Night of the Living Dead (1968)

De zwart/witte versie van George A. Romero had ik nog niet gezien. Redelijk goede film. Al blijven de mensen in het huis wat oppervlakkig. De film zette wel de toon voor alle films die later nog gingen komen toch geef ik meer de voorkeur aan Dawn of the Dead (1978) en Day of the Dead (1985). Deze waren net iets beter. Niet dat deze nu slecht is want er zitten een paar fantastische scene`s in.

Waarschijnlijk een van de meest invloedrijke horrorfilms, die de archetypische zombie introduceerde zoals we die nog steeds kennen uit o.a. The Walking Dead. Baanbrekend en belangrijk, maar helaas ook wel wat gedateerd.

Terwijl klassieke drama's, westerns of oorlogsfilms met gemak overeind blijven na tientallen jaren, ligt dat bij horror vaak wat anders. De horrorklassiekers uit de jaren 20 jagen al helemaal geen schrik meer aan, maar zijn in elk geval artistiek nog interessant, Night of the Living Dead is toch vooral traag, met name in het middenstuk kakt het behoorlijk in. Hoewel er wat aardige scenes in zitten die destijds ongetwijfeld heftig waren, zal de hedendaagse kijker nauwelijks nog iets zien wat hij al niet 100 keer voorbij heeft zien komen.

Daarmee moet Night of the Living Dead het dus vooral hebben om zijn pioniersrol en invloed op het genre, die onmiskenbaar is.

De blauwdruk die het zombiegenre mee bepaalde. De film die de spelregels neerzette. Latere films zouden er creatief mee omgaan, maar altijd blijven deze basisregels het genre overheersen. In tegenstelling tot bvb vampieren (van Dracula tot Blade, van Buffy tot Twilight) dat veel kanten uit ging met vampieren, blijft een zombiefilm een zombiefilm. De ene gaat al wat sneller dan de andere, de oorzaak veranderd wel eens en de setting, maar verder blijft dat toch hetzelfde.

Zonder deze Night of the living dead zou het er helemaal anders uit zien of geen zombiefilms gemaakt worden. Maar de film zelf is ondertussen al wel verbeterd. Dawn of the dead, The Walking Dead en 28 days later zijn een pak beter geworden. Een belangrijke film dus, maar ondertussen voorbijgestreefd en wel wat verouderd.

George Romero regisseerde in 1968 de ultieme horrorfilm 'Night Of The Living Dead'. Vanwege beperkt budget in zwart/wit van niet al te beste celluloid-kwaliteit en dat is maar goed ook. Het is de dood in de pot voor de griezelfactor als je alle details goed kunt onderscheiden. Dan zou je meteen doorhebben dat het bloed eigenlijk chocolade-saus is en dat de afgerukte ledematen vers vlees van de slager om de hoek bevatten. Echt revolutionair wordt Romero aan het einde van de film wanneer de held van het verhaal (zwarte acteur Duane Jones) totaal onverwacht in navolging van de rest van het ensemble ook het loodje legt. No one here gets out alive, hetgeen voor het Amerikaanse publiek associaties met het drama in Vietnam van die jaren opriep.

De eerste keer dat ik deze film zag was een videoband met de 30th Anniversary versie erop. Mijn eerste kennismaking met Night of the Living Dead was dus inclusief die debiele priester en ander onnodig extra beeldmateriaal dat scenarist John Russo ertussen propte om wat extra geld te verdienen. Maar gelukkig heb ik gaandeweg genoeg tijd gehad om deze klassieker van George A. Romero een paar keer in oorspronkelijke vorm te zien. En ik ben deze iconische film ook met de jaren steeds meer gaan waarderen.

De film opent met Barbara en Johnny op het kerkhof, waar de bekende quote ‘There coming to get you, Barbara’ al heel snel ten gehore wordt gebracht. Niet veel later worden ze aangevallen door Bill Hinzman, die de geschiedenisboeken in kan gaan als de eerste moderne zombie. Want zombies bestonden natuurlijk al veel langer, maar van de slenterende en kreunende kannibalen die we allemaal nu kennen was hij de eerste. Het is dan ook vreemd om te zien hoe de zombie met een steen een ruit inslaat, inmiddels zouden we allemaal zeggen dat zombies dat niet kunnen. Maar ja, in deze eerste film zijn ze prima in staat om ruiten en koplampen in te slaan met stenen. En daar blijft het wat betreft Romero ook niet bij, als je ziet wat de zombies kunnen in de latere delen van zijn wandelende-lijken-franchise. Het is af en toe goed om, ondanks dat we nu worden doodgegooid worden met zombiefilms, even in te denken hoe het moet zijn geweest als je anno de jaren 60 dit voor het eerst voor je plaat krijgt. Niets geen gotische vampiers in kastelen of monsters en gestoorde wetenschappers, maar je eigen familieleden, buren en vrienden als ondode kannibalen.

