An American in Paris (1951)

Maar liefst 6 oscars won deze film (incl. beste film en beste script). Het verhaaltje was behoorlijk leeg, maar de vele oogstrelende dansscenes maakten veel goed. Oscar Levant (de pianist)speelt de sterren van de hemel.

Huh? Een film over een kunstenaar in Parijs zonder romantiek? Dat kan per defenitie al niet!

Deze film wou ik vooral graag zien omdat het vaak als het oudere broertje van Singin' in the Rain wordt gezien. Met die film kan An American in Paris zich nog lang niet meten, maar dat neemt niet weg dat het een alleraardigste genrefilm is.

De film moet het vooral hebben van de aankleding, waarbij de decors doen denken aan verschillende, typische Franse schilderijen. Het groteske balletnummer tegen het einde van de film valt niet eens in de eerste plaats op door de choreografieën of de muziek, maar door de decors. Erg sterk werk. De muziek doorheen de film vond ik maar zo-zo, maar Gene Kelly en Leslie Caron zijn zo'n sterke dansers dat het niet opvalt. Helaas is Caron vooral een danseres en geen bijster sterke actrice. Gene Kelly blijft echter altijd vermakelijk, zowel binnen als buiten de dansnummers en hij krijgt sterke ondersteuning van een zeer vermakelijke Oscar Levant als sidekick.

Het verhaal is het zwakke punt van de film. Het is een voorspelbaar en onorigineel verhaal over twee mannen die verliefd zijn op dezelfde vrouw maar dit van elkaar niet weten, etc., etc. Het begon allemaal nog wel aardig, toen de focus nog lag op Kelly als schilder die maar geen schilderij kan verkopen en Oscar Levant als componist die ooit wonderkind was, maar nu zoals hij het zelf mooi zegt vooral een zelfverzekerd uiterlijk heeft, maar een gebrek aan karakter. Het plot wordt echter steeds routineuzer en langer uitgerekt dan nodig is. En dat is jammer, want het doet wat af aan de geslaagde humor, de energie van de acteurs en creatieve regie. Het blijft evenwel een vermakelijke musical.

3,5*

Herzien.

Het was zeker 10 jaar geleden dat ik hem voor 't laatst had gezien en dus weer eens tijd om hem uit de kast te trekken.

Toch wel een beetje minder helaas. Ik ben het eens met The One Ring dat het verhaal idd het zwakke punt is. Nu is zo'n verhaal bij dit soort musicals wel vaker ondergeschikt aan de nummers en het dansen, maar toch. Hier wordt het zelfs een klein beetje irritant.

Waar af en toe herzien allemaal wel niet goed voor is. Van zeer goed stap ik af, blijft toch nog een goede musical over.

Mierzoet en 15 minuten van einde was te langdradig, ook al was het zeer mooi gemaakt.

Paar leuke nummers met dans en acteren was goed.

Rest standaard en niet te veel bijzonders.

3 sterren

Doorsnee musical.

Best vreemd misschien, maari tijdens het kijken van deze film kon ik een parallel trekken met m'n martial arts fascinatie. Ook daarin vind ik de komischere, creatievere choreografieën vaak leuker dan de grootse gevechten.

Hetzelfde kan ik zeggen over deze film. Het nummer met de kindjes of in de kleine vertrekken met pianobegeleiding zijn jolly en geinig. Maar het piano concert of het hele laatste kwartier kunnen wat mij betreft volledig uit de film, ze doen me niks. Vooral de afsluiter is vreselijk. Er volgt maar 1 kleine scene daarna (snel de hoofdverhaallijn nog afronden, de rest hoeft niet meer), en het hele stuk heeft maar weinig met de rest van de film te maken.

Kelly is verder z'n oude zelf weer, Levant is vooral erg droog en grappig (deed wat denken aan de sidekick van Brigadoon). Caron is stukken minder interessant en aardig ongeloofwaardig als love interest van de twee heren.

