De Battre Mon Coeur S'est Arrêté (2005)

Schitterende film. Rauw in beeld gebracht, misschien niet altijd even genuanceerde maar toch interessante personages, goed geacteerd (Franse acteurs in vorm vind ik altijd super, zeker als ze elkaar mogen uitschelden ) en met een fascinerende thematiek. Film is eigenlijk remake van Amerikaans origineel (titel ken ik niet) maar hij straalt wel de aangename 'moderne Franse film-stijl' uit. En de benadering van pianospelen in deze film vind ik ook al erg interessant. Dus een goede film, en dus 4.5 sterren.

De hoge verwachtingen zijn uitgekomen; dit is eindelijk weer eens een Franse film die indruk maakt!

'Battre' is een grillige film met met een fenomenale Romain Duris! Hij speelt een man die continu door een achtbaan van emoties raast. Een film over de strijd om los te komen van (de verwachtingen van) zijn vader en de onmogelijkheid daarvan omdat vader niet zonder de zorg van zijn zoon kan.

Alexandre Desplat zorgt weer eens voor een voortreffelijke soundtrack. Hij begint een van mijn favoriete componisten te worden.

De Battre Mon Coeur s'est Arrêté is een 'remake' van de Amerikaanse film Fingers uit 1978 met Harvey Keitel. Tussen aanhalingstekens, want het scenario schijnt behoorlijk aangepast te zijn.

Het thema van de arrogante en macho man met gevoelige en breekbare kant - die piano speelt - is overigens eerder ook mooi weergegeven in Five Easy Pieces. Ook die film gaat over de worsteling los te komen van vastgeroeste familiebanden en voorbestemde cariere.

Sterke film.

Leuk hoe Tom's personage voor mij veel dichter bij het pianospelen staat dan het klassiek cliché. Een wandelende brok zenuwen. Steeds dieper plooien maar nooit breken. Zenuwachtig en schichtig, erg nerveus.

De film straalt dit ook erg goed uit. Scenes die erg plots afbreken, vluchtige glimpsen, snelle onaffe verhaallijnen. Enerzijds de passie voor klassieke muziek, maar ook het electrowereldje dat Tom evengoed tot rust kan brengen.

Visueel knap. De camera is al even nerveus als Tom, maar nergens lijkt het nog maar het minst op een Dogme film. Vaak mooie shots, schijnbaar geschoten door een caffeineverslaafde. En ook de soundtrack is sterk. Erg sfeervol, poppy maar realistisch. Geen reeks nummertjes op een hoopje gegooid, maar geloofwaardig.

En daar is de film misschien nog het sterkst in. In al zijn gebrek aan nuance een realistisch tijdsbeeld schetsen. Niet zozeer inhoudelijk, met moraallesjes en uitvergrootte karakterschetsen van de gebreken van onze huidige maatschappij, maar gevoelsmatig de wereld van een normale man openbreken, en dat stylistisch perfect verwoorden.

Erg sterk uitgewerkt drama, met nog een extra plusje voor de scenes in het Frans/Chinees. Ik blijf het magisch vinden, scenes waar personages twee verschillende talen spreken en elkaar niet kunnen verstaan. Gevoel over semantiek als communicatiemiddel, leunt wel aan bij mijn wereld denk ik.

Dikke 4*, best indrukwekkend. Laat de volgende film maar komen.

Knappe film, waar ik toch iets meer van verwacht had, vreemd genoeg, want het is een stuk beter dan de meeste films die ik zie.

Het komt denk ik vooral omdat de film je toch redelijk koud laat vanwege het (geforceerd lijkt het) niet benadrukken van emotie. Op zich lovenswaardig, maar met zoveel klootzakken als personages wordt het soms wat lastig.

Misschien een film om wat vaker te zien, want juist de details in de film laten de meeste indruk achter.

