Le Procès (1962)

In dat geval hebben ze er nu een reservatie bij.

Boek van Kafka heb ik gelezen, nu deze nog zien. Belooft veel met Anthony ´Norman´Perkins en regie van Welles

Heb deze versie daarstraks gekocht, en hij is in zwart/wit (zoals de doos zelf ook aangeeft).

Ja, zie ook mijn latere berichten. Bij bol.com is de release-date morgen dus zal 'm binnenkort wel ontvangen.

zozo, dat was me het filmpje wel...

Ik moet zeggen dat het eerste deel me niet echt raakte. maar het laatste uur is toch wel heel gruwelijk, ondaks ik niet veel van het verhaal heb meegekregen. dat komt de tweede keer wel

interessant verhaal: ik heb twee versies van de film:

deze

http://www.play.com/DVD/DVD/4-/2221291/The-Trial/Product.html?cur=258

heb ik ooit voor 5E gekocht. Ik heb m destijds niet afgekeken omdat:

er geen subs bij zitten, het beeld ontzettend vaag en lelijk is, het geluid onverstaanbaar: goedkope DVD en nog steeds te duur naar verhouding van kwaliteit.

Omdat ik toch wel goede verhalen van de film hoorde heb ik toen deze gekocht:

http://www.nl.bol.com/is-bin/INTERSHOP.enfinity/eCS/Store/nl/-/EUR/BOL_DisplayProductInformation-Start?BOL_OWNER_ID=1002004005446169&Section=VIDEO&lgl=1&plid=agaR5JsYiBQAAAEVVzGh2YEj&lgl_BOL_OWNER_ID=1&lgl_Section=1

kwaliteit van het beeld is superieur, en hij heeft subs en wat leuke extra's. het geluid is beter, maar nog steeds redelijk ruk. Zal wel aan de film zelf liggen

de 1e versie duurt 10 minuten langer, de intro alleen al is anders: het begint met een annekdote die aan het einde van beide versies terugkomt ipv de wakkerword scene. En hier en daar wat knip werk lijkt wel. jammer dat ik de extra 10 minuten dus alleen in ontzettende bagger kwaliteit heb...

surrealistische en zware film. Je moet je er doorheen slaan. Maar wat een goede film weer. Hoewel het verhaal me niet wist te grijpen is het cinematographisch echt geweldig. wat een mooie shots, briljant gewoon. Dat shot bij die deur, de verschillende low/high angles om status te benadrukken, Welles was een geweldenaar.

Denk dat een fikse ophoging er zeker nog in zit, maar voor nu nog even 4*

De commentaren bij deze film lijken al even absurd als de film zelf.
Zoals hierboven keer op keer wordt aangegeven is de film visueel erg knap geschoten: er wordt er leefruimte gecreërd uit vervallen gebouwen en gewone sets. Ik weet nu ook waar Von Trier z'n sets van Dogville vandaan toverde. Bevreemdend werkt het in ieder geval.
Ook muziek en camerawerk waren aardig.

Wat me wel stoorde aan de film is het verhaal. Het is zowat samen te vatten in een lijntje of twee. Al van het begin af merkte ik dat dit de zoveelste 1984-spinoff/ripoff was, de decadentie van de maatschappij zeg maar. Met als vrijwel enig verschil dat deze film zich gaat focussen op de vreselijke bureaucratie inzake justitie. Qua concept en uitgangspunt is het ook min of meer gelijk gebleven.

Het ergste van al: Waarvoor je dan eigenlijk wél nog blijft zitten kom je tot mijn grote ergernis niet eens te weten. We weten nog steeds niet waarom hij veroordeelt wordt.
Het lijkt of Welles ons dezelfde verbasing wil doen doormaken als Mr. F, ons dezelfde nonsens-nachtmerrie wil doen doormaken.
Ruimte en tijd vloeien hevig door elkaar heen, geen enkel personage of wending houdt steek...

Dit is eigenlijk meer een film dat thuis hoort in het oevre van Luis Buñuel.
Het best valt het te vergelijken met Viridiana: het surreële boeit tot op zekere hoogte, maar nergens weet ie je echt te interesseren.

