Le Procès (1962)

Gemengde gevoelens.
Bij vlagen briljante beelden. Ik was zeer onder de indruk van de scene die Ramon al noemde (veel te kort wat mij betreft), van de mooie lichteffecten en van de fantastische groteske decors in bepaalde scenes. Mooie sfeer van verdwalen in een soort ultieme nachtmerrieachtige wereld. Van wat ik soms zag heb ik genoten.
Maar het verhaal boeide me beduidend minder. En ik kan niet precies zeggen hoe dat komt. Misschien spreekt het me echt niet aan, misschien ligt het aan de verteltrant van Welles, misschien was ik zo aan het letten op de visuele aspecten van de film dat mijn aandacht er regelmatig van afgeleid werd. Ik weet het niet. Ook de muziek maakte weinig indruk.
Ik geef deze film in de toekomst vast nog eens een herkansing. Nu geef ik

3.0*

P.S. Is dit de enige film met een gesproken aftiteling? (vond het wel een interessante verrassing, vandaar dat ik het tussen spoilertags zet.)

Het eerste halfuur van deze film is een ramp, terwijl dat bij Kafka misschien het beste stuk is. Toen ik dat aan het kijken was dacht ik echt dat de film een mislukking was geworden: Kafka's verhaal komt erg gedateerd over, en als je dan ook zijn virtuoze schrijfstijl moet missen dan valt het helemaal door de mand. Bovendien vond ik Perkins geweldig zwak als K.

Zodra de advocaat op het toneel verschijnt verandert dat echter totaal: dan krijgt de film een waarlijk alternatief voor Kafka's virtuoze pen, en dat zijn de adembenemende decors. Hallucinant en geweldig sfeervol, te vergelijken met Brazil maar eigenlijk nog beter. De scenes in het gerechtsgebouw, op het bureau van de advocaat, bij de schilder: allemaal meesterlijk gefilmd en geconstrueerd. Daarbij komen ook nog een aantal fabelachtig mooie actrices en een steeds chaotischer verloop en montage, die van de film ineens een half meesterwerk maakten. En dan ineens een bizar en nogal misplaatst einde, maar ik kan me het einde bij Kafka gewoon niet meer herinneren dus het zou kunnen dat dat in het boek ook niet zo geslaagd was, dat weet ik niet meer.

In zijn geheel verdient de film eigenlijk maar 3.5, maar omdat me toch enkel de beste stukken gaan bijblijven maak ik er maar 4 sterren van, dat halfje is dan maar een bonus voor de bescheiden maar erg knappe muziek of zo.

Zojuist gezien en wat een enorme tegenvaller. De film ziet er prachtig uit en de muziek is ook erg goed. Dat wat betreft de positieve punten. Verder echt zo ongeloofelijk saai. Na het eerste uur ook maar een pauze ingelast omdat ik het niet meer kon opbrengen. Verder moet ik zeggen dat ik ook erg weinig begreep van de film wat mijn beleving ook niet ten goede kwam. Een film dus van uitersten. Ongeloofelijk mooi gemaakt maar daar heb je dan ook alles mee gehad.

2 *

Wie, wat, waar? Heb er nog nooit discussie over gehoord. Jij bent zo'n beetje de enige van wie ik hoor dat je het houterig vond. Maar goed, over deze film idd.

Wist niet dat dit naar het boek van Kafka was en had the Trial (zoals ik de dvd thuis heb liggen) ook daar nog niet mee geassocieerd.

Had een bloedserieus rechtbankdrama verwacht. Geen surrealistische aanklacht tegen de bureaucratie. Maar het was wel prachtig.Had moeite de aandacht erbij te houden, maar dat kwam door de matige kwaliteit van de dvd. Vooral door het geluid. Kon maar slecht verstaan wat er gezegd werd zo nu en dan.

Maar dat mag de pret nauwelijks drukken. Duidelijk hoeveel invloed deze film en het werk van Kafka (wiens boeken mij toch altijd redelijk onverfilmbaar leken op de e.o.a. manier, weet niet waarom) op de cinema heeft gehad. Herkende veel van deze film, in bijv. After Hours en Brazil. Het schitterende verhaal, gecombineerd met het duizelingwekkende camerawerk en de prachtige decors (wat cruciaal was), maken dit tot een heel bijzondere film. 4 sterren, maar dat kan meer worden, als ik een betere dvd uitgave te pakken heb.

