Suspiria (1977)

Dat had hij zeker. Ik moet eerlijk bekennen dat veel van die locaties er erg studio uitzien. Ik had niet verwacht dat het echte plaatsen waren. Het lijkt zo surrealistisch, met die sterke kleuren... Knap dat je daar geweest bent.

Erg leuk!

18 Oktober komt Goblin live de Suspiria soundtrack spelen terwijl de film bezig is. Het is deel van het film festival Gent. Het evenement gaat door in de 'Vooruit Gent'. Tickets zijn nu al verkrijgbaar

Ja, ik ben 2 jr geleden met een kameraad ook naar Freiburg geweest voor een week.

Mooie plaats, helaas was er toen een verbouwing of werd het ''Haus zum Walfish'' (de voorzijde van de dansschool) gerenoveerd ofzo, dus was de voorzijde van het gebouw maar voor de helft te zien en was de andere helft met een MDF-plaat voorzien .

@ Friday the 13th: Was het gebouw wel volledig zichtbaar toen jij er was?

Ja het hele gebouw was helemaal zichtbaar. Het gebouw in de film is een studio, maar is volledig gebaseerd op "Haus Zum Walfish'. Heel toevallig, maar het begon fel te stormen en te regenen toen wij in Freiburg aankwamen, net zoals in de film

Bedankt voor deze leuke tip. 3 jaar geleden waren ze nog in de ancien belgique, maar had ze toen gemist. Heb nu twee kaartjes besteld. Kijk er naar uit. Een eerste leuke activiteit tijdens het Halloween seizoen!

Graag gedaan! Kan ook niet wachten!

Daar zijn de tickets ook al voor binnen om deze voorstelling te zien.

De setting is goed en kleurrijk. Er zit mysterie in al was het voor mij al van het begin duidelijk dat het personeel van het kasteel zich bezig hield met hekserij. De opbouw tot een kill is spannend en op de eerste na valt het nogal mee met de bloedverspilling zeker geen slasher. De muziek vond ik af en toe wat overdreven, beetje modd killer terwijl het visuele al de atmosfeer verzorgde. Grootste pijnpunt voor mij was toch het zwakke verhaaltje en karakters die oppervlakkig blijven. Er moeten toch heus betere films zijn over heksen, denk ik dan. Denk dat de film zeker een element heeft gehaald uit Rosemary's Baby.

Wat een kleurrijke horrorfilm. Meestal spelen horrorfilms zich af in het donker, maar hier waren het overwegend rode en groene kleurtjes.

Wat ook opviel was de soundtrack. Deze stond wel erg hard in vergelijking met de rest van het geluid/stemmen. 'k vond het eerder vervelend, dan dat het een meerwaarde had.

Het verhaal wist me wel te boeien en verder verveelde de film niet.

Het is eens een niet traditionele horrorfilm die wel eens het bekijken waard is.

Eindelijk blu ray gezien en gehoord. Beeld is prima, film blijft leuk maar net als op de dvd is de dialoog soms amper te horen en zijn de geluiden en de muziek steeds te luid. Dus moet je constant met de volumeknop klooien Ben benieuwd naar de Italiaanse versie met engelse subs die ik binnenkort krijg. Simonetti is binnenkort weer in Tilburg voor twee concerten. Een avond suspiria en een avond zombi

Haha, muziek te hard? Argento stond natuurlijk in zijn handjes te wrijven met waar Goblin mee op de proppen kwam. Ik heb geen last gehad van de dynamiek. En de soundtrack is te goed voor woorden. Een van de beste in het genre.

Mooi camera-, licht- en kleurgebruik in combinatie met sierlijke locaties. Het houdt het filmpje overeind. En dat moet ook wel, want wat rest schommelt tussen niet zo best en belabberd in. Verhaaltje is aan de slordige kant, maar functioneel, dus dat is verder niet zo'n probleem. hetzelfde geldt voor de cast, maar het is niet een gezelschap dat mij op een of andere manier aanspreekt. Integendeel. Wordt er ook niet beter op met die erbarmelijke dub.

En dat gaat al vrij snel wat tegenstaan. De film zakt zo onmiddellijk naar het vriespunt als het spul met elkaar gaat babbelen. Het wordt weer warmer als het leitmotif zich roert en er gevaar dreigt, maar als het toeslaat, ziet het er allemaal inmiddels een beetje koddig uit. Tof ideetje, dat met het prikkeldraad, maar de sprong en het gespartel.. Enfin, er gaat wat teveel mis om er nog helemaal in op te gaan, maar de plussen zijn heel wat waard.

Compleet wazige film met flinterdun onzinnig verhaal. Absoluut de moeite van het kijken niet waard, nauwelijks uit te zitten.

