Suspiria (1977)

Tja, lastig.

Het zag er soms zo vreselijk nep uit dat ik er niet meer doorheen kon kijken en ook van het acteerwerk werd ik niet bepaald vrolijk. Maar de muziek en vooral de sfeer zijn erg sterk. Ik blijf geinteresseerd in Argento, maar voor hoe lang hangt af van de volgende film die ik van hem ga zien.

2.5*

Kwaliteitshorror

Kijk dan maar niet het "vervolg".

Een typisch geval van een film waarin alles ondergeschikt is aan de prachtige cinematografie. Het adembenemende kleurenpallet zorgt ervoor dat geen één scène er hetzelfde uitziet en de film is een lust voor het oog.

De muziek is ijzersterk. Soms wordt het geluid zo hard dat je echt totaal overdonderd wordt. En zo abrupt als de muziek komt is hij vaak ook weer verdwenen. Het houdt je echt alert.

De film is zeker geen onafgebroken spektakel, maar dat hoefde van mij ook totaal niet. De brute moordscènes die zonder reserve in beeld gebracht worden zijn van de beste in hun soort.

De film kan naar mijn mening niet afgerekend worden op de acteerprestaties, mede dankzij het feit dat veel acteurs gedubd werden. Voor een film van deze aard was het allemaal niet slecht.

Het verhaal mag dan licht zijn qua plot, maar de sfeer is in deze film zo sterk dat ik hem gewoon de volle score wil geven. En dat doe ik dan ook maar...

Kan me goed vinden in het gros der reacties hier. Erg fijn sfeertje in deze film, voornamelijk door het geweldige decor, belichting en de muziek. Laten we de rest maar vergeten.

3.5 *

De lang-naar-uitgekeken-'Suspiria'-ervaring. Met uitzondering van wat kleine stukjes en de opening(smoordscene) waren de eerste drie kwartier een behoorlijke beproeving met al die brakke dialogen en dito acteerwerk. Ik las net op Imdb dat die dialogen dan ook in eerste instantie waren geschreven voor twaalfjarige meisjes, maar dat Argento's vader en producer en de studio zo ver niet wilden gaan. Dario besloot het script verder niet aan te passen...

Gelukkig is het na die moeizame eerste helft wel flink genieten geblazen en doen mindere acteerprestaties en dialogen al niet eens meer ter zake. Ook de muziek van Goblin is weer helemaal on the spot. Alleen zijn de veelbesproken decors hier en daar net iets té kitscherig(of hoe moet ik dat omschrijven, nep is misschien ook een benadering, een goede omschrijving ook voor die vleermuis die me nu net nog te binnen schiet) naar mijn smaak, zoals die grote oplichtende driehoek boven de lift in het begin, maar daar staan dan wel juweeltjes tegenover, zoals bijvoorbeeld de kamer van Madame Blanc(als ik mij niet vergis) of het wat sober aandoende grote plein waar de blinde pianist zijn hond 'uitlaat'. Een soortgelijk idee(Griekse architectuur op een plein) zag ik ook al in 'Profondo rosso' voorbij komen(evenals de 'Psycho'-shot van een afvoerputje, de 'ogen in het pikwzarte donker', in 'P. r.' was het er dan maar één). En wat had Desiderius Erasmus met dit alles van doen? Ik hoop het ooit nog eens te weten te komen...

Het kan echt niet tippen aan 'Profondo rosso' wat mij betreft, maar vooral de tweede helft weet de film naar een hoger plan(lees: cijfer) te tillen, dus toch maar vier sterren.

4,0*.

Een erg originele en haast experimentele film, die het verhaal, de acteerprestaties en dialogen bijna geheel opzij schuift. Het visuele en de sfeer staan hier centraal. De dialogen zijn slecht en soms zelfs aan de debiele kant, het verhaal is redelijk maar stelt niet al teveel voor en er wordt soms wel erg ondermaats geacteerd, maar Suspiria is gewoon een traktatie voor het oog. Het camerawerk is schitterend, de art-direction en het kleurengebruik zijn vaak geniaal. Hoewel de laatste twee regelmatig ook wat gemaakt overkomen hoort het helemaal bij het artistieke van de film. Er wordt erg veel gebruikgemaakt van de primaire kleuren met name, vooral rood zie je veel langskomen in de film. Het lichtgebruik is ook verbluffend mooi, en elk shot kun je wel inlijsten. Je ziet hoe er is nagedacht over alles. Zelfs hoe een bloeddruppel valt of hoe een lijk licht lijkt gechoreografeerd.

Juist al die eyecandy zorgt voor een bepaald sfeertje. Zo goed als de openingsminuten, met een heerlijk brute eerste kill wordt de film niet meer wat mij betreft, maar de spanning blijft voelbaar. Een redelijk groot middenstuk is misschien wat minder, maar de mooie looks van de film blijven intrigeren, en op een gegeven moment zitten er weer wat spannende scènes in, erg spannend soms zelfs, meesterlijk gemaakt. De soundtrack is ook fantastisch in het scheppen van de sfeer (soms wel wat te nadrukkelijke de aandacht opeisend), ik zou deze bijna vergeten te benoemen. De vervreemdende geluidseffecten zijn ook heel behoorlijk.