't Is jammer van die mindere musical stukken, daar valt zo'n film voor mij compleet dood en wordt het onnodig lang gerekt. Daarmee kom ik weer op m'n klassieke score uit:

1.0*

Musicals en dansfilms liggen mij meestal niet. Onlangs werd ik echter zeer positief verrast door The Red Shoes, dus ik dacht dat ik mij ook wel weer eens aan een musical kon wagen.

Verkeerd gedacht blijkbaar, want deze musical is een tegenvaller. Niet dat ik nu superhoge verwachtingen had, maar Singin’ in the Rain scoort bij mij toch ook een voldoende en ik had het idee dat dit net zoiets zou zijn. Dat is het ook wel een beetje, maar desondanks wordt het niveau van de bekendere opvolger nooit gehaald.

De film is in ieder geval lekker kleurrijk met veel uiteenlopende, vaak fris ogende kleuren. Het verhaaltje stelt niet veel voor en dient ook als kapstok voor de muziek en het dansen zelf. Maar daar ligt voor mij wel het grote probleem van de film. De muziek en de nummers die de film heeft vond ik zonder uitzondering allemaal maar matig tot slecht. Het vele dansen is uiteindelijk dan ook niet echt aan mij besteed. Gene Kelly doet het verder redelijk, maar speelt een ietwat vervelende stalker. Het is vooral Oscar Levant, die af en toe nog wat voor de humor zorgt en wat deze film nog enigszins draaglijk houdt. De uiteindelijke afloop met het veelgeprezen balletnummer, deed mij ook totaal niks.

Veel kleur, mooie decors en een aardige Levant zorgen ervoor dat ik mij niet de gehele speelduur verveeld hebt en daardoor scoort de film nog een paar puntjes.

1,5*

Muziek van baas George Gershwin en decors die voor het immer sfeervolle Parijs moeten doorgaan... Dat moet ondanks de welbekende musical-ergernissen toch nog een acceptabele film worden? Wel, dat werd het, nipt. Het verhaal is wel heel erg leeg. Gene Kelly, wannabe schilder in Parijs, gedraagt zich in het begin als een ridicule stalker en probeert een ontzettend suf en ook nog lelijk schaap (Leslie Caron) te versieren. Vreemd genoeg heeft het succes, alleen één probleempje: ze is al met een ander! Dat is het dan wel zo ongeveer qua plot.

Bijna 2 uur film zijn alsnog gevuld met een flinke portie goeie muziek en af en toe leuk in elkaar gezette scenes. Pianist Oscar Levant heeft een tof pianoconcert. Maar het hoogtepunt is het laatste nummer/ballet. Het duurt ruim een kwartier, zit knap in elkaar en is nog best leuk om te zien. Dat verhult de ergernisopwekkende blije gezichten en het bizar slechte plot nog enigszins.

Goeie musical waarin een Amerikaanse schilder in Parijs woont en verliefd wordt op een Francaise. Een simpel en weinig boeiend verhaaltje, maar dit wordt ruimschoots gecompenseerd door de mooie sets en liedjes, het kleurrijke en vooral vrolijke karakter van de film en uiteraard de prachtige choreografieën van Gene Kelly (die zichtbaar plezier heeft hier). Een dik verdiende 3.5 sterren.

Erg van genoten. Het jaren 50-sfeertje, de leuke liedjes, het geweldige tapdansen van Gene Kelly. Het verhaal zelf kon leuker, maar eigenlijk was dat bijzaak. Zelfs de wat oubollige grapjes ('nice dress you almost have on') konden me bekoren. Erg leuk ook, dat stuk met het getekende decor. Op het laatst wordt er nog even uitgepakt, en ik kan me voorstellen dat het voor sommigen dan allemaal wat te gortig wordt, maar ik vond het erg leuk.

Wil zeker meer van dit soort films zien!