Slecht gemonteerd, geluid is slecht (rare fades en cuts, achtergrondmuziek veel te hard ten opzichte van de dialogen), alles is nagesynchroniseerd (wel door de acteurs zelf, maar al het geluid is later in de studio heropgenomen en er onder gemonteerd), dialogen soms amper te verstaan.

Goede punten: psychidelisch mooi, veel kleur, goede muziek. Maar niet de moeite waard om daar nou bijna 100 minuten voor te gaan zitten. Spannend? Eng? Nee.

Dat probleem had ik ook. Ik moet zeggen dat ik zelf het geluid bij een Goblin-soundtrack ook altijd wel wat harder zet maar dat was haast niet tedoen. Als je het volume zo hard had staan dat je de acteurs een beetje kon verstaan was de muziek ineens snoeihard.

"Bad luck isn't brought by broken mirrors, but by broken minds."

Toch wel net een tandje minder als Argento's latere werk, vind ik.

Het acteerwerk was een beetje ondermaats. Ook werkte die enorm vervelende nasynchronisatie enorm op mijn zenuwen.

Het verhaal had wel iets. Een meisje gaat naar een mysterieuze ballet-academie in het zwarte woud (Duitsland) en ontdekt dat er iets niet helemaal pluis is. Er worden meisjes vermoord en er gebeuren vreemde dingen. Dan komt ze er achter dat de school een vreemd verleden heeft met occulte zaken en hekserij. De uitvoering van het verhaal vond ik echter wat minder, had zeker meer in gezeten.

Goblin's soundtrack was weer geweldig en behoorlijk sfeervol. Wel was Argento een beetje te enthousiast met de volumeknop, vrijwel alle dialoog is onverstaanbaar door de muziek. Het schijnt dat Argento Goblin tijdens de opnames de soundtrack ook snoei hard liet spelen om de acteurs angst aan te jagen. De audio is wel belabberd ge-edit, de muziek begin ineens en houd net zo ineens weer op.

De opnames waren af en toe erg mooi, de locatie had ook een lekker sfeertje (al weet ik zeker dat je in zuid-Duitsland beter had kunnen vinden). Cinematograaf Luciano Tovoli heeft zich voor de kleuren en belichting laten beïnvloeden door Disney's Sneeuwwitje en de Zeven Dwergen.

De kills (het waren er een stuk of vier) waren best aardig en de gore kon er zeker mee door. De opbouw naar de kills vond ik ook erg sterk.

Al met al vond ik Suspiria een sterke horror-film van Argento maar Tenebre en Phenomena vond ik toch een stuk beter.

Grappig hoe de effectieve vervreemding in soundtrack/beeldtaal óók tot gevolg heeft dat de oerslechte dialogen en de overduidelijke nasychronisatie nergens storend worden. Eigenlijk is het in alles een middelmatige B-film die met goed gekozen esthetische vondsten bijna tot hogere kunst verheven wordt. Cult op de gevaarlijke grens tussen bizar goed en bizar slecht, maar waar vooral de liefde voor filmmaken van het scherm spat.

Er is een aantal hooggewaardeerde films waar ik jarenlang geen vinger achter heb kunnen krijgen. Hoe goed “men” ze ook vond en hoe beroemd ze ook waren, ik vond er niet veel aan. Vanwege prijzende woorden van evenzeer gewaardeerde anderen (vrienden, critici, MovieMeter-gebruikers, filmhistorici) heb ik me er echter toe gezet om die films te herzien (soms meerdere malen), en in veel gevallen is het dubbeltje dan uiteindelijk toch gevallen en klikte het tussen mij en de film in kwestie – en dan niet omdat ik dat “goed vond staan” of omdat ik me graag schaar in het kamp van liefhebbers van een “belangrijke” film, maar puur en alleen omdat ik ook opeens zag wat andere mensen zo in die film aansprak en ik zelf er eveneens door werd gegrepen. (Sommige van die films staan nu zelfs op de nominatie om bij de volgende herziening van mijn persoonlijke top-10 daarin opgenomen te worden.)

        Suspiria voldoet in veel opzichten aan de kenmerken van zo’n film: hogelijk gewaardeerd door veel mensen, met aantoonbare kwaliteiten en aanbevelingen (kleurgebruik, filmmuziek –ik ontdekte Goblin via een singletje met daarop hun themamuziek voor Profondo rosso–, een beroemde regisseur, en vaak geciteerd in filmboeken en kritieken), een bizarre cast (Joan Bennett?!, Alida Valli, Udo Kier en de prachtige Barbara Magnolfi), een regisseur met een naam als van een magiër, en met ook nog eens een mooie titel die bij mij vóórdat ik de film voor het eerst zag altijd aantrekkelijke associaties met suspense en vampieren opriep.