Het mooist om te zien is ongetwijfeld het personage Tom, enorm gepassioneerd neergezet door Romain Duris (ik kwam er later achter dat hij Manu speelt in Dobermann).

En passie is voor mij toch wel het keyword van deze film. Tom (her)vindt zijn passie, voor hem sterk gerelateerd aan zijn overleden moeder; piano spelen. In zijn strijd voor deze passie dient hij zich los te maken van zijn vader en zijn huidige baan, maar leert hij vooral zijn eigen nervositeit, frustraties en faalangst de baas te zijn.

Een (af en toe erg herkenbare) strijd/zoektocht naar levensvervulling die eigenlijk de rode draad vormt in vele scenes/verhaallijnen die bij een eerste kijkbeurt vrij willekeurig overkomen. Toch lijkt iedere scene een illustratie van het groeiproces waarbij hij zich verheft boven zijn eigen fragiliteit.

De audiovisuele invulling behoort tot de beste die ik ooit heb gezien. Stijlvolle montage en een haast observerende cameravoering, beiden vaak even nerveus neergezet als Tom zelf. De muziek is al even veelzijdig, en geeft wederom de innerlijke conflicten van Toms belevingswereld perfect weer. Alles wordt in feite geintegreerd in het geheel dat De Battre Mon Coeur is geworden; een gevoelig en gepassionneerd meesterwerk binnen de huidige Franse cinéma.

Absolute pluspunten zijn dus vooral de fenomenale prestatie van Duris, die haast niet genoeg benadrukt kan worden, maar vooral ook de scenes waarin Tom pianoles van de Chinese vrouw krijgt. Hoogtepunt in deze scenes is ongetwijfeld de wederzijdse uitbarsting, waarbij beide, onverstaanbaar voor de ander, hun emoties uitschreeuwen. Allebei maken ze iets los bij de ander door zichzelf te laten gaan. Zoals OH mooi verwoordde: gevoel boven semantiek. Erg charmerende scenes.

Ik probeer het nu al enkele regels, maar hoe beschrijf je een film die je in de eerste instantie sprakeloos laat? 5* en in de top 10 (3).

Een klein tegenvallertje,

Met hooggespannen verwachtingen begon ik aan deze film. Ik verwachtte een actiefilm annex een film die op een subtiele licht dramatische manier inzicht zou geven in het leven van Tom.

Romain Duris speelde uitstekend en er zaten ook zeker een aantal aardige scènes in. mooi om te zien hoe Tom zijn piano lerares wil kussen als bedankje en de Vietnamese niet weet hoe ze ermee om moet gaan Ik leefde alleen helemaal niet mee met de personages. Vooral niet tijdens het begin van de film. Het boeide wel maar de film confronteerde uiteindelijk bijna nergens. Het was vooral het verhaal van net niet. De razzia `s waren leuk om te aanschouwen maar niet echt schokkend, de eindscène waarin Romain de Rus toetakelt vond ik wederom aardig om te zien en verrassend en ik dacht wel degelijk: doe het nou niet! Maar het had verder weinig om het lijf, na die scène liet het geen enkele impact achter. Ik vond de film kort gezegd dus eigenlijk een beetje oppervlakkig aandoen.

Het zal wel nooit wat worden tussen mensen die piano spelen en mij. Maar dit was in elk geval een stap in de goede richting. Een krappe 3,5*

Ja, wat een film, zeg. Ik heb nu 20 minuten geleden de aftiteling afgeluisterd en nog staat het haar op mijn lijf overal rechtop. Dit was echt één van de mooiste films die ik de afgelopen jaren heb gezien, en één die ik zeker nog meermaals ga bekijken.