Bizarre film, die ik alleen in grote lijnen begrijp. Maar dat is hier zeker geen minpunt, want Le Procès levert een bijzondere ervaring.

Het deed me bij vlagen denken aan een mix tussen Lynch en Brazil, maar dan met de filmstijl van Orson Welles. En dat blijkt schijnbaar een ideale combinatie te zijn, want de film behoort visueel gezien zeker tot het beste dat ik ooit gezien heb. De film is meer een nachtmerrie dan een verhaal en de extravagante sets, vreemde camerastandpunten (volgens mij zit er geen gewoon standpunt in de hele film) en expressionistische belichting geven de film iets bevreemdends mee. Niet alles lijkt ergens op te slaan, maar dat geld ook niet voor dromen en nachtmerries. Briljante regie in ieder geval.

De acteerprestaties van Perkins, Welles en Schneider zijn zeer goed. Alleen vond ik het jammer dat de film soms iets te duidelijk gedubd was. Vooral Moreau's (veel te korte) schermtijd wordt hierdoor verpest. Haar nieuwe stem komt totaal niet over.

Wel sterk dat de film nooit uitlegd waar K. nou eigenlijk van beschuldigt wordt. Wel vond ik het wat vreemd dat we van het proces zelf niets te zien krijgen, op een korte en vreemde rechtbankscène al vrij vroeg in de film na dan. Hoort de verdachte niet bij het proces betrokken te zijn? Het valt ook op dat K. buiten het proces om vaak voor van alles onterecht beschuldigt wordt. Dat is wel sterk.

Ik ben verder niet bekend met het werk van Kafka, ik ken slechts zijn naam. Het valt me alleen op dat op veel plaatsen beweert wordt dat Welles geen eer doet aan het einde van het boek. Wat maakt het uit of iemand met een mes vermoord wordt of met dynamiet? Er is een hoop ophef over, maar ik snap er niets van.

Uiteindelijk is Le Procès een zeer krachtige film. Vreemd dat deze niet zo bekend is als Citizen Kane, Touch of Evil en The Magnificent Ambersons. Deze film hoor ik zelden bij de naam Welles genoemd wordt, maar op bepaalde punten vind ik deze film veel sterker dan de andere films van Welles. Ook een film die absoluut groeimogelijkheden heeft.
4*

Grote teleurstelling,

Zag eens in een trailer van Pi, dat The Trial en Eraserhead een nieuwe wereld openden. Verwachtte daarom toch wel wat meer zwart - wit contrasten danwel vervreemdende locaties. Echter het was vooral in het begin een wat duffe boel waarin Joseph K. veel te lang in zijn appartement vertoefde en nutteloze conversaties voerde met vele personen die hem een arrestatiebevel voorhielden. Slechts sporadisch werd gebruik gemaakt van de mogelijkheden om via de deuren ( na de conversatie met buurvrouw Jeanne Moreau ) in een nieuw raamwerk vol chaos uit te komen. Ik vond Anthony Perkins ook veel te statisch overkomen en de soundtrack strookte niet met het vervreemdend bedoelde sfeertje wat ook niet uit de verf kwam.

Toch bevat The Trial enkele gedenkwaardige momenten, die zeker vooruitstrevend zijn voor zijn tijd. Hierbij doel ik op het shot waarin een persoon in de gevangenis van onderaf wordt bekeken en je boven zijn hoofd oneindig veel ramen ziet uittorenen tot in den hemel. Verder natuurlijk die prachtige scene waarin Joseph K. op de hielen wordt gezeten door vele kinderen en tussen 2 wanden doorrent waar zonnestralen door de gaten heenprikken die voor machtige, chaotische zwart - wit contrasten zorgen. Waarom niet meer van zulke scenes?! Had constant een hoofdpersoon die op de vlucht was uitgebeeld of had hem dan tenminste in een abstracte(re) wereld laten vertoeven. Ik vond dat hele gebeuren op die verdieping bij Romy Schneider nu ontzettend overbodig. Het leek wel een thee - uurtje i.p.v. vervreemdende cinema. Foei! 2,5*

Op de hoes van de dvd van ‘The Trial’ staat ‘Het Proces’ van Franz Kafka omschreven als “een wurgende psychologische novelle”. Wie het boek gelezen heeft, kan dat beamen. Het moet dan ook een immens lastige opgave zijn geweest om de beklemmende, claustrofobische sfeer van Kafka in beelden te vatten, en bovendien het redelijk complexe verhaal overzichtelijk te houden. In handen van Orson Welles – die dit zijn beste film ooit noemde (volgens mij terecht, al heb ik nog bijna niets van de man gezien) – weet men nooit waaraan zich te verwachten, maar het resultaat mag de filmgeschiedenis zonder schroom ingaan als een meesterwerk.

