Festen (1998)

Hmm draak is overdreven, camerawerk daarentegen was wel erg matig. Voor mij een reden hem met een hele punt naar beneden te halen. Met het camerawerk van een Jagten, was het gewoon een 4/4.5 geweest. Helaas zullen we dat nooit weten. Hierbij lijkt het alsof de regisseur je probeer te laten aanschuiven aan de dinertafel, ik vraag me dan af:" wat is er mis met aanschouwen van de familitragedie? Niks, denk ik. Had dat zeer graag anders gezien. Dit kwam allemaal nogal goedkoop over op me. Vrij overbodig dat camerawerk te gebruiken bij de vrijpartij of scheldpartij tussen Michael en zn vrouw bijv. Maarja. Jammer.

Maar een draak van een film? Nee zeker niet. Het verhaal, acteerwerk, sfeer in de film, alles greep me op enkele momenten naar mn strot. T was vrij heftig. Zeer intressant te zien hoe de familie reageerde op Christians uitlatingen. Sterke rol overigens.

Verdict: had meer ingezeten. Ben nog geen Dogma 95 fan. Zal t n.a.w. ook niet snel worden. Waarom niet hetzelfde camerawerk gekozen als bij Jagten..

Festen was de eerste in de reeks als je het hebt over het verbond Dogma 95. Vrij lastig om dan een vergelijking te willen maken met de stijlwijze van Jagten, die 14 jr. na dato uitkwam. Misschien had Festen mij wel kunnen grijpen zonder dit arthouse achtig verbond, maar ik vrees het ergste. Voor mij is en blijft Festen een draak van een film.

Heheh, voor mij juist dáárvoor een punt extra. Alsof de verjaardagsgast-met-videocamera vergeten is de 'minder geslaagde' fragmenten uit zijn opnames te verwijderen. Mooi ook de algemene reactie op de toespraak; men heeft duidelijk niet zoveel zin om de feestelijke sfeer te laten bederven.

Zie het als een classic in de serie 'Funniest Home Videos'

Iedereen heeft het wel eens gedaan. Films uitkiezen omdat ze erg populair zijn en in toplijstjes staan. Voor mij de reden om Festen te kijken. Op een goede tweede plaats omdat ik recent erg genoten heb van Jagten. Topfilm! Nou dan zal Festen er vast niet ver vanaf zitten. Dat heb geweten zeg. Zodra de film begint, schrik ik me al dood. Wat is dat voor spuuglelijk camerawerk? Heb ik per abuis een slechte dvd gekocht? Ik pak dan altijd de tablet erbij en terwijl ik de film een beetje in de gaten probeer te houden, zoek ik of ik de enige met dit probleem ben.

Terwijl Michael nare dingen naar zijn vrouw schreeuwt, omdat ze zijn schoenen vergeten is mee te nemen (getuigt al niet van een bijster goed script), kom ik de term 'dogme 1995' tegen. Nooit van gehoord, dat gaan we googlen. Nou, wat een verdomde flauwekul zeg! Is het stoerdoenerij of doen ze het om gebrek aan geld en middelen te camoufleren? Eigenlijk is de film al min of meer verpest, omdat het met een cameraatje van een paar tientjes opgenomen is. Passie voor het vak, noemen ze dat zeker. Wat een afgang zeg.

De personages ogen dan al niet bepaald boeiend, dus zet ik mijn zinnen maar op die speech. Volgens de achterkant van het dvd-doosje breekt dan de hel los. Met in mijn achterhoofd het besef dat deze film tot de 250 beste films ooit gerekend wordt, wrijf ik me al in mijn handjes. Dat moet dan wel een verdomd goede speech worden. Christian tikt op het glas en...

... wat volgt kan ik het beste omschrijven als een olifant in een porseleinkast. Wat volgt heeft geen greintje nuance. Het is alsof Vinterberg heeft mogen wroeten tussen afgedankte teksten van Herman Brusselmans. De tweede helft van de film is compleet ongeloofwaardig. Het is zelfs geeneens grappig meer en de manier waarop men tracht alles voort te zetten, wekt vooral verbazing op. Van de hoge verwachtingen wordt niets waargemaakt. Waarschijnlijk hadden ik Jagten niet eens bekeken als ik Festen als eerste had gezien.

Ik kan je goed volgen, Ruud. Alleen vond ik Jagten nu ook niet bepaald uitblinken in nuance...

Olifanten in porseleinkasten, I LOVE IT !!!

Na járen weer eens herzien en is daarmee ontzettend in mijn waardering gestegen.

