From Here to Eternity (1953)

Het verhaal is oorspronkelijk van schrijver James Jones, die hiermee met From Here to Eternity de eerste van zijn trilogie schreef, waaronder ook The Thin Red Line en Whistle behoren. Men is nu bezig met de filmproductie van Whistle overigens. Deze drie verhalen bevatten allemaal veel van dezelfde karakters, alleen steeds met andere namen en zijn alle drie een studie van de menselijke conditie in tijden van oorlog. Gelijkenissen in overvloed.

Maar deze filmversie lijkt niet echt te raken. De cast bevat veel klinkende namen, die allen stuk voor stuk mooie karakters spelen. Clift komt echter nog het beste uit de verf als Prewitt. Het is niet moeilijk te raden dat hij zo door Jones voor The Thin Red Line veranderd werd naar Witt. Mooie scene met de opkomende stroom water terwijl Lancaster en Kerr liggen te zoenen. De film overstijgt echter niet het aardige. 3 sterren

We kennen natuurlijk allemaal het bizarre gedrocht Pearl Harbor van Michael Bay. From Here to Eternity is ook een film dat zich afspeelt op Pearl Harbor, maar wel iets beter gemaakt hoopte ik. Deze film over een groep daar gelegerde militairen leunt voornamelijk op de sfeer. Verschillende personages worden behandeld, maar daarvan vond i ik Prewitt als enige het interessantste. De rest deed me niet zo heel veel. Het was eerlijk gezegd een nogal incompetent zooitje, dat logischerwijs hard gepwnd werd door de Japanners. Op het einde van de film begint ook nog even de aanval op Pearl Harbor (vooraf suggestief gehint door een kalender en een klok die plots opzichtig de decors opvullen ). Heel bijzonder is het allemaal niet. Maar vooruit: 3,5 sterren!

Fijne film, van een iets ander kaliber dan ik verwacht had. Ik verwachte een romantisch epos in de stijl van Gone With the Wind (ik dacht ook altijd dat deze film 3 uur duurde). Ondanks het 'grote' onderwerp (Pearl Harbor) en de aanzienlijke sterrencast wordt het nooit werkelijk episch. From Here to Eternity geeft vooral een blik op het militaire systeem van de jaren '40 door de ogen van twee mannen. De film is opvallend kritisch op het leger, zeker voor zo vlak na de Tweede Wereldoorlog.

Opvallend genoeg deed dit me voor een groot deel aan Rio Bravo denken, tot ongeveer een half uur voor het einde. Ondanks de vaak nogal kritische belichting van het leger was het vooral een entertainend karakterwerkje, waarin het vooral leuk is om de goed op elkaar ingespeelde cast bezig te zien. Net als Rio Bravo krijgen we een zangintermezzo en als bonus hebben we een aanstekelijke dronkemansscène met Lancaster en Clift. Lancaster heeft de John Wayne-rol, Clift die van Dean Martin, Sinatra is een jeugdigere en energievollere Walter Brennan en Donna Reed en Deborah Kerr mogen samen Angie Dickenson spelen, wellicht ten koste van Ricky Nelson. Het zijn wellicht wat vergezochte vergelijkingen, maar het gevoel dat From Here to Eternity opriep deedmij gewoon aan Rio Bravo denken, zelfs al is dit niet zo goed.

Anders dan Hawks meesterwerk is dat hier het laatste half uur ineens een flink stuk serieuzer wordt. Niet erg, wat volgt is goed gedaan, maar ik had toch iets meer met het voorgaande. Voor mij is dit vooral een subtopper. Echt hoge hoogtes berijkt Zinnemans film niet, maar het is altijd goed uitgevoerd en vermakelijk. Daarnaast zijn de acteurs perfect. We hebben Ernest Borgnine in een vroege bijrol. Frank Sinatra en Donna Reed wonnen Oscars. Deborah Kerr werd sexy en Lancaster serieus. Maar het was Clift die de show stal.

4 kleine sterren.

Best een aardige film dit, in ieder geval een stuk beter dan het latere Pearl Harbour, maar echt heel meeslepend of groots wordt het nooit.

Er wordt aardig in geacteerd, waarbij Montgomery Clift er voor mij duidelijk bovenuit sprong. Zijn personage is tegelijkertijd ook het meest interessant. Hij heeft het hart op zich op de goede plaats, maar ik vooral erg koppig en eigenwijs, maar staat in ieder geval wel zijn mannetje als het moet.

