Saving Private Ryan (1998)

Ontroerende film en alles is eigenlijk gewoon geweldig aan deze film, de cast en met name hoe kan het ook anders Hanks in een briljante rol. Kortom een film die ten alle tijden zijn waarde behoudt.

Dit is gewoon de beste Oorlogsfilm die er sinds die tijd gemaakt is.Alles wat er verschenen is na Ryan,was gewoon een slap aftreksel van deze film.Heb m nu al zo'n twaalf keer gekeken en hij blijft gewoon tot op de laatse minuut geweldig.Het lijkt wel of Spielberg de enige in Hollywood is die een goede ,rauwe,in your face oorlogs film kan maken.

Saving Private Ryan

Ik had hier nog geen deftige recensie over geschreven, dus bij deze. Ik heb deze prachtige film een tijdje terug gezien en was meteen enthousiast. Wat een prachtig camerawerk en geluid. Logische oscars dus.

De film begint met een bezoek aan een militaire begraafplaats. Daarna vloeg je direct in de actie met de aankomst op Normandië. Dit is prachtig en zeer realistisch in beeld gebracht. De missie die daarop volgt is voor mij best onlogisch (8 man voor 1), maar goed dit zorgde wel voor een prachtig toch door Frankrijk om af te sluiten met een weer fantastisch gefilmd gevecht.

Als is perfect aan deze film, hoewel het verhaal best simpel en onlogisch is.

Een dikke 5*

Sinds het moment dat ik Saving Private Ryan voor het eerst zag, heeft de film nog niet in kracht ingeboet. Het verhaal over de landing in Normandië en het terughalen van soldaat James Ryan is bijzonder intens. Op verschillende gebieden overigens. Het hoogtepunt van de film is de opening. De slachtpartijen op Omaha Beach zijn erg rauw in beeld gebracht. Het zijn alle kleine dingen die het compleet maken, zoals de ingevallen gezichten, het braken in het landingsvaartuig, het geschreeuw om moeder en natuurlijk het genadeloze vuur. Ik kan me voorstellen dat een aantal mensen vinden dat de film hierna behoorlijk inzakt.

Het stuk dat volgt over gesneuvelde soldaten en het grote verlies van moeder Ryan is wellicht wat sentimenteel, maar (mede door toevoeging van passende muziek) mooi gedaan. De missie om Ryan te zoeken en naar huis te sturen, vind ik een erg leuk vervolg. Op die manier krijgen we mooi inzicht in de situatie van de parachutisten, zonder dat er heel veel verhaallijnen in de film verwerkt worden. In dat opzicht en het gegeven dat film stukken realistischer is, maakt het een betere film dan bijvoorbeeld The Longest Day. Opvallend vind ik overigens het camerawerk. Zeker de scenes waarin men door het eerste kapotgeschoten dorp loopt, heb ik het idee dat hier camera’s uit de jaren ‘70/’80 gebruikt zijn. Zo krijgt de film een klassiek tintje mee. Het past in ieder geval goed bij de sfeer. De finaleslag bij de brug herinnert ons er nogmaals aan hoe smerig deze oorlog kon zijn. Als actieliefhebber kan ik er van genieten, maar de achterliggende boodschap komt goed over. Zeer indrukwekkend.

Ik vind het raar waarom sommige mensen de film overdreven heroïsch vinden. Zeker wanneer de missie begint om James Ryan te zoeken, krijgt de film een juist a-heroïsch tintje, doordat het hele peleton zit te mokken, omdat ze hun levens niet willen riskeren voor een ander. Kapitein Miller doet er een beetje lacherig over. Bovendien komen de soldaten als vrij doorsnee jongens over, waarbij ik toch wat jammer vindt, dat het echte jaren ’90 mensen zijn. Moeilijk uit te leggen, maar het gebruik van het woord FUBAR past hier gewoon niet. De verhalen van de mensen die het peleton tegenkomt geeft Saving Private Ryan een heel persoonlijk karakter mee. Ik kan er weinig anders van maken dat het een prachtige film is die terecht een klassiekerstatus toegewezen is (ervan uitgaande dat dat algemeen erkend wordt).

