An American in Paris (1951)

Een van de beste musicals die ik heb gezien.

Matig.

Sterker nog: strontvervelend.

Maar liefst 6 oscars won deze film (incl. beste film en beste script). Het verhaaltje was behoorlijk leeg, maar de vele oogstrelende dansscenes maakten veel goed. Oscar Levant (de pianist)speelt de sterren van de hemel.

Ik blijf het een mooie musical vinden. Dat mr. Kelly voor de hoofdrol heeft getekend, speelt daarin waarschijnlijk ook wel een belangrijke rol. Hij is een van mijn favoriete acteurs/dansers ooit.

Als ik mij down voel en ik kijk dan naar bijv. deze film, dan ga ik mij vanzelf een stuk prettiger in mijn vel voelen. Hij weet een glimlach op mijn gezicht te toveren.

Wel aardig, maar meer ook niet. Ik vond Singin'in the rain wel van een hoger niveau.

Leslie Caron, daarentegen steelt de show ipv Gene Kelly.

Van die mgm musicals uit die tijd is deze nog te pruimen.

De dans was wel mooi, maar het verhaal was nogal flauw en oppervlakkig, en de liedjes blijven niet echt bij.

Kelly is wel overtuigend, zoals meestal, maar ik verkies toch Singin' in the Rain in dit genre.

Het verhaal vond ik niet bijzonder in deze musical, maar de muzikale nummers vond ik schitterend. Hoogtepunt van deze musical vond ik het 20 minuten durende ballet op muziek van George Gershwin waarbij een hulde gebracht werd aan de grootmeesters van de impressionistische schilderkunst.

Schitterende musical met een vermakelijk verhaal en hele leuke liedjes. Kelly bewijst wederom dat hij tot de beste dansers ter wereld behoord, nog steeds. Van het zelfde niveau als Singin' In The Rain. Zeer goed.

Eerste half uur was geweldig, maar Leslie Caron verpestte de film voor mij. Niet alleen is ze zacht gezegd "geen aantrekkelijke vrouw", haar karakter was ontzettend saai. Romantiek mochten ze van me weglaten, het paste er niet bij.

Huh? Een film over een kunstenaar in Parijs zonder romantiek? Dat kan per defenitie al niet!

Deze film wou ik vooral graag zien omdat het vaak als het oudere broertje van Singin' in the Rain wordt gezien. Met die film kan An American in Paris zich nog lang niet meten, maar dat neemt niet weg dat het een alleraardigste genrefilm is.

De film moet het vooral hebben van de aankleding, waarbij de decors doen denken aan verschillende, typische Franse schilderijen. Het groteske balletnummer tegen het einde van de film valt niet eens in de eerste plaats op door de choreografieën of de muziek, maar door de decors. Erg sterk werk. De muziek doorheen de film vond ik maar zo-zo, maar Gene Kelly en Leslie Caron zijn zo'n sterke dansers dat het niet opvalt. Helaas is Caron vooral een danseres en geen bijster sterke actrice. Gene Kelly blijft echter altijd vermakelijk, zowel binnen als buiten de dansnummers en hij krijgt sterke ondersteuning van een zeer vermakelijke Oscar Levant als sidekick.

Het verhaal is het zwakke punt van de film. Het is een voorspelbaar en onorigineel verhaal over twee mannen die verliefd zijn op dezelfde vrouw maar dit van elkaar niet weten, etc., etc. Het begon allemaal nog wel aardig, toen de focus nog lag op Kelly als schilder die maar geen schilderij kan verkopen en Oscar Levant als componist die ooit wonderkind was, maar nu zoals hij het zelf mooi zegt vooral een zelfverzekerd uiterlijk heeft, maar een gebrek aan karakter. Het plot wordt echter steeds routineuzer en langer uitgerekt dan nodig is. En dat is jammer, want het doet wat af aan de geslaagde humor, de energie van de acteurs en creatieve regie. Het blijft evenwel een vermakelijke musical.

3,5*

Iemand al goede ervaringen met de BluRay? Zag dat de audiotrack daarop bijvoorbeeld gewoon 1.0 is. Ben benieuwd.

Herzien.

Het was zeker 10 jaar geleden dat ik hem voor 't laatst had gezien en dus weer eens tijd om hem uit de kast te trekken.

Toch wel een beetje minder helaas. Ik ben het eens met The One Ring dat het verhaal idd het zwakke punt is. Nu is zo'n verhaal bij dit soort musicals wel vaker ondergeschikt aan de nummers en het dansen, maar toch. Hier wordt het zelfs een klein beetje irritant.

Waar af en toe herzien allemaal wel niet goed voor is. Van zeer goed stap ik af, blijft toch nog een goede musical over.

Wat een saaie zoetsappige musical!

Totaal niet aan mij besteed. 2*

Paar leuke liedjes, voor de rest behoorlijk standaard.

