The Brood (1979)

Na al die jaren herzien en wat is die Cronenberg toch een fascinered filmmaker.

Wat ik vooral zo waardeer aan Cronenberg is dat hij niet alleen uitblinkt als regisseur, maar dat hij ook bewijst een fantastisch schrijver te zijn. Zijn scenario's lopen over van de vindingrijke ideeën en kritische kanttekeningen (zowel wat betreft de maatschappij als de wetenschap, een veel voorkomende thematiek in zijn werken). The Brood bundelt beide aspecten tot een vreemde, maar ijzersterke film. In dit naageestig werkje daagt Cronenberg de psychologie uit met een sterke sneer naar de helende werking van therapie. Met de pscyhoplasma-theorie wordt een futuristisch omhulsel gecreëerd als katalysator voor een griezelig verhaal dat de menselijke psyche aan de waarneembare realiteit koppelt. Agressieve dwergjes - "het broedsel" - blijken een lichamelijke extentie van Nola's geestelijke kwelling. Het idee dat beide (afzonderlijke) werelden tot één geheel versmelten is misschien niet nieuw, maar Cronenberg weet dankzij intelligente en choquerende impulsen The Brood ver boven de doorsnee psychologische thriller uit te tillen.

Met Shivers en Rabid legde Cronenberg destijds de basis voor de hem kenmerkende bodyhorror. Ook The Brood blijft niet gespeend van grafische shots die getuigen van lichamelijk verval. Een naakt lichaam bezaaid met etterende pokken, een kerel met een zichtbare tumor en de finale waarin Nola over een uitwendige baarmoeder blijkt te beschikken waarin ze "het broedsel" te wereld brengt, fungeren als loeiharde intermezzo's die de psychologische motieven van een luguber kantje voorzien. Een volledig in violet licht opgenomen scène waarin Frank en een patholoog ontdekken dat "het broedsel" geen navel heeft, is dan weer zo'n typisch voorbeeld waarbij Cronenberg bodyhorror subtiel verweeft met symboliek en psychische terreur.

Conclusie: sterk ondergewaardeerd hier!

Zeker niet ondergewaardeerd.

Ik kan Cronenberg's kritische kanttekeningen rond maatschappij en wetenschap eigenlijk missen als de pest. De mens herhaalt zich alleen maar en is alles behalve subtiel. Eigenlijk is het gewoon een zeur.

Verder vond ik het idee wel leuk. Er zijn kindjes geboren uit liefde en kindjes geboren uit haat. En wel heel letterlijk in deze film. De "dwergjes" zijn eigenlijk het hoogtepunt maar komen opvallend weinig voor in de film. Verder worden er een paar creepy personages neergezet maar steekt dit zo erg af tegen het all-round slecht acteerwerk dat het niet veel baat.

En verder is dit, zoals veel oude Cronenbergs, weer een foei foei lelijk wangedrocht. De man kan echt gewoon geen plaatje schieten.

Zoals vaak wel een interessant uitgangspunt, maar het gebrek aan degelijk cinematograaf, goeie acteurs en iemand die wat van soundtracks afweet speelt Cronenberg zoals steeds parten.

1.5*

En niemand die hier aan Aphex Twin - Come To Daddy moest denken ? Lijkt me dat Cunningham deze film toch zeker een keer gezien moet hebben.

Cronenberg doet een beetje denken aan Romero of andersom.

Viel me wel op, laatst The Dark Half en Monkey Shines gezien. En die doen me wel denken aan het eind jaren 70tig en jaren 80tig werk van Cronenberg. Vrij leuke basis ideeën die werkelijk tenenkrommend zijn uitgewerkt. Aan de ene kant snap ik wel een beetje dat dit soort films een grote schare fans hebben. Ook al heeft het die jaren 70tig 80tig sfeerloos belichte sfeer, de verhaaltjes zijn altijd wel geestig.

Vandaar dat ik het ook wel graag opzet. Alleen toch bekruipt me het gevoel dat het allemaal veel beter kan. Een shot van een auto die een weg afrijd, weer terug rijd en dan toch een andere weg inslaat. Je kan dat ook sneller monteren dacht ik zo. Of die acteur die de psycholoog speelde, wat een figuur. De muziek is ook weer eens overal aanwezig. Geestig figuur vast die Howard Shore. Het is dat ze dit niet hebben gemonteerd op een computer, maar anders zou die vast op de tijdlijn hebben bekeken, en waar dan geen muziek stond had die het er met de copy paste knoppen er nog even onder gedaan.

