Babel (2006)

vrij voorspelbare film. het hele verhaal van het dove japanse meisje vond ik ZEER irritant. De Marokko setting was daarentegen heel mooi.

Af en toe een beetje ongeloofwaardig (medetoeristen die weg willen terwijl een ander op sterven ligt)

geen absolute top film, maar wel kwalitatief.

Zéér sterke film.

Snap alleen na hem 3x te hebben gezien, nog steeds niet wat er nu op dat briefje staat wat het dove Japanse meisje aan die agent geeft.

Maar dat zal aan mij liggen

4*

Stukje dat ik voor mijn weblog schreef op 29 December 2006.

Na Amores Perros en 21 Grams is dit de derde samenwerking tussen regiseur Iñárritu en scenarist Guillermo Arriaga, en tevens de derde film die uit meerdere verhalen bestaat. Babel gaat grotendeels over Richard en Susan, een getrouwd stel dat hun huwelijk probeert te redden door middel van een vakantie in Marokko. Daar wordt Susan door de twee zonen van een herder (per ongeluk) neergeschoten en probeert Richard met handen en voeten de autoriteiten duidelijk te maken om zijn vrouw te redden. Naast dit verhaal zien we ook hoe de jongens erbij kwamen om met een geweer te schieten, en hoe ze proberen te ontsnappen aan de Marokaanse politie. Ook de kinderen van Richard en Susan worden belicht, zij worden door hun Mexicaanse oppas meegenomen naar de bruiloft van haar zoon in Mexico, eenmaal op de weg terug beland de oppas in de hel die heel veel Mexicaanse illegalen elke dag meemaken. Als laatste zien we hoe de doofstomme dochter van een Japanse zakenman (die het gewraakte geweer aan zijn Marokaanse gids gaf toen hij daar was) liefde en aandacht zoekt door met seks en lust te flirten.

Babel is zo’n film waar elke acteerprestatie de andere overtreft, want hoewel Brad Pitt en Cate Blanchett de grootste namen zijn, zijn het de bijrollen (vooral die van de Marokaanse vader en zijn zonen) die deze film zo prachtig maken. Het zal me dan ook niet verbazen dat hij tijdens de oscar-uitreiking met enkele beeldjes naar huis gaat!

Saai en slaapverwekkend!

Ik vond m dramatisch, pffffffffffff wat een vervelende film..

Super saai. Wat duurt ie dan lang zeg. Ik was blij dat ie was afgelopen.

De hele tijd dat rotmuziekje er door heen!!

Het acteerwerk was wel prima, anders had ik 0,5 gegeven

En wat stond er nou eigenlijk op het briefje?

Deze film vond ik helemaal niks aan.ik werd echt moe .

Dear 88Fabian,

ik kom je nu al een paar keer tegen en begon een tendens te vermoeden en ja hoor: je scoort buitenproportioneel vaak een 0,5. Of je schept er heel veel genoegen in films gewoon af te zeiken OF je hebt al merkwaardig veel tijd verspild met slechte films te bekijken. Misschien moet je maar eens een andere hobby gaan zoeken. Vissen of zo.

En anders zoek je maar eens de betekenis van het woord 'nuanceren' op in het woordenboek.

topper!

check ook 21 grams, en een vannilla sky.

Prachtig! Mensen die zeggen dat deze film waardeloos en saai is en niet goed is, ga dan naar rambo kijken, want je kent niet veel van films.

TOP!

Had al wat genoteerd : pro's en en contra's, maar eigenlijk, als ik de som van alles maak en vanuit welk standpunt ik het ook bekijk , moeten er niet veel woorden aan gespendeerd. Een flauwe bedoening, deze film.

Het verbaast me hoe laag de score van deze film is op moviemeter, want dit is een meesterwerk zoals die maar eens in de zoveel jaar wordt gemaakt.

Ik vond 21 Grams een prachtige film met aangrijpende film met mooie verhaallijnen, maar de montage maakte het verhaal bizar moeilijk om te volgen. Ik had hier op zich niet zoveel problemen mee, aangezien het extra motiveert om de film meerdere keren te zien. Zo dacht ik er tenminste over voordat ik net Babel zag. Met Babel bewijst Alejandro González Iñárritu dat er geen complex montagewerk nodig is om meerdere verhaallijnen neer te zetten in één film, terwijl alle verhaallijnen apart makkelijk een hele film hadden kunnen dragen. Ik was diep onder de indruk van het effect dat twee Marokkaanse jongens die spelen met een geweer had op meerdere ogenschijnlijk willekeurige personen, die uiteindelijk wel in bepaalde opzichten in connectie stonden met elkaar. Cate Blanchett schittert als altijd als de Amerikaanse toeriste die in Marokko geraakt wordt door een kogel afgevuurd door de jongens. De consequenties van deze gebeurtenis zien we bij de jongens en hun vader die ze het geweer gaf, de vrouw die geraakt wordt en haar man (een uitstekende Brad Pitt die wederom stijgt in mijn lijst van beste acteurs), en ook nog eens hun kinderen die nog in Amerika zitten en hun Mexicaanse oppas die naar de bruiloft van haar zoon moet en geen andere uitweg ziet dan de kinderen mee te nemen omdat de ouders vast zitten in Marokko. Een vierde verhaallijn staat in connectie met het geweer, en speelt zich af in Japan waar we een doof tienermeisje volgen die behoefte heeft aan intimiteit maar door haar handicap (onder andere) moeite heeft met sociaal contact. Hoewel de connectie van dit vierde verhaallijn met de anderen naar mijn mening nogal geforceerd was, vond ik het minstens net zo boeiend om te volgen. Dat komt vooral door de prachtige rol van Rinko Kikuchi, die de boodschap van de film eigenlijk nog sterker naar voren weet te brengen dan de andere acteurs. Ook Adriana Barraza weet haar personage goed neer te zetten met charme en warmte, aan het eind van de film zal je ondanks haar foute beslissingen toch medelijden met haar krijgen.

