The Conjuring 2 (2016)

Beter dan het 1e deel ,

de film is wel wat aan de lange kant maar met het goede acteerwerk en de leuke schrikmomenten en spanning , vliegt de tijd voorbij.

Te luid, veel te overdreven en bombastisch.

Juist minimaal houden maakt het realistischer en zou (op mij althans) betere impact hebben.

Zoals The Exorcist bijvoorbeeld.

Gemengde gevoelens bij deze film. Goede angstaanjagende scenes afgewisseld door amateuristische lachwekkende scenes. Maar de sfeer is uitstekend, veel schrikmomenten en ik vind deze film toch boven de gemiddelde horror films uitstijgen. Vandaar 3,5 score

The Exorcist realistisch? Smaken verschillen natuurlijk, maar die is zo over the top overdreven dat hij me vooral als komedie vermaakt. Leuke film hoor, maar zo'n vuilbekkende pop met slijm in haar mond die ondersteboven van de trap loopt kan ik erg moeilijk serieus nemen.

Ik raad mensen aan om eens te Googlen naar The Enfield Poltergeist, heel bizar.

Erg goeie horrorfilm, meestal is een sequel en vooral horror niet echt een succes mijn mening. Maar deze 2de Conjuring film is echt top net zo goed als de 1st, alleen vondt ik hem qua lengte net iets te lang. Maar dat neemt niet weg dat dit een hele goeie horrorfilm is ik hou enorm van dit soort horror omdat het geen liters bloed en slasher film is. Maar het meer moet hebben van de schrikeffecten en das veel mooier, kijk de film als het donker is en alleen 2 of 3 kaarsjes aan hebt. En ik ben het met mn bovenbuurman eens zoek dat maar eens op freaky maar ga vooral de film kijken 1 van de beste films van 2016

Goed griezelwerk. Eigenlijk zelfs beter dan het eerste deel. Extra knap: wie het nieuws volgt of de googlefunctie gebruikt, weet al hoe dit verhaal (af)loopt, maar desondanks zit je geheid een aantal keren op het puntje van je stoel. Ook de meest evenwichtige griezelfilm van Wan tot nu toe. Insidious begon bijvoorbeeld ijzersterk, maar ging bijna ten onder aan overkill in de tweede helft. Deze nieuwe film duurt met ruim twee uur extreem lang, maar verveelt geen moment. Kent ook een goede verhaalopbouw, weinig goedkoop effectbejagt en een bevredigende afloop. Anderzijds doet de regisseur volgens mij wel aan veel creatieve vrijheid, want kan me niet goed voorstellen dat dit waargebeurde verhaal tot op de letter nauwkeurig is verfilmd(om het maar voorzichtig uit te drukken). De vergelijking met The Excorcist is natuurlijk vlug gemaakt. De klassieker uit 1973 wint met nipte voorsprong wat mij betreft. De film van Friedkin is emotioneler en spectaculairder maar ook soms ongeloofwaardig extremer dan Conjuring 2. Het is maar waar je van houd.

Leuk maar ook weer niet echt goed. Kortom, vergelijkbaar met zijn voorganger. Net als in die film gebruikt Wan toch weer wat al te veel genreclichés. Muziek en speelgoed die plots aanslaan, creepy kinderliedjes. Maar vooral ook van die voor het genre typische trucjes zoals deuren die langzaam (en piepend) worden geopend, gordijnen die worden opengerukt, enzovoort. Een goed voorbeeld is de scène waarin we die non voor het eerst zien. Eerst ziet Lorraine via de spiegel de non achter haar vandaan stappen, dan draait ze zich snel om en dan staat ineens heel dichtbij (het zijn altijd "close talkers" zoals Jerry Seinfeld ze zou noemen) die non voor het grote schrikmoment. Die schrikmomenten gaan in deze film ook altijd wat makkelijk vergezeld van het bekende harde geluid. Een enkele keer zag bewust ik zoals ik dat eigenlijk nooit zo ben hoe zo'n scène zonder het geluid eigenlijk niets voorstelt. Maar over het algemeen is Wan wel effectief moet ik zeggen. Met een goede timing en cameravoering weet hij je toch vaak nog wel op het puntje van je stoel te krijgen. De eerste 45 minuten of zo voelen haast alsof je geen moment rust krijgt en op je gemak kunt kijken. Het is bijna een aaneenschakeling van enge scènes.