Nou ja het moge duidelijk zijn, vrij brak allemaal. Maar net als Seagal films, of hele foute jaren 50tig sf ben ik er wel gevoelig voor, en kan ik het ook zeker wel waarderen.

Nipte 2.5 sterren. Itt Romero vind ik wel dat Cronenberg er op vooruit is gegaan overigens. Wat meer vroeg werk van Cronenberg staat op het program.

David Cronenberg staat gekend als een specialist van de psychologische horrorfilm. The Brood brengt één van zijn favoriete thema's tot leven : de fysieke uitingen van psychologisch leed.

Nola is de gestoorde vrouw van Frank, en volgt een therapie bij Dr. Hal Raglan, een psycholoog die haar helpt via de 'psychoplasmics' praktijk, waarbij de patiënten hun trauma's op een fysieke manier verwerpen onder de vorm van tumoren . Frank zorgt intussen verder voor hun dochter, Candice. Raglan brengt het getormenteerde verleden van Nola naar boven. De mishandelingen door haar moeder en de vader die haar nooit verdedigde. Kort daarop worden Nola's ouders gedood door een dwergachtig wezentje. Frank, die geen toegang heeft tot zijn vrouw gedurende de therapie, probeert te achterhalen wat er allemaal gebeurt.

Cronenberg regisseerde een donkere en bizarre horrorfilm met enkele ongemakkelijke momenten. Vooral de scène waarin de kinderjuf vermoord wordt in het bijzijn van alle klasgenootjes, was schokkend genoeg om voor de schaar van de censuur te gaan. The Brood kan gerekend worden tot Cronenbergs psychologisch meest intense werken. Enkel het erg trage ritme van de film is een minpunt dat de score stevig naar onderen duwt.

Die Cronenberg. Ik heb nog maar weinig van de man gezien, maar daar gaat zeker verandering in komen, want ik vond dit een erg fijne film. Bizar, je weet dat het niet kan, maar toch liep ik me steeds af te vragen hoever echte psychiaters met hun patienten zouden kunnen gaan. Ik vond het wel fijn dat de broedsels niet zoveel te zien waren in de film want daardoor werd ie nog veel spannender. Die monstertjes zagen er namelijk niet echt mooi uit. Spannend was de film zeker en ook een behoorlijk ranzige scene waarbij Nola haar uitwendige baarmoeder laat zien, hem kapot bijt en dan het broedsel wat eruitkomt helemaal schoon begint te likken. Brrr.. De soundtrack vond ik niet slecht maar ook niet echt goed. Het acteerwerk en het scenaria daarentegen vond ik super. Mooi einde van de film ook.
Snel maar eens wat meer gaan bekijken van Cronenberg.

3e Cronenberg..

..en hij blijft de positieve lijn doorzetten! The Brood kent een sterk psychologisch karakter, iets wat ik graag zie, niet alleen expliciet in daden maar ook onderhuids werken met interessante thema's. Verpakt in een heerlijke sfeer, sterke soundtrack en een briljante ontknoping maken dit tot een aangename verassing.

Af en toe wat traag, duurde lang voordat ik er echt in zat, toen dat eenmaal het geval was, was het alweer bijna voorbij. Strak acteerwerk ook, tilt alles nét dat beetje hoger om de wellicht wat minder interessante stukjes toch hoog te houden.

Ik ga snel meer kijken van Cronenberg!

Sporadisch schrikken.

Sfeervolle en bijzondere horrorfilm van Cronenberg. Heel spannend wordt het helaas bijna nergens, maar een sporadisch schrikmomentje zo hier en daar zit er wel in. Vooral tijdens het einde, waarbij de bron van het broedsel wordt prijsgegeven, gaan de haartjes op de arm eventjes omhoog.

Goed.

Kramer vs Kramer for the Grindhouse Crowd!

Na Shivers en Rabid is dit alweer zo'n donker, broedend, in de krochten van het onderbewuste kronkelend werkje van de Canadese Meester van de Biomechanische Horror. Dit kan zomaar David Cronenbergs naarste, meest villijne, meest persoonlijke hersenkronkel zijn!

Grimmige ingehouden woede voortgebracht door een bittere scheiding en de daaropvolgende kneiterharde voogdijzaak is gegoten in deze fijne film.

