Blade Runner (1982)

Snap niet dat ik deze film niet eerder had gezien. Kende Blade Runner van de gelijknamige game, leuk spel trouwens toendertijd.

verhaal steekt goed in elkaar en mooi SF sfeertje. Goed geacteerd met Rudger Hauer in meesterlijke rol als bad guy.

Film verveelt eigenlijk nergens en einde is erg goed alhoewel ik al wist wat er ging gebeuren omdat het verhaal ongeveer hetzelfde is als de game.

Omdat?

Hmm, ik denk dat het gewoonlijk net omgekeerd werkt. De meeste films zijn niet echt gemaakt of bestand tegen herhaaldelijk bekijken. Maar af en toe gebeurd het dat je een film hebt bekeken en dat je voelt dat je iets over het hoofd hebt gezien. Je begrijpt niet wat "the big deal" is. Dat kan met leeftijd hebben te maken of met wat de kijker z'n specifieke noden zijn op de moment dat hij naar een film kijkt. Soms blijft er iets van de film in je hoofd hangen en het nodigt je uit om 'm nog eens te zien. Wat ik wel al heb ervaren is dat er films zijn die niet meteen al hun smaken en kleuren vrijgeven en meestal eindigen dat soort films in mijn top 10. Dikwijls zijn het films die met je meegroeien of veranderen. Je blijft nieuwe interessante dingen in ze ontdekken. BTW, dat Blade Runner een film is dat pas na een tijdje wordt geapprecieerd is zowat legendarisch. De pers in nu lovend maar in 1982 was dat wel eventjes wat anders. Zelfs de laatste man van het verzet, Roger Ebert, gaf onlangs toe dat hij de film destijds verkeerd had beoordeeld. 2001: A Space Odyssey is nog zo'n film die niet meteen door iedereen de hemel werd of wordt in geprezen.

hahahaha na 5 cuts moet ie vast iets anders verzinnen om zijn kindje in de spotlight te houden. 1 extra deel, dat zou dan moeten lijden tot iets van 5 versies. Als je ze dan achter elkaar kijkt heb je 5x5=25 verschillende verhalen! ik kijk nu al uit naar de studio- director's-ultimate-fan-special-celebration-director's-25 disc-blu-ray-highest-defenition-edition-from-out-of-space gift box.

Na enkele vruchteloze pogingen deze film bij mijn vriendin door de strot te duwen, was al snel duidelijk dat ik deze film in mijn eentje moest kijken.

Door de jaren heen heb ik reeds enkele malen een poging ondernomen - meestal als vriendin er niet was, bijv weekendje weg met vriendinnen ofzo - om deze film te kijken. Minstens drie keer ben ik erbij in slaap gevallen.

Toch wilde ik per se deze film kijken. Ik vind Ford cool, Hauer cool en cyberpunk cool. Afgelopen weekend maar eens wat Golden Shower (Golden Power, Redbull kloon van Aldi - red.) achterovergeslagen en Blade Runner weer aangezet.

Het blijft een vreemde film. Hij is zo vreselijk saai. Maar tegelijkertijd kun je je ogen uitkijken in de supergedetailleerd uigewerkte cyberpunk wereld. Er zit zoveel in, het is niet op te noemen. Op een gegeven moment loopt er een voorbijganger door het beeld met een bril met domme lichtjes. Al dat soort domme dingen worden zo natuurlijk gefilmd, alsof het doodnormaal is. Dat maakt de setting van Blade Runner geloofwaardig.

Het verhaal wist me niet echt te boeien, noch de personages, noch de keuzes die zij maken. Allemaal heel oppervlakkig.

Maar qua aankleding en filmsets DE benchmark voor alle cyberpunk films.

2,5 sterren

I've seen things you people wouldn't believe...

Attack ships on fire off the shoulder of Orion.

I watched C-beams glitter in the dark near the Tannhauser Gate.

All those moments...

will be lost in time...

like tears...

in rain...

Time to die.

Die tekst is me na 1 keer voor altijd bijgebleven. Hauer rules en speelt Ford (en de rest van de cast) volledig van het doek af, al doen zij het zeker niet slecht.