De titel dekt de lading volledig, aangezien we hier te zien krijgen hoe taalbarrières de mens scheidt van elkaar. Toch zorgen ook regels en wetten er voor dat iemand in een vreemd land geïsoleerd kan raken. Ik vind het knap als je niet geraakt wordt door de personages en de situaties waarin ze verkeren, en het is allemaal behoorlijk deprimerend. Toch laat Alejandro González Iñárritu niets anders zien dan de realiteit, en hoewel niet alles geheel verkeerd afloopt, zal tragedie hoe dan ook uiteindelijk iedereen raken. Deze meesterlijke regisseur geeft de kijker de realiteit waarin we allemaal leven, en hoe verschillend of misschien juist vergelijkbaar de medemens ook is, dit is wat er kan gebeuren met wie dan ook. Als je in zo'n situatie terecht komt als één van de mensen in Babel, kan je alleen maar hopen dat er iets of iemand is waarvan je hulp kan krijgen. En soms, ligt hulp al in het feit dat je iemand hebt om mee te praten terwijl een dierbare van je op sterven ligt. Maar soms is het al te laat voor hulp als je de waarheid niet durft te vertellen, en dan kan je zomaar een hoop, zo niet alles verliezen wat je dierbaar is.

Als je van drama houd is deze film misschien wel interessant maar ik vond hem erg saai en heb mezelf er ook toe moeten aanzetten om hem af te kijken.

2,5*

in het begin leek deze film erg goed, ik werd in het verhaal gezogen en moest hem afkijken.

toch heb ik geen voldaan gevoel toen de film afgelopen was.

het verhaal voelde voor mij nog niet af.

en als ik terug kijk dan bedenk ik me dat het verhaal helemaal niet boeiend was.

acteerwerk is wel prachtig!

*4,5

Nummer 2 in mijn top tien. Waarom? Omdat deze film op prachtige wijze maatschappelijke dilemma's aan de kaak stelt. Het onbegrip tussen twee verschillende culturen, de wijze waarop mensen binnen de zelfde cultuur en uit verschillende culturen met elkaar omgaan, vooroordelen en gedragspatronen die in twijfel worden getrokken en het persoonlijk drama van iemand die in een maatschappij tot een minderheid behoort. Dit wordt allemaal gedaan in een film die is gefilmd op zeer mooie locaties, begeleid door prachtige muziek. Daarnaast worden de verschillende verhaallijnen waarin verschillende punten behandeld worden ook nog eens mooi met elkaar verweven wat deze film tot een geheel maakt.

De reden dat deze film mij zo aanspreekt is dus de wijze waarop het subtiel enkele maatschappelijke kwesties ter discussie stelt. Heb je niet zoveel met deze maatschappelijke discussies, dan kan ik me voorstellen dat je het een saaie en langdradige film vindt. Voor mij persoonlijk is dit een film die mij aanspreekt op mijn gevoel van maatschappelijke betrokkenheid wat ervoor zorgt dat deze film mij elke keer dat ik hem kijk weer weet te ontroeren.

Een subtiele reminder van hoe mensen met elkaar omgaan en misschien ook juist hoe we niet met elkaar omgaan, zonder de boodschap er dik bovenop te leggen. Schitterende film!

Erg mooie film. Sterk verhaal, interessant verteld en gefilmd, goed geacteerd. Vond hem hier en daar wel wat aan de langdradige kant, heel af en toe saai, maar de film wist me toch te blijven boeien.

Vond het jammer dat een sterke actrice als Cate Blanchett een niet erg uitgebreide rol had, maar Brad Pitt verraste me dan weer. Zo'n fan ben ik niet van hem en dit speelde hij toch overtuigend.

Was ook onder de indruk van de andere acteurs trouwens. Minder bekende namen, maar de rollen wel even goed geloofwaardig neergezet.

Het Japanse meisje intrigeerde me, haar rol bleef érg goed overeind. Het duurde even een tijdje voordat de link met haar werd gelegd. Maar alle elementen werden heel knap aan elkaar verbonden en tot een mooi geheel verweven.