4*

Meesterlijke musical, zo ongeveer het beste wat Hollywood in die tijd te bieden had. Tja, wie niet houdt van verhaaltjes die minder dan niets om het lijf hebben, mensen die spontaan in zang en dans uitbarsten, de muziek van Gershwin en/of de grijns van Kelly moeten hier maar niet aan beginnen. Leslie Caron toont soms wat teveel gebit maar is op andere momenten charmant en gewoon mooi, zelfs de pop/rockliefhebber die ik ben houdt van Gershwin, en net als AmazingPP hierboven heb ik genoten van de prachtige transfer van de Blu-ray (waarop trouwens ook nog eens de boeiende documentaire over Gene Kelly Anatomy of a dancer staat). Een lust voor oog en oor voor wie van klassieke 50's-romantiek houdt.

Overladen met Oscars, maar dat was 1951. Wel zouden deze voor decor en costuums nog altijd in aanmerking komen. Voor de rest in de eerste plaats een film voor vooral balletliefhebbers en voor wie de muziek van Gershwin apprecieert. Het verhaalt houdt, zoals doorgaans in musicals, niet veel in. Kelly blinkt zoals altijd en zit graag in schreeuwerige, opgefokte lachscènes.

Na de musicaljaren van Hollywood in de jaren '30 en '40 was het in de jaren '50 voor Amerika een uitdaging om het genre een nieuw elan te bezorgen. Veel van die films waren een combinatie van hetzelfde: mooie choreografieën, romantiek en de nodige humor. Maar met de jaren wou het publiek meer dan dat. Die insteek komt uit Engeland met The Red Shoes. De vernieuwing van de gekende musicals liep nogal wisselend. Mooie voorbeelden waren Singin' in the rain en The Band Wagon. Maar deze An American in Paris is wat minder geslaagd.

Niet dat het slecht is, je merkt duidelijk hoe er creatief gewerkt is aan deze film. Het begin is leuk met de presentatie van de figuren. Vooral het personage van Leslie Caron is goed gedaan. Daarna verloopt het wat chaotisch. Er wordt duidelijk gemikt op de dansstukken en minder op de rest. Begrijpelijk misschien bij een musical, maar het werkt pas echt als zowel dans als verhaal mooi in elkaar passen.

Gene Kelly is geen Fred Astaire, hij mist het charisma van Astaire maar heeft wel een gedrevenheid te bieden. Regisseur Vincente Minnelli zat in een scheiding met Judy Garland en had nog andere projecten lopen naast deze film. Een deel van de regie werd overgenomen door Gene Kelly. Het zou hem z'n enige Oscar opleveren. Jammer dat hij die niet kreeg voor Singin' in the rain, maar hij is hier ook weer niet zo slecht.

Het romantische verhaal had ik mooier in beeld willen zien. Nu is het niet meer dan een kapstok en werd het einde ervan er ook maar snel bij getrokken. De finale zelf is dan weer knap gedaan. Mijn kritiek is dan ook eerder naar de drukke muziek van Gershwin (zelfs ik als musicalliefhebber vond het met momenten er wat over) want de choreografie en decor zijn voor liefhebbers van het genre prachtig gedaan.

An American in Paris is een wat rommelige film, maar een leuke afwisseling in een tijdperk dat vooral in Amerika de film-noir voortbracht. Het is niet overal even sterk, maar wel genietbaar. En ondanks de minpunten zijn er voldoende creatieve scènes die de score toch wat omhoog trekken. Leuk om zien, maar je moet wel van musical of ballet houden.

Vrolijke musical met slechts één minpuntje: het verhaal is aan de magere kant. In het begin wordt dat nog een beetje opgeleukt met wat kwinkslagen, maar die verdwijnen nagenoeg vanaf het moment dat de film gaat leunen op romantiek. De mooie muziek van Gershwin, de cinematografie, de gave settings en de formidabele balletscènes zorgen al met al voor een supervrolijke film. Het kan niet anders of deze aanstekelijke film wint het te allen tijde van elke chagrijnige bui.