De hele visuele kant van ‘The Trial’ is namelijk van een ongeziene klasse. Elke schaduw, elke beweging, elke camerabeweging is perfect uitgekiemd, meer nog, de techniek an sich lijkt haast een ireëel uitvindsel dat de primaire handeling nog moet versterken. Het bedrukte gevoel uit Kafka’s roman roept Welles op door de setting groots op te vatten (het Duits expressionisme uit Fritz Lang's 'Metropolis' kwam me plots voor de geest), de wereld als een eeuwig continuüm waarin de mens zichzelf opgesloten aantreft. De gebouwen rijzen monumentaal op tegen een asgrauwe hemel, een gigantische poort laat Jozef K. uit na zijn litanie tegen het gerecht, een reusachtig standbeeld doet ons personage grotesk uitgeleide uit het tranendal dat dit leven is. We zouden het al knielend op een huilen kunnen zetten, uitwijdend over hoe briljant Welles hier te werk gaat, en verzuchten: “Had de man maar meer middelen gehad om meer films te maken...”

Om kort te gaan: woorden schieten werkelijk te kort.

Inhoudelijk vindt overigens een belangrijke omschakeling plaats. Perkins interpreteert Jozef K. niet als een koele, beredeneerde zakenman die langzaam maar zeker de controle verliest, maar injecteert van bij de openings-sequens een dosis adrenaline en maakt van het sjofele personage een kwieke jongeman. Dat zorgt voor een zeker vaart, die Welles quasi constant vast houdt en zelfs nog weet op te drijven tot een waar crescendo.

Toch gaat een substantieel deel van de roman verloren, zijnde de o zo beroemde aanklacht tegen het juridisch systeem. Welles’ perspectief opent echter nieuwe mogelijkheden: in zijn ogen worstelt Jozef K. niet zozeer met het gerecht als instantie, maar wel met de zinloosheid van het leven en de absurditeit van de nietige positie die de mens inneemt tegenover dat leven – hier allegorisch opgevat als het gerecht. Ik ben er zelf niet opgekomen, maar vind het verrassend goed passen binnen de visuele context van de film, en daarom dus extra plausibel.

Hier en daar wordt ‘The Trial’ bovendien bevrucht met een stukje Welles, maar niet altijd in positieve zin. De erotische escapades daar gelaten vond ik het alternatieve einde echt niet kunnen. Het schrijnende ‘Wie ein Hund!’ zomaar laten verloren gaan om er een bombastisch einde aan te breien (inclusief een dreunende Albinoni, het cliché bevestigend) is zuivere heiligschennis. Je moet al Orson Welles heten om daar mee weg te komen.

Ach, ‘The Trial’ zit gewoon weg meesterlijk in elkaar. De soundtrack, de hele mise-en-scène en alles daar tussen voelt onverbeterlijk aan. Als bij een volgende kijkbeurt enkele mindere passages alsnog sterk uit de verf komen, zie ik hier ooit een maximale score staan. Hulde!

Voorlopig een milde 4*

Deze film moet het voor mij in de eerste plaats hebben van de uitstekende cinematografie. De beelden die je te zien kreeg waren geweldig met als hoogtepunt de reusachtige kantoorruimte waar meer dan 800 secretaresses wezenloos zaten te typen en onmiddellijk opstonden toen de bel rinkelde.

Deze film liet op een bizarre manier de allesvermorzelende bureaucratie zien van een totalitaire staat. Model zou hier voor kunnen staan de Sowjet Unie onder Stalin. Als je daar opgepakt werd was je schuldig. Alleen maar om het feit dat je opgepakt was. En zo verging het hier ook met Joseph K.

Anthony Perkins voor de rol van Joseph K vond ik trouwens zeer goed gecast. De absurditeit van de totalitaire staat, waar alle gevoel was uitgeband, kon niet beter getoond worden door een slungelachtige gewone en neurotische jongen voor een niet nader genoemde misdaad te beschuldigen.

