Festen (1998)

Het is geen eye-candy nee. Maar ik denk dat de mooiheid van een film verder gaat dan esthetica. Festen vind ik film-technisch dan ook erg mooi.

Denk je niet dat de cinematografie de intensiteit van het script enorm versterkt?

Juist niet lijkt me, aangezien Dogme toch zo'n beetje ingaat tegen "film-technisch". Of jij verstaat wat anders onder de term.

Juist doordat het camerawerk zo rauw is, wordt de sfeer gezet.

Het is knap om zo'n sterke film te maken onder de lasten van Dogma 95, daarom is Festen filmtechnisch sterk te noemen.

Maar "juist" dat camerawerk is gewoon een voortvloeisel van de Dogme regels, niks "ondanks" dus ... wat voor jullie hier werkt is net het idee dat de Dogme beweging probeerde te promoten.

Zie het toch meer als een filmstijl die zich afzet tegen het "gebruikelijke", maar dan met hun eigen trucje's.

Waarschijnlijk dan wel. Sowieso is film-technisch een wat loze kreet eigenlijk, maar ik bedoel de vormaspecten in de breedste zin.

Dat de Dogme-regels ingaan tegen de ongeschreven regels van Hollywood wil nog niet zeggen dat de film zelf geen eigen, film-technische look uitstraald. Juist wel lijkt me.

Dogme is geloof ik toch wat stricter rond vormgeving?

Gaat ook veel verder dan anti-Hollywood, want ook arthouse films maken zich doorgaans (en erger nog zelfs) schuldig aan de zaken waar deze regel tegenin gaat. Uiteraard kan je hier nog mee een eigen richting ingaan, maar de Dogme films die ik gezien heb, hebben doorgaans allemaal een even rommelige HC look.

Bij Festen specifiek was het geloof ik zo dat men voor een "laissez-faire" aanpak ging, zonder er echt op te letten hoe men iets schoot. Maar dat mag je best met een bron tegenspreken, is ook maar even uit het hoofd

Er zijn maar een paar Dogme films succesvol gebleken, alleen stellen de beperkingen uiteraard niet veel voor als je dit maar blijft herhalen, mits men de kunst van het Dogme filmen goed weet over te brengen.

Zo uit mijn blote hoofd ken ik maar één echte Dogme film en dat is Festen. Andere films die het labeltje Dogme op hun affiche gebruikten, deden dat met minder beperkingen en zo kreeg het dus een Dogme "style" waardoor het overkomt als een marketingtruc (enkele uitzonderingen daargelaten).

Daarnaast hebben veel filmmakers soms niets in te brengen bij de kreten die op de inlay/posters worden gebruikt, marketing inderdaad.

Volgensmij werd Dogma 95 afgesproken omdat men zich wilde onderscheiden. Men wilde aantonen dat je ook goede films kon maken zonder allerlei trucs.

Ik zie hier geen marketingtruc (aldus Knisper) in, maar eerder vakmanschap. Een film boeiend houden zonder clichématige trucs in verhaal en cameravoering is eenmaal lastig.

Dat zal als het goed is snel blijken uit de Dogma 95 regels.

Iemand een link van dit verbond naar Wiki misschien?

Weet niet of we over hetzelfde aan het discussieren zijn. Maar goed, waar het mij om gaat is dat de visuals van Festen slechts lelijk zijn in esthetische zin, niet in film-technische zin. Ik vind de hele vormgeving (waaronder de rommelige HC look) namelijk het verhaal op grandioze wijze versterken.

Tja, volgens mij slaat "film-technisch" toch echt op de technische kant, en bij Festen is het vooral het ontbreken ervan dat opvalt. Dat het "film-maar-op-uit-de-hand" manier de beste is voor de film mag je vinden, maar dat is technisch natuurlijk niet zo moeilijk. Eén van de weinige situaties waar "kan ik ook" wel degelijk opgaat.

Onderhond, dat is complete onzin.

Rekeninghoudend met de Dogma 95 die betrekking heeft op Festen, worden scènes in de film als een soort toneelstuk opgevoerd.

Er wordt niet zomaar tussen mensen heen en weer gesneden, dus als aan het eind van de 10 minuten durende scène iets mis gaat, moet alles over.

Bijvoorbeeld het uitlichten van iemand met bestaan licht is veel moeilijker.

Bijvoorbeeld het geluid is veel moeilijker wanneer scènes in medium of totaal zonder onderbreking op elkaar volgen.

Bijvoorbeeld de spelregie is een enorm werk wanneer scènes zo lang duren.

De 'kan ik ook' factor is hier juist lager, omdat deze film veel complexer is dan het gemiddelde familie drama.

Spelregie kan ik nog begrijpen, maar de andere twee punten zijn ook gewoon bagger in deze film ...

