Festen (1998)

Klopt, maar het is qua verwerking van serieuze thema's (zoals deze toespraak) wel zo, dat het in sommige situaties makkelijker is om te doen alsof niets gebeurd is. Als een soort reactie op de onbehaaglijke inhoud.

Overigens weet ik ook niet of ik zelf op het feestje zou blijven, maar ik vind het in het verloop van de film niet ongeloofwaardig dat deze mensen ervoor kiezen om wel te blijven. En als je al blijft, is negeren makkelijker dan confrontatie.

Simplistisch: gewoon een familie aan tafel. Met een noisy camera gefilmd, pijnlijke onthullingen. Spanningen, racisme. Je kent t wel.. zoon nette familie en alles valt in duigen en dan arthouse gefilmd. MOOI!

M'n tweede Dogma 95-film, na Italiensk for Begyndere (2000) en met Dancer In The Dark niet meegerekend; die wijkt naar verluid teveel af van de regels.
En ook hier heb ik heel erg van genoten. De manier van werken zorgt voor een unieke sfeer: je raakt als kijker heel erg betrokken bij het verhaal. Je maakt er geen deel van uit, maar je bent de muis die in de kamer zit en van dichtbij toekijkt en volgt.

De personages, de situaties, en het geheel zijn heel realistisch (een uitstekend voorbeeld is hoe de combinatie van alcohol en de aanwezigheid van een vrij grote groep mensen iemand het lef geven om zijn vader met feiten en beschuldigingen te confronteren) - in tegenstelling tot wat sommige kijkers daarover denken - en de manier van filmen drukt je (bijna letterlijk) met de neus op de feiten.
De acteurs doen een perfect job, geven me uitermate het gevoel dat een Dogma-film wil oproepen: levensecht, hier en nu.

4,5* - wat ik ook al een het ondergewaardeerde Italiensk for Begyndere gaf.

Ik kon mij met de beste wil van de wereld op geen enkel moment met een personage, reactie of situatie identificeren. En ook al ben ik er me van bewust dat dit een zeer subjectieve uitspraak is, waarover niet kan worden geargumenteerd, toch is het dikwijls een beslissende factor bij de appreciatie van een film. Zeker dit soort film...

na een uur afgezet

Waarom?

Door het vervelende camerawerk heeft de film mij niet weten te pakken. Allemaal een beetje ver van mijn bed trouwens, maar daarom is er ook een film over gemaakt. Deze was op zich wel goed, maar de hoge notering in de top 250 begrijp ik niet helemaal.

Bijzonder aan deze film vind ik dat bepaalde onderscheidingen enorm vaag blijven. Het verschil tussen slachtoffers en daders, de gekken en de normalen, het blijft allemaal onduidelijk wie wie is.

Verder vond ik een mooie beschrijving op IMDB die erop wijst dat het licht in deze film heel belangrijk is, omdat de sfeer verandert het met het langzaam avond worden. Ook stond er dat de typische manier van filmen een gebrek aan ruimtelijk gevoel meebrengt. Dat is opmerkelijk, omdat het zich allemaal in een enorm landhuis afspeelt. Ik vond dat de filmtechniek het verhaal persoonlijk dichtbij brengt. Ik ben daarom benieuwd naar andere films van de Dogme 95 reeks.

Met een scherpe pen, strakke timing en een stel indringende acteurs -zaken die hier in voldoende tot ruime mate aanwezig zijn- ben ik wel te porren voor dit soort gepromoveerde toneelstukken, maar de Dogma 95 regels maken het er niet gemakkelijker op. Het levert een visuele stijl op die zo nadrukkelijk de aandacht trekt, dat de indruk ontstaat dat het z'n doel voorbij schiet.

Voor mij hoeft het dus niet zo, al heeft het wel een ruw- en lelijkheid die uitstekend past bij dit gedeukte gezelschap. De opening op de weg met beide broers spreekt wat dat betreft boekdelen. Dat is dan ook de enige toegevoegde waarde, de rest komt van de familie en hun feestje waar drama vermengd wordt met scheuten zwarte humor die als elektrische schokken worden toegediend.

Michael staat meteen al op ontploffen, maar exact op het moment dat de familiebijeenkomst z'n meest herkenbare trekjes begint te vertonen (vooral het geneuzel over soep), slaat Vinterberg meedogenloos toe. De speeches en reacties daarop blijven voltreffers, het liedje laat niets aan de verbeelding over en het ontbijt bewijst dat deze verjaardag hoe dan ook de moeite waard is.

Ik heb Festen nog steeds niet gezien, ja ik weet het. Dat mag als filmliefhebber eigenlijk niet kunnen maar het is toch het geval. Een kennis zei me dat het een prachtige film is, althans een heel mooi verhaal. Maar nou weet ik niet of hij de film zag of het boek gelezen heeft, want dat kan ook nog veel uitmaken. Maar hij zei me dat ik er beslist naar moest kijken, en hij vertelde het met zoveel passie dat ik ook daadwerkelijk begon te geloven dat het een hele goeie film moet zijn. Nou zie ik hier op Moviemeter zowel negatieve als positieve recencies maar ik vertrouw erop dat het een "de moeite waard" film is.

Maak jezelf niks wijs, joh; ik heb ook een boel van de klassiekers nog niet gezien maar ik leef nog, dus daar heb ik zolang ik adem alle tijd voor en jij ook .

Boek? Welk boek? Naar mijn mening is Festen niet op een roman of (auto)biografie gebaseerd, hoor.

