Saving Private Ryan (1998)

Omdat de film zo hoog in de populariteitslijstjes staat probeer ik de film altijd een keer te zien als hij op TV komt maar het lukte me niet eerder om de film af te kijken: het is gewoon een oorlogsfilm met non-stop geschiet, dat me snel verveelt, hier en daar een flauw grapje, dat de film nog vervelender maakt, en de premisse voor het verhaal vind ik noch interessant noch geloofwaardig (de film is wel gebaseerd op een waargebeurd verhaal maar in werkelijkheid werd er natuurlijk geen zoektocht naar de overgebleven broer op touw gezet). De film is vreselijk monotoon: zo’n twee uur lang gaat die zoektocht naar Ryan maar door en door terwijl ze met Duitsers blijven vechten. En als ze hem dan hebben gevonden besluiten ze te blijven en samen verder te vechten tegen de Duitsers zodat er nog niets verandert en de film gewoon doorgaat waar het gebleven was! Uiteraard is er een sentimenteel einde met een moraal dat - zoals ik het begrijp - zo’n vreselijke oorlog vol slachtpartijen alleen te rechtvaardigen is als offer voor onze vrijheid en ons opdraagt een goed mens te zijn (dus dat we de vrijheid verantwoordelijk gebruiken).

Misschien dat anderen zo’n oorlogsfilm met drie uur lang schieten en knallen heel opwindend of spannend vinden maar ik kan er niet zo veel mee. Wel zal de film best een realistisch beeld geven van de gruwelijkheid van de oorlog – de film zit vol bloed en gore – waarvoor ik de film wil belonen met een krappe voldoende.

Opnieuw bekeken, ditmaal in 4K met Dolby Atmos. Dat draagt wel bij aan de kijkbeleving.

Het was alweer een tijdje geleden dat ik de film had gezien, maar bepaalde scènes blijven je gewoonweg bij. Met name de openingsscène op Normandië is een sterk staaltje film maken. Hierna zakt de film wat terug in tempo om aan het einde weer groots uit te pakken.

Visueel is Saving Private Ryan één van de beste oorlogsfilms ooit gemaakt. Spielberg laat hier misschien wel zijn beste werk zien als regisseur. Het verhaal is helaas wat minder sterk en ook de karakters zijn niet allemaal even boeiend. Tom Hanks springt er bovenuit als de leider van een groep soldaten en krijgt ook alle ruimte om hier te schitteren. De rest van de cast wordt hierdoor een beetje te zeer naar de achtergrond geduwd.

Niettemin is Saving Private Ryan een filmische kijkervaring, die tegenwoordig terecht wordt gezien als een klassieker!

Prachtige beelden, fantastisch acteerwerk van vooral Hanks en boeiend verhaal. Grote minpunt zijn de dialogen; die zijn erg voorspelbaar en gewoon niet zo realistisch. Dat maakt de personages ook meteen wat minder geloofwaardig, waardoor ik ook minder met ze meevoel dan je zou willen bij zo'n heftig verhaal. De pro- en epiloog hadden van mij ook achterwege mogen blijven; nogal kazig en al te Amerikaans. Al met al een prima film maar gezien de scores hier en op imdb toch een lichte tegenvaller.

Zeker één van de mooiste oorlogsfilms ooit gemaakt. Spannend tot het einde, goed in beeld gebracht hoe het vroeger was. Goede acteurs in de juiste rollen.

Toch klein minpuntje is dat het niet een waargebeurd verhaal is. Het werkelijke verhaal is minder boeiend voor het grote publiek. Laatste deel in de film is een beetje a-team/macgyver. Klein groepje soldaten neemt het op tegen een complete tankdivisie met panzertanks en tigertanks.

Ik wil niet teveel negatief overkomen. Het is een uitstekende film. Zeker in mijn top 10 allertijden.

Ik heb ook de 4K versie. Sommige scenes zijn nogal grainy opgenomen dan vind ik het verschil met een normale blu-ray niet zo groot. Maar blijft genieten natuurlijk. Zeer met Dolby Atmos als je een goede soundbar hebt.

Overigens is Dunkirk 4K echt rete strak qua beeld

Herzien. Blijft een film met een grandioze en legendarische opening. Helaas vervalt de film naar het einde toe in een schaamteloos kitscherig drama, met een sterk patriottistische inslag. Mijn 4 sterren blijven staan, maar eigenlijk alleen vanwege de opening.

Gisteren eens herzien voor de 3e of 4e keer, dit blijft toch één van de beste oorlogsfilms.