Als Frank Carveth zijn dochtertje meeneemt van zijn ex-vrouw Nola ontdekt hij blauwe plekken op het lijfje van het meisje. Hij vermoedt kindermishandeling. Zijn onderzoek leidt hem naar de kliniek van Dr. Raglan, waar Nola behandeld wordt voor psychotische aanvallen.

Ondertussen vinden er rare ongelukken plaats met Frank's intimi! Er zijn in fleurig rode regenjasjes geklede dwergjes gesignaleerd!

Wederom is de Canadese Grootmeester geïnteresseerd in de moderne -psychologische- wetenschap. Ook velt hij zijn oordeel over de psychologische werking van sekten en hun leiders op de leden daarvan. Dr. Raglan is een controversiële psychiater en bedenker van Psychoplasmics, een therapie die de patiënten leert hun onderdrukte emotionele pijn te manifesteren in fysieke vormen - zweren, gezwellen, en extremere mutaties!

Als de goede dokter zijn therapie loslaat op de getraumatiseerde Nola, zijn de rapen binnen no time gaar, verpieterd én ontploft!

Art Hindle zet een geloofwaardige cynische bezorgde ouder neer. Samantha Eggar gooit al haar emoties in de strijd om de engste psycho-mom from Hell te worden. Oliver Reed schmiert er lustig op los als gewetensvolle edoch misleide psychiater.

Het geweld komt hard aan omdat het door kinderen -of Munchkins!- gepleegd wordt! Een oma die met een vleeshamer wordt bewerkt. Een kinderjuf die ten overstaan van haar kinders met hamertjes-tik wordt doodgetikt. Een dokter die wordt besprongen door een roedel roodbejackte kabouters

Juist door de leegzuigende slepende voogdijzaak waarin Cronenberg verzand was, is The Brood een van de meest urgente bijtende genrefilms van de jaren '70 geworden. Een goedkope, verontrustende, uitmuntende prestatie. Het is een Dali- en Giger-esque schilderij met koude spaarzame achtergronden, personages met diepere gelagingen dan op het eerste gezicht gedacht, en een 80%-proof Cronenberg eindspel!

Voor Oliver 'The Liver of Death' Reed vs The Red Munchkin Army, 4,5 gemeen bijtende sterretjes!

In de herziening!
Eén van de allerbeste films van Cronenberg.
Psychoplasma-therapie!!!
Cronenberg houdt het in het begin allemaal redelijk binnen de perken...een mindere horror-regisseur had het broedsel meteen volop ingezet, maar hier bouwen we rustig op.
Eerste uitermate schokkende scene is als de kleuterjuf tussen de kleuters even doodgeslagen wordt met Hamertje Tik en het laatste kwartier mag ook bij de gruwelijke finales.
Wijkt prettig intelligent af van het gewone horror-beukwerk en verdiende ereplek tussen die andere klassiekers als Shivers, Scanners, Videodrome en The Fly.

Aardige film van Cronenberg.

Bevat een paar lugubere scènes met kinderen in de hoofdrol, wat alles net een tikkeltje luguberder maakt. Zoals vaak laat Cronenberg niets aan de fantasie over en wordt alles pontificaal in beeld gebracht, zoals de bij mij nu al fameuze foetus-lik scène, het zieke 'hoogtepunt' van de film. Het duurt allemaal wel even om echt op gang te komen, maar het resultaat is er uiteindelijk wel naar dat je met een ietwat naar gevoel blijft zitten.

Wat ik ook aardig vond aan het verhaal is dat Frank vrijwel vanaf het begin geloofd wordt en het bestaan van de demonische 'kinderen' een vaststaand feit is; niet per sé wat ze zijn, maar dat ze er zijn. Zo slaan we het hele 'man wordt niet geloofd'-stuk overgeslagen, wat wel een verademing was.

Visueel is de film wel een beetje saai, maar het besneeuwde landschap is wel mooi. De muziek was een beetje te luid zo af en toe, maar verder was het een goede kijkervaring. Niet Cronenberg's beste, maar zeer sterk.

Zieke ideetjes. Je kan ze ook creatief noemen. Hoe ze worden uitgespeeld, houdt de film in ieder geval aan de praat. Je zit je hoe dan ook af te vragen hoe het zit met de titel en het hummeltje. Horror met kleintjes heeft al gauw iets akeligs en Cronenberg heeft ook een weerzinwekkende onthulling in petto.