Toch denk ik dat ik het een en het ander over het hoofd heb gezien, aangezien de absurd hoge scores. Misschien zit er nog meer symboliek in. Kan iemand me helpen?
Over een film als dit moet er gewoon gediscussieerd worden, als je'm niet doorhebt, is er niets aan.

2.5* Ik ga nog lang verder piekeren over deze film vrees ik...

Het boek waarop de film is gebaseerd (Der Prozess van Franz Kafka) is meer dan 20 jaar ouder dan 1984 van Orwell.

Blijkbaar ben je geen kenner van Kafka, en zeker niet van zijn meesterlijke roman Het proces, Silvio Dante. Wanneer je deze roman leest, wordt inderdaad niet echt duidelijk waarom K aangeklaagd wordt. Er wordt een zeer sterk unheimische , bevreemdende en bovenal sureallistische sfeer gecreëerd die de bureacratie op meesterlijke wijze aanklaagt. Qua sfeer vind ik deze film dus zeker een uitstekende verfilming. Het boek blijft echter veel beter, vanwege gewoonweg briljant.

Dat zou knap zijn.....

Ik ken Kafka alleen van horen en van de uitdrukking die er naar venoemd is. Wat je zegt klopt wel, er wordt een zeer vreemde sfeer aangezet, maar is that it?

Ik had op zijn minst gedacht dat er me een stukje symboliek was ontglipt.

@ Starbright Boy: Had ik geen idee van, komt natuurlijk vrij belachelijk over. Laat me mezelf dan corrigeren: een voorloper van 1984.

Heb hier juist wat gevonden, een parabel die in het boek voorkomt en de gehele sfeer wat kan voorstellen:

'Die Lüge wird zur Weltordnung gemacht': Kafka en de bureaucratische moderniteit

Om de parabel van de Wet, wellicht een van de sleutelverhalen van Kafka's werk, te begrijpen, moeten we een heel stuk teruggaan in de geschiedenis van de joodse Merkaba- of Troonmystiek. Volgens die traditie is de Wet het centrum van de joodse godsdienst en cultuur, en de zin van het leven. Het is normaal dat iedereen zijn leven lang probeert in de Wet binnen te treden. De Troonmystiek stelt de levensweg voor als een mystieke pelgrimstocht langs zeven kastelen, elk door een strenge wachter bewaakt. Slechts met de grootste inspanning geraakt de mysticus in het binnenste van het laatste kasteel, waar hij dan geconfronteerd wordt met de goddelijke Troon. Die wordt wel eens voorgesteld als de vurige wagen uit het visioen van de profeet. In de roman van Kafka is de reiziger van goede wil, en in het begin nog fris en vastbesloten binnen te geraken. Maar hij laat zich afschrikken door de wachter, die hem echter op een bepaald moment uitnodigt toch maar verder te gaan. Maar hij waarschuwt hem: 'Ik ben machtig. En ik ben nog pas de laagste wachter. Er staan van zaal tot zaal wachters, de een nog machtiger dan de andere. De aanblik van de derde wachter kan zelfs ik niet meer verdragen'. Dus blijft onze man geduldig wachten, tot hij wordt binnengelaten. Dat gebeurt echter nooit, en net voor hij sterft 'ontdekt hij in het donker een glans, die onweerstaanbaar uit de poort van de wet stroomt'. Deze glans, de Zohar, naar het gelijknamige middeleeuwse standaardwerk van de kabbala, is het goddelijke licht, waarvan de ontdekking de man helaas niet meer zal kunnen redden.

