Festen (1998)

Niet echt mijn ding.

En dan heb ik het over die stijl. Kort op de huid, ontdaan van allerlei tierlantijntjes; maar uiteindelijk mag cinema wel meer zijn dan een lelijk geschoten, kort op de huid zittende vertoning.

Het had in ieder geval leuk geweest om wat meer te zien te hebben dan het toneeltje dat de familie hier opvoert. Toegegeven: ik heb geregeld kunnen lachen en er zitten absoluut genoeg spitsvondige dialogen en scherpe steken in. De soms wat lompere humor zoals dat al dan niet racistische liedje valt eveneens goed te pruimen.

Maar behalve dat (en ook goed acteerwerk, dat mag ook wel vermeld worden) was ik na afloop toch vooral geïrriteerd door de lelijkheid van de film. Ik apprecieer de drang die Thomas Vinterberg en een hoop gelijkgestemden toen voelden om met een soort realisme te komen, maar uiteindelijk kijk je wel gewoon naar een druk toneeltje vol absurde taferelen dus of dat dan uiteindelijk zo'n realistische film geworden is...

2,5

Opmerkelijke stijl en vormgeving, aparte cinema. Ik weet niet echt wat ik hier van moet denken. Enkele sterke scènes, maar anderzijds zit je nooit echt in het verhaal. Het voelt alsof je de hele kijkt vanop een afstand toekijkt op een onwerkelijke gebeurtenis. Onwerkelijk voelt het ook aan door de continue stroom aan onverwachte, voor mij soms weinig realistische reacties van de karakters op de toespraken doorheen de film. Vandaar een dikke 3 sterren.

Ook sinds lange tijd weer eens gezien. Blijft een superfilm waarbij je van de ene heftige emotie naar de andere wordt geslingerd. En ondanks de verschrikkingen zit er ook nog een hoop leuke humor in en af en toe geweldige dialogen en sarcasme.

Enorm aangrijpende film die je bijblijft. Een hele bijzondere film die op een unieke manier is gefilmd, waardoor je welhaast het idee hebt dat je zelf aanwezig bent op het feest.

Ik vind het acteerwerk erg sterk moet ik zeggen, zonder überhaupt van deze cast gehoord te hebben.

De haast surrealistische sfeer is erg interessant, en ook de personages hebben mij erg geboeid, met Chritian en Helene als uitschieters.

Zonder meer een aanrader voor als je van artistieke films houdt!

Zeer sterke film, die ik nooit meer opnieuw zou willen kijken. Soms heb je dat; één keer is genoeg. Verpletterend en deprimerend, maar tegenstrijdig, want afwisselend zit er ook weer een zwart-komische noot in. Personages die afschuwwekkend zijn, maar dan ook weer sommige voor wie je supportert en met wie je medelijden hebt. Schrijnend hoe het personage van Christian met ongeloof en apathie wordt behandeld wanneer hij zijn verschrikkelijke bekentenis doet, maar tegelijkertijd ook zo realistisch en echt. Geen enkele emotie voelt hier vals of geconstrueerd, en iedereen reageert en gedraagt zich zoals echte mensen dat zouden doen. Het legt de donkere ziel van een familie bloot, maar niet op een dramatische manier. Eerder op een griezelig onderkoelde, realistische, naturelle manier. Wat is dat personage Michael een opgefokt, agressief, bedrieglijk ventje, maar wanneer hij op het einde zijn vader in elkaar aan het schoppen is, voel je zo'n mengelmoes van emoties dat je niet meer weet hoe je het moet plaatsen. Thomas Bo Larssen speelt ook echt gewoon ontzettend sterk. De schokkerige, naturelle manier waarop het allemaal gefilmd is, creëert het gevoel alsof je zelf ter plekke bent om het feest te zien ontaarden. Alsof het found footage is van een echte familie. Vinterberg springt behendig om met zijn eigen dogma 95, en weet binnen deze zelf-opgelegde limitaties een filmtechnisch meesterwerkje af te leggen. ''Het is gewoon lelijk'', hoor ik sommige mensen in mijn omgeving al zeggen. En ja, dat is ook gewoon zo. Het is een lelijke film, qua stijl en zeker qua inhoud. Maar dat is wat de film (voor één keertje voor mij) juist ongelooflijk sterk maakt.