        Maar wat zie ik als ik de film bekijk? Een dwaas en voorspelbaar verhaal dat dan ook nergens enige spanning oproept, met ééndimensionale personages, verschillende amateuristische vertolkingen, een nietszeggende hoofdrolspeelster (die overigens wel wat lijkt op een humorloze versie van Karen Allen, net zoals Stefinia Casini [Sara] op Sean Young lijkt), een infantiele nasynchronisatie die elke mogelijke vorm van willing suspension of disbelief in de weg staat (door de afwezigheid c.q. het knullige gebruik van “ambient”-geluiden krijg ik nooit het gevoel dat de dialoog wordt uitgesproken op de plekken waar de personages zich bevinden – ik hóór als het ware het ritselen van de scriptpagina’s naast de nasynchronisatie-microfoon), nepbloed dat er twintig jaar eerder bij Hammer-films al als rode verf uitzag, kortom allemaal dingen waar ik niet “voorbij” kan kijken en die de eventuele kwaliteiten overschaduwen.

        Zijn er dan geen pluspunten? Natuurlijk wel, en die wegen zwaar: de geweldige set-design (inclusief de slaapzaal en het zwembad), het kleurgebruik, de fraaie fotografie, de vervreemdende soundtrack van Goblin, de scène met de maden, het (opeens) ijzersterke en spannende laatste kwartier, een paar mooie koppen (zoals de Roemeense Pablo/Pavros en dat duo huishoudsters) en natuurlijk Barbara Magnolfi (ondanks het hoofdpijnbehang van haar kamer). Maar zoals gezegd worden al die pluspunten overschaduwd door de algemene B-film-uitstraling die me er steeds weer aan herinnert dat ik naar een film zit te kijken in plaats van dat ik “in” die film word gezogen.

        Ik heb Suspiria nu drie maal gezien, en in de toekomst zal ik hem nog wel regelmatig een nieuwe kans geven (wat mij betreft verdient een film met zo’n reputatie dat wel, zeker omdat hij eigenlijk precies in mijn straatje zou moeten passen), maar vooralsnog vind ik het meer een kunstmatig en gekunsteld artefact dan een kunstzinnig en suggestief meesterwerk (of zelfs maar een goede horrorfilm).

Lastig hier een cijfer voor te geven... Totaal niet mijn genre, maar vanwege de cultstatus eens een kijkbeurt gegeven. Snap dat mensen hier 5 sterren voor geven, maar mijn ding is het niet.

Ik ben heel erg benieuwd naar deze film.

Ik hoop dat ik hem snel kan zien.

Vanwege het visuele wat nog steeds met de tijd meekan en destijds ongetwijfeld erg vooruitstrevend was kan ik deze cultklassieker niet minder dan 3* geven. De plotomschrijving begint heel terecht met "Gestileerde horror", vooral dat eerste is van toepassing. Qua verhaal en dialogen is het allemaal stukken minder, alle aandacht werd op de stijl gericht, de uitwerking laat te wensen over. Ik lees dat het aanvankelijk de bedoeling was om de film door 12-jarigen te laten spelen, net als in het verhaal waarop het is gebaseerd. Voor de stijl en de matige uitwerking van het verhaal had dat volgens mij niets uitgemaakt. Een verfilming die veel dichter bij het originele verhaal zit is Innocence (2004), ook gestileerd maar wel een hele andere film en net als deze ook een tikkeltje wazig. Hoewel dat officieel geen horror is vond ik die qua thema minstens even creepy. 3 magere sterretjes voor Suspiria.

Nou ja, binnenkort... inmiddels staat het gepland voor 2017, en nog steeds in "pre-production".

Dat wordt dus niks.

De film infirno van dezelfde maker heb ik al gezien. Die had ik bekeken vanwege de muziek van Keith Emerson. In deze film is de muziek van Goblin. Ook niet mis. Het is best een vergelijkbare film als Infirno. Mooie plaatjes, mooie belichting en mooie decors. Geld speelt geen rol. Maar ook hier weer een heel slecht flut verhaal waar geen touw aan vast te knopen valt en tergend slechte acteurs. Een topper in de categorie B-films.

Mooie, kleurrijke (met vele kleuren en met name de kleur rood, die misschien symbolisch stond voor bloed en duivel) en sfeervolle ouderwetse Italiaanse Horror film, waarvan het verhaal opzicht wist te boeien maar wel behoorlijk vaag was. Dat laatste komt vooral omdat de bizarre gebeurtenissen onduidelijk (m.b.t. wie er achter zit), maar wel fraai en eigenlijk ook wel lekker hard, in beeld worden gebracht, waardoor je nooit weet hoe de vork nu in de steel zit.