Niet in elk aspect heeft Night of the Living Dead de tand des tijds doorstaan. Zeker tijdens bepaalde gevechtsscènes is de film nogal knullig. Daarentegen is de film op zijn sterkst als de personages onderling met elkaar in conflict zijn. De film is wat dat betreft knullig tijdens de actie, maar sterk tijdens de interactie. Scènes waarin Duane Jones en Karl Hardman ruziën zijn soms spannender dan als de wandelende lijken hun ondode handen door de ramen steken. Je zou verwachten dat Barbara de protagonist wordt van de film, maar zij raakt snel in shock en doet verder weinig meer. De focus verhuist dan naar Jones en hij is één van de grootste krachten van de film en speelt een ijzersterke rol. Er werd vaak beweerd dat Romero voor de lading een zwarte acteur koos, maar in werkelijkheid was Jones gewoon de beste acteur voor de rol en zou Ben oorspronkelijk een witte acteur zijn. Toegegeven, deze casting geeft wel een extra laag, zeker aan het einde. Naast Jones zijn de kleinere rollen zoals Johnny en Cooper ook prima. Zoals gezegd is de film niet op zijn best tijdens de actie, maar de film draait ook vooral om de mensen. Het is enorm effectief om in dergelijke gevallen mensen rondom de televisie - of radio - te zien zitten, om te ontdekken wat er in hemelsnaam aan de hand is. Dat voelt echt. En dát voelt eng.

4 sterren.

“They're coming to get you, Barbara, there's one of them now!”

Waanzinnig knap wat regisseur Romero heeft gecreëerd met de weinige middelen die hij ter beschikking had. Night of the Living Dead laat zien dat je geen 50 miljoen dollar nodig hebt om een spannende, gruwelijke en soms ook grappige horrorfilm te maken. Natuurlijk ziet het er soms amateuristisch uit, maar dat draagt alleen maar bij aan de charme van de film. Net zoals de zwart-wit beelden, de praktische effecten en de setting. Een landhuis, een stel personages, aardig wat gore, humor, en een donker en naargeestig einde. Soms heb je niet meer nodig voor een geslaagde horrorfilm.

Goeie film waarin een aantal mensen hun toevlucht vinden in een verlaten huis. Een iconische zombiefilm die ook een blauwdruk vormt voor de modernere variant. De onderlinge verhoudingen binnen de groep zorgt voor evenveel spanning vergeleken met de dreiging van de zombies. De duistere sfeer blijft ruim 50 jaar na dato nog redelijk overeind, maar op andere gebieden is de film toch wel verouderd.

Mwe.

Dat zo'n oudere film niet echt eng meer is had ik wel verwacht, maar dat hij ook zo saai zou zijn... Zo'n 80% van de film bestaat uit interieurscènes van mensen die bekvechten en plannetjes maken, en journaaluitzendingen (hoewel ik die persoonlijk dan nog wel leuk vond om te zien om hun realisme).

De zombies zelf zijn nauwelijks eng te noemen en ook de suspense werkt eigenlijk niet echt. Blijft er eigenlijk niet meer over dan af en toe een enigszins sfeervol shot of creepy situatie (toen de zombies bijvoorbeeld de ingewanden gingen eten).

Verder maar een taaie zit.

2*

Ok.

Ik wist al dat dit nergens heel eng meer zou zien, nu is het eigenlijk vooral een klassieker geworden die inderdaad wel "de" zombiefilm van allemaal is. Hier zie je inderdaad een hoop wat ze tegenwoordig nog steeds in zombiefilms gebruiken.

Begon redelijk, viel me gelijk op dat O'Dea totaal niet kan acteren en zich al vanaf het begin als een rare vogel gedraagt. Daarbij vallen haar gezichtsuitdrukkingen echt volledig door de mand. Het zijn dan toch echt Jones en Hardman waar alle acteerkracht uit komt.

Nergens heel spannend en zeker in het begin met te weinig tempo gebracht waardoor het regelmatig saai wordt. Sowieso is het allemaal heel klunzig, het vechten met de zombies en rare dialogen zijn hier een voorbeeld van. Maar dat zal waarschijnlijk aan het budget liggen.

Het is pas wanneer de andere mensen buiten Jones en O'Dea hun entree maken dat de film wat leuker wordt om te volgen. Vooral richting het einde neemt het tempo flink toe waardoor het allemaal nog een stukje leuker is. Een stukje intenser ook, al zal ik het nog niet "spannend" willen noemen.