Het verhaal is verder best goed uitgewerkt, waarbij de focus vooral ligt op de relaties tussen de verschillende personen en niet zozeer op de oorlog zelf. Alleen de laatste 15 minuutjes komen de Japanners nog even om de hoek kijken met hun bekende aanval, die niet echt onverwacht komt.

From Here to Eternity kijkt best lekker weg, verveelt niet, maar wordt ook nergens echt bijzonder.

3,0*

Film is verouderd op veel vlakken. De pikante relaties (met een getrouwde vrouw en met een hoertje), de expliciete vrijscene op het strand, een kritisch verhaal over het leger en de pesterijen (vrij mak allemaal hoor) stellen anno nu helemaal niets meer voor. Wat deze film de moeite waard maakt is in de eerste plaats de fantastische acteerprestaties; Lancaster en Clift zijn echt twee giganten.Kerr en Reed doen het niet onaardig, maar het zijn naast de twee genoemde hoofdrollen met name de bijrollen van mannen als Sinatra (valt me elke keer weer mee wat een prima acteur hij eigenlijk is) en Borgnine (zag een paar weken geleden Marty, wat een veelzijdig acteur eigenlijk) die het af maken.

Verder vond ik het een erg vermakelijke film. Er gebeurt genoeg aan dramatische ontwikkelingen, maar ik vond het lange tijd bijna een feelgood film. De muzikale intermezzo's, de boksscene, de poolscene, het samen stappen en dronken worden en veel meer. From Here To Eternity is m.i. vooral een film over vriendschap, respect en vasthouden aan je principes. Alle intriges vond ik niet onaardig, maar ondergeschikt. Eigenlijk is alles tot dedood van Sinatra gewoon luchtig. De sterke acteurs snappen hun personage prima, zijn goed op elkaar ingespeeld en de kijker wordt meegenomen in een vermakelijk kijkje achter de schermen bij het leger.

De kijker wordt in slaap gesust (en daarmee bedoel ik niet dat het saai wordt) en je bent al lang vergeten waar dit zich af speelt. Zo komt de aanval op Pearl Harbor min of meer nog als verrassing, net zoals de soldaten met wie je net anderhalf uur lang hebt meegeleefd. Sowieso zit de script goed in elkaar en is dit vooral erg degelijk. Iets te degelijk om echt goed te zijn, maar een kleine 4 sterren kan ik hier wel aan kwijt.

Gebaseerd op het boek van James Jones, wellicht de beste Amerikaanse roman over de Tweede Wereldoorlog. Het speelt zich af op Hawaï in de aanloop naar en tijdens de aanval op Pearl Harbour. Ondanks het historische belang van hun missie zijn de militairen meer geïnteresseerd in boksen, muziek en vrouwen dan in de oorlog. We zien hoe oversten sommige ondergeschikten pesten.

Enkele pikante zaken uit het boek hebben de filmversie niet gehaald, met name de homoseksualiteit van Maggio (Sinatra) en de expliciete seks tussen sergeant Warden en de kolonelsvrouw. Toch deed de strandscène destijds veel stof opwaaien, en mag het een klein wonder heten dat ze door de censuur geraakt is.

Deborah Kerr is against type gecast. Meestal speelde ze de Britse lady (de English rose) of de non. Deze roodharige bezat echter een onderhuidse sensualiteit. Jaren later bloosde ze nog steeds als de strandscene getoond werd.

Burt Lancaster bruist van energie. Hij speelt een sergeant die niet gemotiveerd is om promotie te maken in het leger. Montgomery Clift speelt iemand die voor het ongeluk geboren lijkt - zijn acteerstijl heeft wellicht James Dean beïnvloed. Ondanks hun schijnbare desinteresse in de oorlog gaan deze twee toch heldenmoed vertonen tijdens de aanval op Pearl Harbour.

Frank Sinatra kreeg - al dan niet dankzij maffiaconnecties - de rol van Maggio, een sympathieke legerbuddy die het moeilijk heeft met gezag. (De verhaallijn rond Johnny Fontane in "The Godfather" zou hierdoor geïnspireerd zijn.) Ernest Borgnine speelt de professionele klootzak en Donna Reed een prostituee die een nobeler karakter blijkt te hebben dan sommige hooggeplaatste figuren in het leger.