De twee grote oorlogscènes zijn ontzettend goed in beeld gebracht. Alles daartussen is wat minder en af en toe saai of overbodig (soldaten die over thuis vertellen, het meisje dat haar papa te lang in het gezicht slaat, de vertaling van het Edith Piaf nummer). De onwaarschijnlijk sentimentele uiteindjes zorgen ervoor dat ik geen 4 sterren kan geven. Wie had dat gedacht, Paul Giamatti, Vin Diesel en Ted Danson in SPR?! De muziek van John Williams is eigenlijk ook wat nodeloos en wordt pas goed en passend als de film gedaan is ... een plechtige maar droevige ode aan zij die sneuvelden.

Dit is zeker niet de grootste WOII-film. Ik heb meer 'genoten' (voor zover je dat kan noemen natuurlijk) van films als Schindler's List, La vita e bella, The boy in the striped pyjama, Der Untergang, The pianist, Hotaru no haka, The great dictator, The longest day en anderen. Daarvoor is deze film te episch en mist enige persoonlijkheid. Het is wel een mooie ode aan de Amerikanen die hielpen bij de bevrijding. De film geeft een vertekend beeld, alsof enkel de Amerikanen de helden waren in de oorlog. Maar voor hen is dit wel een grote opsteker natuurlijk.

De openingsscène is indrukwekkend, dat zullen velen het eens zijn. Maar wel mist het daar het grote plaatje. Vooral door het gebrek aan uitwerking bij de personages blijft het geweld primair op het verlies van vele mensen. En ook een globale kijk op de veldslag had hier toepasselijk geweest. Daarbij is The longest day toch beter. Maar Spielberg heeft in elk geval indruk gemaakt op het strand zelf met schokkende beelden. En denkelijk is hij dan nog braaf geweest, want in het echt zal dit nog gruwelijker geweest zijn.

Na de sterke opener gaat het toch bergaf. Een groepje vrienden met cliché scènes die hun verhaal hebben. Daar gaat het bergaf, want geen enkel personage kan echt overtuigen en mist enige diepgang. Dat speelt mee als er iemand sneuvelt. Eens Ryan gevonden is gaat het terug beter met de nodige actie als gevolg. Al zijn daar evengoed films die het beter doen in tactische verhalen.

In elk geval chapeau voor Spielberg omdat hij het thema van WOII (dat zeker nooit mag vergeten worden) zo in beeld kan brengen. Elke film (of ander mediamateriaal) dat mensen kan doen herinneren aan de gruwel van deze oorlog, is een pluspunt. Als film zelf is Saving Private Ryan toch niet de grote klassieker geworden. Vooral het middenstuk en de miscasting doen SPR de nek om. En voor een grotendeels Europese oorlog is het ontbreken van andere nationaliteiten (Frans verzet, Engelsen, Canadezen?) toch jammer. Hollywood zeker?

Dat is toch niet waar. Moet je nu altijd eerst een emotionele binding hebben met sympathieke personages vooraleer je geraakt kan worden? Dit is toch duidelijk een moment wanneer beelden voor zichzelf kunnen spreken? De scène wordt er juist sterker door.

Ik wil zeker geen afbreuk doen aan de geschiedkundige gebeurtenissen en de mensen die in WOII gesneuveld zijn. Maar in tal van oorlogsfilms zijn er al mensen gestorven, voor mij is het niet vanzelfsprekend dat deze scène legendarisch is. Om een duidelijk beeld te geven van de omvang van die zaken zijn er al betere filmscènes geweest. Een scène als dit hebben we ook al in tal van Vietnamfilms gezien (als we dan toch de Amerikaanse visie verder bekijken). Ik was meer onder de indruk verder in de film als de Amerikaanse soldaten Duitsers te pakken krijgen in de bunkers en de loopgraven. Omdat de soldaten dan met een mix van gevoelens zitten (wraak, opluchting dat ze nog leven, verdriet om overleden makkers, plichtsgevoel, euforie, ...).

Ik moet geen cliché karakteruitdieping hebben om mee te leven met de personages, maar ik denk dat Spielberg te weinig 'mens' heeft gestoken in de openingsscène. Zeer indrukwekkend, dat geef ik mee en visueel ook adembenemend.

Al was het 'gebrek aan uitwerking van de personages' vooral voor de verdere film bedoeld. Een massascène als de opening heeft dat inderdaad niet per se nodig.