Een gorefest hoef je niet te verwachten, zo heel veel kills bevat de film ook niet, maar er zitten toch nog best wat wrede scènes in de film, zeker ook voor die tijd. In elke kill zit ook wel een bepaalde dramatiek, alleen al in de manier waarop alles in beeld wordt gebracht. De finale viel me ook niet tegen. De film vind zelfs nog wat ruimte om je een paar keer wat op het verkeerde been te zetten, en de special-effects werken goed en zijn redelijk sober nog over het algemeen. Pas helemaal op het einde zie je er eentje die wat lelijker is. Maar dat is een uitzondering in een film die het tegenovergestelde is van lelijk. Gestyleerd om het gestyleerd zijn bijna, dat blijkt zowaar een boeiende en goede film op te leveren. 4.0*.

Is deze al ergens in Nederland verkrijgbaar? Of is handig om deze voor te stellen aan Jan Doense zodat hij hem misschien uit kan brengen op zijn label Mr. Horror?

Deze is, dacht ik, al verschillende keren uitgebracht in de BeNeLux. Welk label weet ik niet uit het hoofd.

Bedankt!

Jaren lang stond deze film op mijn lijstje van films die nog wil zien. De film stond niet erg hoog, maar hij stond er op.

Vanavond is het er dan eindelijk van gekomen en heb ik de film gezien.

Op voor hand had ik niet echt een beeld van wat ik moest verwachten. Argento zou een Italiaanse horrormeester moeten zijn die ook wel bekend zou staan om zijn gore. Deze film zou eng, sfeervol en over een of meerdere baletdansers gaan.

De eind jaren '70 begin jaren '80 horror's vind ik over het algemeen erg fijn om naar te kijken. Het gros zijn geen meesterwerken, maar dat hoeft ook niet. Vaak zijn het simpele doch erg vermakelijke films.

Mijn verwachting van Suspiria was dat deze film meer stijl zou hebben, visueel maar ook qua verhaal. Met deze gegevens stapte ik deze avond in de film.

De film begint goed, duister, maar met redelijk neutrale kleuren. Tijdens een indrukwekkende regenbui stapt een meisje van het vliegveld in een taxi en zodra ze daaruit stapt veranderd het kleuren palet drastisch per scene. Ontzettend mooi gebruik van kleuren en de camera composities waren ook om te smullen. Vooral tijdens de eerste moordscene is het echt genieten van alle visueele aandacht en passie die daar in is gestopt. De spanning zit er dan ook goed in.

Helaas weet de film die spanning niet vast te houden na de moord. Het zakt totaal in en de zwakheden van de film worden gelijk in de spots gezet; het acteerwerk is erg slecht en de engelse dub is lelijk. Gelukkig loopt die wel aardig synch, maar elegant is het zeker niet.

De soundtrack is erg goed. Heel sfeervol en spannend. Alleen duikt deze te pas en te onpas op en soms zo bombastisch, terwijl er haast niets gebeurt. Dit zou spanning en adrenaline moeten oproepen, maar in combinatie met de dan soms rustige en luchtige beelden werkt het averechts en haalde het mij een paar keer direct uit de film. Ook word de soundtrack enkele lelijk afgekapt. Dat kan een bewuste keuze zijn om een bepaald effect te generen, maar ik zag er het voordeel nergens in terug.

Uiteindelijk blijkt de eerste moord en de toe loop daarnaar toe het beste van de hele film te zijn, in zijn geheel dan. Want de rest van de film kent genoeg prachtige camera composities en spelingen met kleur en licht, alleen is de spanning er totaal vanaf.

Zoals de meeste gebruikers schat ik deze fim van alle Argentos het hoogst in,en om dezelfde redenen die al tig keer zijn gememoreerd.Toch kan het geen kwaad om nog eens te benadrukken dat de eerste moordscène toch wel een hoogtepunt is uit de filmgeschiedenis überhaupt,pure beeldende kunst.

Ik herinner me trouwens dat ik na de eerste kennismaking met deze film ook een jugendstil-zwembad wilde...in mijn flat.

Remake

Ik was erg teleurgesteld. Had onlangs Phenomenia gezien en vond dit een erg goede film en zag in de recensies dat dit DE film was van Dario Argento. Nou, voor mij niet. Er gebeurd eigenlijk helemaal niets en het verhaal is erg dun. Ballet en horror. Nee, niet voor mij. Het geluid was wel erg goed, maar dit kan mijn cijfer niet hoger maken. Ik hoop dat de andere 2 films, die ik er nog heb liggen weer richting Phenomenia (of zoiets) gaat.

welke 2 andere films zijn dat dan die je nog hebt liggen shrink?