Ik maak mezelf niks wijs joh!! En ik weet ook niet of er een boek van is, ik weet alleen dat mij kennis veel leest , daarom ging ik er vanuit dat hij eventueel het boek gelezen kon hebben, maar als je zegt dat er geen boek van is dan geloof ik je meteen.

Als hier een boek van was, had er zeer waarschijnlijk bovenin wel een link gestaan naar boekmeter.

er is geen boek van, ik heb het net ff opgezocht op google maar er staat niks van in dus zal er ook wel geen zijn.

Nee, 't plot heeft wel een achtergrond, maar als je deze nog niet weet, is het waarschijnlijk niet leuk om je dat vóór het zien van de film mee te delen .

Overigens zou ik me best kunnen voorstellen dat hier een kort verhaal of novelle aan ten grondslag zou liggen, ja.

Briljante film die een sfeer uitademend 'van heb ik jouw daar'. Het bevat een zeer solide plot en een aantal goede acteurs die puike karakters neer weten te zetten. Vooral bizar om te zien hoe Christian na al die jaren nog steeds onderdanig is aan zijn fade

"Festen" is een ongezellig familiefeest dat mij helemaal niet kon overtuigen. Na de eerste speech van de zoon over zijn vader begrijp ik niet dat dit 'feest' toch nog kan doorgaan... De film mist volgens mij zijn doel omdat hij niet geloofwaardig overkomt. Voor mij was dit (in tegenstelling tot het sublieme "Jagten") een ontgoocheling.

Het lijkt me een belangrijk thema in deze film, uitvergroot naar de maatschappij: wanneer er slechte dingen gebeuren, is de grote meerderheid laf en/of apathisch, kijkt de andere richting uit, en leeft gewoon verder.

Every family has a secret.

Het eerste wat natuurlijk opvalt aan Festen is het camerawerk. Sommigen zullen het eerder negatief ervaren, maar voor mij werkte dit prima. Het camerawerk heeft een positieve invloed op de sfeer en het voelt aan alsof we echt deel uit maken van het gebeuren, in plaats van dat we enkel het feest observeren.

Verder is het scenario erg sterk. De introductie is leuk en verveelt nergens, zoals Michael die zijn gezin wandelen stuurt. Naarmate de film vordert, voel je dat de sfeer wat grimmiger wordt. Je merkt dat Christian ergens mee worstelt en dat hij elk ogenblik kan ontploffen. Wat het verder nog boeiend maakt, is dat het niet erg duidelijk is of het nu allemaal waar is wat Christian vertelt.

Het acteerwerk was ook prima. Ze komen allemaal vrij realistisch over en Thomas Bo Larsen steelt de show als de opvliegende zoon Michael die ook geregeld grappig uit de hoek komt, zoals het racistisch lied die hij opstart.

Soms voelt het nogal theatraal aan, maar voor mij stoort dat zeker niet. Festen is gewoon een sterk filmpje die er best mag wezen.

4*

Leuk filmpje ,de sfeer was om te snijden.

Net of jezelf aan tafel zat.

Wat een kut taal btw

Hier ben ik het dus helemaal mee ééns! Gezien de belachelijke hoge rating en de naar mijn mening zeer goede film Jagten vond ik dit toch een zware tegenvaller!

Wat Boenga zegt. Verder vind ik het maar een rare vergelijking.

Zeer aparte film met goed acterende acteurs, de wending na de toespraak geweldig, die zag je niet aankomen.

Inderdaad de maatschappij vergelijking zie ik ook, de wereld draait door, en de mening van 1 individu telt niet. Pas als er meerdere volgen (zussen) dan werkt het wel dat de waarheid aan het licht komt..

Paprika Steen prachtige naam

En in deze film ook een prachtige vrouw.

Festen vind ik een ijzersterk, confronterend, realistisch drama met uitmuntend acteerwerk. Smerige schijnheiligheid die vaak heerst in rijke families wordt hier uitstekend aan de kaak gesteld, maar het gaat eigenlijk ook over onze westerse wereld in het algemeen. Deze film heeft veel indruk op me gemaakt.

Het camerawerk heeft absoluut meerwaarde maar ik vond het niet altijd fijn. In de eerste helft van de film was het af en toe te afleidend. Het voelde als een soort king of limbs vrijkaartje. "Alles wat ik doe is goed omdat mensen er toch wel artistieke diepgang achter zoeken".

Aan het eind van de film was ik om. Ik zat er helemaal in. Toch geïmponeerd door dogma. Zeker nog eens kijken.

In ieder geval mag Festen zich roemen met het gegeven dat het typische zo'n film is, die je of geweldig vindt of waarin je jezelf totaal niet kunt vinden. Mij heeft het totaal niet gepakt en met de beste wil op aarde kan ik er helemaal niets van maken. Het komt bij mij zelfs zo ver dat ik het oprecht een draak van een film vind. Het enige regulatief in het verhaal is de verjaardag met het bijhorende feest van Helge. Centraal staat hierin de speech van de oudste zoon, die een knuppel in het hoenderhok gooit. Voor de verder rest is de film een soort van losgeslagen projectiel, waarbij iedereen maar wat lijkt te mogen doen en van enige cohesie geen sprake meer is. De realiteitszin is nergens te bespeuren en het theatrale standje kan kant noch wal raken. De laatste scene met de Mea Culpa van Helge wist me wel te overtuigen, maar gezien al het voorgaande redt het de algemene indruk voor mij niet meer. Het acteerwerk kan ik qua niveau niet beamen en komt bij mij verre van professioneel over. Het camerawerk is weinig steady en van goede belichting nauwelijks sprake(irritante dogma 95 stijl). Kortom het blijft voor mij een draak van een film.