Ik moet even het een en ander kwijt over deze meer dan magistrale film, want het camerawerk (in HD) is verbluffend mooi, de kleuren zijn mooi uitgewerkt, het verhaal is spannend en vaak ook ontroerend, en de acteerprestaties van alle acteurs en actrices stijgen mijlenver boven het gemiddelde uit.

De Geallieerde landingen op de stranden van Normandië worden op een extreem intense manier aan je getoond, en de angsten en breekpunten van de soldaten zijn op een zeer mooie manier in beeld gebracht.

De samenwerking tussen Steven Spielberg en Tom Hanks heeft inmiddels geleid tot de realisatie van twee prachtige Miniseries (Band of brothers en The Pacific) die ook de tweede wereldoorlog als thema hebben, en ik hoop dan ook dat Steven Spielberg en Tom Hanks meer voor ons in petto hebben.

Nu ik over de film nadenk, de scene waar ze die radar bestormen is onrealistisch.
Waarom lopen ze over en weer terwijl die MG38/42 zolang vrij kan vuren, gewoon dat schuttersnest bestormen met een man minder en die sluipschutter die MG onder vuur laten nemen, zou veel logischer zijn.

Maar het blijft wel één van de beste oorlogsfilms ooit.

In mijn ogen de beste film ooit gemaakt. Goed geacteerd, super realistisch. Die begin scene hakt er zo enorm in. De eerste dat ik hem had gezien was ik sprakeloos. Prachtfilm!

Mooie film, maar ik vond het verhaal echt overdreven heroïsch. Ik kan me niet voorstellen dat zoiets echt gebeurt is. Desondanks is het zeker een goede film. Ik heb ooit gelezen dat de D-Day scène net zo lang duurt als de echte D-Day geduurd zou hebben. Ik vind D-Day heel realistisch gefilmd en ik zat echt me afschuw te kijken. Toen het verhaaltje 'Saving Private Ryan' begon, werd ik een beetje bang dat dit een verhaal zou worden als 'kijk eens hoe stoer wij Amerikaantjes wel niet zijn: wij zetten ons leven op het spel om een man te redden'. De film is echter niet op die manier vormgegeven. Het blijft realistisch. Er zaten een aantal hele sterke scènes bij (de Duitse scherpschutter, de dood van Wade,) die me weer eens lieten inzien hoe veel van deze mannen hun leven hebben gegeven voor onze vrijheid, die wij nu zo vanzelfsprekend vinden. Daarnaast was het acteerwerk ook van hoge kwaliteit. Tom Hanks speelde natuurlijk heel goed, maar daarnaast waren er wel meer talenten bij. Mooie film, maar ik vind het geen meesterwerk.

beste oorlogsfilm die er is. deze film laat je tenminste zien hoe het er echt aan toe ging in die tijd!

Hoe weet jij dat?

Ik kan me nog heel goed herinneren dat D-day veteranen, zo`n 13 jaar geleden, bij de premiere van deze film zeer geëmotioneerd het theater uitkwamen. Volgens hen liet deze film inderdaad goed zien hoe het er, op het strand destijds aan toe ging. Spielberg kreeg van deze veteranen daarover alle lof. We mogen dus wel aannemen dat, met name de strandscene, de werkelijkheid akelig dicht benaderd. Hoe die veteranen zich destijds, tijdens de landingen, gevoeld moeten hebben..? Ik weet niet of ik dat wel zou willen weten...

Ik had deze film jaren geleden al gezien, maar veel kon ik me er niet meer van herinneren.

En de nieuwe kijkbeurt viel tegen.

Waar de landing zelf eigenlijk goed in beeld is gebracht, is de rest niet veel soeps. Enig minpunt bij de landing zijn de dwaze opmerkingen van de personages. De poging tot grappig zijn haalt de geloofwaardigheid net niet daar beneden.

Het totaal gebrek aan emotie is een hekel punt. Emotie moet toch de hoeksteen zijn in een oorlogsfilm? Dat dit een oorlogsfilm is, is haast nergens te merken. Een actiefilm past beter: hersenloos, en zonder veel emotie, er wat op los knallen.

