Irréversible (2002)

Ja oke, maar dat geldt ook voor de scene met Alex en Marcus in bed. Wat bij nader inzien ook wel speelt in deze scene is dat hieruit het nog immere verlangen en de hunkering van Pierre naar Alex naar voren komt. Dat zie je ook terug op het feestje, waar hij helemaal geobsedeerd naar haar kijkt en met haar danst. Wat dat betreft is deze scene misschien een voorbode voor het feit dat het uiteindelijk Pierre is die haar verkrachter doodt.



Misschien wat ver gezocht, maar mooi bedacht. Alleen begrijp ik niet goed waarom de verkrachting onvermijdelijk was.

Ik ook niet. Noem dat het lot of hoe je het wilt zien. Stappen ze één station eerder uit, was het misschien niet gebeurd. Stapten ze op een ander station in, misschien ook niet. Ze lopen op het begin van de scène naar een andere metrolijn. Ook dat kun je als tak in de tijd (lotsbestemming) zien: ze maken een keuze tussen de ene richting met verkrachting en een andere richting die speculatief is.

Dat klopt. Maar dat komt later in de film (eerder in de story) voor. Op het moment dat ze in de metro zo publiekelijk hun seksleven bespreken, zou je als kijker nog kunnen denken "dat ze er dan ook om vragen: Alex loopt er veel te sexy bij, openlijk hebben ze het over seks, ja dat móet fout gaan". "Eigen schuld, dikke bult" misschien zelfs.
De scène later in de film, op bed, laat zien dat ze gewoon heel open zijn over seks, dat de seks gebaseerd is op passie en niet op lust. Vergeet ook niet dat je nu als Nederlander naar de film kijkt en het een Franse productie is. Ik weet het niet zeker, maar de Fransen zijn wellicht een stuk meer gesloten als het om seks gaat, wij Nederlanders zijn mogelijk het meest openlijke volk wat dat betreft.


Goed bedacht! Hoe meer je analytisch naar (deze) film(s) kijkt, hoe meer metaforen, metonymie en analogieën je op gaan vallen. Eén van de leukste aspecten in artiestiekere films als deze.

Maar ze hadden uiteindelijk toch de verkeerde te pakken gekregen?

Het is even geleden dat ik deze gezien heb.. maar de metro heeft er toch niets mee te maken? Die brengt hun naar dat feestje waar ze van plan waren heen te gaan. Vervolgens gaat Marcus zich te buiten aan drugs, is Alex avondje daardoor verknalt en gaat ze alleen weg, waarna de ellende pas begint. Als Marcus zich normaal had gedragen was ze waarschijnlijk gebleven.

Dat klopt volgens mij idd Bottleneck. Metro heeft niks van doen met die verkrachting.

De Metro heeft net zoveel met de verkrachting te doen als een Marcus die vervelend deed. Als het drietal besloot om een ander feestje te bezoeken en om die reden dus naar een andere halte waren gegaan, dan was Alex haar verkrachter nooit tegengekomen, hoe vervelend Pierre ook gedaan zou hebben. Als Alex een minuut eerder op de plek des onheils aangekomen was, of tóch besloot om de drukke straat over te steken, was er ook niets gebeurt. Het is dus gewoonl een zeer ongunstige toevallige samenloop van omstandigheden / sinistere speling van het lot.

Akkoord, maar het stond toch vast dat ze naar dat specifieke feestje gingen (of vergis ik me nu?). Dus alles wat voor dat feestje gebeurt is irrelevant voor wat volgt. Het enige wat een onrechtstreeks verband heeft met die verkrachting is de locatie (feestje) en het irritante gedrag van Marcus. De combinatie van beiden leidt naar de noodlottige gebeurtenis. Verder ben ik het wel eens met wat je zegt. Vetrekt ze 5 minuutjes eerder of later komt ze die kerel wellicht niet tegen. Steekt ze inderdaad gewoon de straat over ipv de tunnel te nemen, gebeurt er ook niks. Een typisch gevalletje "de verkeerde persoon op het verkeerde moment op de verkeerde plaats". Het (nood)lot zo je wil.