Ik had deze een paar maanden geleden gekocht omdat ik het toch zo'n mooie titel vond, maar verwachtte er eigenlijk niet zoveel van. Verwachtte een spannende thriller, maar nooit had ik kunnen voorspellen dat dit zo'n diepgaande film zou zijn. Mijn hart doet pijn na het zien van deze film, ik heb me zelden zo ingeleefd in een personage(Romain Duris in een magistrale rol, zijn ogen bij het laatste shot bezorgden me toen kippenvel, en zelfs nu nu ik eraan terugdenk), en dat bij een film die ik eigenlijk gewoon heb bekeken vandaag omdat ik morgen mondeling examen frans heb en nog geen film had om te bespreken. Ik weet zelfs niet ofdat ik deze film nu wel kan doen, want ik ben er te emotioneel aangedaan van.

De ene magistrale scene volgt de andere op, met als absolute hoogtepunten, zoals al vaker aangehaald, de scenes tussen de Chinese pianovirtuoze en Tom. Maar ook de scene waarin Tom aan Aline vraagt om even te blijven staan in de deuropening was prachtig. Dat moment vond ik ook een keerpunt in het leven van Tom en zo mooi gebracht door Duris: hij is niet meer zo opgefokt, maar durft langer stil te blijven staan bij iets moois.

In de piano-auditie laat Romain nog maar eens zien wat voor een geweldige acteur hij is: het nerveuze gedrag en zijn blik zeggen zoveel van wat er binnen hem omgaat.

4.5* voor deze film. Ik moet hem even laten bezinken. Als het dan nog zo'n indruk achterlaat, worden het er zonder twijfel 5

Ik ga (weer eens) een heel eind met Danuz mee. Erg fraaie rol van Duris wat mij betreft. Een goede kop voor deze rol ook. Zijn lichaamstaal is ook echt geweldig en vaak heel subtiel.

Maar de film had vooral wat radicaler moeten zijn. Ongepolijster, nog dieper en bijna alleen in het gevoel van Thomas gaan zitten. Nog subjectiever. En dat komt omdat er in de film aanleiding voor is. In sommige stukken (de pianolessen, bijna het hele laatste stuk) komt dat er behoorlijk sterk uit. Terwijl ik vooral in het eerste stuk veel moeite had om in de film te komen werd ik daar echt gepakt en meegesleept..

Erg fijn wel dat er niet nog een enorme score om de film heenzat, buiten de muziek die Thomas luisterde en de pianomuziek. Dat zorgde voor meer nadruk op waar het om draaide.

3.5*

Heel erg onder de indruk van deze film toen ik 'm een jaar of drie geleden zag en sindsdien geweldig op zoek geweest naar de DVD. Nu ie onder het label Quality Film Collection vanaf eergisteren terug in de winkel ligt, heb ik hem eindelijk te pakken en was ik heel benieuwd of de herinnering aan De Battre niet sterker was dan de prent zelf.

Néé zo blijkt want Audiard levert hier een wondermooie stadsfilm af die, gevoed door een fenomenale soundtrack (met als absolute orgelpunt Monkey 23 van The Kills) en grote visuele klasse, tot mijn absolute favorieten behoort.

Het verhaal op zich spreekt me al enorm aan, maar dan komt daar nog eens het charisma bij van hoofdrolspeler (hij is in elke scène aanwezig denk ik) Romain Duris, die hier een ware tour-de-force aflevert. Leuk overigens dat de dromerige schoonheid Mélanie Laurent een klein rolletje heeft, wist ik totaal niet meer.

Van de dicht op de huid zittende camera tot het waanzinnig coole lederen jasje van Tom: De Battre Mon Coeur S'est Arrêté slaagt er wonderwel in een bepaalde sfeer te creëren waarbij het gejaagde stadsleven perfect wordt weergegeven. Ik ga dit meesterwerkje dan ook een plaats in m'n top-10 geven.

Ik ben het helemaal eens met bovenstaande quote!

Verwachtte erg veel van deze film, en die verwachtingen werden zeker ingelost. Zowel op vlak van acteerprestaties, vormgeving, muziekkeuze schiet deze film telkens recht in de roos!

