Wolf Creek (2005)

Bijzonder nare horrorfilm, waarvan ik de meest gruwelijke scenes niet snel zal vergeten. Goed gemaakt en gespeeld, maar de opbouw duurt veel te lang en het einde is onbevredigend.

Ben altijd wel in voor een film a la TCM. Blijft een heerlijk genre als het goed aangepakt word. Dit soort horrorfilm is de laatste tijd erg populair en we krijgen nog een remake van The Hills Have Eyes ook. Ben geen voorstander van remakes maar het origineel kon er eigenlijk wel een gebruiken, en de trailer ziet er veelbelovend uit.

Wolf Creek is zeker geen mindere in het genre. Lekker opbouwend de eerste 45 min en de laatste 45 min komt het dan helemaal los, alhoewel ik dit al beter, spannender en gewelddadiger heb gezien.

Mooie beelden van Australie, geen bombastische soundtrack, weinig heldendaden, gore dat goed verzorgd was en redelijk goed acteerwerk. Irriteerde me wel enorm om de blonde vrouw en het einde had voor mij ook beter aangepakt kunnen worden. Positieve punten zijn voldoende om 3,5* te geven lijkt me.

Wat een saaie film zeg.

Er gebeurd helemaal niks de hele film niet, ik zat te kijken en eigenlijk te hopen op een geweldig einde want dan was de film nog een klein beetje goed geweest.

En dan is het zo'n vreselijk mager einde.

1,5 sterren voor de moeite en het Australische accent.

So begins the group’s encounter with one of the most terrifying madmen in the history of film. Quotes als deze op de achterkant van een DVD-hoesje zijn al jaren dé marketingstunt bij uitstek in het horrorwereldje en maken de verwachtingen van potentiële kijkers extreem hooggespannen. Dan kan je als horrorliefhebber alleen maar hopen dat die verwachtingen worden ingelost en je inderdaad nog eens anderhalf uur goed kan griezelen.
Wolf Creek is een Australische mix van The Texas Chainsaw Massacre, The Hitcher en het recente Hostel. En, zoals de bovenvermelde quote zelfzeker belooft, is het ook nú weer een gigantische wacko die de kijker de daver op het lijf zal jagen.

De ingrediënten, voortbordurend op de ijzingwekkende succesformule van The Texas Chainsawmassacre, zijn weer simpel als vanouds: enkele jongeren, een onherbergzaam gebied, een vroege ontmoeting met de eigenzinnige locals en uiteindelijk de freak die de jongeren het leven zuur maakt. Originaliteit nihil dus, maar laten we eerlijk zijn, do we care? Zolang er maar bloed vloeit!

Wolf Creek komt langzaam op gang en focust zich de eerste 45 minuten op een poging tot karakterschets van de immer losbandige jongeren met ook dit keer seks, drank en drugs als hun voornaamste drijfveer. Genreliefhebbers weten dan al dat het nog wel even wachten is tot de finale. Enkel over de hoedanigheid van die finale bestaat nog enige twijfel/nieuwsgierigheid. Maar saai hoeven die eerste 45 minuten absoluut niet te zijn. Een onaangename ontmoeting met nog minder aangename locals weet alweer dat luguber tintje mee te geven aan de trektocht van de jongeren, wat ervoor zorgt dat de kijker in de ban blijft van hetgeen nog staat te gebeuren. Voeg hier nog de briljante fotografie aan toe en een trage aanloop naar een finale is nog nooit zo leuk geweest; behalve dan in Hostel waar mooie meiden het eventuele leed van de verveelde kijker weten te verzachten. Toegegeven, het prachtige Australische landschap maakt dat oninteressante shots zijn in dit opzicht quasi onmogelijk zijn, maar welgekomen is al deze eye-candy zeker.

De finale zelf dan; die is wel eens harder geweest (Hostel) of gekker (The Texas Chainsaw Massacre) of bloederiger (Haute Tension), maar al bij al is het de ideale mix tussen gitzwarte humor en primaire angsten die veel goedmaakt. Puntje van kritiek is dat het wel iets rauwer had gekund. Een doodgewoon mes en een geweer boezemen anno 2006 nu eenmaal niet meer zoveel angst in als een verroeste vleeshaak of een kettingzaag. Een leuk uitgangspunt is dan weer wel dat zowél één van de slachtoffers áls de killer de confrontatie overleven.