Jammer dat hij buiten z'n fysieke ranzigheid en lompe moorden een vrij droge film aflevert. Het heeft nog best een omvangrijk plot voor krap anderhalf uur dat daarbij vrij onbehouwen schakelt naar z'n bloederige segmenten. Recht voor de raap, dat wel, maar het blijft toch een wat sfeerloos gebeuren.

Cronenberg's horrorfilms blijken ook na het zien van The Brood nog steeds niet helemaal mijn ding te zijn. De bodyhorror effecten zijn weergaloos zoals gewoonlijk, maar het geheel erom heen is vaak langzaam en sfeerloos.

Door de langzame opbouw over een gezinnetje in verval maakte mijn hart een klein sprongetje toen de dwerg voor het eerst in beeld kwam. Er was nog hoop. Helaas zat er daarna weer een enorm gat tussen gezinsdrama en echte horror. Gelukkig weet Cronenberg erg sterk af te sluiten waardoor de film toch nog naar een voldoende wordt getild. Het is niet zo dat ik niet van verhalende horrors houd, maar Hindle is zo charismaloos als de pest. Alleen Eggar vond ik best goed acteren als psychisch gestoorde moeder.

Fijn dat er toch nog met een paar pluspunten wordt gestrooid zoals de gestoorde bodyhorror make-up. Tumors, etterende wonden en zelfs een uitwendige baarmoeder sieren het scherm. Heel cool. Conclusie dat de misvormde kinderen een kwaad verlengsel zijn van de woede van Nola is ook goed gevonden. Alleen jammer dat er net zoveel saaie, als boeiende scenes in de film zitten.

"Thirty seconds after you're born you have a past and sixty seconds after that you begin to lie to yourself about it."

Weer een goede van David Cronenberg. Aanzienlijk beter geschreven en geacteerd dan Scanners maar met een minder concept.

Oliver Reed doet het hier goed als de mysterieuze psycholoog. Art Hindle was wel een redelijke hoofdpersoon. Acteerwerk was wel in orde hier.

Het verhaal van The Brood schreef Cronenberg vlak na zijn echtscheiding, hij moet wel een heel vervelende vrouw hebben gehad... The Brood vertelt het verhaal van Frank Carveth. Zijn vrouw zit in een mysterieuze inrichting voor psychische problemen en als zijn dochter op een dag terug komt van een bezoek zit ze onder de blauwe plekken en sneeën. Frank verdenk zijn vrouw en wil zijn dochter thuis houden. Dokter Raglan waarschuwt hem dat hij dat beter niet kan doen maar hij doet het toch. Dan word zijn schoonmoeder op mysterieuze wijze vermoord en Frank vermoed dat het iets met de inrichting te maken heeft.

Aardig verhaal. Vooral dat de woede van een vrouw akelige kinderen baard (letterlijk) die mensen vermoorden waar ze boos op is, doet me erg denken aan jaren '50/'60 horrorfilms. Cult ten top. Die naam ook Het Broedsel, geniaal.

Howard Shore maakt hier weer een erg sfeervolle soundtrack. Echt klassieke horror muziek.

De effecten zijn over het algemeen goed gelukt. De "Broedsels" zien er redelijk uit maar zijn het toch net niet helemaal. Als we een broedsel "geboren" zien worden vind ik de effecten wel zeer geslaagd. Waar Stanley Kubrick tijdens de productie van The Shining erg bezorgt was om de jonge acteur lijkt Cronenberg dat totaal niet, hij laat de koters vrolijk met bebloede messen rond lopen en het leven uit mensen slaan. Hij doet het op zich redelijk met de kinderen, zo tenenkrommend slecht zijn ze niet, maar ik heb ook beter gezien.

De film is mooi opgenomen. Aparte opname locatie ook, vind dat Canada van de jaren '80 wel wat hebben.

Al met al een goede horrorfilm die best spannend is. Zitten een aantal goede schrik-momenten in en heeft een goed sfeertje. De film heeft zelfs een aardig drama-gehalte.

Goeie film waarin een moeder met psychische problemen een controversiële therapie ondergaat. Een verhaal dat naar het einde toe eigenlijk steeds beter wordt en een boeien gegeven vormt. Het begin is daardoor soms wat langdradig. De vergroeiingen aan het lichaam zijn typisch Cronenberg en zorgen voor een paar creepy momenten.