Inderdaad Jammer dat Danuz het niet allemaal nog wat ruwer en radicaler aanpakte, dan zou de film me wrs nog meer hebben aangegrepen!

Ik wist trouwens niet dat hier ook een Amerikaanse versie van was! Is die te vergelijken met deze versie?

4.0*

Aardige film wel, die tijdens het kijken nog wat beter lijkt door de catchy visuals en soundtrack maar uiteindelijk niet al te veel indruk achterlaat. Tom zwalkt eigenlijk heen en weer tussen de leefwerelden van zijn vader en die van zijn moeder en vooral de invloed van die laatste is sterk gedaan omdat ze nergens aanwezig is. Prima uitgewerkt allemaal, maar het had wat origineler en minder vlak gemogen.

Romain Duris levert hier een megaprestatie. Zo ongelooflijk realistisch, overtuigend en 'naturel' acteren, dat je er bijna een ander woord voor zou gaan verzinnen dan acteren.

Verder een boeiende film, goed scenario, interessante en echte personages, visueel en sfeermatig erg sterk. Einde had wat uitgebreider gemogen

Interessant gegeven van IMDB: Romain Duris did not sleep the entirety of the "De Battre Mon Coeur s'est Arreté" shoot.

Niet helemaal bevredigend.

Er zitten best sterke scènes tussen, vooral de confrontaties tussen Tom en z'n vader, die er toch telkens weer in slaagt om z'n problemen te laten oplossen door z'n zoon. Romain Duris is overigens outstanding. Z'n acteerprestatie is zowat het hoogtepunt van de hele film.

Want verder vond ik dit een erg trage en vooral oppervlakkige film. Er gebeurt best wat, maar er wordt zo weinig mee gedaan, of het wordt amper uitgewerkt. Waarom in hemelsnaam een relatie met de vrouw van z'n maat erin steken en daar verder niks maar dan ook niks mee doen!? Idem met z'n pianolerares... Wordt amper uitgewerkt. Ja, hij leert haar wat Franse woordjes, zij leert hem opnieuw piano spelen. En 2 jaar later zijn ze plots een koppel...

De muziek in deze film (uiteraard aardig wat pianostukken) is dan weer wel geslaagd. Ook visueel niks te klagen. Roken mag dan wel ongezond zijn, het levert soms toch wel sfeervolle plaatjes op vind ik.

Bah, is geen slechte film hoor, maar had er net iets meer van verwacht, vooral op vehalend gebied.

ik vond het bij vlagen wel goed, maar er zat te veel middelmatigheid in...

ik vond het niet sterk genoeg.

2 1/2 ster

Een degelijke film dit, met een prima acterende Romain Duris in de hoofdrol. Hij heeft een ietwat moeilijke relatie met zijn vader, wat gelijk ook de boeiendste scenes van de film zijn.

Verder is de film uiterst verzorgd gemaakt en kent het op zich weinig zwakke punten. Toch deed de film mij lang niet zoveel als ik hoopte. Dat komt vooral doordat, behalve de relatie tussen Romain en zijn vader, de film erg oppervlakkig blijft. En hoezeer in het ook wilde, op de een of andere manier ging ik ook nooit meeleven met Romains personage.

Op muzikaal vlak is de film ook in orde en ook visueel heeft de film soms best mooie plaatjes. Ik heb me ook zeker niet verveeld en kom daardoor ook makkelijk nog op een voldoende uit. Was de film er echter in geslaagd mij toch te raken, dan had er misschien nog wel een volle punt meer in gezeten.

3,0*

Boeiende film over een jongeman, Tom, met uiteenlopende bezigheden en interesses. Hij verdient zijn brood met criminele praktijken gerelateerd aan de vastgoedwereld maar heeft daarnaast een passie voor klassiek pianospel. Met vrijwel alle andere personages in de film - zijn compagnons, vader, pianolerares en andere vrouwen - heeft hij een moeizame relatie. Het acteerwerk en de muziek zijn in orde in deze film, enigszins jammer is dat het wat betreft emoties allemaal wat oppervlakkig blijft.

