Kill Bill: Vol. 1 (2003)

Dat dacht Tarantino nou zelf ook, hij wil na zijn tiende film stoppen en schrijver worden. Nog twee te gaan dus...

Kill Bill vond ik destijds een prima film, maar niet meer dan dat. De vele knipogen naar oude kung fu en westerns vielen me nog niet zo op, en dan houd je toch een dun verhaal over. Maar door de jaren heen ben ik hem meer gaan waarderen.

Het verhaal blijft dun, maar daarmee heel doeltreffend. Het biedt veel ruimte om de diverse kleurrijke personages te introduceren, en Tarantino doet dat als altijd met verve. Met name de animatiescene is schitterend.

Als een waar product van het postmodernisme wordt er aan de lopende band geciteerd uit oude films. Daardoor oogt de film af en toe als een onsamenhangende collage van diverse stijlen en effecten. Maar als je daardoor heen kunt kijken, merk je op dat Tarantino heel goed de juiste sfeer pakt in elke scene, en dat verkiest boven een samenhangende stijl.

Zoals altijd ook een ijzersterke soundtrack, met Bang Bang als sfeervolle opener, en het fluitdeuntje dat nog lang blijft hangen. Een prima opmaat voor deel 2, wat ik persoonlijk zie als de betere van de twee.

Uitstekende film waarin een bruid op haar huwelijksdag voor dood wordt achtergelaten. Dat het verhaal van deze wraakfilm op zich niet veel voor stelt is hier geen gebrek. Goed opgebouwd, zowel de film als geheel en de scenes afzonderlijk. Het ziet er allemaal goed uit en de muziekkeuze is, zoals gebruikelijk bij de films van Quentin Tarantino, spot on. Het verhaal is niet af, en de film kan dan ook eigenlijk niet los gezien worden van het tweede deel.

Tarantino, een regisseur van formaat!

Deze dvd had mijn vriendin nog liggen, net zoals "Kill Bill 2", die we dus binnenkort ook gaan bekijken.

Het gekke is dat de tweede beter schijnt te zijn dan deze eerste van het duo, die al redelijk een indruk op mij maakte. Hij lag al een tijdje mij smachtend aan te kijken met die mooie gele hoes en het glimmende deel van een zwaard. Het verhaal is in een paar tijdlijnen verteld maar goed te volgen. Waar het om draait is een bruid, genaamd "the bride" die op haar bruiloft ternauwernood aan de dood ontsnapt. Iedereen is verder "kasje wijle" maar zij overleeft en heeft de daders in haar hoofd. Als ze dan na 4 jaar weer bijkomt uit de coma, is het 'hek van de dam' en 'vereerd' zij de daders met een visite. Nee, geen koffieleuten!

En daarbij worden wij als kijker(s) bij betrokken via de film. Normaal ben ik niet echt een liefhebber van zwaard- en karatefilms maar deze doet het zo goed, dat ik het zelfs leuk vond.

De waardering hierbij is een 8!

Zou heel best kunnen , want Tarantino schijnt een enorm hoog IQ te bezitten , dus voor sommigen idd te hoog gegrepen .

Eerste keer dat ik Kill Bill kijk, als grote Tarantino fan was dat natuurlijk long overdue. De reden dat ik deze zo lang uitstelde was omdat het concept me niet zo aansprak, en vind het ook wel een van zijn mindere films nu ik 'em gezien heb. Al moet ik voor zo'n uitspraak eigenlijk wachten tot ik part II gezien heb, aangezien het in feite 1 lange film is.
Leuk was het allemaal wel in ieder geval. Speelduur is niet te lang en het tempo is razendsnel en dat speelt echt wel in het voordeel van deze part I. Er zitten weer van die typische doldwaze Tarantino dingetjes in, maar ik vond op de een of andere manier iets minder zijn visie of stijl terug in deze film. Denk dat ik vooral de heerlijk lange dialogen miste, vind dat toch vaak de sterkste aspecten van zijn films. Stilistisch is dit verder gewoon absoluut top; geweldig gebruik van kleuren, zwart/wit overgangen en die stripscène is een artistiek hoogepuntje. En de soundtrack mag ook niet vergeten worden, want die kan naast Uma Thurman bijna de hoofdrolspeler van de film genoemd worden. Heerlijke muziekkeuze op de momenten waar de meeste andere regisseurs dat helemaal niet zouden durven. Het eindduel in de sneeuw is goed, en de cliffhanger is spannend, dus ga er part II zeer binnenkort achteraan gooien.