Samengevat is Wolf Creek een leuke aanvulling op het genre en een must voor liefhebbers van de “psychokiller maakt korte metten met een bende jongeren-film”. Bijkomend pluspunt is de schitterende fotografie die zoals gezegd een ware lust is voor het oog en de weg naar de ontknoping er alleen maar interessanter op maakt. Aanrader!

Komt idd langzaam op gang. Het duurt erg lang voordat er werkelijk iets gebeurt en de verveling slaat dan ook erg snel toe.

Dan komt de killer. Erg irritant met zijn rare kreun en steun geluiden. Er zitten nog wat aardige gore momenten in maar daar is ook veel wel mee gezegd. De film mist vooral de spanning die bij een horrorfilm toch wel vereist is dacht ik zo. Verder lijkt het allemaal wel realistisch gefilmd en is het gebaseerd op waargebeurde activiteiten (in hoeverre daar heb ik geen flauw idee van) maar ik geloof het allemaal wel met die zotten die er op de wereld rondlopen. Voor de gore momenten geef ik een 2,5*

Film begint traag.

Wat niet erg hoort te zijn. Hoe spetterender de ontknoping, hoe sterker het eerste deel daarmee wordt. De opbouw is best oké te noemen, dus zat ik te wachten op wat ging komen.

Wat dan komt is jammer genoeg een beetje aan de louwe kant. Man die drie tieners vasthoudt en mishandelt. Erg dat het op echtgebeurde feiten is gebaseerd uiteraard, maar qua spanning, gore noch smerigheid was het indrukwekkend te noemen. Er wordt ook niet al te denderend geacteerd, visueel soms aardige plaatjes maar doorgaans wat flauwig.

Blijft een aardige opbouw, een sisser van een middenstuk en degelijk einde over. Maar niet echt een film waar ik om sta te springen. Bij dit soort films toch liever een korter begin waar sneller de film ingedoken wordt.

2.5*, net.

Vlotte horrorfilm,

Zal niet iedereen het mij eens zijn, aangezien de actie volgens velen hier ver te zoeken is in het 1ste uur. Desalniettemin vond ik de road - movie die zich afspeelde leuk om aan te zien. Wat sightseeing hier en daar, hier en daar intimideerden enkele ' locals ' alvast het reisgezelschap en verder gewoon een rustige opbouw naar een zinderend slot. Kan meespelen dat ik zelf ook snel zo `n reis ga maken, dus waarschijnlijk voelde ik gewoon alvast een beetje verbondenheid met de hoofdrolspelers die voor enkele ontberingen kwamen te staan, maar ook wat gave locaties mochten spotten ( mooi gefilmd! Het feestje, op/ondergaan van de zon ).

Overigens wel even gezegd zijnde, dat met name de vrouwen niet echt een levenslustige indruk maakte, ze leken nou niet echt te genieten van hun avontuur in Kangeroe - land. Wellicht wisten ze toch al dat ze voorbestemd waren om geslacht te worden. Eenmaal dat begonnen was, koerste de film snel richting de 3de plaats bij het skutsjeszeilen. Alhoewel het wel bijna onvergeeflijk was dat de vriendinnen de mogelijkheid hadden om te ontsnappen en evt. hulp te halen, waarna er toch eentje zonodig terug moest keren naar die schrootzooi. en toen die vrouw die man op zijn rug sloeg i.p.v. hem definitief uit te schakelen.

Toch stukken beter dan een Wrong Turn, waar ik laatst nog even wat van zag. Was echt hilarisch aangezien iemand echt bang was, terwijl de rest zich zat te ergeren aan het infantiele niveau van de monsters daarin en de vele cliches en dit ook constant luiduit lieten blijken. Dikke 3,5* voor Wolf Creek daarom.

Wolf Creek, een typisch gevalletje van 'been there, done that' met de nodige hoogte- en dieptepunten. Eén van die dieptepunten is zonder meer het trage tempo waar de film mee start. Er wordt gepoogd om sympathie te creëren voor de drie hoofdrolspelers, maar dit uitdiepen blijkt toch redelijk zinloos werk. Ik vond het in ieder geval maar een stel saaie, bordkartonnen karakters bij elkaar. Het hele begin van de film deed me dan ook bijzonder weinig.