@ Brix, dat nummer heb ik niet gehoord en volgens het interweb komt de Franse titel van de tekst van een lied van Jacques Dutronc, La Fille Du Père Noël.

In de vierde film van Jacques Audiard is Thomas Seyr de zoon van Robbert Seyr en zijn gestorven moeder de protagonist.
Robbert zit in de dubieuze vastgoedhand in navolging van zijn vader, maar droomt er tegelijkertijd van om de grote liefde van zijn moeder voor de piano over te nemen. Gedurende de film probeert Thomas zijn leven tegen de wil van zijn vader, op het pianospelen te richten. Dit doet hij door privé lessen te nemen bij Mioa Linh, een Chinese vrouw die nog bijna geen Frans spreekt.

Het is het Ritme van zijn leven wat, mij als kijker meeneemt in zijn gehaaste en chaotische bestaan, wat alleen tot rust kan komen achter de piano. Ik zie het leven van Thomas dan ook als een symfonie, die hij uit alle macht probeert te perfectioneren, maar waarop hij de grip al heel lang kwijt is, net als zijn pianospel, wat hij na zijn jeugd heeft verwaarloost.
Thomas moet wachten op het moment waarop zijn vader niet meer achter zijn rug meekijkt, dan pas kunnen zijn handen zich vrij over de toetsen bewegen, gestuurd door de aanwijzingen van Mioa.

Het zijn de beelden die als rauwe muziek noten heen en weer springen, Audiard snijd ze grandioos, zo dat ze naadloos aansluiten bij de trieste symfonie van het leven van Thomas Seyr.

Fascinerende film die je zeker doet meeslepen. Het verhaal is niet zo groots. Een man die worstelt tussen z'n toch wat duistere leven en z'n liefde voor muziek. Telkens weer opnieuw de verleiding, het gevecht dat hij levert omdat niemand uit z'n leefwereld begrijpt waarom hij in godsnaam piano gaat spelen. 'Geld is toch veel belangrijker!'...

Mooie droge aanpak die daardoor een hardere sfeer geeft. Bijpassende muziek die zeker niet melig wordt. Het blijft een pianist die oefent en geen verdoken virtuoos die vanaf noot 1 de mooiste symphonieën uit z'n mouw schud.

Soms iets te oppervlakkig en een nogal negatieve sfeer (doet geen afbraak aan de kwaliteit, maar eerder aan mijn persoonlijke smaak), al is dit best wel een goeie film.

Erg solide.

Niet een film die op het eerste gezicht écht lijkt te barsten van de genialiteit, wel eentje die op zo'n beetje alle mogelijke aspecten in goede aarde viel bij mij. Audiard laat de film op z'n dooie akkertje voortbewegen, weet hier en daar geregeld uit te pakken met een erg mooie scene, en laat een aangename indruk achter zodra de eindcredits het scherm sieren.

Grootste troef van de film is Duris; die zet een sterk karakter neer, een prachtig vormgegeven personage. Knap ook hoe hij de clichés weet te ontlopen, want met rollen als deze komen die normaliter al gauw de hoek om kijken. Hij acteert geloofwaardig en naturel, komt sympathiek over zonder zelf eigenlijk écht sympathiek te zijn.

Verder mooie, strakke shots, waarbij de camera veelal registrerend werkt. Het komt allemaal goed uit de verf, en Tom's emoties worden op perfecte wijze vastgelegd. De soundtrack werkte ook wonderwel, hoewel die zo nu en dan wellicht wat meer aanwezig mocht zijn, zeker gezien het thema van de film.

Weinig écht enorme uitschieters in dit filmpje, maar dat doet de ervaring eigenlijk niet echt teniet. Er valt verder nagenoeg niks op aan te merken namelijk. Zeker een erg goede film dus. Kleine 4,0*, kan nog weleens hoger oplopen.