Dat is wel een mooi voorbeeld van hoe Wan niet alleen overdreven veel clichés misbruikt maar ook juist dingen anders probeert te doen. Het rustpunt zit meer in het middenstuk van de film zou ik zeggen. En ook heel uitzonderlijk zijn het drama en de zoetigheid rondom de Warrens en Hodgsons, en de net wat te nadrukkelijke christelijke ondertoon. Er is zelfs een enorm kleffe meezingscène waarin Wilson (erg sympathiek maar een enkele negatieve uitschieters) op de gitaar speelt en zingt, in een andere doet hij huishoudelijke klusjes voor de Hodgsons en het weer opvallend happy end wordt afgesloten met een intiem dansende Ed en Lorraine, nadat als moeder van alle clichés Janet uiteraard Eds kettinkje heeft gekregen. Is een horrorfilm ooit zo zoet geëindigd?.

Ed en Lorraine krijgen ook wel echt veel te veel aandacht in de film. Het streven eens wat meer te maken van de personages in een horrorfilm is een goede hoor, maar het maakt de film langer dan het moet zijn en voelt toch vooral onnodig en ongepast, wat halfbakken drama en romantiek. De film lijkt het stelletje ook echt als belangrijke personages te zien omdat ze in de vorige film ook meespeelden. En dat terwijl de Warrens een marginale ondanks dat ze als verlossers worden opgevoerd een marginale rol speelde in het echte gebeurtenissen. Farmiga speelt trouwens heel matig. Die grote ogen die ze steeds opzet en dat gehijg. Wel goed is O'Connor als de moeder van de Hodgsons en, een zeer aangename verrassing, Wolfe als het voornaamste doelwit van de demonen. Dat geeft de film wel wat extra's.

In visueel opzicht doet Wan ook wel leuke dingen. De situaties en ontwerpen van de demonen zijn vaak wel eigenlijk net wat te fantasievol naar mijn smaak in elk geval, maar ook weer niet zo al te opvallend als een zekere demon in Insidious. De non ziet er erg griezelig uit, in het begin van de film in elk geval sowieso. Deed me wat aan Captain Howdy denken. De Crooked Man vond ik dan weer te ver gaan. Met name in een werkelijk belachelijke CGI-scène waarin er van alles gesloopt wordt. Maar dit is een uitzondering gelukkig. Hoewel er weer overdreven veel kapot gaat en in het rond vliegt moeten de meeste scènes het nog vooral van suspense hebben. Iedere scène met de non is wel de moeite waard, vooral in de openingsscène en die met het schilderij. Ook de scène waarin men praat met Bill maar de groep van hem niet naar Janet mag kijken, waarna we op de achtergrond buiten de focus van het beeld langzaam het beeld van het meisje in dat van de oude man zien veranderen. Of de scène in de kelder waarin je Bill traag uit het water of donker ziet oprijzen.

Het gedoe op het einde is wel een beetje geforceerd allemaal. Er wordt maar halfhartig gespeeld met de vraag of wat de Hodgsons zien wel echt is maar een video waarop je Janet de keuken ziet slopen is ineens genoeg is om al het andere bewijsmateriaal van tafel te vegen en het hele gezelschap te doen vertrekken, tot de Warrens na onzinnig gepuzzel met de bandopnames achter de list van de demon komen. Je vraagt je ook af waarom die oude man niet gewoon direct Lorraine de naam van de demon had kunnen vertellen in plaats van met een raadseltje te komen. En waarom hakt de buurman niet even die levensgevaarlijke scherpe boomstronk om? Hij had nota bene een bijl gehaald om de kelderdeur kapot te hakken. Logica is niets voor in horrorfilms, maar die vent had nota bene het ultieme gereedschap om zich van een gevaarlijke boomstronk te ontdoen in zijn klauwen. Maar goed. Ik heb me wel vermaakt. Deze is beter dan The Conjuring denk ik. Een dikke 3.0*.

Tja, je kan over clichématigheid zeuren maar het lijkt me echt moeilijk om nog nieuwe dingen te vinden. Ik vond dat Conjuring 2 erg goede manieren vond om de gekende clichés op een originele manier aan de man te brengen. De scène met de non was in dat opzicht erg eng. Eigenlijk haal je verder in je betoog zelf enkele scènes aan die je eigen kritiek wat tegenspreken.