Een beetje een tegenvaller en voor mij persoonlijk één van de minste musicals die ik al gezien heb.
De eerste 40 minuten zijn niet minder dan vervelend en oninteressant te noemen, vanaf Mulligan's pogingen om met Lisa een afspraakje te versieren wordt het gelukkig wat leuker om naar te kijken en neemt het verhaaltje zijn typisch standaard romantisch karakter aan. Makkelijke romantiek die op zeker niveau werkt, maar op zich niet veel om het lijf heeft en het einde van de film is toch net ièts te gemakkelijk.
Bij musicals wordt het zeemzoetige verhaaltje meestal goed gecamoufleerd door mooie nummers en interessante dansnummers, maar geen enkel nummer uit "An American in Paris" zal blijven hangen en de laatste 15 minuten van de film mogen misschien wel getuigen van een sterk staaltje creativiteit en kunde, het wist mij in elk geval niet te boeien en sloeg zelfs dik tegen als finale. Misschien ben ik dan uiteindelijk toch niet uit het juiste musicalhout gesneden?

Gene Kelly blijft leuk om naar te kijken - ook al doet hij in deze film teveel hetzelfde soort dansje naar mijn mening - en het verhaaltje neemt je wel even mee. Ook zijn er enkele kleine momenten van escapisme op te merken, maar in het algemeen heeft deze film - al bij al toch wel een klassieker qua reputatie geloof ik - te weinig om het lijf om me te bekoren.


3*

Mierzoet en 15 minuten van einde was te langdradig, ook al was het zeer mooi gemaakt.

Paar leuke nummers met dans en acteren was goed.

Rest standaard en niet te veel bijzonders.

3 sterren

Beter kunnen die musicals toch bijna niet? Ik kon mijn ogen niet van het scherm afhouden het laatste half uur. Dat mensen dit matig durven te noemen. Op Blu-ray gezien! Kleurgebruik, artdesign, decors, camerawerk, choreografie etc, allemaal verbluffend. Jammer dat de plot dan wat mager is.... 4,0*

...Feit is wel dat als ik zou moeten kiezen tussen Singin' in the rain en deze, dan zou ik deze kiezen. In Singin' in the rain zijn de liedjes wel een stuk beter, dat is wel zo, maar als geheel is An American in Paris weer beter te genieten.

De liedjes zijn van George Gerswhin. Waaronder Gene Kelly die zingt "Our love is here to stay" en Georges Guétary die zingt "I'll build a stairway to paradise" 2.0

Doorsnee musical.

Best vreemd misschien, maari tijdens het kijken van deze film kon ik een parallel trekken met m'n martial arts fascinatie. Ook daarin vind ik de komischere, creatievere choreografieën vaak leuker dan de grootse gevechten.

Hetzelfde kan ik zeggen over deze film. Het nummer met de kindjes of in de kleine vertrekken met pianobegeleiding zijn jolly en geinig. Maar het piano concert of het hele laatste kwartier kunnen wat mij betreft volledig uit de film, ze doen me niks. Vooral de afsluiter is vreselijk. Er volgt maar 1 kleine scene daarna (snel de hoofdverhaallijn nog afronden, de rest hoeft niet meer), en het hele stuk heeft maar weinig met de rest van de film te maken.

Kelly is verder z'n oude zelf weer, Levant is vooral erg droog en grappig (deed wat denken aan de sidekick van Brigadoon). Caron is stukken minder interessant en aardig ongeloofwaardig als love interest van de twee heren.

't Is jammer van die mindere musical stukken, daar valt zo'n film voor mij compleet dood en wordt het onnodig lang gerekt. Daarmee kom ik weer op m'n klassieke score uit:

1.0*

Musicals en dansfilms liggen mij meestal niet. Onlangs werd ik echter zeer positief verrast door The Red Shoes, dus ik dacht dat ik mij ook wel weer eens aan een musical kon wagen.

Verkeerd gedacht blijkbaar, want deze musical is een tegenvaller. Niet dat ik nu superhoge verwachtingen had, maar Singin’ in the Rain scoort bij mij toch ook een voldoende en ik had het idee dat dit net zoiets zou zijn. Dat is het ook wel een beetje, maar desondanks wordt het niveau van de bekendere opvolger nooit gehaald.

De film is in ieder geval lekker kleurrijk met veel uiteenlopende, vaak fris ogende kleuren. Het verhaaltje stelt niet veel voor en dient ook als kapstok voor de muziek en het dansen zelf. Maar daar ligt voor mij wel het grote probleem van de film. De muziek en de nummers die de film heeft vond ik zonder uitzondering allemaal maar matig tot slecht. Het vele dansen is uiteindelijk dan ook niet echt aan mij besteed. Gene Kelly doet het verder redelijk, maar speelt een ietwat vervelende stalker. Het is vooral Oscar Levant, die af en toe nog wat voor de humor zorgt en wat deze film nog enigszins draaglijk houdt. De uiteindelijke afloop met het veelgeprezen balletnummer, deed mij ook totaal niks.

Veel kleur, mooie decors en een aardige Levant zorgen ervoor dat ik mij niet de gehele speelduur verveeld hebt en daardoor scoort de film nog een paar puntjes.