Sommigen beschouwen dit als de beste filmmusical ooit. Dat oordeel is allicht gebaseerd op de talrijke prijzen, die de film destijds in de wacht sleepte te midden van heftige concurrentie met films als A Streetcar Called Desire en A Place in the Sun. Hoewel ik opnieuw met volle teugen genoten heb, ben ik het daar toch niet mee eens. Wat Gene Kelly betreft spreekt in ieder geval diens Singin’ in the Rain mij nog meer aan. De film bezorgde de nog jonge Leslie Caron wel een vliegende start van een fraaie filmcarrière, waarvan ik nog menigmaal heb kunnen genieten (Lili, Gigi, The L-Shaped Room).

Het was een drama om uit te zitten. Nu ben ik al geen fan van 50's romantische musicals, maar langdradige, suffe liefdesperikelen met notabene een lelijke francaise als love interest houden me bijna niet wakker. De liedjes an sich gaan nog wel, mits deze niet te oubollig zijn of de vaart uit het toch al magere verhaal halen. En dat was af en toe wel het geval.

Het enige wat dan nog overblijft zijn de tapdanskunsten van Gene Kelly, de mooi gemaakte slotdans met getekende decors en af en toe grappige screwball-achtige dialogen, maar om daar nou 2 uur voor door te moeten worstelen, non merci.

Ik twijfelde al in hoeverre de film in Parijs zelf geschoten was, maar dan lees ik vervolgens dat maar liefst 99% van de film in een studio in Californië is gefilmd. Heel mooi nagemaakt, daar niet van, maar het interessante aan de film leek me juist authentieke Parijse scènes, dus dat was nogal een deceptie.

Hoewel de overige anderhalf uur van Vincente Minnelli's muzikale spektakel zeer onderhoudend zijn gaat het om het 17 minuten durende slotballet. Als je dan toch een filmstudio tot je beschikking hebt dan moet je er ook ten volle gebruik van maken. Extatische kleuren, dansende schaduwen en veel, heel veel figuranten. Dat de muziek van de Gershwin-brothers is betekent dat het ook op dat gebied de top is: van 'I Got Rhythm' via ' Concerto in F' naar het titelstuk.

Pas de eerste van Minnelli die ik zag, verrassend genoeg. Het was niet meteen een geweldige kennismaking. Waar een musical als Singin in the Rain mij heel positief verraste was deze minder aan mij besteed. Een wel erg geromantiseerd Parijs, minder leuke liedjes en ook een weinig sprankelende love interest- lenig was ze wel.

Een speelse en zoetsappige musical die de kijker wil verplaatsen naar een plaats ver voorbij de grenzen van de realiteit. Dit is escapisme pur sang waarin geen rekening wordt gehouden met bestaande conventies of enige vorm van rationeel denken. Het verhaal is bijzonder simplistisch en weet nergens te verbazen. Centraal staat een soort liefdesvierhoek, geboren uit een onnozele mix-up en in stand gehouden door vreemde toevalligheden. Zoals verwacht beginnen de personages om de haverklap te zingen en te dansen, maar ook de liedjes en choreografie zijn doorgaans weinig memorabel. Enkele droomscènes zijn oké, voornamelijk het concerto van de vriend en het laatste kwartier. Het mag ondertussen wel eens gedaan zijn met al die vervelende tapdans. Ik begrijp hoegenaamd niet hoe een man die met zijn hielen op de vloer stampt als entertainment kan dienen. Moest het nu nog een aap zijn in plaats van een mens, dan zou ik een andere toon aanslaan, maar daar wordt natuurlijk geen budget voor vrijgemaakt. Wat valt er meer over te vertellen? De sets waren weinig overtuigend, het acteerwerk was zozo en ik ben nog steeds geen fan van musicals.