Voeg daarbij nog wat onwaarschijnlijke scène’s die uit Rambo lijken te komen, en een half uurtje na het begin is het al zo dat de geloofwaardigheid van de film naar een dieptepunt gedaald is.

Her verhaal is trouwens behoorlijk belachelijk en onrealistisch. Het is wel zo dat Amerika een Sole Survivor Policy had, waarbij het laatste overlevende familielid naar huis kon gaan. Maar nooit werd daarvoor een reddingsoperatie uitgevoerd.

Overigens een behoorlijk vreemd om voor Tom Hanks te kiezen. Die vent heeft toch totaal de uitstraling niet om in zulke film mee te spelen. Zelf mijn klein zusje verslaat die vent bij armworstelen Wat een mietje.

De anderen (Matt Damon met stip) zijn al veel beter gekozen.

Eindsom: Er blijft nog weinig over. Een sterke beginscène, en hier en daar het gevoel ‘mooie actiefilm’.

Magere 2,0*

Hanks is dan ook eigenlijk een Engelse leraar. Mede door zijn intelligentie heeft hij denk ik zo'n hoge functie kunnen krijgen in het leger.

Zeer mooie oorlogsfilm naar mijn mening. De landing in Normandie is prachtig verfilmd en zet je midden in de actie. Maar ook daarna blijft de film boeien en is het geen aaneenschakeling van oorlogsgeweld maar is er ook ruimte voor een verhaal.

4,5*

Deze film kan je er helemaal bij betrekken alsof je er zelf bij bent.

Ik kan niets anders zeggen: Mooie Film !

Heel vreemde opmerking. Er zijn voortdurend gevechtsscenes. Daarnaast worden ook heel wat minuten gespendeerd aan de voorbereiding van de gevechten.

Gebrek aan emotie, ook niet mee eens. Vond er net veel emoties inzitten die heel soepel werden geïntegeerd. Bijvoorbeeld wanneer Ryan vertelt over hij en z'n broers in de schuur of, iets heel kleins: de man die achter de koe zit en er ingezoemd wordt op zijn gelaatsexpressie terwijl hij een gevecht in de gaten houdt. Verder zie je weliswaar heel wat rauwheid bij de soldaten, wat net heel realistisch is in die situatie.

Kan wel kloppen, maar het blijft een film, waarin 'n beetje fantasie wel is toegelaten. Anders kan je evengoed documentaires bekijken. En zo nu en dan zal er wel degelijk iets gebeurd zijn wat naast het beleid valt of naast de normale gang van zaken.

Overigens een behoorlijk vreemd om voor Tom Hanks te kiezen. Die vent heeft toch totaal de uitstraling niet om in zulke film mee te spelen. Zelf mijn klein zusje verslaat die vent bij armworstelen Wat een mietje.

De anderen (Matt Damon met stip) zijn al veel beter gekozen.

De meeste soldaten in een oorlog zijn heel normale mensen. Daar kan best een Tom Hanks-type inzitten. Liever dat in de film dan een of ander karikatuurfiguur.

Indrukwekkende oorlogsfilm, briljant geregisseerd en magistraal in beeld gebracht. Het begin van de film, de landing in Normandië, blijft qua impact op eenzame hoogte staan, maar de finale is ook van zeldzame klasse. Het verhaal van de film is verder wel oké maar niet heel bijzonder. De geweldige cast, waarin je bij iedere herziening steeds meer inmiddels bekende akteurs gaat herkennen, maakt er gelukkig iets moois van.

Goede film, maar toch overschat. Vind een oorlogsfilm als Paths of Glory beter.

Goede oorlogsfilm die zowel dramaonderdelen heeft als lekkere gevechten. Een goede cast en mooie muziek maken het geheel af. Toch wil ik hem graag nog een keer zien om echt goed te kunnen oordelen.

Actie is gewoon echt gruwelijk hard, vechtscenes zijn naar mijn idee realistisch en je voelt je ook wel kut als je die soldaten aan het strand ziet.