Irrelevant is misschien het verkeerde woord, want ik zat toch echt te kijken van "kijk haar nou vredig zitten, niet wetende wat haar later allemaal zal overkomen". Dus, het is misschien niet zo bepalend als het gedrag van Marcus of haar besluit om de tunnel te nemen, maar een functie heeft het wel. En ook al zie je dat pas op het einde, bij elk andere film (die gewoon chronologisch verteld wordt) heb je ook op het begin scénes die irrelevant lijken/zijn. Alleen hier valt het op, omdat het pas op het einde is.

Met irrelevant bedoelde ik niet dat het geen functie heeft (misschien een foute woordkeuze van mij idd), enkel dat het geen rechtstreeks verband houdt met de verschrikkelijke gebeurtenissen die volgen.

Dat is weer wel waar, maar hoeveel films zijn er waarbij elk scéne een verband heeft met de hoofdgebeurtenis. Irreversible heeft het nadeel dat het belangrijkste op het begin gebeurt. Dan lijkt het laatste gedeelte opeens zo "leeg". Normale films hebben hier geen last van, omdat zij juist naar de hoofdgebeurtenis toe "lopen".

Beide vind ik wel van een andere orde (ervan uitgaande dat het feestje vast stond). Het sleutelmoment is dat Alex besloot weg te gaan, omdat dat direct te voorkomen was geweest of onnodig was. Marcus zal spijt hebben dat hij haar liet gaan en aan zichzelf dacht, niet zozeer omdat ze überhaupt naar dat feestje zijn gegaan of dat ze de metro namen lijkt me. Op die twee beslismomenten kon je nog niets ergs verwachten, maar wel als je een vrouw 's nachts alleen over straat laat gaan (althans kan een risico zijn).

De vervoerswijze ernaar toe vind ik dan minder van belang. Al waren ze er met een auto naar toe gegaan, dan nog had ze de metro terug kunnen/moeten nemen en had ze de verkrachter tegen kunnen komen (het 'noodlot').


Erg vreemd gevoel ja

In een ver verleden eens gezien, maar behalve van de verkrachting en Pierre die met een brandblusser een gezicht inbeukt is er niet veel bijgebleven. Volgens mij heb ik hem toen ook helemaal niet afgekeken, maar dat weet ik niet meer precies.

Ik denk niet dat ik deze film nog een keer zou gaan kijken, als ik hem niet in Onderhonds top 10 had zien staan. Dus bij deze bedankt, want na deze kijkbeurt zal de film me zeer zeker wel goed bijblijven. Zelden zo'n extreme film gezien, en dat terwijl het geweld niet wordt getoond puur om het geweld.

Vanaf het begin in de gaybar greep de film me bij de strot. Wat een ontzettende nare opgefokte sfeer. Ik was ook vergeten hoe extreem dat inbeuken van dat gezicht eraan toe ging. Zo extreem heb ik zoiets denk ik nog niet gezien.Schrijnend dat de man niet eens de verkrachter is, en dat de echte dader Pierre haast staat toe te juichen.

Over de verkrachtingsscène is genoeg gezegd. Naar het einde toe zijn de dialogen tussen de Alex, Pierre en Marcus soms erg pijnlijk gezien wat later zal gebeuren. Toch zwakt het wat af, wat logisch is omdat de meest extreme momenten al achter de rug zijn. Ik dacht echt dat de film in een anticlimax ging eindigen. In de laatste scenes zorgt de muziek van Beethoven ervoor dat toch weer de beklemmende sfeer van het begin bij me opgeroepen wordt. Sowieso ben ik enorm fan van klassieke muziek, maar hier was het stuk (2e deel uit de 7e symfonie) wel heel erg sterk gekozen.

De impact na afloop is enorm, iets waarin maar weinig films in slagen. Een volle 5*.

Vertrekkende van "lintwormen in het rectum", over altruïsme tot romantiek.... het is wat bizar allemaal, maar het is toch wel een sterke film.