Door de tweede helft was de film beter voor mij uit te kijken, anders was dit waarschijnlijk nog een onvoldoende geweest. Had de film wel nodig, en dat heeft het ook nog een voordeel dat ik het concept "groepsoverleving in een huis" erg leuk vind om te kijken.

Uiteindelijk wel prima, maar ook weer geen hoogvlieger.

“They're coming to get you, Barbara, there's one of them now!”

De ‘godfather’ van de zombie films, zo heb ik deze film wel eens omschreven op het web zien staan maar zelf heb ik hem nog nooit gezien. En nu was ik er wel een beetje klaar mee en ik wou eens de zombie klassiekers van George allemaal gezien hebben. Ik heb alleen ‘Dawn of the Dead’ nog gezien omdat de re-make één van mijn favoriet is. Het begin van een tijdperk waar de zombie (hier soms nog aangeduid als ‘Ghoul’) een start maakt in mijn ogen van populariteit, het is bij mij ooit begonnen bij ‘George A. Romero’ en het is bijna schandalig dat ik ze nog niet allemaal heb gezien van hem.

De film kent een prima sfeer die je eigenlijk best makkelijk meepakt in de film maar, spannend ging het helaas nergens worden. Ik kan best begrijpen dat dit voor destijds doodeng was maar nu kan ik de spanning niet vinden. De film kan hierdoor best traag over komen zeker als we een constante lijn in het huis zelf krijgen met weinig actie, natuurlijk het draaide om overleven maar het is telkens net iets te slap.

De film begon vrij leuk op een kerkhof waar broer en zus een beetje zaten te discussiëren en zelfs eventjes een onderlinge ruzie kregen. Toen er opeens een zombie op het veld liep die de broer vermoorde en de zus genaamd Barbra. Barbra komt uit bij een huis waar ze zich schuil houdt als Ben ook aankomt. Hij besluit haar te beschermen en het huis af te sluiten voor de buiten wereld. Daarna komen ze nog wat mensen tegen die zich schuil hielden in de kelder en samen moeten ze er voor zorgen dat ze kunnen overleven maar dat loopt niet helemaal volgens plan. De aantal zombies neemt toe en ze kunnen zich langer niet meer verweren. Het verhaal was dus wel geinig maar ook niet heel bijzonder, en het was allemaal iets te lang in het huis waardoor het best saai werd om naar te kijken.

De cast was wel leuk. De stijl van horror uit de oudere jaren komt snel terug, die mooie ingezoomde shots op de angstige gezichten van de acteurs. Het verhaal viel wat tegen maar, je komt hier wel uit op de opkomst van de zombiefilms zoals we ze kennen, hier waren ze nog niet zo heftig als nu, rustiger en een heel ander perspectief achter het wezen. Ook deze kan ik waarderen. Erg leuke zit en zeker een mooie start om de zombie films nu eens goed na elkaar te gaan kijken.

3.5*

Ook eens opnieuw bekeken en ik moet zeggen het heeft wel iets zo'n ouder horrorfilm, ook al is hij dan meer dan 50 jaar oud ondertussen.

Heb er deze keer meer van genoten dan toen ik hem voor het eerst zag

Na de versie van Tom Savini nu de '68 versie aan de buurt en hoewel in grote lijnen qua opzet het zelfde, toch de nodige subtiele en minder subtiele verschillen.

Zo heeft '68 iets langer nodig op gang te komen, en waar de dames, of dame, in de jaren '90 versie van zich af gaat bijten lijken de dames hier een redelijk emancipatieloze en afhankelijke houding te handhaven. Verder een aantal kleine en grote details die nog al anders zijn, vooral het einde zijn de afwijkingen groot, toch hebben beide hun charme in een totaal verschillend tijdsbeeld en sfeerschets.

'68 is zonder meer een kwalitatief sterke film in zijn zwart witte stijl, prima acteerprestaties en waarschijnlijk vernieuwend voor die tijd en moet het bovenal van zijn sfeer hebben. '90 is zo nu en dan behoorlijk over de top, moet niet te serieus genomen worden en ademt daarnaast ook een luchtige licht komische sfeer uit. Iets dat overigens prima werkt. Beide zijn daarom dan ook prettig eens te doen. Toch vind ik van het Romero repertoire tot nu te Dawn of the Dead het beste.

Een klassieker die eindelijk eens een beoordeling krijgt.

Vroeger eens opgezet, maar niet verder gekomen dan ergens in de helft. Nu dan toch helemaal, maar moet bekennen dat er weer een breekmoment ergens in de helft was waarbij mijn aandacht toch wat verslapte.