Over deze parabel voeren de geestelijke en Joseph K. nadien een typisch talmoedisch gesprek, dat de verwarring echter nog groter maakt. Want heeft de wachter de man bewust of onbewust bedrogen, of is het allemaal de schuld van de reiziger? Volgens de geestelijke kan er geen sprake zijn van bedrog, want er is geen logische tegenspraak tussen de eerste mededeling, dat hij de man nu nog niet kon binnenlaten, en het latere bericht, dat deze toegang tot de wet alleen voor deze man bestemd was. De wachter deed als goede ambtenaar alleen maar zijn plicht, hij gedroeg zich vriendelijker dan hij moest, door de man allerlei onbelangrijke vragen te stellen en hem zelfs de kans te geven het er toch maar op te wagen. 'Was er dan echt geen sprake van een vriendelijke misleiding', wil Joseph K. weten. Waarop de geestelijke raadselachtig antwoordt dat de Schrift onveranderlijk is en dat de meningen dienaangaande vaak niets anders zijn dan een uiting van wanhoop. Het zou zelfs kunnen, dat de wachter misleid werd. Misschien was de wachter te goedgelovig en heeft hij de verhaaltjes over de strengheid van de andere wachters onkritisch geslikt en voortverteld. Wie zal het weten? Ten slotte ziet de reiziger min of meer vrijwillig af van verdere pogingen om binnen te geraken. De wachter kan hem ook niet helpen, hoewel het uiteindelijk tot zijn taak behoort de man binnen te laten. Tegen deze mening brengt Joseph K. in dat ze wellicht allebei misleid zijn, maar dat het de man duizend keer meer schaadt dan de wachter. Nee, zegt de geestelijke, vergeet niet dat de wachter een ambtenaar is, dus met de wet verbonden en boven elk menselijk oordeel verheven. Betekent dit dan, vraagt K., dat je alles wat de wachter zegt als waar moet beschouwen? Dat ook weer niet, zegt de geestelijke ten slotte, je moet het enkel noodzakelijk achten. En K. besluit met de intussen beroemd geworden zin: 'Die Lüge wird zur Weltordnung gemacht'. In de Nederlandse uitgave van het Verzameld werk (Querido, 1977) wordt deze kernzin door Alice van Nahuys onjuist vertaald als 'De leugen wordt tot wereldbeschouwing gemaakt'. Dat is heel wat anders dan 'De leugen wordt tot wereldorde gemaakt'. In het eerste geval hebben we te maken met een theorie, een mening, zoals er zoveel andere meningen zijn. Maar Joseph K. en via hem Kafka hebben het wel degelijk over een bestaande toestand.

Visueel overdonderende film die mede door de wilde montage het surrealistische verhaal goed weet over te brengen. Ook goede rol van Anthony Perkins.

Ik heb recentelijk bij bol.com 'The Trial' van Orson Welles met Anthony Perkins gekocht. Een cinematografisch meesterwerk.

De dvd bij bol.com is van Studio Canal. Een goede editie.

Een ding is echter onbegrijpelijk: op deze versie ontbreekt de beroemde introductie van Orson Welles (duur drie minuten) waarin hij commentaar geeft bij een aantal tekeningen over een man die bij de 'Poort van de Wet' aankomt en de bewaker verzoekt om toegelaten te worden, wat hem geweigerd wordt. Na deze intro begint de eigenlijke film.Ik vind dit de indrukwekkendste scene uit de film (toen ik hem jaren geleden eens op tv zag). Dat deze scene ontbreekt bij de editie van Studio Canal doet sterk afbreuk aan het geheel van de film.

Ik heb daarom een vraag: kent iemand een editie van de film op dvd met de bovengenoemde intro van Welles? De dvd behoeft niet ondertiteld te zijn.

Ik weet niet zeker of VanRippestein dezelfde intro bedoeld, maar ik denk dat hij daar wel op doelt. Ik heb de dvd die in de quote wordt aangegeven wel in handen gehad, maar het geluid en beeld is waardeloos. Hierdoor kon ik de film ook niet volgen (de dvd heeft namelijk geen ondertiteling, ook geen Engelse). Maar hieronder de quote van VanRippestein:

Had niet verwacht dat deze film zo goed zou zijn. Bevat zeer mooie beelden, zoals de rechtszaal en de Joseph K.'s werkplek met al die rijen tafels. De hele goede dvd transfer droeg ook bij aan de mooie beelden. Heel scherp zwart-wit. Het wat surrealistische verhaal vond ik nog niet helemaal goed te volgen. Heb het boek nog niet gelezen, maar volgensmij is dit ook de bedoeling. Iets dat ik altijd wel kan waarderen. Binnenkort eerst het boek maar eens lezen en dan de film nog eens herzien. Voor nu 4,5*

Bizarre film, die ik alleen in grote lijnen begrijp. Maar dat is hier zeker geen minpunt, want Le Procès levert een bijzondere ervaring.