Opvallend vond ik ook de rol van de voor mij zeer aantrekkelijk ogende Romy Schneider, wiens charmes ook geheel in dienst stonden van het systeem, gezien het feit dat zij Joseph K aantrekkelijk vond alleen om het feit dat hij beschuldigd was.

Kort samengevat; "The Trial" is een zeer goede film die mij bij herzien telkens weer aan het denken zet. Het enigste minpunt vond ik dat de film wel wat aan de lange kant was.

4,0*

Duidelijk geen 12 Angry Men of Judgment at Nuremberg.

Visueel is dit echt een enorm meesterwerk waar alles lijkt te kloppen. Welles bleek al eerder goed met lichtinval overweg te kunnen maar hier is het gewoon geniaal. Het camerawerk, montage, score en decors volgen daar in. Het draagt allemaal bij toch een visueel prachtig plaatje en het mysterie en hysterie in de film. De scènes waar bij er belachelijk veel mensen aanwezig waren bij de bureau's en in de rechtzaal vond ik heel die drukte goed benadrukken.

Het mysterie en de hysterie loopt ook door het verhaal. Het is allemaal erg bizar en je moet het hoofd er goed bijhouden. Na het einde heb je er nog niet echt een goede kijk op, eigenlijk helemaal geen kijk want een echte uitleg wordt er niet gegeven waardoor je toch nog een tijdje met de film bezig bent.

Anthony Perkins past helemaal in dit plaatje en zeer goed gecast. Dat hij nerveus gedrag goed kan illustreren is al langer bekend na Psycho maar hier voegt hij er nog veel meer aan toe, wereldprestatie. Jeanne Moreau, Romy Schneider en Orson Welles zaten ook in vorm.

Meesterwerk !

4,5*

Best interessant filmpje. Ik moet bekennen dat ik Kafka alleen van naam ken, maar iets dergelijks als dit had ik wel verwacht. Mijn Duits leraar had ooit wat over Kafka vertelt namelijk. Eigenlijk gek dat ik me dat nog kon herinneren, erg veel heb ik er nooit geleerd.

Een boeiend schouwspel, op het begin na dan. Dit komt vooral omdat Joseph K in het begin maar een irritant personage is, gaandeweg wordt dit minder en begint hij juist te boeien. De film is behoorlijk sfeervol en hoewel het me nog niet allemaal duidelijk is, laat de film een redelijk sterke indruk achter.

3.5*, misschien komt daar nog een halfje bij.

Visueel en qua decors werkelijk prachtig. Qua verhaal had ik wat moeite om de aandacht vast te houden, mede doordat ik geen ondertitling had. Normaal niet echt een probleem, maar in deze film bestaat toch uit veel mono- en dialogen en niet altijd even duidelijk gearticuleerd.

Fantastische film, was mijn eerste Orson Welles die ik had gezien en ik was toch onder de indruk. Visueel is dit inderdaad fantastisch.

Viel beetje tegen hield mijn aandacht niet vast.

Acteren was erg goed.

3,5 ster

Een film die duidelijk wat meer aandacht verdient, zelden ook dat een film zo effectief met lichtinval speelt als in The Trial, gebaseerd op het boek van Franz Kafka. Eigenlijk is de hele film een surrealistische, bureaucratische doolhof waarin de ene absurde gebeurtenis na de andere plaats vind. Soms zorgt dat ervoor dat het nogal moeilijk is om je doorheen bepaalde scènes te worstelen, mede door de mysterieuze sfeer die doorheen de volledige film hangt. De kolossale settings zijn ronduit geniaal en heb ik nooit eerder gezien, ze roepen het idee op, hoe nietig de mens wel niet is in deze maatschappij. Alles oogt dan ook heel ongezellig, als een reusachtige doolhof met gigantische ruimtes. Een enkele keer wist de film ook een benauwend effect op te roepen, op het moment dat Joseph K. in het houten 'hok' van de schilder terecht kwam. De film bevat dan ook heel wat memorabele settings zoals de hal met de reusachtige, meterslange computer, of de zaal waarin honderden mensen achter een bureau zaten te werken aan een typemachine. Tegenwoordig gebruikt men een 'blue-screen' (lees: cgi) voor zulke ruimtes te crëeren, Orson Welles moest het doen met 'echte' settings en massataferelen.

Visueel dus overdonderend dikwijls een prachtig schaduwspel. Surrealistisch meesterwerk waar je wel niet bepaald vrolijk van word.