Niet mee eens. Ze komen pas na het eerste uur volledig in the picture.

Ik heb niet echt problemen met het gebruik van de bekende clichés van dit subgenre. Maar je kunt er natuurlijk wel wat al te veel van gebruiken, en dat gebeurt hier toch weer, zij het niet zo erg als in de eerste film. Waar precies spreek ik mijn eigen kritiek tegen? Ik zeg dat de film teveel genreclichés bevat en merk op dat de film wat sterke scènes heeft en noem daar voorbeelden van.

Ed en Lorraine zien we in het eerste uur slechts een klein beetje in korte scènes inderdaad, maar de film loopt nog ruim een uur door daarna.

Weer een heerlijke horrorfilm van James Wan. Naar mijn inzien heeft hij de gave om een simpele willekeurige ruimte beangstigend en sfeervol in beeld te brengen. Onderdelen als sfeer en spanning zijn wel toevertrouwd aan deze regisseur. Net als zijn voorganger bevatte deze film weer een hoop ijzingwekkende en spannende schrikmomenten, die je soms een rilling over het lijf bezorgen. Verder word er weer aangenaam geacteerd door Patrick Wilson en Vera Farmiga, maar ook de rest van de cast weet te overtuigen. 4 Sterren.

Is het nou toeval dat het opeens zo storm loopt in dit topic, of is hij plotseling ergens verkrijgbaar? Anders is het wel opvallend voor een film die ergens tussen bios en home release in hangt.

eindelijk weer een met genoeg schrik momentjes! ok , sommige dingen zoals decor en make up soms wel iets opvallend gemaakt.. maarr ok ik houd t kort.. deze is beter dan deel 1! hele jaar nog geen een zo scary gezien.. klein aanradertje ondanks de speelduur die wel iets korter had gemogen... mooie is dat sommige stukjes waarvan je denkt daar komt iets.. komt niets.. en neee er gebeurd niks.. dan gebeurd t wel! dus ja geslaagde deel twee.. acteer werk IS goed, scares werken ook ( echt ook ), sfx prima , sfeer duister! mooi gedaan in de 70,s style.. heel creepy allemaal.. mooie film! ( en dat zeg ik niet zo gauw van n horror. zo mogen er meer komen !! ) ik zat echt op t puntje van mn stoel, applaus! en zo word t toch nog een lang verhaal... en jaaa wait for it!! na een uur zit je er helemaal in! en ja die non geeft me echt the creeps! ( zijn de opnames aan t einde echt ??? )

Het 1e deel vond ik fantastisch. Dit deel kan ik echter met droge ogen kijken, amper schrikmomenten en gewoon... niet zo creepy en duister. Jammer.

Regisseur James Wan lijkt elk horrorverhaal dat hij in handen krijgt in goud te kunnen veranderen. Een trend die hij begon in 2010 met het doodenge Insidious, al kwam de klad er wat in met de matige opvolger. Met The Conjuring uit 2013 regisseerde Wan één van de engste (en beste) horrorfilms uit de filmgeschiedenis, waarbij het verhaal zich baseerde op de waargebeurde zaken van paranormale onderzoekers Ed en Lorraine Warren. Na het succes van The Conjuring volgde al snel de uiterst zwakke spin-off Annabelle, waar Wan overigens niks mee van doen had. Gelukkig kan ik concluderen dat Wan met het directe vervolg wederom een prima film heeft neergezet en bewijst hij nog maar eens dat hij prima weet hoe hij met dit genre moet omgaan.

In het nadeel spreekt dat de verwachtingen rond dit vervolg erg hoog zijn. Zeker als je bedenkt dat het wederom gaat om een waargebeurd verhaal, dit keer zelfs het meest beruchte in de paranormale wereld. Dit soort dingen zetten je aan het denken en zorgen ervoor dat je de ultieme poltergeist-film gaat verwachten. Helaas maakt de film dit niet waar en gaat de film zelfs bijna ten onder aan de hoge verwachtingen. De film wordt hierbij niet geholpen door het niet bijster goed uitgewerkte plot. Zo proberen de makers een band te scheppen met familie Hodgson, iets dat maar deels lukt. Wat weer wel goed werkt zijn de scènes die zich overdag afspelen, zo kan je er bijvoorbeeld niet van op aan dat de geest alleen ’s nachts verschijnt.