Zeer sterke film waarin Duris uitblinkt als verloren ziel. Een schitterende persoonlijke zoektocht volgt en vanaf de eerste minuut laat de film je dan ook niet meer los. Genoten.

Mooie film met intrigerende titel die grotendeels gedragen wordt door Duris, een soort kruising tussen Ewan McGregor, Joaquin Phoenix en Oasis, die een knappe rol neerzet als niet bijster sympathieke gast met de nodige onverwerkte trauma’s. Film wisselt af tussen muziek en geweld, twee werelden die elkaar niet zo vaak ontmoeten op het witte doek, maar hier toch vrij naadloos in elkaar overgaan.

Jacques Audiard overtuigt me wederom niet en ik mag stilaan besluiten dat dit niet mijn favoriete regisseur is. Desalniettemin merk ik wel dat ik wel potentieel zie in de films die ik al van hem zag, maar ik op één of andere manier me er nooit mee betrokken voel. Ook De Battre Mon Cœur S'est Arrêté heeft een veelbelovend script waarbij een man worstelt met zijn persoonlijkheid en niet goed weet welke richting hij uit wil. Hij is een kwestie van daadkracht en vooral het maken van keuzes. Een intrigerend (filosofisch) uitgangspunt met andere woorden.

Tom dient hierbij te zoeken naar een evenwicht of zelfs keuze tussen zijn vader en moeder. Althans, het is een keuze die hij zichzelf oplegt omdat hij beide idealen moeilijk verenigbaar vindt. Alsof hij de ene zou verloochenen of zou ontgoochelen als hij de andere in de armen sluit. Zijn (overleden?) moeder was een pianiste die hem de muziek met de paplepel heeft meegegeven. Hij herontdekt en herneemt zijn vroegere passie. Daartegenover staat zijn gewelddadige en agressieve optreden tijdens zijn vastgoedactiviteiten. Ook vuile klusjes opknappen voor zijn vader valt hieronder. Tom is alles behalve een aimabel of sympathiek persoon. De rol wordt uitstekend ingevuld door Romain Duris. Tom balanceert tussen zijn rol als louche zakenman en als pianist. Audiard wenst bij zijn film mee te geven - denk ik - dat eenieder zelf de keuzes maakt of verantwoordelijkheid moet opnemen - voor het leven dat hij of zij voor zichzelf uitstippelt.

De Battre Mon Cœur S'est Arrêté is een ingetogen goed geacteerd psychologisch drama. Geen slechte film, maar ik miste iets voor dat tikkeltje meer. Voldoende dus, 3,0*.

Romain Duris wat een koning, lijkt wel alsof je naar een documentaire aan het kijken bent. Zo naturel is hij aan het acteren, zet hier echt een personage neer waar je u tegen zegt. De innerlijke strijd die hij aan het voeren is met aan de ene kant zijn vader en aan de andere kant zijn overleden moeder voel je echt door je scherm heen.

Fantastisch weergegeven film ook, met nogal aparte shots die iedere keer een ijzersterke sfeer neerzetten. De combinatie met de klassieke muziek was ook een genot voor de oren.

Voor mij wederom een pareltje van Audiard.

Sterk frans drama over een getalenteerde pianist (Romain Duris) die zijn geld verdient met dubieuze huizenhandel in Parijs. Duris is onvergetelijk in de intense hoofdrol en de sfeervolle regie van Jacques Audiard is eersteklas. De film is overigens een remake van het bij mij niet bekende Fingers uit 1978, met Harvey Keitel.