De menselijke neiging om na akelige berichten – na een korte periode van wezenloos stilvallen – maar zo snel mogelijk verder te gaan met het ‘grote feest’, wordt hier zéér treffend weergegeven. Echt sterke films openbaren een stukje van de wereld, niet door het te beschrijven, maar door het de kijker te laten voelen. Het is bijzonder knap dat Festen hier met behulp van één enkele locatie, een eenvoudig kader en een hoop harkig camerawerk in slaagt.

Bijzondere film, die ik moeilijk kan oordelen. Het is zeker geen slechte film, alleen word ik wat ongemakkelijk van het camera werk. Het is een zwaar thema dat hier word verfilmd in deze film en het is sterk gemaakt, maar ik mis iets om er een topfilm van te maken daarom maar een 3,5*

Dit is een overgewaardeerde film, niemand hoor je nu nog over dogma , dat was toen eind jaren 90 een hype en mede verantwoordlijk voor het succes van deze film.

Het verhaal is op zich niet slecht maar ook niet bijzonder, het camerawerk is beneden peil.

Klets.

Misschien minder dan toen, en uiteraard was de hype/nieuwigheid toen groter, maar dat geldt evenzeer voor de Nouvelle Vague of wat voor 'new wave' dan ook. Festen eindigde bij de tienjaarlijkse 'lijst der lijsten' Sight & Sound op de 272e plek van alle films ooit gemaakt. (Combined votes)

Het camerawerk als niet mooi bestempelen is overigens lichtelijk onzinnig, aangezien de Dogma stroming tegen mooifilmerij was. Het was een soort vow of chastity. Fantastisch camerawerk werd niet beoogd. Het gaat wat ver om te zeggen 'tegenovergesteld zelfs', maar je snapt vast wat ik bedoel.

Dat Dogma niet meer zo in de schijnwerpers staat als toen, dat klopt wel. Maar om te stellen dat je er niemand over hoort klopt gewoon niet. Of je kent te weinig filmliefhebbers die zich ook in de iets oudere stromingen interesseren, dat kan natuurlijk ook.

Overgewaardeerd? Dat mag je natuurlijk vinden. Maar het IS natuurlijk daarmee nog geen feit. Al waardeer ik hem met 4* overigens ook niet als een mirakelstaaltje filmmaken, maar dat staat er los van.

Ik heb 'm destijds fris op mijn lever gekregen, in de pluchen zeteltjes van legendarische bioscoop Calypso in Antwerpen, en ik kan je verzekeren dat hij aankwam.

Lulkoek wat wel of niet mooi is , is natuurlijk persoonlijk. Een camera die alle kanten opvliegt hm....vraag me af wie dat nou echt mooi vind (Ruud C zeker niet haha) en het verhaal , gewoon zwak. Dat Festen hoog eindigt (de feiten) prima hoor, maar dat is voor mij niet belangrijk, er zijn wel meer films die hoog eindigen maar waar ik weinig aan vind.

Het is tenslotte mijn mening nietwaar?

Bij the idiots zag ik dat gebrekkige camerawerk ook wel maar het verhaal was beter en was ook vernieuwend en gedurfd, ook Mifune (ook een bekende Dogma) was stukken beter, daar kwam ook de humor weer terug die ik gemist had

In festen ( het feest) leveren de beruchte "dogma's" het gewenste effect:

Op alle fronten gelukt als tegenhanger van gelikte oppervlakkige Amerikaansige clichématige lopende band pulp.

Geen gladde camera bewegingen, geen zoete violen, geen moralistisch burgerlijk effectbejag etc.

Wel : menselijke tekortkomingen zonder opsmuk.

En toch is er volgens mij een verschil tussen een "burgerlijke" film en een film over herkenbare "burgers", ZenZin...

Ja ongetwijfeld, Thomas. Zo had ik het nog niet bekeken.

Misschien is het beter dat ik "burgerlijk effectbejag" vervang door :

"plastic emoties" : al te standaard, dubbeldik opgelegde pogingen om gevoelens op te roepen waarbij van veronderstelde normen wordt uitgegaan.

Ik begrijp maar al te goed wat je bedoelt met "plastic emoties", ZenZin! Maar het punt van mijn reactie over "burgerlijke" films was dat een film voor mij geen "dogmatische" Festen moet zijn om aan dat etiket te ontsnappen! Dan riskeert hij namelijk krampachtig, geforceerd en/of onherkenbaar te worden...

Goede film maar zeker niet het meesterwerk wat ik had verwacht. De camera bewegingen vond ik niet zo'n probleem (misschien omdat ik een paar dagen geleden Cloverfield heb gezien en er aan gewend raak ). De toespraak van Christian komt binnen en net zoals de mensen in de zaal voelde ik me wat ongemakkelijk. De film heeft uiteraard zijn donkere kanten maar gelukkig zitten er ook (onbedoelde?) humorisctische scenes in. Het racistische lied wat opeens door iedereen wordt meegezongen is zo fout dat ik een beetje ongemakkelijk moest lachen.