Wat jammer is aan deze film is dat het verhaal belachelijk is. Een heel team om één man uit oorlogsgebied te halen, daar klopt sowieso geen hout van. Maar wat mij dan het extra zetje geeft is dat verschrikkelijke Amerikaanse wat er natuurlijk achter zit, zo van; je laat geen soldaat doorvechten die al zijn broers heeft verloren. Dat gehate Amerikaanse patriottisme zit er naar mijn idee veel te duidelijk in verwerkt. Waar een oorlogsfilm als The Longest Day duidelijk laat zien dat oorlog voor geen van beide partijen leuk is, schiet Saving Private Ryan echt te kort.

Dat gegeven versterkt bij mij het idee van een slechte film. Komt dus eigenlijk ook echt alleen door de keiharde actie dat ik deze film 3 sterren geef.

Dat is wel de trend in veel oorlogsfilms. Maar waarom?

Onder andere omdat ook het Pentagon graag wil meebetalen aan films waarin het Amerikaanse leger goed doet en het goed doet. Zie ook het boek van David L. Robb. Een beetje sluikreclame dus, om het Amerikaanse leger voor jongeren aantrekkelijker te maken als werkgever.

Ik heb deze film nog maar eens bekeken. Meestal laat ik het voor wat het is. Geen slechte film, maar echt liggen doet het me ook niet. Ik heb gewoon niet veel met die recentere oorlogsfilms.

Het eerste halfuur is de film wel te vergelijken met The Longest Day maar verder toch niet. Daar waar die ophoudt gaat deze film verder met een verhaal wat een zoektocht is naar Ryan. Dus correct is een vergelijking eigenlijk niet. Het verhaal vind ik trouwens wel goed, ook al wordt het, naarmate de film vordert ook wel wat ongeloofbaar, maar wat zou het, het is immers maar een film. Omdat de film een flashback is, kan ik allerlei verhalen rondom veteranen naar aanleiding van deze film, wel goed voorstellen. Wel is het het acteerwerk nogal matig. Het is dat ik Tom Hanks een goede acteur vind. Meestal betreft het komische films, maar de rol die hij hier speelt doet hij ook goed. Had hij er niet in gezeten, had ik hem niet nog een keer gezien.

Echt een hekel aan Spielberg en diens films heb ik niet, het zal wel deels komen sinds mijn aanmelding hier op Moviemeter en ook nog een soort van na-reactie bij Schindler's list. Dat overdadige in zijn films heb ik wel altijd een duidelijk minpunt gevonden. Verder weet hij het allemaal goed in beeld te brengen, dat geldt voor deze film net zo goed. De details van de omgeving, militaire voertuigen, ..... zien er dan vaak ook behoorlijk realistisch uit. Maar het eerste en laatste gedeelte hadden wat mij betreft wel een heel stuk korter gemogen, daar zie ik ook veel meer Spielberg in terug dan in het middengedeelte. Wel is de film gewoon veel te lang om doorlopend boeiend te blijven. Weinig diepgang ook in karakters van Amerikaanse zijde en de Duitsers komen er ook tamelijk karig vanaf. 2.0

Arnhemmer schreef:

(quote)

...`t was in deze film dan ook echt een heerlijk, gezellig dagje aan `t strand.

Het hangt er een beetje vanaf hoe je het bekijkt. Ik denk dat Arnhemmer bedoelt dat Saving Private Ryan vooral inzoemt op de Amerikanen, terwijl je bij de Longest Day het verhaal van twee kanten ziet.

Qua rauwheid was Longest Day wel héél héél braaf. De aankomst op het strand bijvoorbeeld, met die Schotse muzikant, de vreemde bevelhebber, het hondje, de rustige dialoogjes aan het strand,... Ondanks dat ik het wel een goede film vind, is het geen film die de gruwelijkheid van de oorlog goed illustreert.

Het enige wat we in SPR te zien krijgen is het gedeelte met Robert Mitchum (Omaha Beach). Spielberg besteed wel veel tijd voor allerlei verminkingen (de Duitse soldaten hadden gewoon bevel gekregen, schieten op alles wat het strand op kwam). Maar toch wordt het strand vrij snel verlaten terwijl ze in TLD heel lange tijd vast blijven zitten op het strand.

De taalcommunicatie-problemen die daarna tussen de Duitsers (in de 2e helft van de film hadden het net zo goed marsmannetjes kunnen wezen) volgen zoals "nicht schiessen", zijn gewoon gekopieerd uit TLD, na de aanval op Pointe du Hoc.