De muziek vond ik trouwens ook erg mooi. Sloot telkens naadloos aan op de gebeurtenissen en locaties.

4*

Gisteravond met mijn ma gekeken, ze zei dat dit de eerste film die ik haar liet zien die ze daadwerkelijk snapte. En nou 21 Grams laten zien, daar snapt ze denk ik dan weer helemaal niks van.

heee vent denk je stoer te zijn beetje alle goede films een 0,5 te geven.

stop hier gewoon mee als je toch zo onserieus bezig bent.

Regisseur Alejandro Gonzales Iñárritu levert met Babel wederom een mooie film af, waarbij meerdere verhalen door elkaar heen geweven zijn. Ik vond deze film beter dan 21 Grams, maar wel iets minder dan Amores Perros. In deze film wordt aangetoond hoe belangrijk het soms is om goed te communiceren in het leven. De film vertelt door elkaar heen vier verhalen, die allemaal min of meer met elkaar te maken hebben. Elk verhaal is goed uitgewerkt, al heeft het Japanse verhaal maar een kleine verbinding met de andere drie verhalen uiteindelijk. Het acteerwerk is meer dan goed in deze film. Pitt en Blanchett doen het prima, maar ook de onbekende acterus, zoals bijvoorbeeld het japanse meisje en de Marokkaanse jongens spelen erg overtuigend. De uiteindelijke boodschap van de film is dat er een hoop problemen kunnen ontstaan door miscommunicatie en dat een kleine fout grote gevolgen kan hebben. Een erg sterke scene vond ikdaarbij het moment dat het Japanse meisje een discotheek binnenloopt en je als kijker dan net als haar helemaal niets hoort. Dat geeft echt enorm goed weer wat zij ook op dat moment voelt. Verder bevat de film aangename muziek en slaagt Iñárritu erin de film tot het einde toe interessant te houden. Kortom een prima film!

4,0*

Sterke film van Alejandro González Iñárritu waarbij de gebeurtenissen van verschillende mensen over verschillende continenten in elkaar lopen door een simpele kogel van een jachtgeweer, nadat die kogel is afgevuurd veranderd het leven van die mensen. Het is een indrukwekkende film waarbij het verbazingwekkend is dat Iñárritu gekozen heeft voor 'grote namen' zoals Brad Pitt en Kate Blanchett. Een film die wel een plaatsje in de top 250 zou verdienen.

mooie film, maar soms ietwat langdradig

Op de cover staat dat deze 104min duurt... klopt dat? of is het 142min zoals hier staat?

Wat zou er nou toch op dat briefje van dat Japanse meisje hebben gestaan?
Is misschien al 'n keertje besproken hier. Maar call me lazy, 'k heb geen zin om alle 74 pagina's door te spitten.

Moet je in je profielinstellingen even aangeven dat je graag 30 berichten per pagina ziet.

Dan hoef je nog maar 25 pagina's door te spitten.

wat een dodelijk saaie film zeg.

Te overschat als je het mij vraagt; het allemaal net wat beter gekunnen.

Vond het een prima film, maar helaas niet zo goed als de andere 2 in deze trilogie. Amores Perros is het best. 21 Grams vond ik ook een mooie film. Deze heeft helemaal geen sterk einde en afgezien van het Japanse gedeelte vond ik de verhaallijnen niet al te sterk. Cinematisch het is het wel allemaal zeer mooi weergeven!

Voor ik aan deze begon, had ik zeker geen hoge verwachtingen.

Waarom juist weet ik niet...

Maar van zodra ik de film aanzette werd ik in het verhaal gezogen.

De verschillende levens die door elkaar lopen zijn stuk voor stuk zeer mooi in beeld gebracht.

Ook de sublieme dialogen zorgen ervoor dat je aan het scherm gekluisterd zit. Eigenlijk is de film (vooral naar het einde toe) gewoon één brok emotie zonder ook maar even cliché of zoetsappig te zijn. En ook visueel was dit een pareltje, vooral het Japanse gedeelte dan.

Conclusie: Prachtige film die toch wel een grote indruk nalaat waardoor je na de film toch wel even stil bent...

ow mannn wat een langdradige kutfilm!! Mijn eerste film waar ik ben weggelopen, en ik kijk zelfs de slechste films af maar dit was toch wel een marteling!!!

PS: die japanners moeten echt scheerapparaten voor de vrouwen gaan uitvinden, wat een bos haar hebben ze daar beneden!!! sjonge jonge

Ongelooflijk goed.

Na Amores Perros en 21 Grams werd ik wederom in het verhaal gezogen, waar Hitchcock de meester van de suspense is kun je wel stellen dat Alejandro Gonzales Iñárritu de meester van het drama is.

Werkelijk alle drie zijn deze films pareltjes om te koesteren en geef ik deze film de hoogste rating die je maar kunt geven.

Steengoeie kwaliteitsfilm! Mooi acteerwerk ook.

Iets aardiger kan ook wel, de toon van uw bericht is een beetje arrogant en elitair.