De laatste keer dat ik 'm zag vond ik het eigenlijk Ford z'n film. Hij doet het voor mij even goed als Hauer en met een veel moeilijkere rol. Hauer mag uitpakken en glanzen terwijl Ford heel weinig ruimte krijgt.

Ach ja, wat een onzin (van Hauer die de film 'maakt' en de rest van het doek speelt). Ik zou net zo goed kunnen zeggen, dat de sfeer en het decor de film maken en de acteurs daar maar figurantjes in zijn.

Hauer is perfect, maar komt gewoon niet lang genoeg in beeld om aan te voeren dat hij heel de film schraagt. Ford is top als neo-held: uitgeput, kwetsbaar en allesbehalve super.

Dat zeg ik ook niet, maar ik vind hem het best in zijn rol zitten, de rest doet het ook niet slecht ofzo.

Het kenmerk van een briljante film is juist dat decor, sfeer, muziek én acteurs het geheel naar een hoger niveau tillen, dat is hier overduidelijk het geval. En we kunnen tot in lengte van dagen trots zijn op Rutger die wat dat betreft een belangrijke sleutelrol vervult.

Sorry, wilde je niet hard aanpakken hoor. Hij zit héél goed in zijn rol.

Gisteren in groepsverband de Director's Cut gezien. Je merkt wel dat de montage iets minder strak is dan in de Final Cut, maar man man man, wat blijft dit toch een ontzettend goeie film. Sowieso zijn er maar weinig films die even mooi zijn als Blade Runner, maar de spanning is soms ook echt te snijden - die Voight-Kampfftest in het begin bijvoorbeeld: het geluid draagt daar echt goed bij om dat paniekerige gevoel van die Replicant over te brengen. De soundtrack is ook echt geweldig, al vind ik de saxofoonmuziek tijdens de liefdesscène tussen Deckard en Rachael nog altijd gewoon iets te fout. Nou ja, zeg maar gewoon veel te fout.

Een paar jaar geleden al eens zien, maar toen werd de film voor mij echt compleet verpest door de aanwezigheid van Rutger Hauer. Elke seconde dat 'ie in beeld kwam, zat ik me om de één of andere reden rot te ergeren. Nu eens herbekeken en dit was eigenlijk helemaal het geval niet meer. Toch vreemd hoe dat kan veranderen...

Afin, het zijn wat mij betreft nu ook niet meteen de acteerprestaties die deze prent bijzonder maken. Vooral de nauwe, donkere steegjes, de rokerige kamers, de geweldige gebouwen en de eeuwige regen maken van Blade Runner een sfeervol gebeuren. Op vlak van decors toch wel subliem. De score van Vangelis blaast me niet omver, maar past hier ook wel.

Van genoten, 4*.

Toch weer een duidelijk geval van de geschiedenis die zich altijd maar weer herhaalt. Zelfs in de toekomst. Tussen de interacties van de hoofdpersonen door, zie ik toch vooral een volk of ras die onderdrukt wordt door de ander vanwege politieke redenen. De Christenen hebben dat in het Romeinse Rijk meegemaakt, de Joden in de middeleeuwen en ten tijde van de Tweede Wereldoorlog en androïden in de nabije toekomst. Hier en daar meen ik toch twijfels te zien in de hoofdpersonen over of datgene wat ze doen wel ethisch verantwoordt is.

Blade Runner is klassieke science fiction pur sang. De nadruk ligt duidelijk niet op actie, maar op maatschappelijke kwesties in een futuristische setting. De invloeden van iemand als Isaac Asimov liggen er duidelijk op (en natuurlijk Philip K. Dick). De wereld van Blade Runner ziet er dystopisch, maar tegelijkertijd ook erg mooi uit. Dat laatste is dan echt weer persoonlijke smaak, want ik ben dol op die kitscherige jaren ’80 effecten. Vangelis levert de ultieme soundtrack af (die zelfs nog gebruikt is voor de serie Twaalf Steden, Dertien Ongelukken). Behalve dat de kracht voor mij grotendeels in de decors en muziek zitten, is de missie van Deckard minstens zo goed. Er valt veel in te ontdekken. Blade Runner is voor mij een van de weinige films waarna ik het idee heb dat het nog veel geheimen prijs te geven heeft. Voorlopig de beste film van Ridley Scott voor mij. Het mag ook wel duidelijk zijn dat deze vaker bekeken gaat worden.