Het deed me bij vlagen denken aan een mix tussen Lynch en Brazil, maar dan met de filmstijl van Orson Welles. En dat blijkt schijnbaar een ideale combinatie te zijn, want de film behoort visueel gezien zeker tot het beste dat ik ooit gezien heb. De film is meer een nachtmerrie dan een verhaal en de extravagante sets, vreemde camerastandpunten (volgens mij zit er geen gewoon standpunt in de hele film) en expressionistische belichting geven de film iets bevreemdends mee. Niet alles lijkt ergens op te slaan, maar dat geld ook niet voor dromen en nachtmerries. Briljante regie in ieder geval.

De acteerprestaties van Perkins, Welles en Schneider zijn zeer goed. Alleen vond ik het jammer dat de film soms iets te duidelijk gedubd was. Vooral Moreau's (veel te korte) schermtijd wordt hierdoor verpest. Haar nieuwe stem komt totaal niet over.

Wel sterk dat de film nooit uitlegd waar K. nou eigenlijk van beschuldigt wordt. Wel vond ik het wat vreemd dat we van het proces zelf niets te zien krijgen, op een korte en vreemde rechtbankscène al vrij vroeg in de film na dan. Hoort de verdachte niet bij het proces betrokken te zijn? Het valt ook op dat K. buiten het proces om vaak voor van alles onterecht beschuldigt wordt. Dat is wel sterk.

Ik ben verder niet bekend met het werk van Kafka, ik ken slechts zijn naam. Het valt me alleen op dat op veel plaatsen beweert wordt dat Welles geen eer doet aan het einde van het boek. Wat maakt het uit of iemand met een mes vermoord wordt of met dynamiet? Er is een hoop ophef over, maar ik snap er niets van.

Uiteindelijk is Le Procès een zeer krachtige film. Vreemd dat deze niet zo bekend is als Citizen Kane, Touch of Evil en The Magnificent Ambersons. Deze film hoor ik zelden bij de naam Welles genoemd wordt, maar op bepaalde punten vind ik deze film veel sterker dan de andere films van Welles. Ook een film die absoluut groeimogelijkheden heeft.
4*

Ik weet niet welke versie je gezien hebt. In de oorspronkelijke film verteld de stem van Orson Welles het korte verhaal 'De Wet' van Franz Kafka. Met tekeningen wordt deze openingssequens geïllustreerd. Op de dvd met Nederlandse ondertiteling ontbreekt dit voorafje. Maar het beeld op deze dvd heeft een mooier contrast dan op de Engelse dvd.

In het korte verhaal, van nog geen bladzijde lang, wordt een ijzersterke beschrijving gegeven van een gevoel van machteloosheid ten opzichte van de wet. Dit verhaaltje kan gezien worden als een voorstudie met hetzelfde thema als de roman 'Het Proces' van Kafka. Beide beschrijven een innerlijke zoektocht naar achtergronden waarop de ongrijpbare buitenwereld haar rechtvaardigheid in wetten heeft gebaseerd.

Zelf sta ik op het punt om deze prachtige film, nu met ondertitels, nog eens te gaan bekijken. De extra’s op de dvd reeds gezien. Prachtige anekdotes over de opnames door de director of photography, Edmond Richard.

Dat gezeur over het einde is iets voor kafkaëske puriteinen. Film vraagt nu eenmaal om andere metaforen dan literatuur.

Dat is dan wellicht een verandering in de loop der tijden. Toen ik me begin te verdiepen in films en veel begon te kijken én te lezen werd The Trial altijd wél genoemd als een grote van Welles. Toen was Touch of Evil trouwens nog een beetje in onbruik en die kreeg pas later met een opgepoetste versie erkernning. Wellicht heeft sindsdien Touch of Evil The Trial verdrongen uit de Welles-lijstjes. Ik ben het met je eens. The Trial zou ik ook bij de grote Welles' films rekenen.