Ongeveer op de helft werd het een stukje beter, hoewel de pen om naar huis te schrijven nog steeds gewoon in de la kan blijven liggen. Film kent een paar mooie shots en gelukkig is John Jarret aanwezig, want zijn rol maakt een hele hoop goed. Zijn Mick Taylor deed denken aan Tom Everett's Alfredo Sawyer uit Leatherface (TCM 3). En dan vooral dat sinister lachje. Verder weet Mclean in het laatste half uur nog aardig wat spanning in het geheel te brengen, waardoor vervelen er vanaf dat moment niet meer bij is. Het is des te jammer dat het eerste uur zo futloos was.

Amusante film, maar verre van bijzonder. 3 sterren.

Aardige B-horror.

Op het ietwat trage intro en de wisselvallige acteerprestaties na, blijft er een vermakelijk en onderhoudend filmpje over. Een filmpje dat met name door Jarratt wordt rechtgetrokken, althans zo goed en zo kwaad als mogelijk. Hier had namelijk wel wat meer ingezeten dan het stelselmatig aflopen van de bekende cliché's. Het einde was wel weer prettig.

Redelijk.

Tamelijk briljante eerste helft, fantastische opbouw juist! Film neemt de tijd de karakters te introduceren, de gestolen kus hierin was van een ontroerende waarachtigheid, ik ben geneigd te zeggen: de mooiste ooit op film. Gevoegd bij een zeer fraaie locatie (Wolf Creek komt zeker op de 'to visit list' van huize otherfool) zat ik er lekker in.

Tweede helft wordt er met de botte bijl gesmeten, het is al eens ranziger en heftiger vertoond maar Wolf Creek is smerig en intens genoeg. Jammer van een paar onlogische acties van de toeristen die het soms wel erg bont maken in hun 'hersenloze slachtvee' rol.

3,5*, prima film in het genre, binnen op 8 in mijn lijstje over 2005.

Redelijke film met de bekende ingrediënten, maar dit keer in de wijdse Australische omgeving en personages die nu eens wel sympathiek zijn. De natuur en de smerige rotzooi op locatie leveren mooie beelden op. De vrij lange opbouw is niet echt storend, maar je verwacht dan een spetterende climax en dat valt toch een klein beetje tegen.

Toch zitten er wel een paar verrassingen in: dat de killer koelbloedig die meid afschiet als een kangoeroe, dat de jongen overleeft en dat de toeristen die hem vinden ongedeerd blijven. Dat hij dan als verdachte wordt vastgezet omdat hij ongeloofwaardig zou zijn en nergens bewijs zou zijn gevonden, is weer teveel van het goede om wat mysterie te creëren.

Verder wel een leuke invulling van het aloude concept waarbij je de clichés (zoals foto's aan de muur), rare beslissingen (op je gemak videocamera's bekijken) en plotholes (hoe komt die kerel geruisloos in net de 'juiste' auto) voor lief moet nemen, maar dat geldt voor zoveel films. Al met al geen harde gore, wel spannend tegen het einde aan, en een paar leuke verrassingen.

In zijn genre een goede film. Vooral Jarratt als die psychopaat is ijzingwekkend. Die scène waar hij expressieloos en met hangende tong naar Ben zat te kijken, wanneer hij grappen zat te vertellen bezorgde me koude rillingen. Verder is het een gewelddadige, sadistische en bloederige bedoening, maar toch één van de beste wat mij betreft.

Mwaah.

Begint redelijk opzwiepend met het feestje.

Maar het gedeelte daarna is erg traag en oninteressant gebracht.

Daarna wanneer het begint, wordt het toch een stuk beter, en kent daar ook z'n leuke momenten.

Camerawerk af en toe teveel geschud en beweeg à la blair witch, wat in het laatste gedeelte gelukkig gecontrasteerd wordt door enkele fijne shots.

Jammer genoeg worden een aantal goede beslissingen ook gecontrasteerd, door domme beslissingen wel te verstaan. Maar oke, geen ramp..

Cast ben ik ook niet helemaal van te spreken. Maar Nathan Phillips was nog het ergste. Wat irriteerde ik me toch mateloos aan hem, en gelukkig was hij dan ook het tweede gedeelte grotendeels out of the picture (tot hij natuurlijk op het einde simpeltjes wegkomt daar, zonder 'enige' moeite te hoeven doen... tja.. oke.. )

Mjaah.. oke om een keertje te kijken, met enkele momentjes, maar verder voor mijn part niks bijzonders. Maar omdat ik zowaar even een suspense-momentje voelde (bij het sleutel van auto pakken uit broekzak), toch een krappe voldoende.