3.5*

Gisteravond voor het eerst deze topfilm op blu-ray gezien en wederom was het weer genieten en was ik weer even weggeblazen. Wat is Tarantino toch geniaal. Een geweldenaar, fantastische cineast en een kunstenaar (op het film gebied). Niet normaal hoe goed en alles perfect in elkaar steekt. Ik heb bij geen één film de muziek zo toepasselijk gehoord bij bepaalde scénes. Maar het is niet alleen toepasselijk, maar ook gewoon heerlijk. Als muziek liefhebber is het onmogelijk om hier niet van te genieten. Voorbeeld: komst van Oren-Ishii in de club, met als achtergrond muziek het nummer 'Battle without honor or humanity'. Man, man, man. Wat een geweldige scène. Stoer, macho, een perfecte Lucy Liu (haar beste en toepasselijk rol ooit). En dan nog dat nummer erbij. De nummers zijn lekker bombastisch en ander weer met heerlijke Oosterse melodiën. Het kan haast niet beter. Nog niet eens gesproken te hebben over Nancy Sinatra..

De gevechten zijn heerlijk, rauw, snoei hard, de bloedspatten zijn op de cameralens te bespeuren. Het eerste gevecht met de twee dames is daar een voorbeeld van. Daarna volgt al gauw het prachtige en ruwe anime. Super cool om dat in een film te stoppen. Het past er gewoon goed bij, aangezien 'The Bride' naar het verre Oosten reist om daar met iemand een appeltje te schillen. En dan krijgen we nog het eind het gevecht met een fenomenale Liu als kers op de taart. Maar voor dat we daarvan mogen genieten, schotelt Tarantino je een duizelingwekkend gevecht voor, waar oren en ogen te kort schieten. Wederom perfecte regie. Gewaagd om dat gedeelte zwart/wit te filmen, maar het heeft goed uitgepakt als je het mij vraagt.

Van het verre oosten, brengt Tarantino ons terug in het tweede deel (om het zo maar te noemen) naar het verre westen in een western-achtige setting! Ik kan niet wachten om het blauwe schijfje op te zetten van dit slotstuk. Sluit nog met één persoonlijke zin af: dit is één van de beste films ooit gemaakt *****III

Kill Bill Vol. 1 is eigenlijk een film van uitersten. Enerzijds is de film supersnel, maar tegelijkertijd op sommige momenten ook opvallend traag. Het is geen geheim dat Tarantino graag zijn scènes lekker rekt en dat doet ie hier ook geregeld, maar niet altijd ten goede. Verder oogt Kill Bill lekker creatief met allerlei stijlen door elkaar, maar elke doorgewinterde cinefiel weet dat Tarantino - vooral bij deze film - vaak bestaande ideeën mixt in één grote, smakelijke smoothie. Dat spelen met allerlei stijlen is interessant, maar het voelt soms ook iets teveel al een hoop gekke ideeën bij elkaar gesmeten. Spanning is er soms heel even, maar Tarantino kiest hier toch vooral voor vorm en die zit de spanning, het verhaal en het tempo soms een beetje in de weg. Dat mixen en spelen met stijlen doet Tarantino overigens slim, maar tegelijkertijd is Kill Bill Vol. 1 af en toe ook gewoon een enorm domme film. Zo’n overdreven eindgevecht met rondvliegende ledematen en sproeiers vol bloed was even leuk, maar op een gegeven moment was ik er wel klaar mee. Snel, traag, oud, nieuw, slim, dom; eigenlijk is Kill Bill Vol. 1 van alles wat.

3,5 sterren.

Kill Bill: Vol. 1 is Tarantino op zijn best. De personages, dialogen en vechtscenes zijn enorm campy, maar wel zoals alleen hij daarmee wegkomt. Een geweldige ode aan Aziatische martialartsfilms uit de jaren 70.