Mijn elfde Cronenberg, inclusief de korte film The Nest. Van de tien speelfilms hebben er zes een 3,5* en vier stuks 4*. The Brood hoort bij de eerste categorie, maar dan nog is het een prestatie op zich dat Cronenberg nog nooit onder de 7/10 is gekropen… The Brood heeft een fijne sfeer en het is goed Oliver Reed weer eens te zien, aangezien ik naast zijn ‘Shaaadooows and dust, Maximus’ optreden alleen The Devils (1971) en The Two Faces of Dr. Jekyll (1960) van hem zag. Eigenlijk hoog tijd dat ik ook Reeds werk wat verder verken.

Echt eng werd het niet, en ik kon nooit aan het idee ontkomen dat het geweld van de duivelse kindjes fysiek niet erg geloofwaardig leek; en dat ik ze zelf zonder problemen tegen een muur had kunnen gooien of op andere creatieve wijze uit had kunnen schakelen. Maar dat is Cronenberg vergeven, er viel voor mij genoeg te halen en ik was alsnog disturbed toen de body horror om de hoek kwam kijken aan het eind van de film.

3,5*

David Cronenbergs eerste echt professioneel ogende film, en doordat ik geen moeite meer hoef te doen om aan de goedkope lokaties en de matige vertolkingen van Shivers of Rabid voorbij te zien kan ik me nu helemaal richten op het verhaal en de thematiek. Het gegeven van de "Psycho-Plasmics" enerzijds, de soms lekker onsmakelijke "body horror" anderzijds, de intelligente uitwerking van beide motieven en het uitstekende en verrassend onderkoelde spel van Oliver Reed leveren tezamen dan ook een uitstekende film op. De minpunten mogen echter niet ongenoemd blijven: de overige acteurs doen het meestal wel goed maar zijn helaas niet erg aansprekend, sommige plotlijntjes komen gevaarlijk dicht in de buurt van melodrama (het gescheiden echtpaar, de gescheiden grootouders, de vader die het met de schooljuf zou kunnen gaan aanleggen), en een paar elementen doen teveel aan eerdere beroemde films denken (de priemende vioolkrassen uit Psycho, het enge wezentje in rode jas uit Don't look now). Hoewel ik The brood daardoor net geen meesterwerk vind maakte de film wel duidelijk dat ik het goed had gezien toen ik hem indertijd uit de videotheek leende omdat ik na The fly meteen al wist dat ik alles van Cronenberg wilde zien (hetgeen ik tot op de dag van vandaag ook nog steeds heb gedaan, nooit spijt van gehad).

Gene vette, povere "horror". Was ook enorm traag en pover acteerwerk.

Deze vroege film van horrorregisseur David Cronenberg is ondertussen meer dan bekend geraakt onder de liefhebbers. Volgens enkele triviaverhalen was dit de eerste "relevante" film van zijn hand die familieproblemen binnen de diepere laag includeerde en werd bovendien door Cronenberg geschreven toen hij door een heftige scheiding heenging. Achtergrond die bij elkaar een sterke film beloven, maar niets is minder waar. Met name de meer psychologische aspecten van The Brood zijn oersaai, maar ook middelmatig qua toonzetting. Zo opent de film met een psychotherapiescene, maar dacht ik persoonlijk dat het een soort toneelstuk moest voorstellen. Het compleet belachelijke acteerwerk zorgt ervoor dat je geen enkel serieus moment van de film ook daadwerkelijk serieus kan nemen. De personages zijn amper interessant, maar leuteren desondanks door en door zonder dat Cronenberg die minuten ook daadwerkelijk rechtvaardigt. De plaatjes op de achtergrond zijn strak geschoten, maar weten de inhoud niet op het vlak van interesse te ondersteunen. Het gaat pas echt de goede kant op wanneer er wordt uitgepakt met een aantal opvallend gemene moorden die zeker voor de 1970s erg meedogenloos worden geregisseerd. De finale kent ook de befaamde Cronenberg-bodyhorror en vormt daarmee een klein hoogtepunt. Jammer genoeg is alles wat om de horror zelf heen wordt gewikkeld totaal niet boeiend en is de acteerprestatie van met name Samantha Eggar te verschrikkelijk om goed in woorden uit te drukken.