"Totaal"-film van uitstekende makelij : oorlogsdrama's, passie en romantiek, menselijke intriges en karaktertekening.

Topcast die naam waardig.

Een bijzonderheid : Frank Sinatra, voorheen zowat op het dieptepunt van zijn zang- en filmcarrieère, won zijn enige echte Oscar (voor beste mannelijke bijrol) en dit was het startschot voor een indrukwekkende relance, inzonderheid als zanger.

Het heet dat Sinatra de oren van Fred Zinnemans hoofd zeurde om de rol van Maggio, vanuit Afrika (Ava Gardner - "Mogambo") naar Hollywood reisde voor een screentest en uiteindelijk de rol kreeg, mede doordat Eli Wallach, oorspronkelijk voorzien voor die rol, niet beschikbaar was. Zo zie je maar.

Alles aan From Here to Eternity is klassiek. De immer aanwezige muziek, de lange shots, de smachtende liefde, de snedige uitspraken. En hoewel de scènes die de kijkers in 1953 'gewaagd' moeten gevonden hebben (de legendarische kus in de golven, de bordeelbezoeken) nu niet meer echt gewaagd overkomen (het lijkt wel alsof er in de bordelen niet veel meer gebeurt dan knuffelen en kussen), staat het verhaal nog steeds als een huis. De personages komen tot leven: je leeft mee met Prewitt (de fantastische Montgomery Clift - ik heb er weer een stijlicoon bij) en hoe hij al dat machtsmisbruik verbijt, met zijn tragikomische, drankverslaafde makker, met zijn geliefde die ondanks haar dubieuze beroep droomt van een 'proper' leven, met Warden en de prachtige, oersterke vrouw van Holmes. De verhaallijnen beklijven tot het wondermooie einde. Een klassieker zoals ze zouden moeten zijn

Sinatra vind ik altijd fijn om te zien acteren. Al heeft Montgomery Clift vooral indruk op me gemaakt. Hij speelt een koppige maar tegelijk ook wat gevoelige man. I like that kind of men. (Wat kan ik zeggen... ben pas getrouwd met zo'n figuur. )

De film vind ik hier en daar visueel erg mooi. Er zitten fraaie composities in voor die tijd. Ik heb ook regelmatig moeten lachen om bepaalde opmerkingen in de film. "Better get inside before you get wet."

Wat vind ik het acteerwerk heerlijk in dit soort oudere films! Ik vraag me af waarom ik ze niet vaker kijk.

De film heeft enige diepgang. Soms worden motivaties duidelijk genoemd, maar op bepaalde momenten is het tussen de regels lezen. En daar kan ik echt van genieten. Waar ik vooral van genoten heb is de muziek: de blues, de bugel. Nu kom ik er net achter dat de bugel door Adolph Sax is gemaakt, en laat ik nu net gek zijn op saxofoonmuziek. De bugel lijkt op een middenweg tussen de trompet en de saxofoon en heeft voor mij een verslavende klank.

Met Georgette zou ik wel eens een beschuitje willen eten, want beelderig en boeken!

Tijd voor meer van klassiekers.

Gekende klassieker uit de jaren 50 zet de kijker op het verkeerde been, mij althans. Het begint als een typisch Amerikaans oorlogsdrama waarbij we soldaat Prewitt volgen na zijn overplaatsing naar Hawaï. Je verwacht dan een film waarin na de nodige strubbelingen hechte vriendschappen ontstaan die tot wasdom komen tijdens allerlei heldhaftige missies, waarbij en passant nog wat reclame wordt gemaakt voor het Amerikaanse leger -en Prewitt gaat namens zijn maten die bokstitel nog wel even binnenslepen natuurlijk- maar niets is minder waar. Op de kazerne is er sprake van machtsmisbruik en mishandeling, kameraadschap uit zich vooral in samen dronken worden, en het bokstoernooi wordt nooit gehouden. Prewitt wordt uiteindelijk doodgeschoten door Amerikaanse soldaten die in paniek verkeren na de aanval op Pearl Harbor: je zou eigenlijk wel kunnen zeggen dat het een nogal on-Amerikaans drama is, geen valse heroïek, geen bijster positief beeld van the US Army, en dat alles nog geen 10 jaar na de gewonnen oorlog.