1,5*

De titel van deze film verwijst naar het gelijknamige beroemde orkestwerk van George Gerhwin. Tja, en houd je niet van de muziek van Gershwin dan houdt het natuurlijk op. Dan wordt het moeilijk om deze musical te kunnen waarderen want het verhaaltje stelt inderdaad weinig voor. Deze musical moest het voor mij ook helemaal hebben van de muziekscènes - ik houd dus wél van Gershwin - waarvan ik "Stairway to Paradise" en het kleurrijke balletnummer verreweg de beste vond.

Muziek van baas George Gershwin en decors die voor het immer sfeervolle Parijs moeten doorgaan... Dat moet ondanks de welbekende musical-ergernissen toch nog een acceptabele film worden? Wel, dat werd het, nipt. Het verhaal is wel heel erg leeg. Gene Kelly, wannabe schilder in Parijs, gedraagt zich in het begin als een ridicule stalker en probeert een ontzettend suf en ook nog lelijk schaap (Leslie Caron) te versieren. Vreemd genoeg heeft het succes, alleen één probleempje: ze is al met een ander! Dat is het dan wel zo ongeveer qua plot.

Bijna 2 uur film zijn alsnog gevuld met een flinke portie goeie muziek en af en toe leuk in elkaar gezette scenes. Pianist Oscar Levant heeft een tof pianoconcert. Maar het hoogtepunt is het laatste nummer/ballet. Het duurt ruim een kwartier, zit knap in elkaar en is nog best leuk om te zien. Dat verhult de ergernisopwekkende blije gezichten en het bizar slechte plot nog enigszins.

Goeie musical waarin een Amerikaanse schilder in Parijs woont en verliefd wordt op een Francaise. Een simpel en weinig boeiend verhaaltje, maar dit wordt ruimschoots gecompenseerd door de mooie sets en liedjes, het kleurrijke en vooral vrolijke karakter van de film en uiteraard de prachtige choreografieën van Gene Kelly (die zichtbaar plezier heeft hier). Een dik verdiende 3.5 sterren.

Net gezien vanaf Blu Ray en het is net alsof de film gisteren geschoten is: zulke frisse, prachtige kleuren in beeld dat het gewoon van mijn scherm spatte! Het is absoluut niet 1 van de leukste musicals die ik ooit op beeld zag. Dat blijft voor mij toch "Singin' in the Rain". Anderzijds: wat een prachtige danstechnieken. Dat kan alleen maar Kelly! OK! OK!! Of Astaire. Ik vond de hoofdrolspeelster nu niet direct een knappe dame om naar te kijken, maar dat is persoonlijke smaak natuurlijk. Erg leuk, wel een beetje te lang, daarom: 3,5 *

Erg van genoten. Het jaren 50-sfeertje, de leuke liedjes, het geweldige tapdansen van Gene Kelly. Het verhaal zelf kon leuker, maar eigenlijk was dat bijzaak. Zelfs de wat oubollige grapjes ('nice dress you almost have on') konden me bekoren. Erg leuk ook, dat stuk met het getekende decor. Op het laatst wordt er nog even uitgepakt, en ik kan me voorstellen dat het voor sommigen dan allemaal wat te gortig wordt, maar ik vond het erg leuk.

Wil zeker meer van dit soort films zien!

4*

Meesterlijke musical, zo ongeveer het beste wat Hollywood in die tijd te bieden had. Tja, wie niet houdt van verhaaltjes die minder dan niets om het lijf hebben, mensen die spontaan in zang en dans uitbarsten, de muziek van Gershwin en/of de grijns van Kelly moeten hier maar niet aan beginnen. Leslie Caron toont soms wat teveel gebit maar is op andere momenten charmant en gewoon mooi, zelfs de pop/rockliefhebber die ik ben houdt van Gershwin, en net als AmazingPP hierboven heb ik genoten van de prachtige transfer van de Blu-ray (waarop trouwens ook nog eens de boeiende documentaire over Gene Kelly Anatomy of a dancer staat). Een lust voor oog en oor voor wie van klassieke 50's-romantiek houdt.

Overladen met Oscars, maar dat was 1951. Wel zouden deze voor decor en costuums nog altijd in aanmerking komen. Voor de rest in de eerste plaats een film voor vooral balletliefhebbers en voor wie de muziek van Gershwin apprecieert. Het verhaalt houdt, zoals doorgaans in musicals, niet veel in. Kelly blinkt zoals altijd en zit graag in schreeuwerige, opgefokte lachscènes.

Ik heb nog niet verschrikkelijk veel musicals gezien, but I couldn't agree more. Waar SitR het verdwijnen van de stille film als achtergrond heeft (interessant! althans voor mij), kon ik hierbij niet aan de gedachte ontsnappen dat alles zó secundair is aan de dansroutines. Ok, uiteraard is dat zo, maar het mocht wel iets meer kapstok hebben wat mij betreft.