Natuurlijk is deze film ook niet perfect, maar zelfs na de zoveelste herziening blijft deze gewoon weer een tijd hangen. De opening is natuurlijk legendarisch, maar de opbouw, de vriendschap, de uitwerking van de karakters, de muziek, van begin tot eind is het een emotionele rollercoaster waar menig een traantje bij weg zal pinken.

Er zitten helaas ook wat mindere dialogen in, maar deze worden overschaduwt door het aantal goede en ook vooral schokkende momenten.

Groot minpunt is helaas zoals altijd weer Matt Damon, die jongen kan naar mijn mening gewoon echt niet acteren. Dat kan ook wel deels aan Tom Hanks liggen die iedereen onder tafel acteert, ook direct het nadeel van deze film, vergeleken hem ziet de rest er toch een stuk slechter uit.

Ik kan deze film onderhand wel dromen, deze klassieker blijft boeien elke keer dat ik hem weer zie. Het eerste half uur met de slag om Normandie is naar mijn mening de beste oorlogsscene ooit, zo realistisch en mooi in elkaar gezet. Het verhaal over een groep soldaten die James Ryan, de laatste overlevende zoon van zijn familie op moet sporen is simpel maar effectief. Wat betreft de karakters, elke soldaat in de groep had wel iets, maar uiteindelijk is het vooral Hanks die een mooie rol neer zet als captain Miller, en Sizemore doet het ook erg goed. Ook de score van John Williams is erg mooi. Wat betreft het patriottisme wat ik hier in een paar recensies lag, ik zag het niet, geen van de soldaten geeft iets om de oorlog en gaat het liefst naar huis, het leek mij meer een ode aan de mannen die voor elkaar klaar stonden, in plaats van voor hun vaderland.

Een ontzettend mooie film die vol met indrukwekkende gevechtsscenes zit, met name het begin en het eind, een terechte klassieker, 4,5!

Dit is toch echt een pareltje. Al weer meer dan 20 jaar oud...

Bij herziening vond ik 'm licht tegenvallen. De gigantische D-Day opener is meesterlijk in beeld gezet en als oorlogsfilm moet SPR het van zijn vaak geniale point-of-views hebben. Precies alsof je midden in de actie zit, met alle bijbehorende effecten. Op technisch vlak valt er niks te klagen en als oorlogsfilm klopt hij wel veel genregenoten. Spielberg levert een rauwe brute oorlogsfilm af zoals ik er weinig ken. Hanks nu ook niet zo spectaculair als Cpt Miller; heb hem toch al grotere prestaties zien afleveren (Forrest Gump, Big, Bridge of Spies).

Maar ik heb die reddingsoperatie van Ryan altijd ongeloofwaardig gevonden : waarom tien man inzetten om één soldaat te gaan redden net na D-day? Generaal Marshall vond blijkbaar dat de familie Ryan genoeg zoons had verloren en gunde het hen om die ene zoon naar huis te krijgen. Alsof er geen belangrijker prioriteiten waren één dag na D-day!!! Dit refereert naar de historische Bixby brief die Lincoln destijds stuurde naar een rouwende moeder tijdens de Amerikaanse burgeroorlog.

Maar zeg eerlijk : hoeveel keer heeft een president een dergelijke geste ondernomen in welke oorlog dan ook? In mijn ogen is dit niet meer dan propaganda om te tonen hoe medelevend en empatisch de president wel was met de gewone burger en dan net omdat dit ene geval hem ook toevallig emotioneel kon raken. Wat dan met al die andere honderden en duizenden rouwende moeders en overlevende zoons? Heeft men een ghostwriter onder de arm genomen om hen massaal brieven te sturen? Natuurlijk niet! Wees maar zeker dat de symboliek van de daad belangrijker is dan soldaat Ryan zelf. Filmkriebel zegt : goede oorlogsfilm met vals sentiment.