....mmmm

als ik de discussies hier zo volg, gaat het meestal over mooi en lelijk.

Maar heel het dogmagedoe is net een experiment om na te gaan of je, mits hoge beperkingen op het vormelijke, niet net een extra sterk inhoudelijke film kan maken. In dat opzicht is deze 'Festen' absoluut geslaagd.

Want het is een mokerslag van een film (ondanks of misschien net door de heel directe registratie).

De beperkingen zijn zeker geen 'voorwaarden' voor het maken van een goede film, maar ik kan me inbeelden dat het voor acteurs wel verfrissend moet zijn dat zij de hele film moeten dragen, zonder dat ze uren en uren moeten wachten omdat hier of daar nog een spotje moet ingedraaid worden.

Deze manier van filmen zal me wel nooit gaan bekoren. Ik vind het te onrustig, te lelijk, zo zonde van de mogelijkheden die er op visueel vlak allemaal zijn en zo niet worden benut. Maar eerlijk is eerlijk, bij Festen werkt het desondanks wel. Ik wil niet beweren dat ik de film niet liever anders zou hebben gezien, maar qua realisme en het gevoel er bij te zijn zie ik wel de toegevoegde waarde er van in. Tsja en het verhaal zelf....wie kent ze inmiddels niet, de beruchte speeches op vader Helge's verjaardag. Ik geloof niet dat ik Festen ooit zonder opgetrokken wenkbrouwen en een hand voor de mond geslagen zal kunnen kijken.

Leuke familie die Klingenfeldts. De vuile was wordt op een wel erg confronterende wijze buitengehangen. Moreel verderf bij de filthy rich, ongebruikelijk en efficiënt in beeld gebracht.

Ik ben niet zo vertrouwd met die Dogme films, maar zoals blijkt, doet een eenvoudig maar sterk verhaal als dit, gecombineerd met handcamera, toch wonderen. Aan de hand van de verhaalelementen die je krijgt, kon ik me perfect het grotere familiedrama inbeelden. Je kan voor of tegen dit camerawerk en die dogme principes zijn, het mist zijn effect niet. Zoiets zou trouwens ook een erg goed toneelstuk kunnen zijn. Minpunten zijn er ook : de reacties op de bekentenissen zijn vaak wat irreëel (dat racistisch liedje) , en er wordt op het familiefeest niet té diep op alles ingegaan (motivaties, etc.) Niks ergs. Die film zal ik niet licht vergeten.

De allereerste dogma-film (waarbij overigens al wat principes van het dogma-manifest werden doorbroken ) is hip. Leedvermaak om een gefrustreerde familie is altijd okee . Het moment wanneer de hele familie een fout racistisch liedje zingt is beschamend en grappig tegelijk.

Festen, wat een feest!

Zeer bijzonder! Ik wist niets niets van deze film (nee, ik heb niet op een andere planeet geleefd ) en ik was even verbaasd over de speech als de gasten aan tafel. Dat hakte erin zeg!

De acteerprestaties zijn zo goed, en dat in combinatie met het ''amateuristische'' filmwerk maakt het dat je er helemaal in komt en erbij wil blijven. Ik voelde me net een ramptoerist die blijft staan kijken bij een elledig schouwspel vol mensenleed.

De Dogma- stijl vind ik overigens niet storend. Wel dacht ik op een moment even dat ik de kleuren van de tv niet goed had staan, of dat er een kabel tussen de DVD speler en de tv loszat ivm hele rare kleuren. Ik vind het niet erg, maar ook geen toegevoegde waarde hebben. Het losse camerawerk wel, dat kun je slecht noemen maar ik vond het juist positief bijdragen aan de sfeer en realisme.

Zeer merkwaardig, Festen was DE filmhuishit van 1999!

Dat lijkt me geweldig, om zo'n film alsnog te ontdekken.

En van zo'n film kun je op voorhand inderdaad 't beste zo weinig mogelijk weten.

Opmerkelijk inderdaad. Is Drenthe dan dus wel degelijk een onontgonnen gebied voorbij Zwolle?

Dit is een 'art house' film die ook (veel) collega's van mij zelf(s) hebben gezien of kennen van horen zeggen.

Nou, ik wist natuurlijk wel van het bestaan van deze film, dat het een hit was wist ik ook. Ik heb destijds hem gewoon gemist, en het is er nooit van gekomen hem te kijken totdat ik verrast werd met deze film in mijn brievenbus. Afz: kapp

Inderdaad, een prachtig stuk van Nederland met een leuk en gezellig Filmhuis met uiterst deskundig personeel.

Na herziening dit toch enigszins karige bericht maar eens wat opfleuren. En als ik zeg herziening bedoel ik zo ongeveer de 4e keer dat ik deze film zag.