Huh? Elk afzonderlijk shot bevat wel visuele pracht. Dan is een verhaal wat de aandacht daar van afhaalt toch het laatste wat je wil?

Visueel feest.

Deze horrorfilm ontbeert vooral goede gore en fatsoenlijke acteerprestaties. De lelijke dubs helpen ook al niet mee en het plot is tevens zwak.

Wat de film wel biedt is een bijzonder visuele pracht. Sterk camerawerk en een stijlvolle setting verzorgen bakken vol sfeer. Ook het kleurgebruik is erg mooi, met uitzondering van het belachelijk rode filmbloed.

Stijl wint hier boven inhoud, maar soms mag dat. Al was een betere balans wenselijk geweest, het blijft een plaatje om te zien.

Redelijk.

Je moet ooit eens (ergens) beginnen, dus bij deze; mijn 1e Argento. En ja, dit is dus direct een film die ik z.s.m. op dvd wil. Geweldig sfeervolle horror. Heb genoten.

De beoordeling die is nu geef ik puur een gevoelskwestie. Ik zit érg dicht tegen een hogere beoordeling aan, maar begin rustig. Dit is toch ''typisch zo'n filmpje'' die ik vaker wil gaan zien. Grootste pluspunt in de film, naast de sublieme sfeer, een paar kills en de geweldige spanning, is de muziek! Wat een fantastische score zeg. Damn!

Voor de rest veel spanning, heb een paar keer met een brok in m'n keel gezeten; die scéne in dat prikkeldraad o.i.d. (zonder de scherpe punten) is subliem. Al kent de film meer geweldige kills; de eerste bijv. - ook schrikken geblazen. De decors zijn geweldig en de sfeer (zoals eerder gezegd) is gewoon één van de sterkste punten. De opzwepende muziek draagt in elke (spannende) scéne weer haar onheilspellende bijdrage.

Binnenkort maar weer eens een ''grote'' bestelling dvd's doen. Deze komt er dan zeker bij. Hopelijk zit ik dan weer (grotendeels) ademloos te kijken. Dikke voldoende.

Ook voor mij is dit mijn 1e Argento. Waarom weet ik niet, maar ergens deed deze film mij gelijk enigszins aan John Carpenter denken. Misschien wel omdat hij er ook vaak in slaagt om met een beperkt budget een film met een sterke sfeer te creëren, want Suspiria barst van de sfeer. Erg mooi kleuren en stijlvol gekozen locaties. Maar wat de film echt helpt is die geweldige muziek. Misschien klinkt het soms iets te bombastisch, maar vaak neemt de spanning gelijk al toe, op het moment dat de muziek weer begint op te zwepen.

De moorden mogen er zijn en voelen origineel aan. Het enige wat wel een behoorlijk minpuntje was is het bloed in deze film, dat er vooral qua kleur ongelofelijk nep uitzag. Verder kent de film redelijk acteerwerk, soms iets te overdreven, maar dat mag de pret gelukkig niet drukken. Argento lijkt me een regisseur die goed zijn eigen stempel op een film kan drukken. Dit is in ieder geval een aangename kennismaking en heeft mijn interesse in deze regisseur wel gewekt.

3,5*

Dat is niet zo vreemd aangezien John Carpenter heeft aangegeven dat Halloween deels geïnspireerd is op het werk van Argento en Suspiria in het bijzonder.

Op naar Profondo Rosso, Phenomena, Tenebrae, Opera en Inferno!

Kijk eens aan, dat wist niet, maar er zit duidelijk wel enige gelijkenis in ja.

@ Dutchtuga, welke film zou je me nu aanraden qua aansluiting op Suspiria?

Uiteraard Inferno, het tweede deel van de Mother Trilogy. Het derde deel, Mother of Tears, is vreselijk en zou ik je afraden.

Apart ook dat zo'n derde deel pas 30 jaar na het eerste deel wordt gemaakt.

Bedankt voor de tip. Ik zet hem op de lijst en zal er binnenkort eens naar op zoek gaan.

Van zijn recentere werk vind ik trouwens zijn Masters of Horror bijdrages, Jenifer en Pelts, het meest de moeite waard.

Giallo is me ook bevallen, ondanks dat die slecht ontvangen is en erg tam is vergeleken met het eerdere werk.

sleeples is ook te gek van zn latere werk, en tevens ook weer een heel bruut werkje

Het dient toch aanbeveling om eerst zijn werk tot en met Opera uit te proberen alvorens in zijn recente werk te duiken.

Goede film die het inderdaad van de sfeer moet hebben. Prachtige decors, make-up en aankleding. Ook mooie intense scene's (begin bijv.) en sterke shots met inderdaad prachtige lichtjes in de donkere achtergronden. Ook zagen een paar decors er zeer chique en mooi uit. Goed dus. Een 3,5 is hier in orde.

Pelts, Jenifer en The Stendhal Syndrome zijn toch anders écht goede films hoor!