Mooie shots van het landschap tegenover een aantal plotholes en foutjes.

Het horrorgedeelte maakt deze film wat magertjes, en dat komt vooral door de stomme beslissingen van de hoofdrolspeelsters en een paar ongeloofwaardigheden.

Dit vind ik enorme afbreuk doen aan de film. Gelukkig is de bad guy goed vertolkt en is de setting prachtig.

De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, maar dat zie je niet af aan de gebeurtenissen. Sterker nog, het verhaal word zo ongeloofwaardig, dat je net zo goed een Saw film in je dvd-speler kan drukken, met de gedachte dat het allemaal NIET op ware gebeurtenissen berust. Het maakt voor de impact niet meer uit.

Al met al een aardige backpackhorror, waar helaas niet lang genoeg over nagedacht is.

Ietwat lange, maar bijzonder fraaie opbouw, die niet de executie krijgt die het verdient. Best gaaf hoe McLean zijn backpackers onder de lens neemt en met een mixje van prachtige shots en zoemende muziek stilaan overgaat naar een sfeertje waarin er iets naars staat te gebeuren. Griezelig, zo'n nacht bij een krater.

Daarna wordt het toch wat slordiger. Enkele dubieuze gebeurtenissen ontsieren het dodelijke spel en het hysterische meisje werkt flink op de zenuwen. Het bevlogen sadisme van de killer is wel een plus, net als het shot waarin hij Liz in de auto te grazen neemt. Een silhouet, een grom en een messteek. Lekker droog. Minder is dat men het kennelijk nodig acht om de geschiedenis van de killer via allerlei memorabilia op te voeren. Die tijd had men beter had kunnen besteden.

Had dus toch iets meer verwacht van de tweede helft. Het komt overal net iets te kort om echt indruk te maken. Desondanks best te doen.

Kwam wat traag op gang maar de mooie shots waren het waard.

Midden stuk was erg goed en spannend, wordt goed vertolkt.

Einde was weer wat minder, maar blijkt dan ook nog eens dat de film waargebeurd is ?

3,5 ster

Spannend, zeer spannend, maar ongelooflijk naar.
Het verhaal was nou niet echt om over naar huis te schrijven, dus doe ik dat maar hier op moviemeter. Vaak hou ik wel van een goed inleidend halfuur, maar dit eerste halfuur was helaas nauwelijks uit te zitten. Er gebeurde te weinig spannends, maar ook te weinig leuks. De spanning tussen Liz en Ben, was te inhoudloos en het had geen enkel nut voor de rest van het verhaal, leuk voor een artfilm, maar niet voor een standaard verhaal waar de rest wel allemaal netjes op elkaar aansluit. Toen meneer de sadist op kwam duiken, werd het een stuk beter. Hij wist zijn rol goed neer te zetten. Zo gestoord en zo freaky.

Mooie fotografie, dat wel. Maar wat een stom einde.

Erg fijn filmpje.

Lekker sfeervol dankzij mooie beelden van de Australische Outback, lekker ziek en bij wijlen spannend dankzij een erg goed neergezette psycho.

Voor de verandering ook een keertje hoofdpersonages die niet smeken om afgemaakt te worden, vond het best sympathieke jongeren. Des te wreder natuurlijk wat er nadien met hen gebeurt. Hier en daar wordt er wel traditioneel de verkeerde keuze gemaakt door één van de hoofdpersonages, maar al bij al vond ik het allemaal redelijk naturel overkomen, al kan je je wel afvragen hoe die killer al die jaren ongestoord te werk kan blijven gaan. Maar goed, die locatie zeker?

Verfrissend en erg goed!

Redelijke horrorfilm, een stukje beter dan zijn soortgelijke concurrenten. Opzich een leuke opbouw met aardig acteerwerk, al blijft het verhaal natuurlijk flinterdun en behoorlijk onlogisch.

Een krappe voldoende.

3*

B.

Op zich wel een redelijke horror, wordt best rustig opgebouwd en als je dan denkt dat het los gaat dan gaat het niet echt los...
Er zitten wel wat leuke scènes, alleen wel wat onlogische dingen zoals: Mick die opeens toch blijkt te leven en later achterin de auto zit. Maar dat moet je maar voor genoegen nemen, aangezien dat in andere horrors ook wel gebeurt.