Tarantino creëerde een postmoderne mix met elementen van grindhouse, spaghetti, samurai en kung fu. Het is een roetsjbaan met een opeenvolging van actiescènes in een onrealistische, fantastische stijl. In dit universum kan een vrouw in haar eentje Japanse stormtroepen verslaan. De dodenlijst wordt niet chronologisch afgewerkt, maar het is vrij makkelijk te volgen dankzij de tussentitels en de namen die afgestreept worden. De moraal is oog-om-oog, maar ook antiseksistisch.

Uma Thurman kwam zelf met het idee van de Bruid. Ze is stoer en genadeloos. De hoogtepunten in dit eerste deel zijn de confrontatie met Vivica A. Fox, de ontsnapping uit het ziekenhuis en de confrontatie met Lucy Liu. Een mooie nevenrol is er voor Chiaki Kuriyama als Gogo, omdat zij in haar schooluniform tegelijk schattig en agressief is.

De vechtscènes bestaan uit flitsende montages van korte takes, met gebruik van stuntvrouw Zoë Bell. Daartegenover staan lange takes doorheen kamers en over trappen. Wisselende perspectieven, zwart-witbeelden en animatie zorgen voor afwisseling. Er zijn grootse taferelen, maar ook veelzeggende close-ups van de tenen van Uma Thurman of de ogen van Lucy Liu. De dominante kleur geel contrasteert met het rood van het vele nepbloed. De muziek draagt bij aan de retrosfeer met nagalmende gitaren, een virtuoze trompet en een Roemeense fluitist.

Jaren terug al eens op verschrikkelijke wijze op afgeknapt, en dat terwijl ik een QT film toch best waarderen kan. Daarom vandaag maar eens voor de herhaling in de hoop, en toch ook wel verwachting, dat het beter zou bevallen. Maar helaas...

Kill Bill start meteen al met een overdonderende vechtscene, namelijk waar The Bride het opneemt tegen Copperhead. Adembenemend is deze knokpartij te noemen die net zo bruut en strak is als onvoorspelbaar

zwaardvechtscene tegen een aantal van de Crazy 88 in het donker erg fraai gemaakt, en mag het duel tussen Cottonmouth en The Bride er ook zijn, al is het alleen maar vanwege het prachtige decor in de sneeuw.

Waar gaat het dan toch mis? Nou dan, op heel veel punten voor mij. The Bride, en Uma Thurman zelf, vind ik totaal niet interessant. Geef mij dan maar Daryl Hannah die ondanks, haar 43 aldaar,toch nog altijd een mooi uitstraling heeft en meer sexappeal dan degene waar we nu juist wat voor moeten voelen. Dan dat fragmentarische gedoe met de tijdlijnen, iets waar ik anders niet zo veel problemen mee heb maar nu te gekunsteld overkomt. Het geswitch tussen alle stijlen laat me sowieso koud in dit geval. Dan weer traag, dan weer versnellend, zwart- wit tegen kleur, groot beeld tegen klein beeld....tja...als het tegen zit gaat het ook echt niet hé? Tarantino zoekt de voor hem bekende mix van overdrijven en vereren, en het mist de uitwerking bij mij. Zo ook die bloedfonteinen, tja, de eerste keer grappig maar daarna al snel flauw. Net als de manga episode die voor mij overdreven dramatisch en smerig is. Andere zullen er wellicht vernieuwing en gewaagdheid in zien, mij spreekt het echter totaal niet aan. Om te eindigen met de storende Japanse voice over. De lijst van dingen die mij niet aanspreken in deze film is groot te noemen.

Aardig zijn dan nog wel een aantal spectaculaire actiescenes zoals de verschillende vechtpartijen en de cast is natuurlijk weer heel wat. Behalve Michael Parks die er dan wel weer even uitspringt is iedereen wel lekker bezig. Toch is het voor mij allemaal net niet en wisselt KB Vol1 aardige momenten af met mindere fasen. Nee, QT heeft in mijn ogen beter, veel beter zelfs. En dit moet je vooral liggen.

Kill Bill: Vol. 1 een typische Tarantino film waarbij het altijd qua niveau maar afwachten is of het iets is of niet. Deze is er eentje waarbij ik zelf kan zeggen dat het mij aangenaam verraste. Uma Thurman is een heuze verrassing met haar rol.