Je geeft zelf al aan dat je niet bekend bent met het werk van Kafka, maar al deze zaken zijn typisch voor zijn boeken: je krijgt echt nooit wat je verwacht. Dat maakt zijn werk ook zo volstrekt uniek en heel herkenbaar: soms is het duidelijk een bewuste keuze om bepaalde dingen niet te zeggen (dat K. de aanklacht nooit te horen krijgt, is zo ongeveer de kern van het hele verhaal) maar even zo vaak lijkt het dat Kafka gewoon bepaalde dingen vergeten is, of dat hij tijdens het schrijven ineens besloten heeft een andere richting uit te gaan. Hij komt daar mee weg (al zou ik het van niet veel andere schrijvers pikken denk ik), maar om uit zo'n verhaal dan een consistent scenario te putten is natuurlijk aartsmoeilijk (Het Proces is dan nog zijn meest afgewerkte en 'normale' boek). Dat Welles een film heeft gemaakt waarin je toch ten dele bereid bent daarin mee te gaan, is op zich al een kolossale verdienste .

De Nederlandse uitgave. Met prachtig opgepoetste beelden inderdaad. Je hebt helemaal niet meer het gevoel dat dit in de jaren ’60 opgenomen.

Mee eens. Ik ben ook van mening dat bij een boekverfilming men niet moet zeuren of een film eer doet aan het boek. Een film moet op zichzelf staan. Je moet Le Procès dan ook niet beoordelen als een Kafka-film, maar als een Welles-film. Wat mij betreft is een regisseur vrij om te doen wat hij wilt met een boek. Niet alle keuzes zullen even gelukkig zijn, maar dat hou je toch. Maar ik ben toch benieuwd waarom men zich bij het einde druk maakt om zoiets pietluttigs.

Mag ik vragen wanneer dit was? Tegenwoordig hoor ik de naam van de film zelden vallen. Ik keek nog even in de top 1000 van They Shoot Pictures, wat altijd wel een redelijke indicatie geeft van hoe hoog de film bij critici en filmmakers aangeslagen staat. Hij neemt de 832ste positie in. Dat is opvallend laag, zeker in vergelijking met die andere 3 Wellesfilms die ik noemde, die allemaal in de top 100 staan.

Ik ben het met je eens dat dit een groots film is. Met zeker ook groeimogelijkheden. Wie weet groeit hij bij mij nog uit toch een hogere waardering dat Citizen Kane en Touch of Evil. The Magnificent Ambersons moet ik nog zien.

Het hielp bij mij vooral dat ik de film meer als nachtmerrie zag dan als een rationele weergave van een of andere werkelijkheid. Ik denk dat Le Procès overigens veel invloed gehad heeft op latere films. Het zou mij niet verbazen als Lynch de film gezien zou hebben en zeker Terry Gilliam voordat hij Brazil maakte.

Dat mag. Ik weet het alleen niet meer precies. Ten tijde van de heruitbreng van Touch of Evil: 1991, 1993 die periode... Ik denk net voor het 100-jarig jubileum van de cinema. Want toen dook Touch of Evil ook al op.

De film zal zeker invloed gehad hebben, maar Kafka als schrijver uiteraard nog meer. Van Gilliam weet ik het niet (maar het is haast vanzelfsprekend), maar Lynch is alvast groot fan!

Het boek was toch indrukwekkender, kan niet anders zeggen.
De film lijkt meer op een boel krachtpatserij wat betreft de extravagante locaties, het licht/donker-effect en de camera-voeringen e.d.. Prima als stijlmiddellen, maar ze dienen het verhaal te ondersteunen en niet te overschaduwen. Niet dat het de film slecht maakt, maar ik vond het er allemaal net iets te dik bovenop liggen.

