. Dit is mijn tweede film van Quentin Tarantino die ik keek omdat hij in de top 250 staat. Kill Bill is een stuk vermakelijker dan Pulp Fiction maar ook een stuk slechter, begrijp echt niet wat iedereen erin ziet.

Uma Thurman was best aardig in de hoofdrol maar ik vond het verdere acteerwerk niet erg bijzonder.

De film heeft gelukkig een stuk meer soundtrack, waardoor het prettiger word om aan te zien, maar we hebben nog steeds andere onzin. Het verhaal word niet in (chrono)logische volgorde verteld, er zijn rare titlecard's tussendoor en het verhaal is niet zo sterk. Het gebruik van Ennio Moriconne's soundtrack vind ik een beetje misbruik, een waardeloze film kan redelijk worden door een goede soundtrack, sowieso moet Tarantino eens gewoon leren om een componist in te huren die de HELE film van muziek voorziet, maakt het voor ons als kijkers een stuk draaglijker.

Kill Bill faalt een beetje als wraakfilm omdat er niet duidelijk word gemaakt waarom die mensen op de bruiloft zijn vermoord. Dat is toch wel essentieel als je het mij vraagt. De beelden waren erg aardig, zaten een paar erg mooie shots tussen en ook sommige muziek (die me erg aan Bill Conti's muziek voor The Karate Kid deed denken) was erg leuk maar dat maakt het niet goed.

Het geweld en de gore waren veel te over-the-top en onrealistisch. Als horror-fan zit ik echt niet met een beetje lekker bloederig geweld maar wel als het nergens op slaat, Scarface doet dat veel beter en serieuzer. Ik kon de verwijzingen naar de kung-fu films van de 60s wel waarderen maar dat maakt de lange zit voor mij niet goed.

Nee, ik snap echt niet waarom iedereen deze film zo enorm overwaardeerd. Ik geef Tarantino nog een paar kansen en ook zijn nieuwe western met Kurt Russel in de hoofdrol en ORIGINELE soundtrack van de grote Ennio Moricone ga ik zeker kijken. Een onvoldoende, wegens de onterechte top 250 notatie. Als je kung-fu wil zien moet je gewoon Enter the Dragon met Bruce Lee kijken, dat was een goede film.

Kill Bill: Vol. 1 vindt ik een aardige film om eens gezien te hebben.

Qua verhaal stelt de film niet zo veel voor. Het is een simpel wraakverhaaltje. Toch vindt ik de film het kijken waard omdat ik de film visueel erg mooi vindt. Het camera werk in deze film vindt ik erg goed. De gevechten zijn in deze film mooi weergegeven. Op visueel gebied vindt ik dit een erg goede film. De muziek keuze bij deze film is uitstekend. Het acteerwerk van de cast valt dan weer wel wat tegen, al is het acteerwerk nergens echt slecht.

Ik vindt wel dat het laatste stuk van de film te lang duurde. Het laatste stuk bestaat uit een heleboel gevechten. Op een gegeven moment had ik de gevechten wel gezien. Hoe mooi die gevechten ook in beeld zijn gebracht, ze duurde naar mijn mening aan het eind veelte lang.

Zoals ik al zei vindt ik de gevechten mooi weergegeven, maar ik stoorde mij wel aan de grote hoeveelheid bloed. Grote bloedfonteinen krijg je in deze film te zien. Ik vindt het een beetje te.

Beetje jammer dat het einde wat abrupt is , maar het maakt mij wel nieuwsgierig naar deel 2.

Een echt meesterwerk zie ik niet in deze film. Maar de film heeft voor mij wel genoeg te bieden voor een voldoende.

3 sterren voor deze film.

Kill Bill: Vol. 1

“Revenge is never a straight line. It’s a forest, and like a forest it’s easy to lose your way… To get lost… To forget where you came in.”

Kill Bill deel 1 blijft toch wel één van mijn favoriete Quentin Tarantino films. In dit eerste deel ligt de nadruk wat meer op bloedige, excessieve vechtscènes en wat minder op de dialogen. Als jarenlange Tarantino fan kan ik ook in deze film weer genieten van de geweldige dialogen, vechtscènes, heerlijke muziek, Tarantino´s muze Uma Thurman, een niet chronologische verhaalstructuur, leuke vondsten (anime!) en natuurlijk veel bloedige scènes.