Later zou Vinterberg dit dogma en deze stijl loslaten, en waarschijnlijk ook maar voor het beste, want ik denk niet dat je keer op keer een meesterwerkje als Festen uit je mouw kan schudden op deze manier. Een film als Jagten komt denk ik niet tot z'n recht als je het op deze manier filmt. Ook een heel sterke film (waarbij één keertje ook genoeg is voor mij), maar ik denk dat deze nog net iets beter is.

4*.

Ik heb vanavond pas voor de eerste keer deze "Festen" gekeken, het was helaas geen Blu-ray versie maar ondanks dat vond ik het een ontzettend goeie film. Ik dacht dat ik de film al gezien had maar dat bleek niet het geval te zijn. Dit is weer typisch zo'n film waarvan ik denk, waarom heb ik daar toch zolang mee gewacht om te kijken. De cast acteert echt heel goed, maar was voor mij vrij onbekend op Ulrich Thomsen en Thomas Bo Larsen na. Van de rest had ik nog niet veel gehoord. Maar "Festen" is een film die ik zeker nog eens opnieuw zal gaan kijken als ik er een Blu-ray versie van vind, als er die tenminste is.

De grote klassieker opnieuw op het grote witte doek, helaas moet ik deze nog zien. Maar ons oordeel is reeds geformuleerd.

Festen - Fast Forward review

Magistraal

Op een familiefeest wordt een geheim onthuld en het feest wordt daardoor steeds ongezelliger. Veel meer is er niet te zeggen over het verhaal maar het verhaal is zo goed geschreven (het is niet alleen een familiedrama maar ook een spookverhaal, een gevecht en een komedie), zo goed opgebouwd (van herkenbaar ongemakkelijk zoals elke familiereünie is tot zeer aangrijpend aan het eind), zo goed geacteerd en dicht op de huid gefilmd (geheel volgens het Dogme 95-manifest) dat het bij je als kijker onder de huid kruipt en je wordt meegezogen in de wervelwind van emoties. De film heeft terecht de status van Dogme-klassieker.

Vermoeiende ADHD-film, met vergezochte gebeurtenissen. Door sommige acteurs wel sterk gespeeld.

Jaren geleden gezien en een en ander was me wel bijgebleven maar ook niet veel, zo bleek uit de herziening in de bios. Vooral het smalle beeldformaat niet. Ik was even wel bang voor de nieuwe kijkbeurt want wat me vooral bijstond was 'zwaar drama' en die specifieke filmstijl - in de jaren is mijn smaak wel wat veranderd en zeker op die vlakken. Maar zie daar, dat viel alleszins mee. De stijl is in zoverre nog goed dat deze a) lekker wild en druk is en daarmee niet gewoon een simpele cameravoering met weinig extra middelen en b) geeft dit wat realistisch mee, alsof iemand met een home video op dat feest staat te filmen en je als kijker erbij bent. Niet echt natuurlijk want het camerawerk is overduidelijk niet door een aanwezige gefilmd maar het rauwe kale uiterlijk helpt wel mee. En daarmee wordt dit drama en het soms wat theatrale acteren een stuk meer naturel en best genietbaar. Inhoudelijk ook sterk en boeiend genoeg de hele film door en zo een aardig inkijkje in een bepaalde familie waar steeds meer duidelijk wordt (niet alleen het misbruik maar ook de racistische kant). 4,0*.

Tja. Absurdistisch, komisch, bitter tot op het bot, tot diep racistisch, op een lachwekkende wijze. Een familiegeheim wordt even aan tafel op een pijnlijke doch ook hilarische wijze voor het voetlicht gebracht. Als dingen echt heel erg worden ga ik het mooi vinden. Daar is i.d.g. zeer zeker sprake van. Hier kan ik uren over uitweiden. Maar ik zou me verder willen beperken tot meesterwerk. Magistraal. 5 sterren en een plek in mijn eeuwige top 10.