Misschien is het ook een beetje gedateerd allemaal en is zo'n briljante schrijver als Kafka eigenlijk niet op het grote doek te vangen('Das Schloss' van Haneke moet ik nog zien).
Anthony Perkins lijkt nu een beetje over te komen als een gefrustreerde charmeur die zijn eigen machtspositie in gevaar ziet komen door een 'hoger' systeem en liever als een soort Napoleon ten onder wil gaan dan wat in te binden en te kunnen blijven leven, zij het met veel minder vrijheid(op zich nog niet zo heel erg onbegrijpelijk als je ziet hoe vrijelijk K. zich eigenlijk kan bewegen, zelfs na zijn arrestatie).
En zo leest het boek helemaal niet, waarin je je de beklemming en de angst(maar ook de hoop om tot een oplossing/vrijspraak te komen) van de hoofdpersoon juist voortdurend blijft aantrekken tot het eind dat als een onverwachte, maar volgens Kafka eveneens onvermijdelijke, 'messteek' aankomt.
Dat maakt het alternatief dat Orson Welles koos als einde bijna hilarisch, hoewel de paddestoelwolk in die tijd van de koude oorlog nog weer een heel andere betekenis kreeg. Toevalligerwijs, dat wel, volgens de director of photography(in de docu's van de dvd-extra's).
Bovendien wilde Welles met dat einde ook een statement maken ten opzichte van de Holocaust, die Kafka niet heeft meegemaakt(dat zag ik eveneens in de extra docu's op de dvd-versie)... Dat is dan nog wel te waarderen.

Al met al een heel aardige film, maar net iets te gekunsteld ten koste van 'het gevoel'.
Freud en The One Ring noemden hierboven al Gilliam's meesterwerk 'Brazil' en die vind ik toch een stuk meeslepender.
Voorlopig 3* met een optie op een halve punt meer.

Een weekje geleden in der strafkolonie gelezen. M'n eerste Kafka en vond het best leuk. Niet in de laatste plaats omdat het verhaal werd gebruikt in de geweldige kortfilm Zoetrope. M'n intresse was gewekt maar voordat ik me aan meer werk van Kafka ging wagen viel m'n oog op deze film. Het plot is veelbelovend, de regisseur...wat minder, maar ik ben er vol goede moed aan begonnen.

De eerste 20/30 minuten zag ik de bui echter al hangen. Audiovisueel een kerkhof en lange en vooral erg saaie dialogen. Ik zat er zelfs nog even aan te denken om hem af te zetten maar ik heb me weten in te houden. En gelukkig maar want langzaam maar zeker komen er wat fijne scenes in de film gekropen. De werkplaats van K. is best geinig, met 1001 typende mensen. Maar vooral de scene waarbij K. door een menigte van oude gevangenen (?) loopt is sterk. Helaas werkt de soundtrack minder mee maar toch is het best creepy.

Daarna duurt het allemaal alleen weer best lang tot het volgende hoogtepunt. Weer tal van oersaaie dialogen en scenes. Van enige affectie met de hoofdpersoon is ook geen sprake. En die vrouw was ronduit irritant. De volgende indrukwekkende scene is pas weer iets van een uur later. Wanneer K. in een gebouw komt met tal van kleine kinderen. Best een creepy scene, belichting is op momenten ook sterk. Weer faalt de soundtrack maar desondanks is het best een indrukwekkende scene. Moest zelfs een beetje aan Cunningham denken al wordt dat niveau bij lange na niet gehaald.

Verder sleept de film zichzelf naar het eind en voelde die 2 uur er wel als 4. Teveel saaie stukken en eindeloze dialogen om echt de aandacht erbij te kunnen houden. Maar iniedergeval wel 2 fijne scenes. Misschien dat ik me dan ook maar eens aan de roman ga wagen. Al ben ik bij Kafka vooral benieuwd naar z'n kortverhaaltjes. Ook wel een verhaal dat nog eens een waardige verfilming verdient. Een Lynch misschien of natuurlijk een Cunningham.

2.5*

Sjonge. Vandaag The Trial gezien.

Wat een fantastische film! Op legio momenten geldt dat als je het beeld stilzet, je een fantastische foto te pakken hebt.

En dan die symboliek erin (vb: die kooi van die schilder > gevangenis). Ik ken en weet niets van kafka, maar de film heeft diepe indruk op me gemaakt.

Het spelen met het licht is echt super mooi gedaan.