Het verhaal is misschien niet hoogstaand, maar dat geldt wel zeker voor de uitvoering ervan, want visueel gezien spat deze film van het scherm en met name vanwege de fraaie (ook behoorlijk kleurrijk) decors/ruimtes in de Duitse balletschool, waar het verhaal zich ook grotendeels afspeelt. Het verhaal draait overigens om de Amerikaanse ballet-studente Susy Banyon (aardig gespeeld door Jessica Harper), die afreist (fraai weergegeven met enorme regenbuien en begeleidt met spannende muziek) naar een belangrijke Duitse balletschool (met best apart personeel) in het Zwarte Woud, om daar les te krijgen. Eenmaal daar aangekomen (best bizar) lijken er regelmatig mensen in het niets te verdwijnen en als haar vriendin Sara (verdienstelijk gespeeld door Stefania Casini) ook verdwijnt, gaat Suzy op onderzoek uit en ontdekt ze dat balletschool een wel heel bizarre geschiedenis kent.

Het verhaal zit goed in elkaar (zeker wat betreft de opbouw ervan) en weet zeker ook te boeien en omdat alles vrij onduidelijk is, is het verhaal op een bepaalde manier ook spannend. De opening van het verhaal was zeer fraai (o.a. beelden in combinatie met muziek) en dat ook vanwege de twee vrouwelijke slachtoffers die daarbij vallen (lekker bruut in beeld gebracht). De horror in deze film is overigens beperkt (scene met de maden was wel geinig) en er vallen ook niet veel slachtoffers, maar het einde (toen wist ik eigenlijk ook pas dat het draaide om een kwaadaardige heksencultus) was qua horror wel sterk en goed. De slachtoffers in het verhaal worden wel fraai en bloederig (wel met nep roze bloed) in beeld gebracht en zeker voor een jaren 70 film.

De film weet zeker ook te vermaken en kijkt zich lekker weg, maar hier en daar is het misschien wel wat saai, traag en langdradig en mede omdat er relatief weinig gebeurt. In deze film spelen vrouwen een centrale rol en wat dat betreft is het eigenlijk jammer dat er geen bloot is te bewonderen (had ik zeker willen zien van de sensuele Barbara Magnolfi in de korte rol van Olga), want dat hoort toch een beetje bij dit soort Italiaanse horrorfilms uit de jaren 70. De cast deed het in het algemeen aardig tot verdienstelijk en vooral de leuke hoofdrolspeelster Jessica Harper in de rol van Suzy Bannion. Ook was het leuk om te zien dat de bekende acteur Udo Kier ook een klein rolletje (na 70 minuten even in beeld) heeft in dit verhaal als Dr. Frank Mandel.

Al met al best een vermakelijk ouderwetse horrorfilm om eens gezien te hebben en dan vooral vanwege de sfeer, kleurrijke beelden en zeker ook de muziek die voor een bepaalde spanning zorgt.

Als je de schone Magnolfi naakt wil bewonderen, Theunissen, dan heb ik deze tip wel voor je:

Ken je deze erotisch getinte giallo?: Sister of Ursula, 1978.

Wel een aanrader op zich.

Bedankt voor de tip Smallprint84

De film is wel moeilijk te vinden maar ik ben hem al aan het binnenhalen (hopelijk wel met ondertiteling want anders wordt het alleen kijken naar Barbara Magnolfi ).

Eindelijk deze film eens gaan kijken en hij viel me toch flink tegen , er zit wel sfeer in de film maar dat moet met name komen van de bijna hypnotiserende soundtrack die vaak behoorlijk hard en dwingend aanwezig is .

Qua verhaal is het helaas nogal slap en eng word het eigenlijk nergens . op het eind word het wel even spannend maar op het puntje van mijn spreekwoordelijke stoel heb ik nooit gezeten .

Goede start met creepy sound en speciale rode achtergrond. Qua acteer wel niet altijd even top, maar de sfeer die geschept wordt zit prima, waardoor je geboeid blijft tot het einde.

Ausiovisueel schitterend, echt onder de indruk van art direction en de mooie score. Des te meer jammer dat het verhaal zo slecht is uitgewerkt, er wordt m.i. veel te weinig met het op zich interessante gegeven gedaan. De opbouw is ook matig waardoor de uiteindelijke ontmaskering van de heksen weinig indruk maakt.

De mooie beelden en muziek maken echter dat ik dit geen onvoldoende kan geven.

Ondanks wat gebreken blijft dit toch een prachtig visueel spectacel uit de jaren 70 met fantastische soundtrack. En wat heeft die Jessica Harper toch prachtige ogen.