4.5 sterren

Goede en vrij getrouwe boekverfilming, die dankzij de settings en de cinematografie ook nog eens op eigen benen kan staan. Jammer dat de rust ontbreekt in de dialogen en dat de hoofdpersoon net wat te energiek wordt neergezet. Vond verder ook, zoals de meesten die Kafka's meesterwerk hebben gelezen, het einde een miskleun van jewelste. De slotzin is onverfilmbaar, dat is duidelijk, maar Welles doet hier afbreuk aan de impact van het einde. Bij Kafka is juist zo schrikwekkend dat K. als een volkomen onbetekend radartje bijna achteloos wordt afgemaakt door de leugenachtige wereldorde. Daadwerkelijk als een hond. Welles probeert het einde te dramatiseren door rekken en dynamiet, maar dat vermindert juist het drama; honden worden nu eenmaal niet opgeblazen met springstof. Fundamenteel fout dus, en mijn ontroering verdween onmiddelijk. Over het geheel genomen echter een goede verfilming.

Het gebeurt me niet vaak dat ik vrijwel niks van het verhaal snap, maar dit was er zo een.

Gelukkig is de film wel erg mooi geschoten en gesneden, met mooie locaties, dus audiovisueel was het wel in orde. Maar inhoudelijk kon ik er amper wijs uit worden, veel te vlugge abstracte dialogen en personages waar ik de rol niet van begreep. Dan wordt zoiets als dit waar veel in gepraat wordt een erg lange zit.

Misschien beter deze nog een keertje te kijken, want ik had altijd vrij hoge verwachtingen van deze. Denk dat het eerder mezelf is aan te rekenen dan de film, maargoed.

2*

Na het boek eigenlijk direct de film bekeken, en daarmee tevens mijn eerste Welles.

Vergelijkingen met het boek kan ik lastig achterwege laten. Een beeld had zich gevormd in mijn hoofd en vond het vooral genieten om te kijken hoe Welles ieder personage en iedere ruimte had uitgebeeld. Dit heeft hij vooral netjes gedaan, met veel oog voor detail en licht.

Het boek vond ik overigens vreselijk onleesbaar en gaf mij geen enkel moment een beklemmend gevoel. De film gaf me dat juist wel, het duistere, vlotte tempo was het resultaat. Vanaf de eerste seconde start Welles sterk en laat de kijker ongetwijfeld met vragen achter over het hoe en waarom;

Is het K's gevecht tegen de staat, of tegen zichzelf, of tegen 'instituties' of de kerk? Moet je nu juist niet je eigen weg kiezen, maar gehoorzamen? Of duidelijk (en volhardend) kiezen en geloven in je eigen existentie? Waarom is de gewilligheid van de vrouwen zo duidelijk aanwezig?

Alleen de prachtige Romy Schneider zorgt niet voor vragen, ze staat als een huis. Een van de mooiste vrouwen die ik in mijn 800 gekeken films heb gezien.

Een film als deze moet je laten bezinken, van binnen laten groeien en wellicht nogmaals bekijken.

4*

Met de filmstijl van Orson Welles wordt de roman van Kafka levendig gemaakt. Het levert een hallucinante trip op door de krochten van de rechtsstaat en de nachtmerrie die een individu ondergaat als het systeem zich tegen hem keert. Soms slaat de absurditeit net iets te veel door, maar even zo vaak werd ik ondergedompeld in visueel een van de meest beklemmende films die ik ooit heb gezien.

Ehm.. O jee.

Een Kafkafilm. Van niemand minder dan Orson Welles.. En het kon me totaal niet boeien. Ik voel me onmiddellijk een cultuurbarbaar .

Verhaaltechnisch uiterst rommelig en de beklemmende Kafka sfeer werd eerder een soort absurditeit, met name in het eerste gedeelte (leek wel een flauw blijspel) waar de film me al meteen verloor.

Rest een aantal aardige losstaande scènes, een beeldschone Adagio en Romy en wat mooiefilmerij, maar verder absoluut niet mijn ding dit.

Ik had vooraf niet direct een surrealistisch iets verwacht hier, omdat een rechtlijnig verhaal nogal in de lijn der verwachting lag, bij het lezen van het verhaal hier, maar niets bleek echter minder waar.