"The thing has no bellybutton. And that means this creature has never really been born. At least, not the way human beings are born"

Na afgelopen week de vermakelijke horrorfilms "Rabid (1977)" en "Shivers (1975)" van de bekende horrorregisseur David Cronenberg te hebben gezien, wilde ik nog een jaren 70 horrorfilm van hem zien en toen kwam ik uit op deze Horror / Sciencefiction film. Persoonlijk vind ik "The Brood" geen horrorfilm, maar meer een thrillerfilm. In de andere twee films van David Cronenberg die ik afgelopen week gezien had viel er veel horror en naaktheid te zien, maar "The Brood" is in het algemeen vrij saai (er wordt heel veel gepraat) en gebeurt er niet veel en is er nul komma nul naaktheid in te zien

In Cronenbergs "The Brood" is dokter Hal Raglan (Oliver Reed) een psychiater die met onorthodoxe methoden werkt in zijn kliniek "Somafree". Zijn experimentele regressietherapie creëert bij patiënte Nola Carveth (Samantha Eggar), die de ex-vrouw is van Frank Carveth (Art Hindle), een uitwendige baarmoeder waaruit een heel leger monsterlijke dwerg klonen van haar dochtertje Candice Carveth (Cindy Hinds) voortspruit. Terwijl de dwerg klonen de grootouders van Nola en de schooljuf van dochtertje Candice doodslaan met vlees / houten hamers, begint alleenstaande vader Frank dokter Raglan te verdenken en probeert hij zijn dochtertje te redden als zij op school ontvoerd wordt door de dwerg klonen.

Aan de basis van "The Brood" ligt een gezinsdrama, waarin een alleenstaande vader zijn ex-vrouw onder de invloed ziet komen van een controversiële psychiater, wiens therapeutische methode eruit bestaat dat zijn patiënten hun trauma’s lichamelijk uiten (dat krijg je gelijk te zien tijdens de opening als dokter Raglan praat met patiënt Mike Trellan). En ook deze film van David Cronenberg heeft een verontrustende sfeer en is in de eerste circa 50 minuten mysterieus en heb je zoiets van "Wie zijn die dwergen...?"

Maar helaas kon de film me vanwege de weinige actie en het vele praten nauwelijks boeien en vermaken en spannend vond ik het ook niet. Ook de idiote finale waarbij Frank en dokter Raglan Candice proberen te redden bij de dwerg klonen en Nola vond ik tegenvallen en hetzelfde geldt voor het ontbreken van naaktheid (het is nota bene een film uit de jaren 70). Op het einde laat Nola weliswaar haar misvormde naakte lichaam zien aan Frank, die er van schrikt / walgt, maar zelfs dan valt er geen naaktheid (borsten) te zien of iemand moet al een fetisj hebben voor vrouwen met een een uitwendige baarmoeder

De sporadische actie (in een viertal scènes) die te zien valt, was opzicht wel aardig en ook vrij grof en zeker de moorden op grootmoeder Juliana Kelly (Nuala Fitzgerald), de eerste moord, en schooljuf Ruth Mayer (Susan Hogan), de derde moord, mochten er wezen. Zo breekt namelijk een dwergkloon in in de woning van grootmoeder Juliana via de keuken en als zij dan in de keuken polshoogte gaat nemen vanwege de geluiden, wordt ze door de dwergkloon doodgeslagen met een vleeshamer. En bij de moord op schooljuf Ruth gaan gewoon twee dwerg klonen de klas in waarin ze bezig is met de kinderen, waaronder Candice, en wordt ze ook doodgeslagen met hamers (dit keer zijn het houten hamers) en kijken de kinderen angstig toe en gaat één van de kinderen hulp halen, dan stuit het kind op Frank, en wordt er gezegd.

"They're hurting Ms. Mayer. The bad kids are hurting Ms. Mayer. They knocked her to the floor
and they're hitting her. They're hitting Ms. Mayer. They made her fall down!"

Frank komt echter te laat en ook blijkt dan dat Candice is meegenomen door de twee dwerg klonen.