De opening is goed en eenmaal in het huis is het best wel degelijk van opzet. Het moment dat ook de andere mensen uit de kelder naar boven kwamen, begon de film wat eentonig te worden doordat de aandacht vooral ging naar de relaties onderling dan naar de zombies. Eenmaal de focus terug op de zombies, wordt het verhaal weer interessanter. Een paar onverwachte gebeurtenissen volgen waardoor het gelukkig allemaal niet zo voorspelbaar wordt. Ook de slotscène kan ik waarderen. Night of the Living Dead (1968 ) is het begin van een trilogie geregisseerd door George A. Romero. Later volgt Dawn of the Dead ( 1978 ) en Day of the Dead ( 1985 ). De cast maakt niet veel indruk, vooral de dames blijven wat op de achtergrond. Deze film krijgt een 6,5/10

Zowat de referentie van alles wat nadien nog kwam voor zombiefilms. Uiteraard norm gedateerd, maar deze versie van 1968 bevat vele elementen die we vandaag ook nog zien. Eng zien de zombies er niet uit, eerder loom en nogal traag van aard. Hoewel die in de openingsscène wel een stukje kon rennen zo blijkt.

Sowieso een sterke openingsscène en die werd deels doorgetrokken in het huis. Vanaf het moment dat er nog andere bewoners in het spel kwamen, zakte het wat in en lag de focus op het gebekvecht. Gelukkig kwam er vanaf de uitbraak terug wat schwung in het verhaal en was het einde vlot. Interessant was ook de niet blinde "volg me politiek", maar de discussie welke locatie nu het best was om zich te verschansen/te verdedigen.

Ook bevredigend was het feit dat die ene vrouw toch echt getraumatiseerd was, wat in principe niet abnormaal te noemen is onder deze omstandigheden. Geen topper, wel een klassieker en de ideale opstap naar de sequel.

Op zich nog best vermakelijk. Spectaculair is het allemaal niet maar de discussies over en weer zijn goed. Er wordt niet al te dom gedaan door de personages. Het loopt een beetje ongelukkig af eigenlijk voor iedereen. Het valt ook op dat het hoofdpersonage een zwarte man is. Dat moet voor die tijd toch wel speciaal zijn geweest. Misschien een soort statement. Hoe dan ook, hij deed dat goed. Ondanks dat de film grotendeels single location is, valt dat behoorlijk mee. Sfeer zit goed, beetje spanning, goede soundtrack. Het heeft hier en daar wat Hitchcock trekjes. Nooit echt expliciet gefilmd, dat doet me vooral denken aan Psycho en de wereldberoemde douchescène. Ja best leuk en benieuwd naar andere films van Romero, waar ik na al de films die ik zag nu pas nr 1 van zag.

Net als de originele Texas chainsaw massacre profiteert deze film van de rauwe beeldkwaliteit die het geheel een documentaire-achtige onsentimentaliteit meegeeft. Eigenlijk doet de film heel veel goed: de dialogen vloeien logisch uit de situatie voort met ter zake doende redeneringen die ergens op slaan, de muziek is effectief (ook al is hij dan public-domain en niet speciaal voor deze film geschreven), het sound-design is effectief, de interviews met wandelende experts en militairen ogen realistisch, er is geen humor of satire om de film een komische ondertoon mee te geven en zo de kijker wat op z'n gemak te stellen, en het zwartgallige sfeertje blijft tot en met het laatste shot onontkoombaar. Last but not least spelen de acteurs sterk, vooral Duane Jones als de welbespraakte (en knap ogende) Ben, Judith O'Dea als Barbra (realistisch in shock) en Karl Hardman als de heetgebakerde Harry Cooper die niet altijd de juiste keuzes maakt (wat zou hij met zijn plas doen daar in de kelder?). Maar ja, uiteindelijk blijft het toch een zombiefilm (en zelfs eentje die direct of indirect verantwoordelijk voor de hausse aan wandelende lijken met minimale motivatie die sindsdien de horrorcinema overspoeld hebben), en dat maakt deze film voor mij toch uiteindelijk eerder belangwekkend uit historisch oogpunt dan meeslepend qua entertainment value.

Dit is op veel fronten een irritante film. Mannen die zich uitsloven om hun mannelijkheid te tonen en de vrouwen die worden neergezet als weerloze wezens die alleen maar hysterisch kunnen gillen. Daarnaast wordt er ook slecht geacteerd. Het mag dan een klassieker zijn en een mijlpaal in dit genre, ik vind er nog steeds niks aan.