Als ik zou kunnen bedenken van welke film ik absoluut geen hoogte krijg, dan is het deze film wel. Hele apart gemaakte film, wat sciencefiction weer een ander beeld weergeeft, maar toch vind ik de vormgeving decors etc en de sfeer heel aangenaam, en vind ik rutger hauer goed spelen als de badguy. Het verhaal is voor een sf film standaard, maar nogmaals knap gemaakte film, plezierig om naar de kijken, maar heel vaag toch wel...

3 ster.

Dat was toch niet je eerste keer, of wel? Voor de rest, helemaal akkoord, Ruud, behalve dan de "kitcherige effecten", die had ik nog niet gehoord.

Nee, ik geloof dat het vijf jaar geleden was dat ik de film voor het eerst zag. Ik was er toen niet helemaal onder de indruk van trouwens. Wat dat betreft ben ik het SF genre veel meer gaan waarderen sindsdien. Al die rondsnorrende auto's vind ik er inderdaad behoorlijk kitsch uitzien, maar ik zei al: ik ben er dol op

Kitsch betekent slechte smaak of slechte kwaliteit. Vind jij het Syd Mead's ontwerp van die police spinners getuigen van slechte smaak?! Of heb je het over de gedateerde old school effecten (optical effects)? Dat laatste zou ik nog enigszins kunnen begrijpen. In het geval van het eerste, ik kan je alvast vertellen dat de fans het zeker zo niet bekijken en dat ze de vormgeving net heel briljant vinden. Het was een hele opdracht om mensen te doen laten geloven in vliegende auto's zonder dat ze erom moesten lachen. Barbarella, ja, dat was kitsch. Blade Runner? Nee.

Ik geloof niet dat het tegenwoordig hip is om de effecten van de generatie Blade Runner mooi te vinden. In die zin zou je kunnen spreken van slechte smaak. Ik gebruik het woord kitsch ook niet met negatieve bedoelingen, net zoals ik liefdevol over pulp en foute films kan praten. Ik denk dat het ook mijn manier is om dit te verwoorden. Barbarella is ultrakitsch in dat opzicht (nog zo'n gave film trouwens).

'k heb die daarnet eens bekeken en 'k moet zeggen, wat zag deze film er goed uit . 'k vond dat hij er beter uitzag dan sommige recentere films.

Je moet er inderdaad wel wat inkomen, maar kon me zeker boeien en verveelde absoluut niet.

Het einde (met Rutger Hauer) vond 'k ook heel mooi gedaan

Absoluut een aanrader

Blade Runner is meesterlijke SF en tegelijkertijd een mijlpaal betreffende het werk van Ridley Scott.

Alles klopt aan deze film: het (filosofisch) getinte verhaal, de decors, de acteurs (Rutger Hauer is onvergetelijk in zijn beste rol ooit) en niet te vergeten de legendarische score van Vangelis.

Onlangs The Final Cut gekeken (die écht op een paar momenten afwijkt van de overige versie van de film, en dan met name een aantal geweldadige scenes die opvallend langer duren...) en deze compleet opgepoetste en definitieve versie van de film heeft mij uiteindelijk doen besluiten de film het maximale aantal punten toe te dienen.

Vooral op Blu Ray schittert deze film als nooit te voren en is zo'n slordige 30 jaar nadat ie voor het eerst het levenslicht zag, beter dan ooit.

De mooiste momenten zijn natuurlijk het veelbesproken einde middels de laatste woorden van Roy Batty wat werkelijk een kippenvel-momentje is. De scene met de duif moet John Woo overigens geïnspireerd hebben om ze zelf te gaan gebruiken in zijn films (tot vervelens aan toe...).