Kill Bill (again)

Wanneer ik erover nadenk kan ik mij niet heugen wanneer ik Kill Bill voor de laatste keer gezien heb -waarschijnlijk ten tijde van zijn release- waardoor het hoog tijd werd voor een herziening. In mijn hoofd was dit een epische actie titel die zijn weerga niet kent. Daarnaast was het destijds ongeveer de enige titel van Tarantino die ik te pruimen vond. Door de jaren heen ben ik zijn werk steeds meer gaan waarderen, en ik was benieuwd hoe ik deze herziening zou gaan beleven.

De hernieuwde kennismaking beviel mij over het algemeen goed, al moet ik wel bekennen dat ik deze tweede maal niet zo weggeblazen werd, als dat ik gehoopt had. De stijl van de regisseur is nog steeds onmiskenbaar aanwezig, maar dit eerste deel kent veel minder diepgang dan zijn andere werk. Daarnaast ontbreken de spitsvondige dialogen bijna volledig. Ik raakte op een gegeven moment zelfs een beetje teleurgesteld door de stroom aan geweld waar maar geen eind aan leek te komen. Het rustigste moment wat aanwezig was, was het moment dat de bruid haar zwaard kreeg, maar ook de aanloop hier naartoe kon mij niet bekoren. Weer ontbrak de spitsvondigheid in de dialogen, en ik vond de Japanse accenten veel te zwaar aangezet.

Een van de hoogtepunten hier is echter de soundtrack. Nog veel meer dan voorheen viel mij op hoe sterk deze vandaag de dag nog steeds was. Het was mij daarnaast niet bijgebleven dat voor een deel van het verhaal van animatie gebruik gemaakt was. Hoewel dit deels als een goedkope oplossing voelt om de geschiedenis van

O-Ren Ishi uit de doeken te doen, zorgde het wel voor de nodige verfrissing om een verhaal te vertellen. De verschillende stijlen tijdens de gevechten waren ook tof gedaan en de wereld die Tarantino hier weet te creëren maakt meteen nieuwsgierig naar het vervolg. Het enige wat ik mij hiervan herinner is dat ik deze een stuk minder vond, omdat er te weinig gebeurde. Volgens de meeste kijkers is het slotstuk juist de sterkste van de twee omdat er meer diepgang aanwezig is, en de typische Tarantino dialogen ook veel sterker aanwezig zijn. Nu mijn smaak veranderd is ben ik benieuwd of ik het vervolg beter kan waarderen.

3,5*

Toch wel minder dan in mijn herinnering. De actie is goed, het verhaal is simpel. Eigenlijk is de actie omtrent O-Ren het beste wat de 2 films te bieden hebben. Ok, het is wat over-the-top. Ook tegen Copperhead is het wel goed.

Film 1 is dan ook beduidend beter dan film 2 die geregeld sterk inboet in het tempo. Uma Thurman heb ik eigenlijk buiten Kill Bill nooit veel zien acteren precies. Deze gaat van 4.5 naar 3.5*.

Vroeger beschouwde ik deze film als een absolute favoriet, maar de herziening bracht daar aanzienlijke verandering in. Regisseur Quentin Tarantino opent zijn film doeltreffend met een aardig geschoten actiescene, maar vervolgens krijgt het inhoudelijke verhaal voorrang en dat komt minder interessant voor de dag. De montage en het gebruik van felle kleuren ogen modern, maar de weinig boeiende personages en de voortgang van het plot weten minder te charmeren. Wanneer het op de geweldsdelicten aankomt valt het op dat de regie te statisch blijft om de kijker in de film te trekken, zelfs de bombastische finale kent duidelijke mankementjes. Niettemin is de wereld excentriek genoeg en experimenteert Tarantino degelijk voor een ruim voldoende, maar het meesterwerk dat ik er vroeger in zag staat ondertussen niet meer overeind.

Als je bezig bent met de beste moderne wraakfilms opnieuw te bekijken, dan kom je vanzelf uit bij de absolute Tarantino klassieker Kill Bill, die ik al jaren op vijf sterren heb staan. Bizar dat deze film alweer de twintig jaar oud gepasseerd is, waar blijft de tijd zeg.