FHTE staat mede dankzij de iconische vrijpartij op het strand ook bekend als romantisch drama, maar de romantiek is al net zo gedoemd te mislukken. Luttele seconden na de bewuste vrijpartij hebben de geliefden al ruzie als Warden zijn minnares beschuldigt van promiscuïteit, en Prewitt laat zijn oog vallen op een animeermeisje dat alleen gelooft in geld en de daarmee te bereiken onafhankelijkheid.

Er valt ook best wat aan te merken op FHTE- de omstandigheden rondom de dood van Sinatra waren bijvoorbeeld iets te toevallig en de uiteindelijke aanval van Japan valt filmisch erg tegen- maar ik had een heel ander soort, en mindere film verwacht.

Behoorlijke vlakke film, die naast het feit dat het in het tijdsbeeld van '53 gezien moet worden, al het controversiële dat het boek berucht maakte mist, wat ergens ook al weer logisch is aangezien het boek ook stevig gecensureerd werd. Iedere vorm van seks, bordelen, homohaat, wat een heel groot issue is in het boek, en andere vormen van racisme richting Joden en negers was er uit gehaald. Vorige jaar de herziene en gereconstrueerde versie geprobeerd maar niet alleen in de titel staat 'eeuwigheid', het boek zelf met zijn 1200 blz is dat ook.

Desondanks is het niet een onaardige film. De meeste spannende dingen zijn de druk op Prewitt, de relaties met getrouwde vrouwen en dames van lichte zeden, en de onderlinge irritaties die soms hoog oplopen. Net als het boek moet de film het vooral hebben van de dodende monotonie van een leger in ruste, iedere dag weer, weken achterelkaar. Pas op het einde komt de aanval van 7 december aan de orde waar nog aardige gewerkt wordt met een aantal archiefbeelden en een paar overvliegende jagers die men beschiet. Spannend is het zelden, toch zijn bekende koppen van Lancaster, Sinatra, Clifton en zowaar Borgnine, van de week nog gezien in All quiet on the western front, leuk om eens te zien en wordt er bij tijd en wijlen heel aardig geacteerd.

Leuk een keer gezien te hebben maar dat is het dan ook wel, een paar iconische beelden zoals op het strand, verder vooral een oude film die voornamelijk in het tijdsbeeld gezien moet worden en net als het boek een zware prijs heeft betaald vanwege het ware beeld waar het voor stond. Namelijk; een rauw en eerlijk beeld van dienstplichtigen in rust.

Mwa.

Overladen met prijzen, maar veel indruk maakt het uiteindelijk echt niet op mij. Wel grappig om te zien hoe hier de strandscene al snel uit de toon viel omdat het te erotisch zou zijn. En dan moet je kijken hoe we daar nu tegenaan kijken.

Ik keek deze film vooral vanwege de status, maar helaas viel het me op dat gebied best tegen. Ik had gehoopt dat de impact van Pearl Harbor echt goed zou zijn, maar we krijgen hier vooral een nogal saai en slap romantisch verhaaltje.

De romantiek is erg saai en heeft weinig impact. Het enige kleine hoogtepuntje is toch wel de scene op het strand, maar dat zijn dan vervolgens alweer zo'n beetje alle mooie romantische momenten. Voor de rest verveelt het namelijk behoorlijk.

Toch is de film niet grandioos saai in het eerste stuk, vanwege de mooie locatie. Ondanks het zwart-wit is het toch een heel mooi plaatje. Lekker exotisch gebracht en duidelijk een mooi paradijs. Dat is toch wel weer een goed gekozen locatie.

De film heeft toch wel een redelijk spectaculaire slotfase, maar alles wat daarvoor komt is erg zwak. Ik kan het eigenlijk zowat vergelijken met de versie van Michael Bay. Net zulke saaie en eindeloos uitgerekte romantiek, een spectaculaire aanval, en net zo weinig impact.

Extra punten voor de slotfase, locaties en het pakkende acteerwerk van Clift.