Het is van het begin af aan nogal opletten geblazen, want anders mis je wel bepaalde zaken. Later raakte ik het toch nog enigszins kwijt, maar los daarvan is er genoeg om van te genieten. Welles schept met zijn zwart-witte fotografie een sterke bevreemde en surrealistische sfeer, waarbij ik telkens toch weer erg benieuwd was, wat er zou gaan gebeuren. Ik vond het camerawerk en sommige settings erg sterk. Vooral dat enorme kantoor met al die medewerkers zag er zeer indrukwekkend uit.

Verder is ook het acteerwerk erg goed. Anthony Perkins is uitstekend op zijn plaats hier, vond ik eerst lichtelijk vervelend, maar wist uiteindelijk wel mijn sympathie te verdienen. Welles heeft met Le Procès maar weer eens een sterke film afgeleverd en nogmaals bewezen dat hij een sterk, maar vooral ook erg veelzijdig filmmaker was.

4,0*

Visueel briljante verfilming van Franz Kafka's "Het Proces" door Orson Welles en met Anthony Perkins als overtuigende Joseph K. die na zijn arrestatie in het giga-complexe systeem van rechters, advocaten en hun hulpjes verdwaalt.

Geweldige decors met eindeloze gangen en deuren die weer op de meest bizarre wijze toegang geven tot weer de volgende claustrofobische ruimte in soort van nachtmerrie-achtige puzzel.

Welles' 'Le Proces' gaf mij bij de openingsscène direct het gevoel belandt te zijn in één of andere vage droom. Die droom werd al snel een visueel imponerende nachtmerrie. Zeer fraai geschoten, met enkele briljante momenten, zoals de scène dat Perkins (goed gespeeld ook) door die houten gang vlucht, waar het licht op een prachtige manier door de planken heen schijnt. Schitterend.

Verder had ik toch wat anders verwacht van deze prent. Vond 'm soms wat lastig te volgen, vooral omdat alle dialogen en het verloop van het verhaal me niet constant wisten te boeien. Het spel van de acteurs is zeer goed en op audiovisueel vlak was deze film ver z'n tijd vooruit. Heb ook een zeer goede versie gezien, waar het echt niet leek dat deze 'Le Proces' al meer dan 50 jaar oud is. Interessante ervaring dit.

Een aantal jaar geleden voor het eerst gezien. Toen vond ik hem oké, maar kon ik er weinig mee. Achteraf gezien verbaast me dat ook allerminst. Inmiddels heb ik hem vandaag opnieuw bekeken; een beetje naar aanleiding van het uitlezen van Het Slot van Kafka. En recentelijk heb ik ook Het Proces gelezen, welke mij heel goed beviel.

Dat ik het boek gelezen heb, maakt het zowel een voor- als een nadeel. Hierboven heeft mkj87 helemaal gelijk: "Kafka komt op schrift er beter en geloofwaardiger uit dan in deze film overigens, die het vooral van Welles' regie moet hebben". Het boek is een web dat zich langzaam rondom K. uitspreidt. Het absurdistische doolhof wordt steeds omvangrijker.

In de film ontbreekt het aan de opbouw en is het wat fragmentarisch. Ik denk dat bepaalde dialogen zonder kennis van het boek amper op waarde geschat worden. Zo wordt in het boek redelijk wat aandacht besteedt aan de (drie) soorten vrijspraak die er zijn. Hier is het een korte scène met Titorelli, die in de film amper een rol van betekenis speelt. Datzelfde kan gezegd worden van Bloch, welke in de film een zeer marginale rol heeft.

Het grootste manco blijft toch echter het hoofdpersonage K. In het boek een van zelfvertrouwen overlopende, intelligente en bovenal welbespraakte man die hoog aanzien geniet. Een man voor wie iedere dialoog een strijd is om imago, macht en aanzien. Niets van dat alles is terug te vinden in de door Perkins geportretteerde K. Al was het maar omdat hij niet de gekunstelde kafkesque zinsconstructies gebruikt. Kafka maakte van Josef K. een ambigue protagonist. Een man die je liefhebt, noch haat. The Trial is één groot psychologisch spel, welke Orson Welles niet bereid is te spelen.

Dat gezegd hebbende zit de kracht (ik heb immers een 3,5* gegeven) in het audiovisuele. Geluid en beeld vullen elkaar naadloos aan. Het aantal briljante shots is niet op twee handen te tellen. Niet zelden wordt er visueel recht gedaan aan het absurdisme zoals Kafka het zelf schetste. Derhalve kan ik hier, het verhaal is 'slechts' een onderdeel van, een ruime voldoende aan kwijt.