Bij herziening valt op dat het tempo in dit eerste deel een stuk hoger ligt dan normaliter het geval is in een Tarantino film. De toon wordt gelijk goed gezet in de eerste scene en van daaruit wordt je als kijker meegesleurd in het wraakverhaal van The Bride. Ze wordt voor dood achtergelaten door haar vijf voormalig collega huurmoordenaars Bill, Elle, Budd, O-Ren Ishii en Vernita. In dit deel moeten Vernita en O-Ren eraan geloven en Tarantino trakteert de kijker op een wraaktocht in stijl. Visueel ziet de film er geweldig uit en dat komt vooral tot uiting in het laatste gedeelte in Tokyo. De vechtpartij tussen The Bride en Vernita Is indrukwekkend maar de hoofdmaaltijd van dit eerste deel is de strijd tussen The Bride en O-Ren. Lucy Liu is fantastisch en de introductie van O-Ren geheel in anime is weergaloos. De slachtpartij The Bride versus O-Ren, Sofie, Gogo en “the Crazy 88” is waanzinnig en Tarantino ten voeten uit. Het laatste gevecht in de sneeuw is visueel prachtig gedaan en een mooie afsluiter van het begin van een ongekende wraaktocht die moet eindigen met Bill.

Meer dan 10 jaar later herzien vanavond en deze vond ik, ondanks de geweldige actie toch iets minder dan destijds. Stem verlaagd van 4 naar 3,5*. Deel twee er achteraan gezien en die heeft wel zijn waarde weten te behouden!

Met de manier waarop 'bang bang' in de opening van de film verwerkt wordt werd had ik meteen zin in de film, die ik zonder vooraf ook zonder ook maar iets te lezen heb aangezet omdat die in de top 1000 staat. Ik had zelfs geen idee dat het een film van Tarantino is en het werd dus ook totaal niet de film die ik verwachte.

Toen ik doorhad dat Una Thurman de hoofdrolspeelster is was ik wel benieuwd of ze goed genoeg zou zijn maar dit is ze absoluut, ze zet een zeer sterke rol neer. Daar komt bij dat ze wordt ondersteund door een flink aantal interessante personages.

Ik wist echter van te voren ook niet dat een zeer groot gedeelte van de film zich in Japan afspeelt en ik heb nog niet echt kunnen wennen aan Aziatische films al pak ik er zo af en toe wel eens één mee. Het zorgde er bij mij nu echter voor dat ik de aandacht er niet meer zo goed bij kon houden en de film minder interessant werd. Maar er zaten zeker een paar heerlijke 'Japanse' scenes in die zorgden er samen met de werkelijk fantastische soundtrack voor dat ik niet afhaakte en me redelijk goed vermaakt heb.

Drieënhalve ster voor nu maar dat kan met een herziening alle kanten op gaan, de volgende keer weet ik in ieder geval wel wat me te wachten staat. Ik was van plan om deel II ook te kijken maar ik bewaar die voor na de herziening

Quentin Tarantino heeft met Kill Bill weer een product afgeleverd dat bevestigt waarom hij het label van cultregisseur opgeplakt kreeg. Je kan Vol 1 en Vol 2 niet los van elkaar zien. Eigenlijk is het jammer dat er "2 delen" zijn. Als je ze niet onmiddellijk na elkaar bekijkt, word je uit de schwung en uit het verhaal gehaald. Vervelend.

Veel actie en bloedvergieten in Vol 1. De casting van Uma Thurman als the Bride is super. Ze speelt haar rol voortreffelijk als wraakbeluste furie. Ze is gruwelijk en meedogenloos als wraakneemster, maar komt bij de kijker als zeer sympathiek over. Uiteraard in de eerste plaats voor wat haar is aangedaan, maar ook omdat ze een menselijke rol speelt, een rol als slachtoffer vol met emoties en gevoelens. Tarantino speelt daar goed op in.

De andere casting is ook uitstekend: één van de topkwaliteiten van Tarantino. Alles is zo goed overwogen en over nagedacht. Of je het nu over de casting hebt, het verhaal, de personages, het decor, geweldige dialogen, de muziek, de sfeer, de moraal of de boodschap: alles is tot in de punten afgewerkt. Films van Tarantino zijn meestal een heus spektakel en een lust voor het oog van de kijker, van de eerste seconde tot de laatste. Dat is wat ik zo apprecieer aan zijn regisseren. Het is ook net daarom dat Tarantino wegkomt bij zijn typsiche manier van regisseren: Overvloedig "mangabloed" en ander onrealistisch gedoe. Hij komt er zo makkelijk mee weg wetende dat je er een ander voor verkettert ...