Het is iedere keer een feest om deze film te bekijken en dat is nu niet anders. Alles ademt hier cinematische perfectie uit, van de spetterende actie tot het acteerwerk en van de vibe van de film tot aan de dialogen. Maar er is één ding dat nog beter dan dat alles is, de soundtrack. Misschien wel de mooiste soundtrack ooit gemaakt voor een film, het is een genot om elke keer weer aan te horen.

Waar ik ook steeds zo van geniet zijn de totaal verschillende stijlen van de hoofdstukken. De film ademt creativiteit en een ode aan zoveel films en genres uit, je kan zonder dat je de naam van de regisseur weet zo zien dat dit er eentje van de meester zelf is. Jammer dat deel 2 niet hetzelfde gevoel bij me opwekte. Ik twijfel nog of ik die ook weer opnieuw wil zien. Maar Vol. 1 blijft altijd de volle score waard.

That really was a Hattori Hanzo sword.

5*

Herzien op de nieuwe 4K uitgave van LionsGate met DolbyVision, geen gigantische upgrade, zijn vooral de kleuren die meer shinen.

Ik ben een groot fan van Tarantino films, en dan met name zijn early films. Dit was zijn vierde en mijn persoonlijke favoriet.

Tarantino is (net als mij) een enorm liefhebber van 70’s kung-fu films, spaghetti westerns en Japanse samurai films. Hij heeft eigelijk alles gemixt en in een modern jasje gestoken, waar Lady Snowblood de rode draad is. Blijft een geweldige wraakfilm met als hoogtepunt de finale in de “House of Blue Leaves”, het restaurant in Tokyo. Onderdeel van de Yakuza, die worden geleid door O-Ren Ishii (code name Cottonmouth), queen of the Tokyo Underworld. Hier neemt Thurman in een gele outfit (ode aan Game of Death van Bruce Lee) het op tegen een leger aan vechters. De sadistische bodyguard Gogo Yubari met een ball&chain en “the Crazy 88” met leider Johnny Mo, gespeeld door Gordon Liu die vroeger in tientallen kung-fu films meespeelde. Ook geweldige rol van Sonny Chiba als de legendarische zwaardsmid Hattori Hanzo, die faam maakte in Japanse martial arts en samurai films. In het rijtje beste wraakfilms ooit gemaakt en één die ik kan blijven kijken.

Let ook op de kleine ode naar “de Palma” met de split-screen scene.

One more thing, Sofie... is she aware her daughter is still alive? “The Lonely Shepherd”. Prachtig!

Opnieuw bekeken nu op 4k. Hoe mooi wil je het hebben. Was de blu ray al goed deze overtreft alles. De film? Niet meer verrassend natuurlijk. Mijn kritiekpunten blijven staan voor de rest nog steeds 4 sterren. De Engelse subs zijn prima te doen veel beter dan Jackie Brown. Inmiddels heb ik ook de soundtrack gekocht. Heerlijke cd!

Film 4,0

Beeld 4k 5,0

Geluid 5,0

Kort na de release heb ik Kill Bill 1 op video gezien met een geheel verkeerde insteek: alsof het hier een serieuze actiefilm zou betreffen, terwijl het in feite een soort visuele liefdesbetuiging is aan de talloze martial-arts- en grindhouse-films die (een groot deel van) Tarantino's cinematografische opvoeding uitmaakten. Roger Ebert: "The movie is not about anything at all except the skill and humor of its making." Feitelijk style over substance dus, zodat ik me ook niet hoef af te vragen waarom het dochtertje van Copperhead niet in huilen uitbarst wanneer ze haar moeder dood in de keuken aantreft, of waarom in deel 2 Beatrix' dochtertje zich niet afvraagt waarom ze nu ineens moet vertrekken met de moeder die ze pas een paar uur kent en wat er eigenlijk van haar vader is geworden. Technisch perfect en vaak uitermate grappig, bijvoorbeeld wanneer –en wie niet van gestileerd geweld houdt moet hier niet verder lezen– er bloedgeisers uit hoofdloze nekken omhoogspuiten. En ondanks de style over substance wordt er toch ook uitstekend en (no pun intended) "full-blooded" in geacteerd.