Erg interessant verhaal en erg mooi gefilmd.

Al verloor ik mijn interesse tegen het einde wel wat doordat het gewoon net wat te lang door ging voor mijn gevoel. Het begin is erg fijn. En wat een prachtige vertel stem heeft Welles toch. Wat volgt is een surrealistische trip door een stad met prachtige architectuur waar K, geweldig gespeeld door Perkins, wil uitvinden waarvan hij verdacht wordt en waarbij niemand hem daarop antwoord kan/wil geven. De ontmoetingen met vele interessante personages zoals de advocaat en Leni maakt dit toch wel een boeiende zit. Ze dragen ook nog eens veel aan het verhaal bij door vele interessante informatie te geven of door vragen op te roepen bij de kijker. Hoewel het natuurlijk andersom had moeten zijn, deed Le Procès me af en toe wat denken aan het werk van Gilliam. En dan vooral Brazil.

Acteerwerk is behoorlijk sterk. Perkins ken ik alleen als Norman Bates en het was dan ook eens leuk om hem in een compleet andere rol te zien. Welles zelf doet het ook met verve. Hij lijkt geboren om dit soort rollen te spelen. Moreau is een prachtige vrouw, maar voegt weinig toe aan het geheel. Ook een erg mooie vrouw is Schneider die in tegenstelling tot Moreau wel erg veel te doen krijgt en dat ook nog eens heel goed doet. Voor de kleinere rollen heeft Welles goed werk verricht in het casting proces.

Welles was zijn tijd qua gebruik van techniek ver vooruit. Dit bewees hij al in Citizen Kane. Een film die ik niet heel hoog heb zitten, maar wel ontzettend mooi is gemaakt. Ook in deze film leeft hij zich helemaal uit. Perkins die constant als "klein" is gefilmd, waarbij hij constant omringd word door bijvoorbeeld grote sets, deuren, beelden. Ook prachtig gebruik van zwart/wit waarbij er een aantal prachtige contrasten ontstaan.

Heerlijk surrealistisch geheel, wat tegen het einde net even te ver doordraaft en net wat te lang duurt. Visueel is het allemaal erg mooi. Maar ook het gebruik van geluid verdient hier wat aandacht.

Niemand beter dan Anthony Perkins kon die rol waarnemen in deze qua setting surrelistische film van Orson Welles naar Kafka.

Echt lekkerbekken is het niet, temeer dat de film behoorlijk lang is, maar er zijn toch heerlijke scènes waarin de druk op het individu, de vooringenomenheid, verwarring en wanorde, ook de corruptie in de rechtspraak wordt geïllustreerd en waarbij Jeanne Moreau, Romy Schneider, Madeleine Robinson, Elsa Martinelli en Suzanne Flon (Wat een luxe om die te kunnen samenbrengen) eigenlijk een verademing in de beleving betekenen.

Inderdaad geen licht-verteerbare kost. De opening vond ik trouwens erg goed, eigenlijk tot en met de scene met Moreau, de vrouw die zo prachtig verlopen én sexy kan zijn. Daarna begint K. rond te dwalen in het absurde juridische theater en vond ik het vooral knap gemaakt, zonder dat ik echt geboeid was. Het proces, dat vooral lijkt te drijven op vriendjespolitiek, machtsmisbruik, steekpenningen en corruptie, en door niemand behalve de beklaagde erg serieus wordt genomen, is natuurlijk wel een mooie allegorie voor instituties in het algemeen.

Ten slotte is het prima dat een regisseur zich wat vrijheden veroorlooft met het bronmateriaal, maar het einde is wel een beetje een misser.

Sfeervolle, surrealistische verfilming van het gelijknamige boek van Franz Kafka, over de absurditeit van op hol geslagen bureaucratie. Plot en dialogen zijn sporadisch aan de verwarrende en vermoeiende kant, vooral halverwege, maar uiteindelijk is dit toch wel een unieke en meeslepende kijkervaring. Het camerawerk is geweldig en de film ziet er in zwartwit werkelijk subliem uit, daarbij geholpen door prachtige decors en production design. Je kunt duidelijk zien waar Terry Gilliam inspiratie heeft opgedaan voor Brazil.