Steeds hetzelfde vervelende muziekje, dat is eigenlijk het enige minpuntje dat ik kan noemen. Vooral ook omdat ik dat muziekje uit de film the doors kende en er dan een rare associatie wordt opgeroepen, wellicht.

Die scene in die rechtzaal had iets langer gemogen. Mooi, zo'n eenzame man in zo'n enorme menigte die het woord neemt en waarbij je als kijker in een soort toeschouwersrol bent beland..........

Grote teleurstelling,

Zag eens in een trailer van Pi, dat The Trial en Eraserhead een nieuwe wereld openden. Verwachtte daarom toch wel wat meer zwart - wit contrasten danwel vervreemdende locaties. Echter het was vooral in het begin een wat duffe boel waarin Joseph K. veel te lang in zijn appartement vertoefde en nutteloze conversaties voerde met vele personen die hem een arrestatiebevel voorhielden. Slechts sporadisch werd gebruik gemaakt van de mogelijkheden om via de deuren ( na de conversatie met buurvrouw Jeanne Moreau ) in een nieuw raamwerk vol chaos uit te komen. Ik vond Anthony Perkins ook veel te statisch overkomen en de soundtrack strookte niet met het vervreemdend bedoelde sfeertje wat ook niet uit de verf kwam.

Toch bevat The Trial enkele gedenkwaardige momenten, die zeker vooruitstrevend zijn voor zijn tijd. Hierbij doel ik op het shot waarin een persoon in de gevangenis van onderaf wordt bekeken en je boven zijn hoofd oneindig veel ramen ziet uittorenen tot in den hemel. Verder natuurlijk die prachtige scene waarin Joseph K. op de hielen wordt gezeten door vele kinderen en tussen 2 wanden doorrent waar zonnestralen door de gaten heenprikken die voor machtige, chaotische zwart - wit contrasten zorgen. Waarom niet meer van zulke scenes?! Had constant een hoofdpersoon die op de vlucht was uitgebeeld of had hem dan tenminste in een abstracte(re) wereld laten vertoeven. Ik vond dat hele gebeuren op die verdieping bij Romy Schneider nu ontzettend overbodig. Het leek wel een thee - uurtje i.p.v. vervreemdende cinema. Foei! 2,5*

Juist in die scene is bewust gemaakt van een bak diffuus licht wat volgens mij perfect vervreemdend werkte, aangezien je in een ruimte waarin je normaal gesproken spaarzaam kunstlicht gebruikt en er vele schaduwen ontstaan, hier een zeer ongebruikelijke sfeer werd gecreërd die zeer vervreemdend werkte en spanning opwekte.

Naar mijn mening dan tenminste........

Ik vond het zeker in vergelijking met -tig andere zwart - wit films er allemaal wat bekaaid vanaf komen. De keuze voor een locatie in het begin vond ik trouwens allesbehalve spanningopwekkend. Ik vond het juist het alledaagse, normale gevoel versterken.

Pak minder dan het boek.

Sommige beelden missen scherpte, andere zijn geweldig contrastrijk – maar als geheel ziet de film er vrij goed uit. Wat de film verpest is Anthony Perkins.

Ik heb de Engelse versie van het boek niet gelezen, dus ik weet niet in hoeverre de film letterlijk de tekst uit het boek overgenomen heeft, maar de wijze waarop Perkins zijn dialoog ten gehore brengt – prevelend, stamelend en zonder ook maar enige vorm van uitstraling – heeft maar weinig met Kafka van doen.

De rest van de film is al even weinig kafkaësk. Waar ik het boek soms echt ongenaam om te lezen vond – benauwend, drukkend en zelfs een beetje misselijkmakend – gleed deze film zonder enige indruk te maken aan me voorbij. Met horten en stoten. Zo kwam de eerste overhoring behoorlijk uit de lucht vallen, en het vervolg is niet minder van de hak op de tak springend.

Pas als het einde nadert is de film iets interessanter dan het boek. Hier gaat het inhoudelijk oninteressante gepaard met een leuk schaduwspel, al is het jammer dat Welles in volle glorie te bewonderen moet zijn. Ben geen fan van hem als regisseur, en als acteur moet ik ‘m evenmin.

1.5*