Ik heb deze film vanmiddag herzien. Had het dezelfde impact als de eerste keer dat ik deze film zag? Nee. Ik ben niet van het degraderen als een herziening net iets wat minder impact heeft. Dus ik blijf bij een 5 score. Ik vind het persoonlijk leuker om een film te upgraden na een herziening.

ongetwijfeld mooie oorlogsfilm, verhaal ongeloofwaardig, maar mooi realistisch verfilmd

Dit blijft een meesterwerk. De openingsscène staat bij velen op het netvlies gebrand, maar ook de spetterende finale behoort tot het pantheon der actiescènes. Het geouwehoer van de soldaten tussendoor, neem je erbij voor lief. Bij het wapperen van de Amerikaanse vlag op 't einde, buigt de Europeaan deemoedig het hoofd. De oorlog wordt realistisch en rauw in beeld gebracht en daarbij gaat men voorbij de cliché's: ook oorlogsmisdaden van Amerikanen passeren de revue. Het hele uitgangspunt is natuurlijk belachelijk: het Amerikaanse leger dat geen andere prioriteiten kent dan tien jongens op te offeren om één boerenzoon te redden, dat slaat natuurlijk nergens op. Maar dat neem je er gewoon bij.

Door de hoge score had ik wellicht de lat iets te hoog gelegd voor mezelf. De film doet een aantal dingen zeker erg goed, maar het wist me gewoon niet te pakken.

De openingsscène waar iedereen het over heeft, die zó fenomenaal moet zijn. Vind ik persoonlijk niet echt pakkend. Ja het is zeker goed in elkaar gezet en bruut, maar het was met mij betreft niet echt meeslepend. Dat vond ik de gehele film eigenlijk niet. Het oorlog genre kan mij goed ook niet liggen, want ik vind weinig oorlog films goed. Deze duurde ook wat te lang als je het mij vraagt en het tempo gaat naar de openingsscène ook drastisch omlaag, waarbij het richting het einde pas weer echt omhoog gaat.

Ik had ook totaal geen band met een van de personages, dus hun dood deed me vrij weinig. De acteerprestaties waren verder oké, maar niks memorabels. Ook de score van John Williams vond ik persoonlijk niks. Ben überhaupt niet echt een groot fan van hem. Alhoewel hij bij Star Wars wel legendarisch werk heeft afgeleverd.

De opening, het verhaal, het acteerwerk, het decor....

We kunnen er lang om heen draaien maar ik denk wel dat het voor zich spreekt: 5 sterren.

Nummer 1. oorlogsfilm

Spielberg op z’n best. Met dit epos brengt hij een indrukwekkend eerbetoon aan de soldaten uit WOII, zonder de gruwel en oorlogsmisdaden (langs beide zeiden) onder de mat te vegen.

De veldslag op het strand behoort uiteraard tot de meest adembenemende shoot-outs uit de filmgeschiedenis. Al hoeft de slachtpartij op het eind eigenlijk nauwelijks onder te doen op dat vlak. Verder pakt Spielberg uit met het ene iconische tableau na het andere. Ik onthoud vooral het apocalyptische nachtbeeld met de bominslagen in de verte; ook al duurt het maar enkele seconden, dit oogt echt ijzingwekkend.

Hanks gaat helemaal op in z’n rol. Echt klasse! Ook de rest van de cast vond ik erg charismatisch. De groep is perfect op elkaar ingespeeld.

Voorts hangt er constant spanning in de lucht, nergens wordt het saai. Deze film bevat - ondanks de speelduur van bijna drie uur - simpelweg geen vulling.

Het blijft natuurlijk wel onversneden Hollywood-spul, dus de sentimentele speeches en heroïsche hymnes moet je er wel even bijnemen. Ik geef het maar even mee.

4*

Na de beroemde openingsshots verzandt de film in heel veel geklets, geknal en sentiment. In de kern een draak van een film.

Nog steeds één van de beste oorlogsfilms die ik heb gezien. Zeker het begin is echt goed en bootst goed na hoe D-Day eruit zag!

Ruim twintig jaar geleden gezien. In mijn herinnering was het vooral het eerste half uur dat goed was, en daarna nogal zoetsappig oorlogsdrama.

Maar na de film gisteren en vandaag weer gezien te hebben zet ik mijn herinnering toch wel even in de ijskast. Veel beter dan ik verwacht had namelijk. Ja de tranentrekkende Spielberg-momenten zitten er zeker in, maar in zijn algemeenheid toch een rauwe film die je laat nadenken over de beslissingen die je moet nemen in harde oorlogssituaties.

Wat een film is dit toch zeg, met name het 1ste halfuur komt wel binnen en met je boxen op hard zeker. Het verhaal van een klein groepje die soldaat Ryan moet zoeken kent iedereen wel. De cast met oa Tom Hanks, Tom Sizemore en ook de rest van de cast spelen komen overtuigend. De actie scenes vind ik nog steeds 1 van de beste in een film, en wat ik zei met je boxen op hard komen die intens over. De zelfde toon word later in Band Of Brothers en The Pacific voortgezet, Saving Private Ryan blijft een intense film en ik zie hem hoe gruwelijk oorlog is en blijft elk jaar weer.