Maar eens gekeken, omdat het een Oscar winnaar betreft, deze An American in Paris. Nouja, dat 'in Paris' valt wel tegen. Er is nauwelijks in Parijs gefilmd en het overgrote deel van de film is duidelijk in een studio opgenomen. Dat neemt een groot deel van de charme die Parijs als locatie heeft weg. Een musical hoeft het niet per se te hebben van een heel sterk verhaal, maar dit stelt echt niets voor. Een heel dun verhaaltje, met oninteressante personages en een flauw einde. Het acteerwerk is ook niks bijzonders. De liedjes worden niet slecht gezongen, maar een echt leuk nummer zit er niet tussen en de liedjes blijven ook niet hangen. Eigenlijk heeft deze film niets om echt enthousiast over te worden. Langdradig en pover.

Pff, wat een verschrikking dit. Gister met Cimarron al een Oscarwinnaar uit de oude doos gekeken die niet zo heel hoog scoort, maar dat was nog honderd keer vermakelijker dan deze draak. Het is een flinterdun verhaaltje over een aantal Amerikanen in Parijs (duh), met een weinig interessante romance misschien nog als grootste plotpunt. De karakters zijn verder vrij vlak en oninteressant, en met een nietszeggend en zoetsappig plot gecombineerd levert dat weinig boeiends op. Ik had nog gehoopt op wat leuke historische beelden van Parijs, maar helaas, ook dat is niet aan de hand, alles is overduidelijk op een set geschoten. En die liedjes maken het er ook niet beter op, laat staan het tapdansen. Dan was Singin' in the Rain toch een stuk leuker. Het scheelt natuurlijk dat dit een type film is die me absoluut niet ligt (een musical én een soort van romcom, dat is dus dubbel pech), maar ook binnen allebei die genres heb ik veel leukere films gezien dan dit flauwe niemendalletje.

In het studiotijdperk hingen er weinig genres zo aan één grote studio als musical. Alle studio's maakten ze maar nergens hadden ze zo'n prominente plek als bij MGM. Minelli was er belangrijk in. Donen ook. Kelly en Astaire zijn waarschijnlijk de meest legendarische mannen. MGM was ook de studio die het meest een droomwereld verkocht. Het Parijs uit deze film is dat ook. Je gaat er wonen als je kunstenaar wil worden. Er spelen lieve kinderen in smalle straatjes en je redt het nog net zonder geld. Op iedere straathoek kun je schilderijen kopen van beginnende kunstenaars en anders staat er een bloemenstalletje. Elk café biedt live muziek en je wordt er verliefd. Op wat oude beelden in het begin na is Parijs natuurlijk een studiodecor op MGM's backlot

Dit is amusement zoals het nu niet meer gemaakt wordt en ook niet meer succesvol zou zijn. Het verhaal is dun en dient vooral als lijm tussen de musical en balletnummers en met name qua dans is het vaak wel smullen. Met name in de fantasievolle scenes zoals de dagdroom van de pianist of de laatste lange scene waarbij alles uit de kast getrokken wordt. Met het verhaal hebben die scenes niet zoveel te maken, maar ergens is dat abstracte wel aantrekkelijk. Musicals van nu voor zover ze nog gemaakt worden gaan daar vrijwel nooit meer zo ver in.

Grappig om hier de vergeten Nederlandse actrice Nina Foch te zien opduiken in een bijrol. Ik ken haar voornamelijk van een stel 'lowbudget noirs, maar deze film tekent een beetje haar transitie naar een bijrolactrice in grotere films. Foch kwam uit Leiden en ging als peuter naar de VS. Een superster werd ze nooit maar ze maakte vele films tussen 1943 en 2004.

Dit vond ik elk geval een veel betere film dan Minelli's latere Gigi (die ook oscar beste film won). Juist omdat het verhaal hier naar de achtergrond wordt verwezen.