Redelijk rauw en toch komen gevoelens aan bod. Het is een mix van heel wat zaken, die de film heel wat inhoud geven. Het is een doordenker en wat mij betreft een degelijke film.

Niet te bevatten trip door een hel op aarde. Noé focust zich op de fysieke aftakeling van de mens en betrekt daarbij twee van de meest doorslaggevende oerdriften: seks en geweld en de onwisbare markeringen die deze daden achter laten. Fysiek contact wordt in al zijn facetten laten zien en besproken. Als kijker ben je zelfs bijna fysiek betrokken bij de gebeurtenissen, gerealiseerd door de zeer aanwezige cinematografie en mise-en-scene die het geheel enorm drukkend en voelbaar maken. Verbale agressie kan opgelost worden met een 'sorry', fysieke overmacht ligt dieper. Ik ben het dan ook niet eens met de tegenstanders die de beruchte scènes te lang of te expliciet vinden: elke klap kan simpelweg niet ongedaan worden gemaakt.

Is deze film echt zo schokkend (en) realistisch? M.a.w. nog enige tips voordat ik hem ga kijken?

Het verhaal is wel heel erg en op zich ook schokkend. Maar om nu te zeggen dat ze het zo enorm schokkend in beeld gebracht hebben.. Bwa, nee, vond ik heel goed meevallen.

De vertelconstructie (volledig in ironie met de titel) is ook heel treffend hier. Als kijker wordt je namelijk door dit spelen met tijd bewust van het feit dat je een film aan het kijken bent. Een film kunnen we heel gemakkelijk terugspoelen en daarmee de situatie herleiden tot wat het was. In werkelijkheid is er slechts een voort tikkende klok en de tijd die ons gegeven wordt, het nu en de toekomst, er valt niks terug te spoelen en te repareren.

Zojuist herzien; meest geweldige film dat ik gezien heb, tevens ook de eerste en enige (!) die ik 5.0 * heb gegeven. Het is schokkend en realistisch, maar het is niet dat je constant wordt getrakteerd op harde scènes, er zitten twee expliciete scènes in. Natuurlijk is het idee ansich al schokkend genoeg.

Ik raad je hem echt vurig aan! Heb hem nu drie keer gezien en elke kijk beurt lijkt ie gewoon beter te worden. Kijk echt zwaar hard uit naar Enter The Void

Dat vrouwen verkracht worden in lugubere steegjes of in welke onbewaakt betonnen aars van een stadsdeel dan ook. Okê, die vieze statistiek is een feit.

Maar, er is altijd een deel van 't volk dat zegt: dat is vrouwen eigen/hun eigen schuld, /dat als ze er zo bijlopen en zo knap zijn en voor dat ene louche tussen-door-weggetje kiezen, en te lui zijn om in het volle veilige maanlicht hun schreden naar huis te wedervinden, dan lokken ze het uit.. Maar....deze film is dan wel nooit echt gebeurd maar het is wel zeker een waarschuwing voor mannelijke types die er een harde van krijgen...niet doen, of je krijgt een brandblusser i.p.v. een neus. En juist daarom is het zo'n vieze mannenfilm. Het brandblust de gevoelens letterlijk van mannen die soortgelijk zouden reageren als ze echt een meisje als Belluci hadden en dat haar overkomen zou.

Dus mijn oordeel is 1,0 tot 5,0 omdat ik er geen pijl op kan trekken wat de maker van deze film hier mee bedoeld heeft. Het houdt voor mij het midden tussen een natte droom van de regisseur en/of de perversheid van de schrijver. Of vice versa in enigerlei soorten maten. Het klopt ergens niet en ik vind het per saldo een heel erg nare film die me kotsmisselijk maakt. Welke nare eigenschap van mannen zou deze film moeten weerspiegelen? Het zou niet eerlijk zijn.

Feministen die de plank volledig misslaan, zucht... Speciaal voor Cinch geef ik een linkje naar de mening van een seksegenote, misschien neemt dat eventueel aanwezige vooringenomenheid weg: YouTube - Monica Bellucci - Irréversible interview

Als je goed gekeken had, dan had je gezien dat de echte verkrachter toekijkt, terwijl het gezicht van de vermeende verkrachter ingebeukt wordt.