Blade Runner is niet de meest gemakkelijke SF-film, maar wel één die na herhaaldelijke kijk-beurten zijn kracht en diepgang uiteindelijk openbaart. Tevens is het een film die zich binnen het genre beduidend onderscheidt vanwege zijn serieuzere en minder op aktie gefocuste karakter en die je zeker aan het denken zet. En indien de boodschap is overgekomen, heeft de film zich aan zijn plicht voldaan...Terecht een klassieker!!!

Nog een keer gezien. Blijft een briljant meesterwerk! Wil wel een lang filosofisch stuk schrijven en de film de hemel in prijzen, maar na een existentialistische discussie van een uur heb ik daar geen zin in. Misschien morgen!

Nou goed... Blade Runner.

Na de film zo'n 10 keer gezien te hebben toch maar en stuk schrijven waarom dit één van de beste films ooit gemaakt is en een vaste plek op nummer 2 in mijn top 10 heeft. Ik zal mijn gedachtes eens delen en degene die niet snappen wat hier zo goed aan is openbaren.

Let op: dit is geen recensie, eerder het delen van mijn gedachtes en het onderstaande stuk kan dus SPOILERS bevatten.

Dan komt de eerste vraag, waar zal ik beginnen. Laat ik bij het begin beginnen. Het begin van de productie. De hele film is gebaseerd op het boek van Philip K. Dicks (Total Recall, Minority Report), genaamd 'Do Androids Dream of Electric Sheep. Echter is enkel het uitgangspunt van het boek in het achterhoofd gehouden tijdens heb maken van de film. Het uitgangspunt over het existentialistische idee van een 'robot', 'android' of in dit geval 'replica', maar daar kom ik later op terug. Zo is er rondom dit science-fiction idee een sfeervolle en zwoele neo-noir gebouwd.

Laat ik dan verder niet te diep op het verhaal in gaan. Meneer Rick Deckard moet 4 ontsnapte replica's opjagen en op 'non-actief' stellen (synoniem voor afslachten). Een replica is een namaak mens, een genetisch gefabriceerd wezen met hetzelfde uiterlijk en gedragingen van de mens, echter met meer kracht. Kortom, more human than human. Deze 4 replica's zijn ontsnapt uit hun werkplek, hebben een ruimteschip afgeslacht en zijn naar de aarde gekomen. Dit is kort gezegd het uitgangspunt van de film. Maar om echter het meesterwerk te kunnen zien zal de kijker tussen de lettertjes door moeten lezen. Zo hebben de replica's een levensduur van vier jaar en begonnen na een tijdje eigen basisemoties te ontwikkeling, angst, blijdschap, lust, nijd, etc. Een belangrijk deel van het verhaal is een 5de replica, een nog meer verbeterd 'type' replica, net als dat mobieltjes altijd technologische vooruitgang willen, is het in dit geval ook zo met de replica's. Deze replica heeft geïmplanteerde herinneringen en weet niet dat het een replica is. De hoofdpersoon Rick Deckard krijgt op een gegeven moment een 'relatie' met deze 5e replica.

Het verhaal is behoorlijk simpel, maar de kijker zal wel zijn hoofd er bij moeten houden om het geheel te volgen en zeker om de filosofische achtergrond van de film te doorgronden. Maar het verhaal aan de oppervlakte is ondergeschikt aan twee dingen. Namelijk 1. de filmische schoonheid & 2. de filosofische onderlaag.