Nipt 3,0 sterren.

13 in een dozijn filmpje, maar daarom zeker niet slecht. Er zitten een aantal aardige horrorscènes in, al hadden dat er gerust wat meer mogen zijn. De film komt misschien net een tikkeltje te traag op gang, waardoor ik toch een klein beetje op mijn honger bleef zitten. Positief gevolg van het feit dat de film nogal traag op gang kwam, was natuurlijk dat de film wel een goede opbouw kende naar het horrorgedeelte. Ten slotte nog een goed woordje voor de cast: de 3 hoofdrolspelers kwamen overtuigend over en deden het dus behoorlijk goed.

Deze daarnet ook gezien.

Film begint ontzettend traag, met scene's die nauwelijks tot iets leiden.

Na ruim een half uur komt het dan eindelijk wat op gang en wordt het ook steeds beter en neemt de spanning toe. Vanaf dan is het een geinig en goed gemaakte thriller anex horror.

Het grootste probleem van de film is dat er bij de "goodguys" niet 1 echt hoofdkarakter is, waar je dus mee mee kunt leven.

Film krijgt wel een voldoende, want de tweede helft is vrij aardig, maar het begin verpest een hoop.

Een zes, ofwel drie sterren.

Komt wat traag op gang, maar wordt in het 2e deel toch redelijk spannend. Acteerwerk was niet zoveel mis mee. Taylor kan wel op tig plaatsen tegelijk zijn lijkt het, maar dat moeten we allemaal maar niet te serieus nemen. De kills zijn lekker rauw en komen soms alsnog onverwachts. Beetje vreemd dat ze op het einde zeggen dat Ben verdachte was en pas na 4 maanden werd vrijgepleit. Dat ze de locatie ook niet hebben kunnen vinden lijkt me ook wat belachelijk. Zo zitten er nog wel wat irritatiepuntjes in. Toen ze Mick neerschoten, hadden ze hem daarna natuurlijk volledig dood kunnen rossen, maar 2 tikjes op de rug met een geweer doesn't do the trick offcourse. Verder de ene na de andere domme beslissing, maar dat is in dit genre nooit anders geweest. Film vermaakt genoeg om de hele rit met gemak uit te zitten, maar is verder ook geen hoogvlieger te noemen.

Lange aanloop, magere inlossing.

Rogue maakte behoorlijk indruk destijds. Heeft waarschijnlijk voor een groot deel met de lage verwachtingen te maken, maar het bezat een gedegen spanningsopbouw én -verdeling, iets wat over Wolf Creek niet gezegd kan worden.

Tot halverwege de film viel me op dat er voor een genrewerkje als dit a) nog behoorlijke personages rondlopen (geen schreeuwerige, naakte tieners dit keer) en b) er nog altijd geen spatje bloed of bad guy in beeld is geweest. Zonder voorkennis was me ook niet helemaal duidelijk uit welke hoek ik de spanning moest verwachten.

Geen aliens of wilde dieren (beiden gingen door mijn hoofd) maar die behulpzame loner blijkt een maniakale perverseling, dus. Een weinig charismatische killer en van zijn methodes gaat ook geen dreiging uit. Wellicht dat daar (in het kader van realistische personages) ook in teruggeschroefd is, al levert het weinig spannende scenes op. De slachtoffers handelen redelijk geloofwaardig en dat is, met name dus in dit hoekje, bijzonder te noemen. Jammer dat McLean daarbij een beetje vergeet waar het nou werkelijk om gaat.

Hoe langer de opbouw, hoe hoger de verwachting; Wolf Creek zakt als een plumpudding in elkaar. Sfeerplaatjes en niet te domme personages kunnen die leemte niet vullen. 2*

Herzien, en maakt plots een veel minder goede indruk. Vond het ook moeilijk terug te halen wat ik er de eerste keer goed aan vond. Ik was toen ik de film voor het eerst zag nog een stuk jonger, waarschijnlijk had dat er ook mee te maken. Ik mag toch hopen dat mijn smaak in films de afgelopen jaren verbeterd is.