Toch is het jammer dat je het einde al van verre ziet aankomen en dit eigenlijk zo cliché is als het maar zijn kan. Het zorgt voor wat momenten van verveling, waarbij de speelduur van ruim twee uur dit alles ook geen goed doet. Wat dat betreft had men iets strenger mogen zijn in de montagekamer. Wat in het elk geval in voordeel van de film, en de continuïteit tussen de twee films spreekt, is dat Vera Farmiga en Patrick Wilson terugkeren als Ed en Lorraine. Daarnaast zorgt Wan er wederom voor dat de film niet vervalt in gemakkelijke schrikeffecten. Sterker nog, de film bevat amper schrikmomenten en dat zorgt ervoor dat de ongemakkelijke scènes juist goed uit de verf komen wat er weer voor zorgt dat een grotere teleurstelling wordt voorkomen.

The Conjuring 2 heeft vooral te lijden onder de hoge verwachting en een soms wat matig uitgewerkt plot. Toch kan ik spreken van één van de betere poltergeist-films van de laatste jaren, waarbij het natuurlijk wel vreemd is dat een film rond de meest heftige zaak die de Warren’s ooit in handen kregen een pak minder is dan de vorige film. Het grote pluspunt van de film is dat je nooit precies weet wanneer er iets gaat gebeuren en dat de schrikmomenten tot een minimum zijn beperkt. Hierdoor ontstaat geen overdaad en komen de echt enge scènes veel beter uit de verf. Het zorgt ervoor dat The Conjuring 2 niet zo goed is als zijn voorganger, maar toch de interesse wordt behouden naar andere zaken van de Warrens waarbij, als dit niveau wordt vastgehouden, dit weleens zou kunnen uitgroeien tot een van de betere horrorreeksen worden uit de filmgeschiedenis.

Ik vond het eerste deel beter dan dit deel, en daar zijn niet veel mensen het mee eens zie ik al. Maar goed, ieder z'n ding. Wat ik persoonlijk een groot minpunt aan The Conjuring 2 vind, en wat voor mij de spanning voor een groot deel wegnam, is de verschijning van de non al binnen 5 à 10 minuten van de film. Hierdoor is de voornaamste 'bad guy' van de film al onthuld, en dat neemt een groot deel van de angst voor het onbekende weg. Ik vind horrorfilms enger als je niet weet waar de hoofdpersonen het tegenop moeten nemen.

Verder is het gebruik van cliché schrikmomenten bijna niet te voorkomen, dat vind ik geen probleem eigenlijk. Er zaten genoeg momenten in die me uit m'n stoel deden veren

Al met een oké horrorfilm, maar niet echt de klapper die ik verwacht had. Daarom blijf ik op een zesje hangen.

3*
6/10 (IMDB)

Word zo moe van dit soort films.

Waarom rot je niet gewoon op uit dat huis. Nee joh, gewoon lekker je kinderen er laten slapen.

Zucht.

Omdat ze daar geen geld voor had. Dat is het schrijnende aan deze case, ze konden niet weg. Klein kritiekpuntje is dat Wan daar nog wel meer nadruk op had mogen leggen.

Hahah. komop man.

Je slaapt nog liever op straat dan dat je dochter zoiets moet ondergaan.

En daarom gingen ze uiteindelijk ook naar de buren, om er daar achter te komen dat de demoon niet locatie- maar persoongebonden was.

Nee zo was het niet helemaal. Die kamer, stoel etc.

Zo was het wel. Die kamer: het meisje was daar (zij was bezeten). De stoel: dat was een locatiegebonden geest die eveneens was bezeten door de demoon (de twist van de film).

Persoonsgebonden? Valak viel die 2 in de VS ook al lastig. Had geen ruk met dat meisje te maken.

Vergeet m'n vorige bericht dat ik net heb weggehaald, ik herinnerde het me verkeerd. Wat Lorraine thuis in de VS ervoer waren visioenen van wat de demoon aankondigde wat komen zou. De demoon klampte zich aan Janet vast om Ed en Lorraine in de val te lokken. Dat Janet wel degelijk persoonlijk bezeten was blijkt uit de scènes waar ze buiten haar huis wordt lastiggevallen.

