From Here to Eternity (1953)

Het verhaal is oorspronkelijk van schrijver James Jones, die hiermee met From Here to Eternity de eerste van zijn trilogie schreef, waaronder ook The Thin Red Line en Whistle behoren. Men is nu bezig met de filmproductie van Whistle overigens. Deze drie verhalen bevatten allemaal veel van dezelfde karakters, alleen steeds met andere namen en zijn alle drie een studie van de menselijke conditie in tijden van oorlog. Gelijkenissen in overvloed.

Maar deze filmversie lijkt niet echt te raken. De cast bevat veel klinkende namen, die allen stuk voor stuk mooie karakters spelen. Clift komt echter nog het beste uit de verf als Prewitt. Het is niet moeilijk te raden dat hij zo door Jones voor The Thin Red Line veranderd werd naar Witt. Mooie scene met de opkomende stroom water terwijl Lancaster en Kerr liggen te zoenen. De film overstijgt echter niet het aardige. 3 sterren

We kennen natuurlijk allemaal het bizarre gedrocht Pearl Harbor van Michael Bay. From Here to Eternity is ook een film dat zich afspeelt op Pearl Harbor, maar wel iets beter gemaakt hoopte ik. Deze film over een groep daar gelegerde militairen leunt voornamelijk op de sfeer. Verschillende personages worden behandeld, maar daarvan vond i ik Prewitt als enige het interessantste. De rest deed me niet zo heel veel. Het was eerlijk gezegd een nogal incompetent zooitje, dat logischerwijs hard gepwnd werd door de Japanners. Op het einde van de film begint ook nog even de aanval op Pearl Harbor (vooraf suggestief gehint door een kalender en een klok die plots opzichtig de decors opvullen ). Heel bijzonder is het allemaal niet. Maar vooruit: 3,5 sterren!

Fijne film, van een iets ander kaliber dan ik verwacht had. Ik verwachte een romantisch epos in de stijl van Gone With the Wind (ik dacht ook altijd dat deze film 3 uur duurde). Ondanks het 'grote' onderwerp (Pearl Harbor) en de aanzienlijke sterrencast wordt het nooit werkelijk episch. From Here to Eternity geeft vooral een blik op het militaire systeem van de jaren '40 door de ogen van twee mannen. De film is opvallend kritisch op het leger, zeker voor zo vlak na de Tweede Wereldoorlog.

Opvallend genoeg deed dit me voor een groot deel aan Rio Bravo denken, tot ongeveer een half uur voor het einde. Ondanks de vaak nogal kritische belichting van het leger was het vooral een entertainend karakterwerkje, waarin het vooral leuk is om de goed op elkaar ingespeelde cast bezig te zien. Net als Rio Bravo krijgen we een zangintermezzo en als bonus hebben we een aanstekelijke dronkemansscène met Lancaster en Clift. Lancaster heeft de John Wayne-rol, Clift die van Dean Martin, Sinatra is een jeugdigere en energievollere Walter Brennan en Donna Reed en Deborah Kerr mogen samen Angie Dickenson spelen, wellicht ten koste van Ricky Nelson. Het zijn wellicht wat vergezochte vergelijkingen, maar het gevoel dat From Here to Eternity opriep deedmij gewoon aan Rio Bravo denken, zelfs al is dit niet zo goed.

Anders dan Hawks meesterwerk is dat hier het laatste half uur ineens een flink stuk serieuzer wordt. Niet erg, wat volgt is goed gedaan, maar ik had toch iets meer met het voorgaande. Voor mij is dit vooral een subtopper. Echt hoge hoogtes berijkt Zinnemans film niet, maar het is altijd goed uitgevoerd en vermakelijk. Daarnaast zijn de acteurs perfect. We hebben Ernest Borgnine in een vroege bijrol. Frank Sinatra en Donna Reed wonnen Oscars. Deborah Kerr werd sexy en Lancaster serieus. Maar het was Clift die de show stal.

4 kleine sterren.

Best een aardige film dit, in ieder geval een stuk beter dan het latere Pearl Harbour, maar echt heel meeslepend of groots wordt het nooit.

Er wordt aardig in geacteerd, waarbij Montgomery Clift er voor mij duidelijk bovenuit sprong. Zijn personage is tegelijkertijd ook het meest interessant. Hij heeft het hart op zich op de goede plaats, maar ik vooral erg koppig en eigenwijs, maar staat in ieder geval wel zijn mannetje als het moet.

Het verhaal is verder best goed uitgewerkt, waarbij de focus vooral ligt op de relaties tussen de verschillende personen en niet zozeer op de oorlog zelf. Alleen de laatste 15 minuutjes komen de Japanners nog even om de hoek kijken met hun bekende aanval, die niet echt onverwacht komt.

From Here to Eternity kijkt best lekker weg, verveelt niet, maar wordt ook nergens echt bijzonder.

3,0*