Nog steeds een van de aller beste en in het rijtje van meest indrukwekkende oorlogs films gemaakt,, blijft een meesterwerk.

Ontroerend en overdonderende film.

Eindelijk dit pareltje gekeken.

Een van de beste wo2 films die ik heb gezien.

Een 9

Eindelijk dit pareltje gekeken.

Een van de beste wo2 films die ik heb gezien.

Met prachtige beelden en vooral de emoties van de soldaten waren ontzettend goed in beeld gebracht.

Een 9

Een 8!

Het eerste half uur is indrukwekkend en het laatste half uur is erg spannend. Al wat daar tussen zit, die anderhalf uur, stond in schril contrast hiermee. Het thema, saving private Ryan, werd matig uitgewerkt en fungeerde meer als een kapstok om het oorlogsgeweld aan op te hangen.

Wat dat betreft is de film geslaagd. Wie wil weten hoe wreed en nietsontziend bruut oorlog is kan zich helemaal bijspijkeren in het eerste half uur. Spielberg toont ons op realistische wijze dat D-day 1944 een vleesmolen was waarin een mensenleven niet telt. Naar schatting sneuvelden op die dag 10000 geallieerde soldaten.

In het laatste half uur komt het tot een confrontatie tussen Amerikanen en Duitsers. Ook nu spat het realisme er van af. Spielberg kiest nadrukkelijk voor het Amerikaanse perspectief maar heeft ook oog voor de Duitse soldaten die net als iedere andere soldaat slachtoffer is, en dat ook in de meest letterlijke zin. De film als geheel kan me niet bekoren, Het verhaal is ongeloofwaardig en wordt flinterdun uitgewerkt. De lengte van de film had wat mij betreft makkelijk worden teruggebracht tot anderhalf uur zodat ik nog wat aan mijn avond had kunnen hebben.

2.5 points

Verschrikkelijk

Laat ik beginnen met de goede aspecten van deze film. De opening scene en de strijd bij de brug. Die zijn op een technische aspect niet verkeerd en goed gefilmd. Dat is het. Ik ben serieus wanneer ik dit zeg. De rest van de film is heel generiek en zo voorspelbaar. Het is allemaal zo Amerikaans dat het gewoon haast komisch wordt. Spielberg speelt het heel veilig en dat is wat deze film zo slecht maakt. Het is de meest cookie cutter aanpak van een oorlog film die je kan bedenken en er wordt niks echt interessants gedaan. De acteurs doen het goed maar je hebt het vast wel duizend keer eerder gezien. Het is heel sentimenteel en dat vind ik allemaal niet boeiend. Op sommige momenten voelt deze film bijna als een actiefilm omdat het zo belabberd is aangepakt. Dat is volgens mij niet sterk voor een film dat over OORLOG gaat.

Spielberg is niet een hele goede regisseur en meeste van zijn films zijn gewoon Hollywood troep. Ik denk dat de enige film van hem die mij een beetje wat lijkt is Tintin maar ik ben daar niet zeker van. Ik zie wel of hij mij kan verrassen.

Nee Spielberg kan er echt niets van. Hij heeft slechts 8 geregisseerde film in de imdb top 250 staan. Dan bak je er echt niets van natuurlijk.

Alsof die IMDB lijst echt wat betekent. Je moet denk ik meer films gaan kijken en niet alleen maar standaard Hollywood. Ik raad dat aan maar jij mag kiezen waar jij naar kijkt. Smaken verschillen eenmaal.

Een herkijk van Saving Private Ryan, ach ja, waarom niet en daar schoof mijn 83-jarige vader voor aan die een oorlogskind is en met mij uiteraard de fascinatie en interesse voor de oorlog deelt. En de niet te vermijden discussie ontstond, ingegeven door enkele toplijsten die ik de afgelopen weken zag omtrent de beste oorlogsfilms ooit, en daar prijkte Saving Private Ryan vaak bovenaan, toch wat mij betreft is SPR absoluut niet de beste oorlogsfilm ooit. Leuke herinnering overigens dat ik de film twee keer meepakte in de bios bij uitkomst en mijn kameraad op de terugweg van het tweede bios bezoek geen woord uitkon brengen en niet verder kwam dan' ja.......goh.....ja....ja...jeetje' Hij was totaal flabbergasted. En die uitwerking had SPR op veel mensen in die tijd, zo kan ik me nog herinneren van familie te horen dat ze getuige geweest waren van mensen die tijdens de landing op Omaha de zaal verlieten. Kennelijk geen sterke maag, maar verwacht je dan van een oorlogsfilm...?