Hier laat ik het verder ook bij, voordat straks het hele draadje vol staat hiermee.

Prima film, spannend, realistisch, eng en prima geacteerd.

Echt een wereldfilm. Wat spannend. Ben wel wat gewend maar zat toch een paar keer stijf van de schrik in mijn stoel..

spannende film , mooi gefilmd en op sommige momenten ook best eng! geef hem dan ook 4 sterren

Het eerste deel was al zeer goed en eng, maar deze is misschien nog wel beter. Werkelijk de perfecte horror film met ongelooflijk goeie jump scares. James Wan levert een waar meesterwerk af op horror gebied.

Ik ben door een overkill aan ghostmovies de laatste jaren dit subgenre een beetje moe geworden, maar naar een nieuwe film van James Wan kijk ik altijd uit. Zijn horrorfilms zijn ondanks dat ze ook genoeg clichés bevatten altijd zo sfeervol en zelfs eng, iets wat maar weinig hedendaagse horrorfilms voor elkaar krijgen. Insidious 1 en The Conjuring 1 behoren absoluut tot de beste horrorfilms van deze eeuw in mijn ogen.

The Conjuring 2 vertelt opnieuw een verhaal over demonenverdrijvers Ed en Lorraine Warren die in dit schijnbaar waargebeurde verhaal uit de jaren 70 een best probleem tegen komen bij de familie Hodgson die geterroriseerd worden door demonen. De film duurt met 130 minuten lang (eigenlijk te lang), maar anderzijds wordt er hierdoor wel ruim de tijd genomen om een goed en boeiend verhaal te vertellen. Zowel de familie als het koppel Warren krijgen de kans om hun verhaal te vertellen en om hun achtergronden uit te diepen. Er is zelfs tijd voor enkele mooie scenes, zoals met Ed Warren die prachtig ''Can't help falling in love'' zingt. Het zorgt er wel voor dat je een band krijgt met de personages, iets wat de meeste horrorfilms niet voor elkaar krijgen. Wan snapt wel goed dat een goede opbouw essentieel is om te kunnen scoren op andere gebieden.

Want doordat diverse scenes een paar keer zeer goed zijn opgebouwd zitten er een aantal geweldig spannende stukken is. Weinig goedkope schrikmomenten, vooral veel spanning dat me echt onder de huid ging zitten. The Conjuring 2 is vrij freaky en eng, iets wat maar weinig horrorfilms me nog aan weten te doen. Ik zat af en toe echt met kippenvel en ingehouden adem te kijken (de scene met de non en schilderij, oef). Zeker het eerste uur is echt heel goed. Het tweede uur is ook uitstekend, maar door de hulp van de Warrens heb je al sneller een gevoel dat het wel goed zal komen. Het einde was best boeiend, maar wel wat te makkelijk. De Warrens hebben de twist in de trein vrij vlot door en het is ook wel apart dat er tijdens de lange slotscène niemand bedenkt dat hij Janet ook gewoon los had kunnen laten. Een val van een meter of 2, 3 had ze vast wel overleefd. En Lorraine is vrij sterk, dat ze haar man zo even het raam terug in weet te trekken. Maar goed, dit zijn details. Het verhaal was enorm onderhoudend en geslaagd (al vind ik het onbegrijpelijk dat de familie Hodgson na zulke demonische aanvallen nog in het huis blijft, ook al hadden ze het niet breed). Ook de soundtrack werkt enorm sfeerverhogend.

The Conjuring 2 vind ik na Insidous 1 sowieso de beste van Wan zijn horrorcollectie. Net iets beter dan de eerste Conjuring. Wan is een van de weinige regisseurs die de horrorclichés wel in een film stopt, maar op een manier dat het helemaal niet stoort. Elke scene is zo sfeervol en goed gefilmd dat zulke clichés niet eens vervelend zijn. Hopelijk volgt er van hem nog een deel 3.

4*

Weer een geslaagde horrorfilm, vond zowel de verhaallijn als acteerprestatie, als de sfeer perfect! Zaten ook hele goede schrikmoment in die je niet zag aankomen. Ik geef deze film een welverdiende 4 sterren!