Het eerste deel van de film gebeurde er vrij weinig tot niks. Een paar Aussie tieners die op weg zijn naar Wolf Creek. Dat hoeft geen slecht teken te zijn, een rustige opbouw kan juist de kracht van een film zijn, maar in dit geval neig je na 40 minuten al je interesse te verliezen. Inderdaad, eindelijk eens een keer vrij 'normale' personages en niet de standaard stoner, hot girl, macho boy etc, maar ondanks dat 'verfrissende' feit komt het toch niet goed genoeg uit de verf. Het is gewoon erg saai. De dialogen zijn droog en hoewel de personages niet bijzonder irritant zijn, voel je ook niks voor ze.

De killer was zelf ook niet echt scary. Je 'kennismaking' met hem is dan ook voorspelbaar, een beetje filmliefhebber heeft wel door dat die vent geen zuivere koffie is en wat er volgt is dan ook geen verrassing. En dan opeens... BAM. Gekrijs, geschreeuw, gehuil, gejammer, gemartel, gescheld, gevloek. Een heleboel Ge-tjes. Maar nog steeds niet echt het 'Oh my god wat een spanning!' gevoel.

Wat ik niet snap he.. wanneer je de kans hebt om je killer helemaal te mollen, en dan ook écht flink toe te takelen, waarom neem je die kans dan niet? Waarom ren je er dan vandoor als een hond met de staart tussen de benen? Waarom schiet je niet nog even 6 keer om er zeker van te zijn dat hij niet weer opstaat? Zo slim zijn ze dus toch niet. Of roept het innerlijke overlevingsinstinct dan puur en alleen 'wegwezen!'? Misschien wel. Maar is het dan slim om toch nog terug het huis in te gaan, waar de killer nog is? Nee, tuurlijk niet! Dat vraagt om problemen...

Ach ja.

Ik ben er niet echt onder de indruk, ook al houd ik meestal wel van dit soort films.

Een stelletje jongeren dat een reisje maakt door een relatief vrij onbewoond gebied, kan altijd iets moois uit voortvloeien. Het begint ook best aardig. De opbouw is rustig en we maken kennis met de drie hoofdpersonen, die zowaar alle drie ook behoorlijk normaal ogen. Toch duurt die intro vrij lang en weet de regisseur met zijn camera er ondanks het mooie landschap, eigenlijk ook maar bijzonder weinig mee te doen.

Op een gegeven moment komt Wolf Creek dan toch op gang. Ze ontmoeten een man, die minder vriendelijk blijkt dan gedacht en ineens zijn ze gevangen. Dan begint het allemaal pas echt. Helaas slaagt Wolf Creek er ook vanaf dat moment niet in om echt spannend te worden. Het moment om hem neer te slaan en uit te schakelen was een mega kans, maar dat doen ze niet, en ze laten natuurlijk ook zijn geweer naast hem liggen. Door deze uitermate domme beslissing loopt het allemaal net even anders. Natuurlijk worden er wel vaker niet al te slimme keuzes gemaakt in horrors, maar hier is het redelijk irritant.

Na het einde toe komt het ook niet meer goed. Er zitten een paar leuke gore scènes in, maar goed wordt het nooit meer. Alleen het einde was nog wel aardig en iets beter dan ik van tevoren vermoedde. Maar toch is Wolf Creek een lichtelijke tegenvaller geworden. Niet heel spannend, niet heel origineel, niet heel goed geacteerd en ondanks het waargebeurde aspect, ook niet altijd geloofwaardig.

2,0*

Drie jongeren maken in Australië met een gehuurde auto een trip naar Wolf Creek, een plaats in een woestijnachtig gebied waar een reusachtige krater is ingeslagen. Wanneer de avond valt en ze terug naar de bewoonde wereld willen vertrekken stellen ze vast dat hun horloges gestopt zijn en dat hun wagen niet meer wil starten. 's Nachts krijgen ze bezoek van een zonderlinge man, die hen voorstelt de auto te herstellen, maar daarvoor moet die wel eerst naar zijn afgelegen woonplaats gesleept worden. Wat ze niet weten is dat ze te doen hebben met een gevaarlijke gek, die verantwoordelijk is voor talloze mysterieuze verdwijningen in de streek en zijn argeloze slachtoffers doodmartelt.