De broer Michael vond ik een raar personage die op het eind wel heel gemakkelijk een ommezwaai maakt en opeens weer sympathie heeft voor Christian. Zijn vrouw ziet een serveester expres water over hem heen gooien tijdens het eten en doet of zegt er verder niets over? Ook de kok en oude vriend van Christian heeft een wat vreemde rol die niet helemaal goed is uitgewerkt. Het autosleutels plan is potsierlijk en past niet echt in de film. Het 'feel good' einde getuigd wel van lef. 3.5/5.0

Aan het begin dacht ik dat dit niks ging worden, met het lomp geschreeuw en al die zwaar overdreven situaties die elkaar in hoog tempo opvolgen. Het duurde dan ook even maar na een half uurtje zat ik wel in de film. Geloofwaardigheid is ver te zoeken, daarvoor is het allemaal teveel ellende die met het voorbijgaan van elke minuut boven komt drijven (overdrijven is ook een vak, en alsof er niet genoeg ellende in zat moest er ook een zoon zijn die vreemdging met een serveerster, die uiteraard zwanger raakte, abortus pleegde, en door die zoon even in elkaar werd geslagen, maar niets aan de hand natuurlijk. Plus het racistische element waar ook de geloofwaardigheid ver te zoeken was en bovendien nogal misplaatst aanvoelde, net als de rol van de kok. En dit is nog maar het topje van de ijsberg. O ja, die kerel die ze in de wijnkelder hadden opgesloten zijn ze vergeten vrij te laten...). Vreemd eigenlijk dat je geloofwaardigheid moet laten varen in een film die "realistisch" wordt gefilmd, maar goed. Als dat eenmaal lukt dan is de film zeker genietbaar. Lukt dat niet dan is het positieve wat de film te bieden heeft een stuk lastiger te herkennen en kom je denk ik snel uit op een onvoldoende voor deze film.

Met de (verziekte) sfeer zit het wel goed, eenmaal dat het "feest" begint wordt dat wel erg goed opgebouwd en worden al die onderlinge spanningen goed voelbaar. Het script zit ook knap in elkaar in de zin dat het het ongeloofwaardige logisch aan elkaar weet te rijmen (al blijft het ongeloofwaardig).

Het is een bijzondere film geworden, mede dankzij die Dogma-regels die in ieder geval in deze film een toegevoegde waarde hebben. Het zit vol met zwaar geforceerde situaties, maar als je daar doorheenkijkt dan is het zeker te genieten. 3 a 3,5*

Kan me goed vinden in bovenstaande reactie van Arno. Ik ga alleen een half puntje lager zitten. Vond het allemaal net te ongeloofwaardig en uiteindelijk dus niet pakkend genoeg. Toch bleef de film op één of andere rare manier wel boeien.

Weer eens herzien, ik was vergeten hoe matig deze film op visueel gebied is. Dogmeprincipes of niet, dit ziet eruit als een jaren 70 homevideo door mijn grootvader gemaakt, zij het wat beter gekaderd, want bij mijn grootvader vielen de hoofden van de familieleden die hij filmde buiten het scherm, en dat gebeurt hier gelukkig niet.

Ik kan wel concluderen dat Dogme 95 niet bepaald aan mij besteed is. De discussie is al meerdere malen gevoerd op dit forum, ook bij deze film, maar ik zit duidelijk in het kamp dat vindt dat aandacht voor het visuele (en ook de soundtrack, wat ook aan banden wordt gelegd door Dogma 95) een integraal onderdeel van film dient te zijn.

Het plot is wel interessant met meerdere opmerkelijke personages. Met name de jongere broer komt lekker lomp over als zuiplap en racist. En dan mooi dat de "aanval" juist komt van degene die het meest rationeel en rustig overkomt. Droge speeches, het is allemaal erg tragikomisch, ook met de snorfiguur die eerst loopt te zeuren over de airco in z'n auto, en vervolgens na alle onthullingen dat hij er allemaal niet tegen kan omdat hij depressief is.

Inhoudelijk dus de moeite waard, maar zo jammer dat men zichzelf visueel zo beperkt. De score is er dan ook naar: 2*, en dat is puur voor de inhoud. Wat had hier een sterke film uit kunnen komen...

Onlangs wel gelezen waar de motivatie voor Dogme 95 vandaan is gekomen, namelijk als tegenreactie op Jurassic Park, een film die ik toevallig ook recent heb gezien, en die de doorbraak van computereffecten betekende, maar inhoudelijk weer weinig te melden heeft. Als ik dan toch mag kiezen, ligt mijn sympathie toch meer bij films met aandacht voor het visuele aspect; de dino's krijgen ook een halfje meer dan deze film. Zoals vaker volgt op de these (Jurassic Park) de antithese (Dogme 95), en dan de synthese. Von Trier heeft duidelijk (een aantal van) zijn principes laten vallen in latere films, en van Vinterberg ben ik ook wel erg nieuwsgierig wat Jagten te bieden heeft. Op Melancholia past in ieder geval wat mij betreft het etiket "synthese", en uiteindelijk vind ik die film ook stukken sterker dan Jurassic Park en deze film.