Echt een geweldige film. Gejaagd vooral, in stijl en sfeer en toon maar wel uitstekend uitgevoerd en dat past precies bij de psyche van de hoofdpersoon. De camera constant op hem en constant in hij rusteloos en de film daarmee ook en Audiard weet je als kijker zo echt mee te slepen. Ondertussen ook nog sfeervol, visueel boeiend genoeg en het tempo is uitstekend. Vooral Duris schittert in de hoofdrol. Enorm naturel (hij acteert gewoon niet) en toch dat gejaagde meegeven, dat is een balanseeract die hij perfect tentoonstelt hier. Overtuigend en volstrekt geloofwaardig. En al gaande levert Audiard met een aanwezige maar tevens registrerende camera echt een prachtig portret af van iemand. 4,5*.

Gisteren voor de tweede keer gezien en verhoogd van 3.5* naar 4* en ik denk dat deze film beter wordt bij herziening. Bij de 1e keer vond ik de film een beetje slepen maar nu vind ik de film wel diepgaander dan de 1e keer. De film gaat over een jongeman die een wereld is ingerold die hij niet zelf heeft uitgekozen maar hij is min of meer gedwongen door zijn vader die nogal manipulerend is naar zijn zoon.

Zijn werk is wel vaag afgebeeld. Hij werkt in de vastgoed maar meer in het grijze, criminele gebied van vastgoed. Dit zijn vastgoedmensen die bereid zijn om geweld te gebruiken om hun doelen te bereiken en met doelen bedoelen we geld of een vastgoedcontract. Als men daarbij ratten moet loslaten op krakers of ze moeten iemand bedreigen dan zijn ze daartoe in staat. Maar het zijn geen echte gangsters of echte zakenmannen. Hun zitten daar ergens tussenin. Het is eigenlijk niet perse duidelijk hoe dit allemaal werkt. Het werk verdient goed maar is vreselijk om te doen. Er zit totaal geen ziel of meerwaarde in en het is mensonterend en beschamend. Deze mensen leven ook als zwijnen eigenlijk met overmatig alcoholgebruik, vreemdgaan en constant peuken roken, al zou je dat ook kunnen scharen onder de Franse cultuur.

De passie van de hoofdpersoon Tom is piano spelen en dat is een hobby die hij al even niet meer heeft aangeraakt. Hij komt zijn ouwe pianoleraar tegen die vraagt of hij auditie wil doen en daar is hij heel enthousiast over en hij gaat met een pianolerares aan de slag. Deze film gaat eigenlijk over dat je je hart moet volgen en niet het geld en dat zorgt voor wrijving. Er is maar een keuze natuurlijk en dat is niet de keuze van geld maar passie. Ook al willen jou familie en vrienden dat niet, je kan geen andere keuze maken dan dat.

Dit is best herkenbaar zonder dat je in een louche vastgoedwereldje moet zitten. Het vastgoedwereldje en het pianowereldje in een mooi contrast. Romain Duris is wel de ster van deze film en dit moet ook zijn beste rol ooit zijn. Die kan je moeilijk overtreffen. Dat is ook moeilijk als je op jonge leeftijd meteen je beste rol ooit speelt.

Het camerawerk is ook goed die de beleving van Tom uitbeeld d.m.v. vervaagde achtergrondshots van de stad als ze in een auto rijden bijvoorbeeld. Die shots kon ik nog onthouden maar ook het jasje van Tom, dat is een cool jasje.

Tom is niet echt bevriend met zijn vrienden die wel deze wereld hebben uitgekozen. Hij heeft eigenlijk een hekel aan ze. Wat matig is uitgewerkt is dat Tom vreemdgaat met de vrouw van zijn beste vriend en ze houden van elkaar maar dat wordt helemaal niet uitgewerkt verder. Ze zijn die vrouw gewoon vergeten volgens mij. Ook de scene dat hij schijnbaar seks heeft de vrouw van die Russische gangster is een beetje een rare scene. Dit is allemaal niet relevant tot het verhaal.

Best wel een unieke film en er zijn weinig films die dit soort onderwerpen behandelen. Schijnbaar is dit een Franse remake van een Amerikaanse film (Fingers) en deze remake is schijnbaar veel beter.