Saving Private Ryan (1998)

Gisteren weer eens gezien en mijn review* van de vorige keer is nog steeds volledig actueel.

Maar gisteren zag ik hem dus voor het eerst in de bioscoop. Dat was echt wel een ervaring. Vooral de actie maar ook ontploffingen maken dan echt indruk. Ook op een bepaalde opwindende manier, iets dat je in veel CGI-geweld echt niet meer hebt. Als er hier iets ontploft dan voel je dat als kijker ook echt. Maandag draait-ie nogmaals bij Vue voor de liefhebbers. En het was ook heerlijk stil in de zaal, erg fijn.

*Blijkbaar alweer juni 2014, voor mijn gevoel was de laatste keer echt maar een jaar of 4 terug. Hier schrik ik van.

Time flies. Ik kan me nog herinneren dat ik deze op VHS huurde bij de videoboer.

Ik had destijds een paar films op video, SPR was er een van.

Je MM profiel is trouwens enorm handig om eens na te zoeken wanneer je een film voor het laatst zag. Als je tenminste berichten post. Vaak best grappig ook je oude reviews te lezen, ai ai.

Sterk verhaal, misschien niet helemaal waargebeurd maar wel realistisch. Heftig allemaal, en dat is misschien ook wel het enigste minpuntje van de film. Na 3 uren geweld, schieten, gewonden, doden etc ben je daar ook wel klaar mee. Juist dat geeft je ook tot denken, de ge-allieerden heb dit allemaal opgeofferd voor ons, onze voorouders. Iets wat we natuurlijk niet mogen vergeten.

Verder is natuurlijk als zoveel over deze film gezegd en is hij zo gewaardeerd dat dit verhaaltje weinig zal toevoegen. Terecht een legendarische film dit.

Herzien. Blijft wat mij betreft het beste werk van regisseur Steven Spielberg en kent een terechte notering in de toplijsten binnen de filmwereld. De opening is natuurlijk weergaloos, maar er zijn ook tussendoor genoeg technische hoogstandjes te bekennen om het geheel niet in saaiheid te laten vervallen. Enkel het nogal dik aangezette (Amerikaanse) sentiment gaat er wat over en ik snap waarom menig kijker zich er aan kan storen, maar toch blijft SPR onovertroffen oorlogscinema met een geweldige opening, een waanzinnige slotfase en puik acteerwerk van de castleden.

Vraag me echt af wat er niet saai is aan alles dat gebeurt na de geweldige opening. Veel geleuter vooral.

Saai is het niet, beetje tegenvallend wel. Maar dan nog zit er genoeg in, zoals de slag om dat dorp op het einde. En ook de eerste 45 minuten tellen mee hé, dit ga je toch niet 1,5 ster geven?

Ik heb de film 3 keer gezien en me alle drie keer kapot geërgerd aan die vervelende typetjes en de clichematige opzet van alles dat er na de briljante opening gebeurde. En dan dat pattriotistische eind zorgt voor een verdere puntenaftrek.

De film is uiteindelijk ook bovenal nietszeggend. De Amerikanen zijn helden en de Duitsers zijn slechte mensen. Spielbergswereld is altijd zwartwit, grijstinten heeft hij nooit gekend.

Hij geeft geen enkel nieuw, verfrissend of interessant inzicht., Nee, juist omdat Spielberg er na de werkelijk geniale opening zo’n oninteressant potje van maakt, verdient de film een zware onvoldoende.

En ik wil het dolgraag anders zien. Heb m niet voor niets 3 keer gekeken en hij staat in de kast klaar op 4k voor herziening. Maar ik wacht nog op een stemming waarin ik m beter ga vinden. Ik wacht alweer 20 jaar…. Dus het wordt wel eens tijd.

Wat betreft WO II waren de Amerikanen ook helden en Duitsers slechte mensen. Geen idee waarom je daar nuances in zoekt.

Ik vond een hoop zaken ook niet best. Een heel peleton opofferen behind enemy lines om een jongen terug te halen voor zijn moeder, tsja. Het ergste deel vond ik nog met die soldaat die langzaam met dat mes werd vermoord. Wat een bloedirritante scène. Eerst die Duitser zijn leven sparen en dan sterven. Totaal onrealistisch.

Maar de film bezit echt wel veel klasse. De hele vibe rondom D-Day is geweldig, visueel en qua geluid is dit echt heel goed en emotioneel raakt het ook wel. Het had alleen beter schrijfwerk verdiend.

Juist in oorlog is de nuance zoeken essentieel. Goed of slecht is slechts een beoordeling op basis van tijd en plaats.

The Thin Red Line en Apocalypse Now staan in mijn top 5 all time, juist vanwege die nuance

Ga jij maar nuance zoeken bij de grootste invasie ooit van de mensheid. Alles met een Duitse helm verdiende toen een kogel. En deze film is helemaal gemaakt vanuit perspectief van het Amerikaanse leger, dan is het al helemaal duidelijk.