Laten we beginnen bij punt 1, de filmische schoonheid. Laat ik er een paar filmschool termen in gooien die de klasse van het meesterwerk onderbouwen. Ten eerste zijn de art-direction en mise-en-scene fantastisch. De hele film is prachtig gebouwd, kant een fantastische fotografie en de film leeft en broeit in elke hoek. Ik neem als voorbeeld het huis van de hoofdpersoon, waar duizenden spullen staan opgesteld, alsof de hoofdpersoon er al honderden jaren leeft. Met een prachtig gevoel voor detail is alles weergegeven. Maar ook de scènes op de straten leven, met de meeste uiteenlopen personages die het beeld passeren, chinezen met gekke brillen, hare krishna's, etc. Prachtige special effects gedaan door special effect meester Douglas Trumbull. Maar ook een schitterende fotografie, met prachtige lichtinvallen en traditioneel aan de film-noir fotografie. Enkel dit keer met een mooi sfeervol blauw kleurenpalet. Laat ik het dan ook gelijk hebben over de sounddesign en soundtrack. Sounddesign is heerlijk bizar en beklemmend, met gekke futuristische tonen en een mooie bass dat zeer sfeer verhogend is. De soundtrack van Vangelis is ook prachtig, een soort futuristische jazz, met prachtige zwoele pianomuziek en een prachtig saxofoon nummer bij een liefdesscène, het is allemaal perfect. Daarbij is het acteerwerk ook fantastisch, met uitspringen natuurlijk ons Nederlands talent Rutger Hauer, de 'baas' van de 'slechteriken'. Degene die opzoek is naar vrijheid. Hij zet een geweldig beangstigend, intelligent maar ook triest personage neer. Daar tegenover staat als hoofdpersoon Harrison Ford als Rick Deckard, een Blade Runner (iemand die op replica's jaagt) die eigenlijk al is gestopt met werken maar wordt gedwongen om weer terug te komen voor nog een klus. Hij loopt ook door de film heen alsof hij totaal geen zin in zijn werk heeft, maarja, wat moet dat moet. Hij doe ook een aantal fantastisch grappige typetjes, zoals een werknemer van het bedrijf Zedendelicten. Hij speelt behoorlijk geniaal. De rest van de cast is ook fantastisch.

Nu ik heb uitgelegd waarom het filmtechnisch zo'n prachtige, zwoele en sfeervolle film is. Laat ik overgaan op het 2e punt wat de film en meesterwerk maakt, de filosofische achtergrond. Waar de film voor mij over gaat is onderdrukking, identiteit en existentialisme. Die drie wil ik graag apart behandelen.

Als eerste onderdrukking. Het geval in de film is, dat de replica's worden onderdrukt aangezien zij geen 'echte' mensen zouden zijn. Zij slachten iedereen af, enkel omdat zij worden ge -en -misbruikt. Zij zijn enkel opzoek naar betekenis, de onzekerheid van het bestaan wegnemen, zij weten namelijk niet wanneer zij zullen uitvallen en leven dus altijd in angst. Is het dan wel ethisch verantwoord om deze replica's zo te laten werken. Hebben zij als namaak mens niet zoveel recht op leven. Net als dat negers en andere bevolkingsgroepen vroeger werden onderdrukt, wordt de namaakmens in deze film onderdrukt. Is dit terecht? Zo kom ik gelijk over op het tweede punt, identiteit.

Wat is de identiteit van een persoon, heb je als namaak mens je eigen identiteit? Zal een genetisch gefabriceerd wezen als mens behandeld moeten worden, of als robot? Zij maken namelijk ook dingen mee, hebben emoties en gedragen zich als mens. Maar zijn zij wel mens, en hebben zij recht op een waardig bestaan? Mogen zij onderdrukt worden, of hebben zij het recht om te 'leven'? Wat er ook in de film wordt gesteld is, dat zij nog mooiere dingen meemaken dan wat wij als mens ooit zullen meemaken, en als zij uitvallen gaan al deze momenten verloren als 'tranen in de regen'.

Zo kom ik tot het belangrijkste punt terecht, het existentialisme. Wat maakt ons mens? Wanneer ben je een mens? En wanneer heb je het recht om waardig behandeld te worden? Is dit als je biologisch bent voortgeplant, een aanvulling bent op de evolutie en een 'echt' mens bent. Maar als je genetisch gefabriceerd zal zijn en toch dezelfde gevoelens, bewegingen etc. als mens hebt, ben je dan 'geen' mens omdat je gefabriceerd bent? Wat maakt ons als mens zo veel beter dan andere wezens, een bewustzijn? Maar als een genetisch gefabriceerd wezen een bewustzijn zal ontwikkelen, is het dan ook levens waardig, of is het dan alsnog een genetische gefabriceerd namaak mens. Als je denkt, besta je dan? De hoofdpersoon heet niet voor niets Rick Deckard, oftewel René Descartes. Dit zijn de vragen waar de film te kijker mee laat worstelen. De kijker moet echter wel tussen de regels doorlezen om deze filosofische vragen te achterhalen. De film laat het geheel in het midden en bouwt er een hele sfeervolle, zwoele maar ook triest geheel omheen. En laat de vragen in het midden. Er zal niet zo één twee drie een antwoord op de vraag zijn en de vraag zal altijd open blijven staan voor discussie. Maar dit alles zorgt er voor dat de film een meesterwerk is. Zowel filmtechnisch als verhalend en filosofisch.