Damn, vervelend om deze film te beoordelen zonder in de val te trappen iets neer te pennen over Vol 2 of vice versa. In Vol 1 is het geweld en de actie wat explicieter (gevechten met de Crazy 88, scène O-ren Ishii-Tanaka, het geweldige gevecht the Bride-Gogo, ...). Het verhaal, achtergrond en diepgang wordt eerder gecreëerd in Vol 2 (behoudens het verhaal van O-ren Ishii, leuke zijsprong naar de Mangastrip overigens). Daarom lijkt Vol 1 eigenlijk iets minder te zijn, maar nogmaals: ik zie dit gewoon als 1 film van 4 uur. Topentertainment!

Het werd weer eens tijd om een film te herzien en vandaag was dat ‘Kill Bill’ en dan wel het eerste deel. Deze erg leuke Tarantino productie stond al langere tijd hoog in mijn boeken aangezien ik destijds helemaal verzot was van deze duo films. Toch viel de herziening mij een beetje tegen, niet op een slecht vlak maar ik had er wat meer van verwacht en dan gehoopt dat de film net zo gaaf was op het doek als in mijn hoofd. Echter is dit wel een film die je gewoon niet teleurstelt en dat is een feit, vanaf scéne één knalt de film aardig wat actie er door heen en met een klein beetje drama zo af en toe sluit de film toch wel erg mooi aan op het verhaallijn.

De cast in deze viel nog best mee, niet zo waardig een spectaculaire cast al vond ik het zelf. Uma Thurman is natuurlijk het gezicht van de ‘Kill Bill’ films die als ‘The Bride’ door de films heen gaat. Hoewel ik soms moet wennen aan Uma en haar acteerprestaties, ze maakt de film na een tijdje best leuk en aangenaam en dat moet ik haar dan ook weer geven. Lucy Liu is het tweede grote gezicht van deze films, en ze gaat als de grote vijand O-Ren Ishii door de film heen die tegen ‘The Bride’ moet gaan vechten. Vivica A. Fox is het grotere gezicht in het begin en voor de rest heeft de film niet bepaalde personages die een belangrijke rol spelen (buiten Bill om), al was hij nu nog meer een subcategorie omdat ’The Bride’ eerst vier mensen voor hem wil vermoorden om wraak te nemen. Dus de cast was te doen.

“Revenge is never a straight line. It's a forest, And like a forest it's easy to lose your way... To get lost... To forget where you came in.”

De films kennen natuurlijk aardig wat bekende stukken, populaire stukken om zo maar op te noemen. Zo word er veel gekozen voor aardig wat leuke deuntjes, beroemde deuntjes en meezing deuntjes komen vaak voor. Zo kent iedereen natuurlijk wel deze scéne mits je de film hebt gezien en de scéne blijft langere tijd in je gedachten zitten, wat totaal niet erg is. Maar zo kende ik nog wel wat meer populaire dingen in de film en dan voornamelijk muziekdeuntjes die er in voor kwam.

Voor de rest was de film prima te pruimen, soms is het geen bijzonder speciale film zoals er vaak over gesproken word, lekker wegkijken deed hij zeker. Het is zeker niet het beste werk van Tarantino en daar ben ik het ook volledig mee eens maar, Tarantino heeft hier wel een puik werkje neergezet op het witte doek en hij keek heerlijk weg.

Het verhaal van deze film is wederom verdeelt in verschillende hoofdstukken, hieruit moet je wijs worden uit het verhaal en dat werkte keurig, al was het waarschijnlijk wel makkelijk om te kiezen dat hoofdstuk één begint met een vechtscéne terwijl het verhaal daarna weer teruggespoeld werd om alles duidelijk te krijgen, waarschijnlijk wou Tarantino hiermee je aandacht pakken en je duidelijk maken dat je niet naar een saaie film hoeft te kijken. De eerste scéne brengt namelijk het stuk van het verhaal mee dat ‘The Bride’ met Vivica A. Fox gaat vechten, de twee op het lijstje van ‘The Bride’. Hierna volgt een groot gevecht tussen Uma en Vivica en op het einde word Vivica vermoord door Uma terwijl het dochtertje van Vivica mee kijkt.

Hoofdstuk twee laat snel zien wat er gebeurt is met ‘The Bride’, en hoe ze in coma terechtkwam. Ook volgen we haar levensloop in het ziekenhuis waar ze in coma ligt. Hier ontmoetten we Elle Driver een huurmoordenares die ook werkt voor Bill en ze was op pad gestuurd om ‘The Bride’ te vermoorden. Hier horen we dan telkens het leuke gefluit uit het filmpje wat ik eerde er bij toevoegde. Toen Elle teruggeroepen werd door Bill lag ‘The Bride’ nog eens vier maand in coma tot ze ontwaakte. Echter toen ze wakker werd kwam ze er achter dat ze door een verpleger als seksobject werd gebruikt waar hij dan vervolgens wat geld aan verdiende. ‘The Bride’ is terug en mept weer wat gasten neer en daarna zien wel als snel haar herstel en haar volgende vijand op de lijst: O-Ren Ishii en we gaan haar opwarming voor het grote gevecht zien.