Maar ik ken jou, ga de film nou eens opnieuw kijken. Weet zeker dat je er dan wel een voldoende aan geeft

Jouw reactie bevestigt vooral waarom ik een hekel aan deze film heb. Het versterkt het zwartwit denken.

Natuurlijk verdiende niet elke duitse helm een kogel. Dat waren ook grotendeels 18 jarige jongentjes die bij hun ouders waren weggehaald om voor een fout regime te strijden. Velen zaten daar tegen wil en dank. Maar Spielberg maakt van de enige Duitser met diepgang, meteen een hele kwade.

Dat soort zwartwit aanpak werkt prima in een lompe actiefilm als Rambo of Commando, maar voor een film die iets meer wil betekenen vind ik dat gewoon een hele slechte keuze. Kijk maar naar je eigen reactie. Zo dom….

En natuurlijk zijn de Amerikanen helden die onze dankbaarheid verdienen. Maar dan voel ik graag mijn eigen oprechte dankbaarheid en hoef ik daar geen Amerikaanse vlag voor te zien met een strijkorkest er onder om het door mijn strot te duwen.

Nee, ik denk dat ik m beter nog 20 jaar kan laten liggen.

Zeg nergens dat alle Duitsers het met plezier deden, maar ze waren de vijand en het grootste deel vocht met veel trots voor hun land en fuhrer. En als jij een mega-landing hebt gedaan ga je niet even informeren of je tegenstander liever thuis op de bank bij moeders had gezeten of dat hij hier graag vocht. Die jaag je een kogel door hun voorhoofd. Bezoek eens een kamp of een oorlogsmuseum, dan weet je meteen weer hoe vreselijk die jaren waren voor heel veel landen en bevolkingsgroepen. Veel plezier met je nuance.

Kijk The Thin Red Line nog eens of Full Metal Jacket. In die laatste komt ‘the duality of men’ nog wat eenvoudiger aan bod. Zo moeilijk is het niet om nuance aan te brengen.

Het soort simplisme dat jij voorstaat vind ik echt prima in films met Chuck Norris en JCVD of satires als Starship Troopers (only good bug, is a dead bug), maar ik een serieus bedoelde oorlogsfilm vind ik dat gewoon een zwaktebod. Maar goed we vallen in herhaling…

Waarom kijk je een film 2x terug, wanneer je er al na 1e keer kijken een slechte film vindt???

Omdat films soms bij herziening anders vallen. Leeftijd, stemming, omstandigheden kunnen van invloed zijn.

Veel goede films geven de eerste kijkbeurt niet alles bloot en groeien bij hetziening. Dit is helaas niet zo’n goede film. Enkel de opening is briljant.

Een tijdje gelden ben ik begonnen met het zien en herzien van films uit de jaren ‘90. Door Forrest Gump met daarin uiteraard Hanks, was het nu de beurt om SPR weer eens onder de loep te nemen.

Blijkbaar had ik ooit deze film de hoogste score gegeven (2009) en ik zie absoluut geen reden om hier ook maar een halfje vanaf te halen. De alom geprezen en beruchte openingsscène is een scene die de boeken ingegaan is als één van de beste openingsscènes ooit. Oren en ogen te kort (hoe cliché dit ook mag klinken). Realistisch, bloederig, uitputtend, verdrietig en het schokkerige camerawerk die je even waant alsof je in één van de zwaarste battles ooit bent beland. Nog niet gesproken over het geluid, de Duitse mitrailleurs knallen er bij de kijker behoorlijk in. Briljant.

De film neemt wat gas terug (mag ook wel na een behoorlijk intensieve scene), maar blijft boeien. Spielberg laat de menselijke kant zien en brengt goed in beeld hoe heftig de oorlog is en hoe zwaar de soldaten het hebben. Sentimenteel of niet, realistisch is het wel. Angst, heimwee, verdriet en hoge emoties. Het hoort er allemaal bij. Soldaten zijn geen moordmachines, maar mensen van vlees en bloed die het liefst heelhuids weer naar huis keren. Dat Spielberg (extra) met de Amerikaanse vlag wappert, is volkomen begrijpelijk, gezien de Amerikaanse doden en gewonden tijdens operatie overlord en per slot van rekening volgen we een groep Amerikaanse soldaten. Ik betrap mezelf nu op licht politieke kwesties, maar daar laat ik het dan ook bij. Terug naar de film. Het laatste half uur (de scene bij de brug) vind ik meesterlijk geregisseerd en wonderbaarlijk nog beter dan het eerste half uur. Het is zo ontzettend goed opgebouwd en er is meer spanning door de onderlinge confrontaties (soms zelfs één op één). Wie trekt aan het langste eind? Daarnaast blijft alles overzichtelijk, iets waar veel oorlogsfilms (of series) soms moeite mee hebben. Je weet precies wie op wie schiet. Alles is tot in perfectie in beeld gebracht.