Te beginnen bij de goede punten, want wat is die landing op Omaha next level. Stalingrad uit '93 maakte al een verbijsterende indruk een aantal jaar eerder met zijn rauwe en grimmige gevechten tegen tanks en weet wat meer, maar door het verbijsterend sterke camerwerk van Kaminski zit men toch praktisch in de broekzak van de Amerikanen die het strand en vijandelijke vuur moeten trotseren. Zoals gezegd visueel en audiotechnisch is dit next level en zal men niet snel met een realistischer beeld komen betreft die uren op Omaha. Naar het schijnt zou bevelhebber Omar Bradley op het punt gestaan te hebben om toestemming voor terugtrekking te vragen aan de staf vanwege de uitzichtloosheid omdat er teveel officieren waren gesneuveld en te weinig Duitse versterkingen waren uitgeschakeld tot er toch een kentering optrad. Uiteraard gaat de doorbraak hier veel sneller maar is voornamelijk illustratief voor wat de jongens moesten ondergaan. Super realistisch is het geheel dan ook te noemen met veel oog voor detail wat wapens betreft, gruwelijke manieren om te sterven, verminkte mannen en zwaar gewonden, de zware explosies en mitralleurs die als een seis door de mannen ging, of juist de willekeur van de ene wel en de andere niet, en niet te vergeten het getoonde web van versterkingen en prikkeldraad met overlappende vuurposities. Het ziet er allemaal top uit en visueel wordt er gewerkt met fraaie kleurenfilters en een gritty look die het geheel versterkt. Ja, hier wint SPR zieltjes wat mij betreft. En die geweldige toon van de getoonde oorlog vervolgt zich in het aangedane dorpje waar men de verkeerde Ryan treft, de korte schermutseling met de Duitse halftrack en de uiteindelijke strijd in Ramelle waar de het schudden van de aarde door de naderende Tigers nog altijd een immense impact heeft. Wauw! Zoals reeds gezegd, zo indrukwekkend, zo realistisch en zo goed uitgedacht en uitgewerkt met fatality's en wapengebruik zoals het gebruik van de mortieren.

Sterk andermaal de cinematogrofie, ook in Ramelle waar men praktisch in de foxholes zit of samen met Upham uit het raam leunt voor een shot door de straat met de Tiger in beeld, ook daar weer een simpelweg wauw! John Williams zal ik dit keer niet te hard afvallen wat de soundtrack betreft, maar dat is meer omdat het niet echt nodig is of van meerwaarde is temidden van het oorlogskabaal. Kenmerkend ook de cast van veel redelijk bekende acteurs met kleine rolletjes, ik noem bijvoorbeeld Danson, Dale Dye, Cranston en Farina of acteurs die nog moesten doorbreken zoals Hurst, Fillion, Andrew Scott en Max Martini. Ook sterk verschillende details zoals de hospik wiens veldfles wordt geraakt waar eerst water uitstroomt en daarna bloed waarop de man verband in zijn broek begint te proppen of de 'Garand- duim' zichtbaar bij karakter Jackson en naar het schijnt een veel voorkomende iets veroorzaakt door het laden van een Garand. Net zo sterk zijn op zijn minst de locaties, zo is het eerste dorpje fraai en is Ramelle fantastisch, naar het schijnt opgebouwd bij een oude vliegtuig fabriek te Hereford en hergebruikt voor Band of Brothers. Saliant detail, alweer, is dat men tijdens de productie van BofB hoorde via Donald Malarky dat een bevriende parachutist naar huis was gestuurd omdat zijn broers waren gesneuveld waarop het idee ontsproot voor deze film en zo'n twee jaar eerder uitkwam dan BofB. Niet te vergeten het Glider kerkhof die er ook sterk uit ziet. En dan zou ik nog bijna Edward Burns vergeten die eigenlijk nooit weer in iets noemenswaardig gespeeld heeft en niet de minst sympathieke van het stel is maar daarmee wel een kritisch en interessant karakter en vechtjas eerste klas als het er op aan komt.