Tijd geleden dat ik de film gezien had. Een film met een indrukwekkende cast & crew. Regisseur Fred Zimmerman had een jaar eerder gescoord met High Noon. Het verhaal is naar een boek van James Jones schreef uit eigen ervaringen van WOII wat niet alleen dit verhaal opleverde, maar ook The Thin Red Line. En de cast is ook in vorm. Maar liefst 5 acteurs werden genomineerd voor een Oscar waarvan Frank Sinatra en Donna Reed het beeldje mee naar huis mochten nemen. Opvallend dat Montgomery Clift niet won, al is William Holden in Stalag 17 ook niet slecht. Maar Clift maakt best wel indruk, nog meer dan Burt Lancaster.

Montgomery Clift is praktisch de pionier van method acting en dan vooral in deze film. Hij leerde zichzelf boksen en trompet spelen. Samen met Brando in A Streetcar Named Desire kwam er een nieuwe generatie acteurs met een eigen stijl.

Het is vooral een verhaal geworden, eigen aan de tijdsgeest natuurlijk. Maar best wel goed gedaan met acteurs die best wel in vorm waren. Zeer boeiend om te zien. Ook omdat het gaandeweg toch wat ontspoort en de film het romantische pad wel wat verlaat. We zitten dan ook in de periode vlak voor Pearl Harbor. Veel soldaten daar waren vooral in paraatheid en eerder bezig met andere activiteiten. Tot ze zelf via de aanval op Pearl Harbor werden wakker geschud en in de oorlog gegooid.

De film heeft de tijd zeker doorstaan. Alleen de romantiek tussen de personages van Burt Lancaster en Deborah Kerr is niet altijd even interessant en valt wat in het niet met de relatie van de personages van Montgomery Clift en Donna Reed. En Frank Sinatra is minder bekend als acteur, maar heeft hier zijn Oscar zeker verdiend!

“Nobody ever lies about being lonely.”

Sterke klassieker. Ik had eigenlijk verwacht dat From Here to Eternity zich ook zou focussen op de aanval van de Japanners op Pearl Harbor, maar de film is toch vooral een romantisch drama met ook nog wat serieuze ondertonen zoals PTSS, alcoholverslaving en de verstikkende machocultuur binnen het leger. Lancaster, Clift, Kerr, Sinatra (in een atypische comebackrol) en Donna Reed zijn allemaal ijzersterk op dreef, en de film heeft soms ook best een sensuele en seksuele lading (voor die tijd). De aanval van de Japanners is zo over maar door de focus op de personages, en hoe zij met de aanval omgaan, stoorde dat geen moment.

Echt een lange zit, deze Oscarwinnaar. Een plot dat het niveau van een soap grotendeels nauwelijks ontstijgt. Tegen het einde wordt het nog eventjes iets interessanter, met de aanval op Pearl Harbour, maar dat is al met al maar van korte duur. Oninteressante personages, houterig acteerwerk en houterige dialogen. Alleen Sinatra weet zijn rol nog enigszins leuk in te vullen.

Naar deze film had ik wel enige verwachtingen, te meer omdat hij - weliswaar helemaal achteraan - werd opgenomen in de lijst van Film Pegasus. Een film over Pearl Harbor en de verwijzing naar de blockbuster Pearl Harbor (Film, 2001) van Michael Bay is gauw gelegd.

Ik vond het eigenlijk maar een lome bedoeling. Vol actie en spektakel staat er op de filmhoes. Nou ja. De actie vond exact plaats na 100 minuten en duurde geenszins 10 minuten. Niet dat de actie voor mij het belangrijkste was, maar erg bijzonder vond ik hem niet. Er is wat geflirt en gestoei, een scène waar Ursula Andress Dr. No (Film, 1962) jaloers op zou geweest zijn en dan heel wat stoerdoenerij tussen privates en oversten onderling. En dat anderhalf uur lang omdat er één principieel niet wou boksen.

Neen, memorabel werd het nooit. Wat romantisch gezwets tussen Lancaster en Kerr, erg theatraal, eigen aan de tijd wellicht. Eigenlijk was het enkel Sinatra himself die nog wat schwung bracht in de rollen. Ik had er me toch net iets meer van voorgesteld.

Eindelijk deze film gezien die al enkele jaren op mijn watchlist stond. En hij heeft niet teleurgesteld. Het is een prima drama dat zich afspeelt in een militair milieu. Deborah Kerr en Donna Reed krijgen voldoende ruimte in de vele private momenten met de GI’s. Burt Lancaster en Montgomery Clift weten helemaal te overtuigen in de mannelijke hoofdrollen. Frank Sinatra is ook goed. Deze film heeft zijn carrière weer op de rails gezet nadat hij op persoonlijk en professioneel vlak aan de grond zat. Of zijn rol daarom een Oscar moet verdienen, valt nog te bediscussiëren. Mogelijk was hij enkel op dit moment van zijn carrière in staat om de gevraagde performance te leveren nadat hij persoonlijk de bodem had gezien. Hij doet in elk geval niet onder voor de professionele acteurs.