Dit blijft voor mij zeker één van de beste oorlogsfilms die ik gezien heb. Het acteerwerk (Hanks is wederom geweldig), het camerawerk, de actiescènes, hoe realistisch veel scenes in beeld zijn gebracht maar vooral de gruwelen van de oorlog die de film goed belicht, maken van SPR een meesterwerk.

Omdat ik niet van oorlogsfilms hou is SPR tot voor vandaag aan mijn neus voorbij gegaan. Zeker anno 2025 waarin we dagelijks worden geconfronteerd met oorlog wordt het mij allemaal te veel. Maar vanwege de reputatie van SPR ben ik, na zoveel jaren, overstag gegaan. SPR verandert niets aan mijn afkeer van dit soort films. Maar ik moet ook eerlijk zijn: de waanzin van de oorlog is voortreffelijk in beeld gebracht, bijzonder realistisch allemaal. En de D-Day openingsscene van 25 minuten geeft je het gevoel alsof je er middenin zit. De gruwelijke beelden worden niet geschuwd. Het uiteindelijke verhaal over een groep soldaten die, onder leiding van kapitein Miller (Tom Hanks), ene James Ryan moet opsporen is niet heel sterk maar wel goed gefilmd. Met als uitsmijter het slagveld in een Frans stadje waar een Duits bataljon in de val wordt gelokt.

Het motief voor de zoektocht naar Ryan is er een in de categorie "hoe laten wij, het Amerikaanse leger, het thuisfront (alle vaders en moeders van de soldaten) zien dat we echt om onze jongens geven". Erg doorzichtige politiek en vals sentiment natuurlijk. Want een normaal denkend mens gaat geen bataljon riskeren om één soldaat op te sporen die wellicht al gesneuveld is. De legerleiding wilde echter een menselijk gebaar maken en gezicht tonen.

Voor mij zit er nog een persoonlijke herinnering aan SPR. De openings- en slotscene zijn opgenomen op de Amerikaanse oorlogsbegraafplaats van Colleville-sur-Mer, waar bijna 10.000 jonge soldaten begraven zijn. Heeft een van jullie wel eens letterlijk gevoeld dat iets je naar de strot grijpt en dat je bijna geen adem meer kunt halen en begint te hyperventileren? Nou, dat was precies wat mij overkwam toen ik daar jaren geleden liep. Het zien van al die duizenden witte kruizen werd mij teveel. Het besef dat tot je doordringt dat al die knullen het leven lieten om ons te bevrijden van de tirannie doet je snakken naar adem. Met die herinnering in gedachte is SPR meer dan alleen maar een oorlogsfilm. Daarom geef ik 'm een dikke vier sterren. Ondanks mijn openingszin. Want ik besef dat deze film tot de beste behoort in dit genre.

Niet eerder heb ik een review bij deze film geplaatst. En ook nu doe ik dat niet. Inmiddels heb ik deze film meerdere keren bekeken, en de film heeft nog niets aan kracht ingeboet. Eerder wordt de film elke keer nog weer indrukwekkender. Een monumentale rolprent, een klassieker waar ik de maximale 5 sterren voor geef.

Misschien wel 20 jaar geleden gezien, als het niet meer is. Ik gaf hem net na mijn inschrijving op deze site een magere drie sterren. Nog steeds is er een duidelijk verschil tussen de intense eerste 40 minuten en alles wat daarna gebeurt, en er zijn veel details waar ik me dan toch weer aan erger, maar als film vind ik hem nu beter te pruimen dan destijds.

Het is gewoon jammer dat Spielberg de missie zo ongeloofwaardig heeft gemaakt. Ook al spreken de acteurs in de film zelf ook hun verbazing uit over hun missie, het blijft een vreemde keuze. Maar ondanks dat, en ook ondanks de onbenulligheid van de Duitse soldaten die als een zootje ongeregeld het spervuur in rennen, en ondanks de tenenkrommende dubbele ontmoeting met de Duitse soldaat (waarmee Spielberg de menselijkheid van de Amerikanen keihard afstraft), is SPR een knap gefilmd relaas over de strijd in West-Europa. Het had alleen nog beter gekund als de lijn van de landing ook daarna was doorgezet.

Wel verhoging naar 3,5 *.

Dit is een perfect verhaal goede film zeer onderhoudend maar ook nou direct te zeggen dat dit de beste oorlogsfilm aller tijden is dat vind ik iets te ver gaan.

Vanavond ook weer eens opnieuw gekeken en ik blijf het een indrukwekkende film vinden. Deze hoort vind ik niet op plek 25 in de top 250 te staan. Een top 10 verdiend de film wel. Ik had afgelopen week ook "The Pianist" weer gekeken en had zin in meer WW2 films. Morgen "Schindler's List" ook weer eens kijken want dat is ook al weer een hele tijd geleden.