Niet opgevallen. Mooi detail. Moet ik opletten bij een herbekijking.

Detail?

Belangrijk verborgen verhaalloop... ofzoiets dan?

Toch maar even kijken..ben wel bang na alle commentaren.

Mooie, aangrijpende en ietwat bizarre film.
Ik werd wel erg geboeid door het verhaal en ik vond het achterstevoren werken in deze film erg goed uitgewerkt.
Wel vond ik in het begin het camerawerk TE irritant, hoewel ik later wel besefte dat het juist extra sfeer schepte.
Chaotisch, misselijkmakend, bizar.
Overigens, Monica Belluci gaat wel van rond en zacht, naar heel slank, zoals in deze film..
Ik vond geen ene scene echt moeilijk te kijken eigenlijk, en ook de befaamde'brandblusser scene' kon ik makkelijk aan. Misschien kwam dat door de 'onwerkelijke sfeer' die er in het begin vooral geschept werd..
Nou kortom, een must see, maar voor mij geen absolute topper (ik vond de dialogen daar echt TE vaag voor) , maar ik zou de film een 7.5 geven. Een van de betere thrillers. dat zeker

Op het hoesje van de DVD stond met grote letters een waarschuwing dat Irreversible absoluut niet is voor 'gevoelige kijkers' - een waarschuwing die geen woord teveel bevatte. Want hoewel ik doorgaans best wat kan hebben in films, maakte deze film mij kots- en kotsmisselijk - en dan doel ik niet op het chaotische camerawerk. De brandblusserscène hakt er flink op in, maar valt in het niet bij de verkrachtingsscène die even later verderop plaatsvindt, die zo lang duurt en zo nietsontziend in beeld wordt gebracht, dat ik er haast fysiek onpasselijk van werd. Erg veel zin in mijn pizza had ik dan ook niet meer. De desbetreffende scène heb ik halverwege dan ook maar doorgespoeld, omdat ik ontzettend naar werd van het nog langer naar dit schouwspel kijken. De daaropvolgende scènes vallen er eigenlijk bij in het niet, omdat er niets afschuwelijks in gebeurt, wat een behoorlijk zieke constatering is onder het kijken van de film.

Welke score ik Irreversible zou moeten geven weet ik dan ook niet. Qua camerawerk - hoewel chaotisch, wel sfeervol -, montage, vertelstructuur en acteerwerk behoort deze film tot de absolute top, maar het verhaal is zo ziek en pervers (in beeld gebracht) dat ik niet weet wat ik er nou precies mee aanmoet. Naar is het geheel in ieder geval wel, en het is volgens mij aan te raden direct hierna een goede komedie te kijken om er niet compleet levensmoe van te worden. Een score kan ik niet geven, om redenen die Cinch al eerder treffend verwoordde:

Ik kan alleen maar zeggen: wat een ontzettend walgelijke film. Voor de liefhebber, zeg maar...

Kom op zeg. Natuurlijk is Irréversible wel wat schokkend, maar je kan ook overdrijven. Dat je fysiek iets merkt van een film begrijp ik sowieso niet (schrikken of meeleven met... is dan weer wat anders). En zo erg is het allemaal toch niet. Iemand die wordt afgerost in beeld is hooguit ongemakkelijk om naar te kijken. De verkrachtingsscene vind ik ook wel smerig en aanstootgevend, maar om nou te gaan roepen dat je eetlust er door wordt bedorven of zelfs dat je er zelfmoordneigingen van krijgt....

Vooruit, ik overdreef wellicht een beetje. Zie het maar als 'ongemakkelijk om naar te kijken', maar dan tot in het extreme doorgetrokken. Na eerst te hebben gezien hoe iemand vol in beeld wordt afgerost, daarna ook nog eens te zien hoe iemand een stuk of tien minuten wordt verkracht, geeft je als kijker gewoon een heel naar gevoel. Zelfmoordneigingen valt inderdaad wel behoorlijk mee; je verliest hooguit wat vertrouwen in de mensheid