Verder wordt ook grootvader Barton Kelly (Henry Beckman) vermoord in de woning van zijn overleden vrouw Juliana als hij in dronken toestand huilend op haar bed gaat liggen. Als dan een dwergkloon onder het bed tevoorschijn komt, slaat hij de grootvader doodt met twee glazen schuddebollen (waarin sneeuw zit). Als Frank dan naar het huis komt (Barton had hem namelijk gebeld om naar het huis te komen), wordt hij aangevallen door de dwergkloon aangevallen die een schuddebol naar hem gooit, waarna de dwergkloon opeens dood is?

Als de dwergkloon dan na circa 50 minuten onderzocht wordt door een medisch specialist, komen we te weten dat hij vreemde ogen heeft (wel een iris maar geen netvlies) en dat hij geen kleur kan zien, dat hij een hazenlip heeft, dat een een dikke niet flexibele tong heeft waardoor hij niet kan praten, dat hij geen tanden heeft en dat hij geen navel heeft. Dat laatste is een belangrijke ontknoping en tevens de relatie met Nola. Want het zijn namelijk haar kinderen die ontstaan uit haar lichaam als ze woede uitbarstingen heeft.

Het slaat natuurlijk nergens op, maar draait het wel om in deze film, waarna we belanden in de idiote ontknoping, waarin dokter Raglan het laatste dodelijke slachtoffer van de kinderen wordt (hij schiet er wel een paar dood) en waarna de kinderen het dan voorzien hebben op Candice die zich verschanst achter een deur. Als Noa dan na circa 80 minuten haar misvormde lichaam laat zien aan Frank, waaruit ook nog een kloon komt (die ook wat schoongelikt wordt door Noa), wurgt hij haar dood en zijn de andere dwerg kinderen ook dood. Frank vertrekt dan samen met Candice in de auto en dan zien we op de arm van Candice opeens twee kleine verminkingen en is er dus ook iets mis met haar?

Wat er met haar mis is, is me niet duidelijk (wordt ze net zoals haar moeder?). Maar ik was in ieder geval blij dat de film na circa 87 minuten was afgelopen, want ik vond het allemaal maar belachelijk en zeker het einde. Ik snap eigenlijk ook niet waarom sommigen deze film een ruime voldoende gegeven en dat deze film een voldoende heeft als gemiddelde, want dit is toch zeker één van de mindere films van David Cronenberg.

Net zoals de film matig is, geldt dit ook voor de cast die nergens weet te overtuigen. Samantha Eggar als Nola Carveth vond ik vooral irritant en dat geldt ook voor Gary McKeehan als patiënt Mike Trellan, die Nola de "bijenkoningin" noemt en die zegt dat ze de leiding heeft over enkele "gestoorde kinderen" op een zolder. En hoofdrolspeler Art Hindle als Frank Carveth maakt totaal geen indruk en hetzelfde geldt voor het jonge meisje Cindy Hinds als Candice Carveth, die regelmatig rondloopt in een rood skipak. Qua uiterlijk deed ze me wel wat denken aan Heather O'Rourke uit de Horror / Thriller film "Poltergeist (1982)". De enige die nog een heel klein beetje indruk maakt, is Oliver Reed als Dr. Hal Raglan.

Nee dit was gewoon een matige Horror / Sciencefiction film van David Cronenberg waar ik me nauwelijks mee vermaakt heb en die ik vooral saai vond.

Het concept van The Brood lijkt aanvankelijk net dat tikkeltje te bizar om leuk te vinden. Als psychologisch drama vond ik het wel werken. Dan worden er plots mensen vermoord door mutant kinderen die er wel erg klungelig uitzien. Gelukkig wordt na een uurtje of zo alles duidelijk en vallen plots alle puzzelstukjes in elkaar. Toen zat ik even stomverbaasd te staren want de derde akte zag ik niet aankomen.

De film zal ik voornamelijk ook herinneren door die derde akte. Alles daaromtrent was redelijk te noemen.

3*

Dit vond ik toch een mindere Cronenberg. Al bij al gebeurt er niet zo heel veel. Het mysterie behaalt de overhand hier waarbij in een psychiatrische kliniek experimenteel onderzoek gebeurt. Veel focus op de vader en het kind. Je voelt uiteraard dat er iets niet schort met diengladde psychiater.

Komen daar opeens wat moordlustige dwergen op het appel. Veel indruk maakt het niet. Beetje verwarrend ook al valt het op het einde allemaal erg makkelijk in de plooi. Weinig gore ook of je moet het hebben van die uitwendige baarmoeder. Cronenberg kan vreemder uit de hoek komen. Een tegenvaller...