Het scenario is boeiend genoeg om de aandacht 2 u gaande te houden. Na heel wat romantiek in de duik en allerlei intriges krijgt het naar het einde toe een erg rauwe kant met de realiteit van de oorlog die letterlijk het leven van de soldaten binnendringt. Dat heeft mij op een bepaald ogenblik goosebumps bezorgd. Missie geslaagd voor deze zeventig jaar oude film.

De dvd heeft als extra's een korte making of en een toelichting van Zinneman, die best wel interessant zijn.
Bij Wiki staat Borgnine en Sinatra waren eigenlijk vrienden van elkaar, dat is wel fijn om dit te lezen maar verder heb ik me laten verrassen met deze film en dat ging best goed. Een film die ik al zo'n beetje mijn hele leven ken net als High Noon, The Third Man....
Vooraf had ik natuurlijk wel weer mijn twijfels, want drama's.... maar misschien ligt het ook wel aan het sombere weer dat hij goed ging. Grotendeels eigenlijk een grappig gemaakte film die inhoudelijk helemaal niet vrolijk is. Het verhaal is op zich eenvoudig bokser in leger wil niet meer boksen vervolgens gaan ze hem treiteren want als hij ja had gezegd was dit voor iedereen maar vooral voor de kapitein van voordeel geweest. De sergeant begint ondertussen een verhouding met de vrouw van de kapitein.
de bokser heeft zijn vriend blind geslagen en de vrouw heeft een miskraam gehad nadat haar man overspel heeft gepleegd.

Hoewel geen van alle acteurs echt een reden zijn om deze film te zien, want Sinatra heb ik ook liever als zanger, werkt hun manier van spelen wel, ze spelen niet opvallend goed, in hoeverre dit belangrijk is maar ik kreeg er wel binding mee. Vaak lijkt de film wat op High Noon, want ze hebben allemaal zo hun argumenten om ja of nee te zeggen. Ondanks oude film blijft problematiek wel alledaags, mijn baas dit, mijn partner dat, mijn kinderen zo...en zo hebben we allemaal wat. Een buitenstaander zou zeggen doe dit doe dat maar zo gemakkelijk is dat niet. Clift vermoordt Borgnine nadat die Sinatra zwaar heeft verwond waaraan hij later overlijdt en Lancaster weigert officier te worden waardoor zijn verhouding met Kerr voorbij is. In club ergert Sinatra zich aan Borgnine's pianospel en hiermee begint de slechte verhouding tussen beide mannen. Philip Ober als kapitein rest niet anders dan uit dienst te treden als aan het licht komt dat hij zijn positie heeft misbruikt. Clift voor deserteur aangezien, wat hij ook is, gaat eveneens dood. Als slot ontmoeten de twee vrouwen elkaar op een boot als ze Hawaii verlaten.

De film gaat over machtsmisbruik, toevallig omdat dit speelt vlak voor aanval op Pearl Harbor, maar hoeft niet persé het leger te zijn. De film is vaak juist positief over het leger en verder gaat het over onmogelijke liefde.
Sterk eerste gedeelte, zodra in nachtclub iets minder, dan weer beter, tot dat de liefde wat complexer wordt dan wordt het weer wat minder, de aanval op Pearl Harbor wordt precies op tijd ingezet. Combinatie Lancaster met Kerr is wel heel wat beter dan Clift met Reed. Sinatra doet het wel aardig, zeker nu hij met deze film uit een diep dal was gekomen. Borgnine is goed in deze onsympathieke rol.

Aanvankelijk dacht ik, het zal wel een zwaar drama zijn maar dat viel reuze mee, eigenlijk is het juist een heel licht romantisch drama, het lijkt wel een boeketroman maar op één of andere manier toch heel pakkend door Zinneman in beeld gebracht. De film staat toch terecht in mijn favorietenlijst en zelfs beter dan High Noon, eveneens van Zinneman. 5.0