Zelfgenoegzaam mannetje die Vinterberg als je hem zag in dat interview met Busch. Toch iets met die Noorderlingen, Refn is ook al zo dol op zichzelf. De film Festen staat evengoed buiten kijf. Wat een sfeer, wat een intensiteit, scherpst van de snede. Briljante glijdende camera van Dod Mantle maakt de film tot wie hij is. Het afstotelijke scenario doet de rest. Top vijf materiaal van de 00's. Enige moderne, vergelijkbare film die het niveau en de gedistingeerde stijl van een Bergman kan benaderen. En die Thomas Bo Larsen blijft toch een klasse apart. Zelden een heetgeblakerd figuur met zulke overtuiging gezien.

Film al een aantal keren gezien. Wordt steeds beter naarmate ik ook de humor in de film meer ga zien. Sommige scenes blijven evenwel heftig, daar waar mensen volledig doordraaien. Toch blijft het ook een merkwaardige film. Ik heb uit het interview begrepen dat Vinterberg, 7 maanden aan de film heeft zitten monteren en niet tevreden was met het resultaat, echter in Cannes werd ie geselecteerd en kreeg hij een staande ovatie.

Top film!

Al zappend passeerde hij één tiende van een seconde en het was om zeep: ik moest blijven kijken tot het einde. En hoewel zo'n weerzien zoals bij een oude vlam soms ontnuchterend kan werken, maakte hij zijn reputatie nog altijd volledig waar.

Ja, de 'beeldkwaliteit' is goedkope video. Maar de cameravoering en vooral de montage is zo verbluffend goed, dat dit werkelijk niks te maken heeft met de video's van Black Math zijn grootvader. Hallucinante vertoning dat in een rotvaart doordendert, tot aan het abrupte einde.

Festen blijft een feest.

Een matige drama film...

Matig verhaal...

Slecht kwaliteit beeld, alleen 4:3

(geen HD aanwezig)...

Redelijk achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Te snel camerabeweging...

Niet te moeite waard...

Festen

Redelijk goede film maar ik had stiekem wat meer verwacht. Het Dogma 95 principe vond ik niet zo'n probleem alhoewel het in het begin even wennen was en de scènes in het donker bijna niet kijkbaar zijn. De toespraak van Christian maakt indruk en kwam voor mij totaal onverwacht. Het ongemak van al die mensen in de zaal was schitterend om te zien.

De film heeft uiteraard zijn donkere kanten maar gelukkig zitten er ook (onbedoelde?) humoristische scènes in zoals het racistische lied wat opeens door iedereen wordt meegezongen. Christian’s broer Michael vond ik een raar personage die op het eind wel heel gemakkelijk een ommezwaai maakt en opeens weer sympathie heeft voor zijn broertje die hij eerst wegzet als een loser. Het gaat mij iets te snel. Zijn geschreeuw en gescheld helpt ook niet echt en samen met de camerabewegingen was het iets te veel van het goede en storend. Ook de kok en oude vriend van Christian heeft een wat vreemde rol die niet helemaal goed is uitgewerkt. Het autosleutels plan is potsierlijk en past niet echt in de film. Het “feel good” einde getuigd wel van lef van Vinterberg en maakt indruk. Festen zit door de manier van filmen dicht op de huid van de personages maar toch blijven ze opvallend oppervlakkig (de moeder, de vader, Pia) of karikaturen (Michael, de kok). Jammer want er had zeker meer ingezeten als er wat meer aandacht was besteedt aan de uitwerking van sommige personages en de geloofwaardigheid van het plot.

Toentertijd gezien in de bios. Ik vond het toen al top. Lang niet zo'n goeie gezien. Daarna ook lang niet trouwens.

Nu weer eens bekeken. Hij blijft overeind. Waarachtig als neten.

Ik heb onlangs zijn Zuid-Amerikaanse neefje gezien. Aanrader. Werkte bij mij op dezelfde manier.

De opbouw eigenlijk: (ik had 0 info over deze film en dat werkte heel goed, aan degenen die 'm nog willen zien: spoiler-alert!!!!) een film waar je niet zo goed doorhebt waar het eigenlijk heen gaat en dan meteen een uppercut van een scène die plots de boel in gang zet. Ook rauw, hard, confronterend en beschuldigend. (en het gaat ook wel over misbruik) Dat bedoel ik ermee…