Nog steeds begrijp ik het als mensen zeggen dat ze de Dogme-stijl lelijk vinden. Visueel is het natuurlijk ook bijzonder lelijk allemaal. Ik ben er van overtuigd (al zullen de meningen verdeeld zijn) dat deze film ook zonder zijn zelf opgelegde beperkingen had kunnen scoren. Daarvoor is het verhaal te sterk en zijn de acteurs te goed. Ulrich Thomsen en Henning Moritzen spelen de pannen van het dak, waarbij vooral hun geweldige gelaatsuitdrukkingen mij wisten te grijpen.

Toch schuilt voor mij persoonlijk de kracht van deze film gedeeltelijk in zijn lelijkheid. Eens te meer bewijst een film met een onconventionele aanpak mij extra te prikkelen, en daardoor extra aan te grijpen. De filmstijl zuigt mij het verhaal binnen en levert mij een hyperrealistische kijkervaring die ik nog zelden heb ervaren.

Werd snelheid op film ooit beter gevangen dan met Vinterbergs dollemansmontage op het moment dat mevrouw de zus de taxichauffeur sommeert wat harder te rijden? Ik kan zo snel geen voorbeeld bedenken.

Op het moment dat ik dit geschreven heb, kan ik nauwelijks tevreden zijn. Het is te moeilijk en te subjectief om onder woorden te brengen, maar ik wilde toch graag even een lofzang afsteken op deze fantastische film.

Nee, Festen was niet aan mij besteed. De manier van filmen vind ik eerder amateuristisch dan artistiek. Ik kan er niet naar kijken. Het verhaal zelf vind ik niet altijd even interessant blijven, hoewel het wel z'n sterke momenten heeft.

Deze film deed me in eerste instantie denken aan onze eigen familie feesten. Niet dat het er ook maar iets van werg heeft. We zijn niet rijk, zo'n grote tragedie heeft niet plaatys gevonden, maartoch, altijd liep er wel iemand huilend weg bij zo'n reünie de laatste jaren. Sommuige mensen kkonden gewoonweg niet met elkaar opschieten en kwamen bij elkaar omdat oma dat wilde. Nu is oma dood, dus voorbij grote famile feesten. Al zie ik delen van de familie nog steeds op grote verjaardagen.

Over de film zelf dan. Los van het feit of ik de werkwijze begrepen heb, ik vind deze film gewoon lelijk. Op zich heb ik daar geen problemen mee, want ik ken genoeg indie films die lelijk zijn en dan nog alles op een ander niveau omhoog trekken, maar hier is het vreselijk. Dat komt waarschijnlijk door het feit dat ik het idee heb, dat de lelijkheid expres is gedaan. Rare zooms, shaky cam, korrelig beeld, het voegt niets toe, maar stoort alleen maar. Men is echter wel bewust van de slordige filmstijl. Zoiets van; zie je, zelfs met het meest crappy camera werk, is de film nog goed, want het acteerwerk en de bijbehorende dialoog is zo geweldig.

Die dialoog ja die is goed. Mooie confronterende speeches, die zeker wel enige impact herbergen. Ook het acteerwerk valt me zeer mee. Acteerwerk, ja ach, tis meer een kwestie van overtuigend de lines opzeggen hier., maar ook dat moet je kunnen natuurlijk..

Lastig hoor. Ik heb me rot geërgerd aan de geforceerd lelijke stijl van de film. Aan de andere kant waren de speeches wel zeer goed. Toch denk ik dat de ergernis de overhand nam en dan is dat jammer voor de positieve punten. k kan zeggen dat hier meer in had gezeten, maar dan was het een compleet andere film geweest!

Mooie argumentatie. Als de vorm in de weg gaat zitten en het idee alle kracht ontneemt, dan is dat natuurlijk jammer.

Ik heb de film op groot scherm gezien en was zo in beslag genomen door het verhaal dat ik geen seconde het idee had van "jammer dat hier nu niet wat meer energie in de vormgeving is gestoken." Integendeel.

Andersom kan het trouwens ook. Ik heb gisteren een "mooi gefotografeerde" film gezien over de gruwelijke gebeurtenissen bij de onafhankelijkheidsdatum van India en Pakistan, waar het verzorgde aspect een fake gevoel meegeven.

Misschien heb je gelijk, als ik een camera pak en ik ga filmen, zonder enige bewerking, hoef ik daar natuurlijk niet iets speciaals voor te doen. Het voelde alleen alsof zelfs ik met mijn digi cam nog betere scenes, als in mooier, had kunnen schieten. Snap ik ook wel dat het juist het doel van de film niet was, maar het stoorde me.

Tsja, wat moet ik hier nog van zeggen, in één woord....Magistraal.

Wat een verhaal, ik die naar een film zit te kijken met plaats vervangende schaamte.

Een meesterwerk!