Daarom 5* en op nummer 2 in mijn top 10.

Heb je stuk niet helemaal afgelezen, jipt, maar ik kan je passie goed begrijpen Erg fijn geschreven.

Interessant, maar - met een variant op Wim T. Schippers - u moet vérder gaan. Of, juister misschien, omdraaien.

Achter de vraag of machines mens- en levenswaardig zijn, doemt de onuitgesproken vooronderstelling van die vraag op, nl. dat de mens zèlf een maakbare en eindeloos manipuleerbare machine, dan wel stuk natuur, is. En dat lijkt, inderdaad zo'n beetje vanaf Descartes, steeds minder een vraag te zijn, zeker voor de hersenscanners (de hedendaagse schedelmeters) en wij-zijn-ons-brein-enthousiastelingen.

Als kwestie spookt die vooronderstelling nog steeds wel door veel science fiction, maar doorgaans wordt het eigenlijk voetstoots tot uitgangspunt genomen. Ook bij Blade Runner heb ik dat vermoeden, ondanks dat (of misschien juist wel omdat) de verwarring tussen 'replicant' en mens hier een grote rol speelt. De vraag lijkt niet te zijn: mens of machine, maar: lood om oud ijzer.

De veronderstelling dat met de onttroning van de - van alle metafysica gestripte - mens als heer der schepping de menselijke 'waardigheid' kan worden uitgebreid naar dieren en ook naar machines, lijkt me iets te optimistisch. Het ziet ernaar uit dat eerder het omgekeerde zal gebeuren. En met die neiging tot, en tendens naar, volledige beheersing van de natuur, inclusief die van de mens, zal de vraag naar 'waardigheid' (toch een ietwat 'metafysisch' begrip) volledig irrelevant worden.

Deze motto kan ook slaan op Rachael, het meest menselijk personage in de film, zeker als je weet dat Tyrell op de moment naar haar refereerde en dat zij geen bovenmenselijke krachten bezit.

Ik zal juist verder moeten gaan (ipv omdraaien), bijvoorbeeld door de volgende vragen te stellen: 'Wat is bewustzijn?', 'Waar komt bewustzijn vandaan?'. Ik ben nml. van mening dat hetgeen wat ons juíst onderscheidt van dier en machine, is een bewustzijn. En zelfs Swaab en zijn volgelingen hebben daar geen antwoord op. (Ben op de helft van het boek, dus kom er misschien later nog op terug)

Daarbij vindt ik het standpunt van de wij-zijn-ons-brein-enthousiastelingen eerder pessimistisch dan optimistisch, aangezien zij aannemen dat wij als mens net als de rest van de natuur enkel metafysische verschijningen zouden zijn en het leven een wisselwerking daartussen.

Als je het omgekeerd zou benaderen, meer op functionalistisch niveau, zal het menselijk leven veel meer waarde hebben, omdat wij onze eigen keuzes zouden maken. I.m.o is dit veel optimistischer. Ik ben dan geen aanhanger van het functionalisme, maar het schets wel een mooier mensbeeld.

Daarbij is de vraag 'wat maakt een mens?' zeker niet irrelevant, hedendaags niet, en in de context van de film niet. Aangezien het niet duidelijk is wat een bewustzijn is en waar het vandaan komt, blijft de vraag belangrijk in het scenario van onderdrukking, discriminatie, zoektocht naar identiteit, gevangenschap en leven in onzekerheid. Het zijn zowel een filosofische als een ethische kwesties