Maar uiteraard zou het Spielberg niet zijn zonder bepaalde speldenprikjes van humor, gelukkig blijft het tot het minimum beperkt en vertaald zich vooral in soldatenhumor of bijvoorbeeld het moment met de dove soldaat en het geklungel van Upham, en uiteraard geeft Spielberg zijn gebruikelijke moralistische draai aan het geheel. En dat lukt op sommige vlakken, maar zoals gewoonlijk gaat hij ook weer veel te ver wat mij betreft. Zo is de hele missie natuurlijk kolder om goede troepen, Rangers, met een goed officier op een dergelijke missie te sturen terwijl er veel belangrijkere dingen zijn dan het leven aan één man hoe sneu het ook allemaal mag zijn. Het is een poging menselijkheid en moraal in een tijd en moment te creeeren waar die normaal ver te zoeken is en ach het is acceptabel wat mij betreft. Zo ook de dialoog die op een gegeven moment onstaat waar Captain Miller vertelt dat hij leraar en basketbal coach is waarmee het beeld gecreeerd wordt dat het maar gewone mensen zijn praktisch uit het burgerleven weggesleurd die opeens beslissingen op leven en dood moeten maken, die ook bang zijn en naar huis willen. Ook niets mis mee. Net als de switch van Upham op het einde die de dood van Miller opeens persoonlijk ziet en wraak neemt, het tekent dat een mens verandert en handelt in emotie, ook sterk, alleen jammer dat die Upham zo'n vervelend karakter is. Dan is er de ingewikkelde keerszijde waar Ryan opeens mee geconfronteerd wordt, zijn echte broers zijn gesneuveld, en nu wordt er ook nog verlangt zijn 'broeders' in the heat of the moment in de steek te laten, een ware 'guttwister' als je het mij vraagt en een interessante thematiek rond broederschap, opoffering en saamhorigheid.

Tot daar alles goed en koerst SPR op een topcijfer af zou je zeggen, ja inderdaad, maar dat wordt het net niet. Want het zou Spielberg niet zijn als hij toch de ver gaat met zijn moraliteit en ronduit onnodige scenes. De toon, het tempo van de film en de rauwheid wordt ruw onderbroken door de scene rond Caparzo en het meisje, een scene die oorlogstechnisch de kunde van Jackson wil laten zien en het gevaar van scherpschutters maar tevens weer de moralistische en een menselijke kant op wil en uiteindelijk resulteert in een scene die voor het gevoel veel te lang duurt, weinig toevoegt en weinig realistisch aanvoelt want wat wil Caparzo dan verder met dat meisje? Het haalt genadeloos het tempo uit de film om niet veel later bij het grootste hekele punt van deze film uit te komen en dat is de aanval op het radarstation. Andermaal een scene die weinig toevoegt en slechts tot doel heeft de spanning binnen de groep op te drijven, maar had dan in Godsnaam wat anders bedacht want dit is wel zo godvergeten dom en een waanzinnig slechte beslissing van Captain Miller waar weliswaar een gedachte achterzit maar dit is eenvoudig niet de missie en als er iemand doordrongen van dat feit moet zijn is het wel de leidinggevende. Stel dat hij zijn hele 'squad' om zeep helpt? In dit geval sneuvelt de hospik, ook al zo raar dat hij mee is in de aanval terwijl hij geen wapen draagt. Stel dat Ryan in Ramelle een stelpbare bloeding op loopt die hospik Wade had kunnen stoppen? Nu niet meer, want iedere gewonde is plotseling te dode opgeschreven. Als goed officier had Miller maar één beslissing moeten maken en dat is links laten liggen, want dit is de missie niet bovendien schuwt hij op Omaha Dog 1 het ook niet om mannen de dood in te sturen dus waarom moet hij nu zo nodig dat nest uitschakelen? Het is toch dat Spielberg met dit moment voor mij de film qua geloofwaardigheid op ongeloofelijke wijze ondermijnt. Hetzelfde trouwens met het 'dogtag' momentje op het para/glider kerkhof, het is als gevoelig moment bedoelt omtrent het omgaan met de dood, maar ik vind het erg gezocht en opgedrongen.

Afijn, aan het einde van dit lange verhaal blijkt SPR als oorlogsfilm met de getoonde oorlog van buitencategorie, wil je een beeld van hoe het was, dan heb je hem hier. Verder qua verhaal is het acceptabel en zitten er prima momenten in waar de mens in oorlog getoond wordt met ieder vorm van emotie tot gevolg, maar zijn er in mijn beleving ook verschillende momenten die echt niet zo gehoeft hadden of anders weinig toevoegen. Een goed cijfer zit er zeker wel in met een 4 maar verhoging komt er zeker niet.