“I might never have liked you. Point of fact, I despise you. But that doesn't suggest I don't respect you. Dying in our sleep is a luxury our kind is rarely afforded. My gift to you.”

Het hoofdstuk er na zien we dat ‘The Bride’ afreist naar Japan om daar Hattori Hanzo te ontmoeten. Hattori heeft Bill destijds opgeleid naar samurai vechter en ‘The Bride’ verwacht nu van Hattori dat hij haar gaat helpen. Ze vraagt aan hem om een samuraizwaard te maken waarna ze kan trainen. Na het lange trainen heeft ze haar eigen zwaard en gaat vanaf dat moment achter O-Ren aan. Eenmaal in een bepaalde club aangekomen zit ze nog achter O-Ren aan en begint ze een tien minuten (of langere) vechtscéne waarbij ze verschillende groeperingen, bewakers en handlangers van O-Ren uitmoord om daarna O-Ren buiten het gebouw te scalperen. Daarna eindigt de film al snel en word er ook snel geneigd naar het tweede deel.

Wat me vooral opvalt in deze film is dat Tarantino er voor gekozen heeft om al het nepbloed uit Hollywood te gebruiken als er een hoofd afgehakt word, jezusmina wat een hoeveelheid bloed kwam er vrij, dat was misschien een minpuntje. Je weet trouwens wel dat de film nog niet klaar is, in het algemeen telt het lijstje van 'The Bride' nog drie personen die vermoord moeten worden en dan pas kan ze rusten, op naar deel twee dus. Voor de rest heb ik me zeker vermaakt met deze Tarantino film en blijf ik er bij dat ik gewoon nog een fan ben van het werk van deze man, en ik blijf bij mijn cijfer.

4.0*

Nog eens bekeken na meer dan 10 jaar. De problemen met Kill Bill zijn niet talrijk maar wel vrij snel duidelijk:

1. veel gescheer en weinig wol;

2. Thurman is een spriet.

1. Met zo'n flinterdun verhaaltje is er geen ruimte meer voor wat meer intrige zoals in Jackie Brown en met de zware toon die er mee gepaard gaat, om het gebrek aan inhoud te compenseren, is er amper nog ruimte voor spitse dialogen. De humor door sappige dialogen die de Tarantino's ontbreken hier teveel (vooral in de tweede helft) en dan blijft over het puur audiovisuele aspect. Tarantino is hier duidelijk geen meester in maar kijkt het hooguit goed af van andere filmers. Dat er veel odes aan allerlei b-films in zitten kan me uiteindelijk geen reet schelen, een film moet op zichzelf kunnen staan. De actie is wisselend: af en toe leuke vondsten (hoogtepunt is het gevecht met dat schoolmeisje) maar het eindgevecht tegen O-Ren Ishii valt erg tegen. Ook de scenes ertussen kunnen soms ronduit saai zijn. Het geanimeerde gedeelte is OK maar niet meer dan dat.

Tarantino doet hier teveel knip-en plak van allerlei b-films en muziek die hij cool vind zonder echt een coherent geheel te smeden met een ingenieuzer verhaal zoals in zijn eerdere werken. Hij schakelt hier en daar over op zwart wit om puur interessant te doen maar het komt de film niet ten goede. Ook kan hij absoluut niet snijden want eigenlijk had Kill Bill 1 en 2 gewoon Kill Bill moeten zijn met een speelduur van 2 uur.

2. Thurman mag dan flink getraind hebben en een een mooie lengte (1m83 vind ik wel hot) maar van nature is ze gewoon erg mager en door de outfits zie je eigenlijk ook geen enkele spier. Ik zie liever athletischere chicks zoals Sandahl Bergman in Conan of Cynthia Rothrock ook al is Thurman een beter actrice. Dat acteerwerk is uiteindelijk toch minder belangrijk met zo'n flutverhaaltje als dit.

Er zijn zeker niet alleen maar negatieve dingen te vermelden, ik vond die idiote toestand in het ziekenhuis en de Pussy Wagon en in het huis waar die dochter thuiskomt zeker vermakelijk. The Lonely Shepherd is verder een prachtig stuk muziek. Ook aardige geluidseffectjes en closeups hier en daar zoals bij de zwaarden die uit de schede worden getrokken of de oog-in-oog momentjes.

Redelijk vermakelijk en goed genoeg voor een krappe voldoende.