“Wolf Creek” komt traag op gang omdat het eerst veel tijd vrijmaakt om de hoofdpersonages uit te diepen, zodat je als kijker met hen gaat meeleven. Maar eens de nachtmerrie begint is het efficiënt en best spannend. Hoewel er invloeden zijn van films als “The Texas Chainsaw Massacre” en “Last House on the Left” weet de regisseur toch zijn eigen stempel door te drukken en vervalt hij nooit in een goedkope rip-off. Hij besteedt ook veel aandacht aan de sfeerschepping wat gesteund wordt door de mooie kleurenfotografie. John Jarratt die de sadistische psychopaat uitbeeldt speelt zijn rol gruwelijk goed.

Dat “Wolf Creek” losjes gebaseerd is op waar gebeurde feiten maakt het verhaal toch wel angstwekkend geloofwaardig en brutaal. Een lekkere kluif in elk geval voor de horrorfan.

Duidelijk een film die ik de voorbije jaren heb over het hoofd gezien en die thuishoort in je collectie als je je voor het genre interesseert.

Ik zag de unrated version. In de UK is de Blu-ray uit, goedkoop maar helaas zonder ondertitels en is het de theatrical version, waarbij de verwijderde scenes bij de extra’s zitten.

“Wolf Creek” sleepte 3 Awards in de wacht en kreeg nog 24 Nominaties, wat ook iets zegt.

De unrated version duurt 104 minuten, dus is hij 5 minuten langer dan de bioscoopversie.

De verschilpunten vind je hier.

Blijkt toch een beetje beter bij herziening. Je hoeft geen wonderen te verwachten, maar een groepje jongeren verdwaald in een geisoleerd gebied dat wordt bevolkt door een of meerdere psychopaten heeft sowieso potentie om me hoe dan ook flink te vermaken.

De opening van de film bracht me helemaal in de vakantiestemming. Net als in Rogue neemt McLean de tijd om ook de prachtige natuur te filmen. Al bestaat dat in deze film dan vooral uit zandvlaktes en bergen, mooie plaatjes levert het zeker op. Grappig detail is dat het al zo'n tien jaar niet geregend had daar, maar het opeens begon te gieten toen het filmen begon. Dat is zoals te zien ook in de film gelaten.

Die opening duurt zo'n drie kwartier, wat voor veel kijkers een minpunt zal zijn. Ook ik kan me hier soms aan ergeren, al wisten de personages enigszins sympathie op te wekken waardoor het in elk geval niet saai werd. Wanneer Mick wordt geintroduceerd wordt de sfeer een stuk beknelder, met de ongemakkelijke gesprekken rond het kampvuur als voorproefje. McLean wilde een icoon neerzetten zoals Michael Myers of Jason; dat is niet gelukt, maar Jarratt zet wel een goede creep neer.

Gelukkig wordt er tegen het einde ook nog wat met bloederige effectjes gerommeld. Maar wat ik vooral zo waardeer is dat de film zo meedogenloos is. Ruim een uur lang voel je toch een beetje mee met de hoofdpersonen en dan zonder pardon - maar na een sadistisch kat- en muisspel - worden ze vermoord. Hard en sneu, maar het kwaad overwint. Verfrissend.

Redelijk standaard horror-verhaaltje (based on actual events etc.) maar voor het genre goed geacteerd en prima gefilmd, best spannend ook nog wel.

Eigenlijk ook iets meer thriller dan horror.

Kortom ook al was het eigenlijk voor straf (ik noemde deze film ten onrechte als Stephen King-verfilming, maar was schijnbaar in de war met een andere filmtitel) niet echt een hele grote straf.

Na gisteren het goede tweede deel gezien te hebben, heb ik vandaag dan ook het eerste deel gekeken.

Hoewel de film me best goed is bevallen, vond ik hem persoonlijk wel wat minder. Dat komt met name door de saaie eerste 40 minuten waarbij er werkelijk niets gebeurt. Uiteraard hoort er altijd in een film een introductie te zijn van de hoofdrolspelers, maar hier had men het makkelijk kunnen afdoen in 15-20 minuten. Nadat dan eindelijk Mick Taylor (weer heerlijk gespeeld door John Jarratt) in beeld komt, komt het verhaal pas lekker opgang en wordt het ook een boeiende en spannende film. Mick gaat lekker grof tekeer (zeker op het einde) en heeft ook zwarte humor. De rol van Cassandra Magrath als Liz Hunter was ook best aardig.

Al met al ben ik blij dat ik ook dit eerste deel gezien heb, maar mijn voorkeur ligt toch bij het betere tweede deel (meer vaart en ook meer kills).