Punch-Drunk Love (2002)

Tegenvallertje van een van mijn favoriete regisseurs.

Vooral het plot stelde erg weinig voor. Het personage van Sandler is opzich best interessant en Sandler speelt hier zeker zijn beste rol maar die hele romance wist me totaal niet te boeien. Komt ook zeker door Emily Watson en haar superduffe personage.

Regie is wat anders dan we van Anderson gewend zijn. Vooral leuk hoe hij met kleur omspringt in de film. Lijkt wel of er in elk shot weer allemaal kleuren voorzichtig naar binnen sluipen. Camerawerk was ook zeer aardig maar heb me toch wel wat gestoord aan de muziek.

Film die toch wel 3* verdient maar ben toch wel wat teleurgesteld...

Echt een hele aparte film. In het begin moet je er echt wel even inkomen hoor. Het karakter Barry is heel bizar maar je herkent in hem verschillende vervelende eigenschappen in mensen die je in je eigen omgeving of in de media of misschien zelf bij jezelf soms best herkent. Natuurlijk wel in mindere mate. Dat vond ik wel een heel sterk punt aan deze film.

Een keer een niet zo sympatiek hoofdpersoon is eigenlijk wel eens verfrissend. Ik heb een keer niet meegeleefd toen hij werd bedreigd door die broers en de telefoondame. Ik moest er eigenlijk best om lachen terwijl je het bij een sympatiek persoon best een beetje zielig vind.

Het is voor het eerst dat ik een pluim geef aan Adam Sandler. Ik vond hem echt een sterke rol neerzetten. Helaas heb ik dit hierna niet meer van hem gezien. Hij zet vaak steeds dezelfde rol neer en behoorlijk middelmatig. Met deze film laat hij wel zien dat hij dus toch kan acteren.

Een minpunt vond ik dat er af en toe hinderlijke achtergrondmuziek of achtergrongeluiden waren. Bijvoorbeeld toen Barry zijn vriendin voor het eerst ontmoette was er zulk irritant drumgeluid op de achtergrond. Dat vond ik wat minder.

Je moet er even doorheen prikken maar het is echt wel een leuke film om naar te kijken. In ieder geval geen dertien in een dozijn film.

Ik weet niet precies wat ik van deze film moet vinden.

Mijn algemene ervaring over Punch-Drunk Love is vreemd, maar wel lekker vreemd.

Niks is standaard aan dit werkje, de personages, het gebruik van de camera, de muziekscore.

Alles is vreemd, maar om de 1 of andere reden klopt het allemaal.

Nergens is het rare, innovatieve gebruik van de personages, kleuren, camerahoeken en achtergrondmuziek storend.

Daarbij is Sandler echt in topvorm als verlegen man die ze niet allemaal 100% op een rijtje heeft.

Tel daarbij de degelijke rol van Emily Watson erbij op en je hebt een oordegelijke romantische komedie die het beste combineert van beide kanten.

Nergens wordt het te sentimenteel, er zitten goede grappen in, maar nergens te veel dat je overdaad aan grappen krijgt.

Het is allemaal precies goed.

Zeer leuk om is een keer gezien te hebben en ik zal hem zeker nog wel vaker kijken.

Vreemd, maar wel lekker

4*

Leuke authentieke film, heb vaak hard moeten lachen om de briljante rol die Sandler speelde, mooie shots, alleen op het einde zakte de film voor mij als een "pudding" in elkaar, alsof er idd nog een kwartiertje mist.

Het grootste pluspunt van deze film is toch wel de levendige cinematografie, Anderson haalt wel een hoop mooie visuele truucjes uit. Verder is Sandler een keer niet vervelend, doet het zelfs best leuk, dat heeft Anderson er ook prima uit gekregen.

Maarja, zo'n redelijk gezapig, uit de lucht gegrepen verhaaltje grijpt me toch niet bepaald. De romance deed me niks, en vooral niet omdat het zo random tot stand is gekomen. Ook vreemd dat de sfeer het laatste halfuur zo omgebogen wordt naar een serieuzere toon, had ook niet gehoeven.

Bovendien trok ik die vreselijke soundtrack na verloop van tijd echt heel slecht.

2.5*

Toen ik deze film huurde verwachtte ik een luchtige komedie. Echter is Punch-Drunk-Love overduidelijk een dramafilm met komische trekjes.

Het verhaal van de film is niet veel speciaals. De basis is dat Barry zijn droomvrouw ontmoet en erachter aan gaat maar alles wat erom heen gebeurt gaat bijna nergens over. Barry word ontzettend goed gespeeld door Adam Sandler. Ik kon er niet echt achter komen wat voor een persoonlijkheidsstoornis hij had en vond het een nogal gecompliceerd personage maar wat een acteerwerk!

De eerste helft van de film lijkt nergens naar toe te gaan en is eigenlijk best slecht, maar vanaf het moment dat Barry gaat aanpakken bij D&D Matrassen en naar Hawai gaat enzo word het erg interessant. De hele film is ook wel boeiend en ik heb me zeker vermaakt.

Jammer dan weer van het rampzalige einde

3,5*

Een film die al meteen boeit vanaf het begin, je meteen meesleept en niet meer los laat tot het einde. Net als je denkt dat de film dreigt te hervallen in een gewone romantische komedie komt de regisseur met een verrassing op de proppen. Scènes te over om op te noemen, visueel prachtig, muziek dat alles mooi onderstreept.

Na veel goedkope komedies met Adam Sandler te zien was ik al gewoon tevreden met Bedtime Stories, maar nog lang niet overtuigd. Door de goede recensies en de reputatie van de regisseur heb ik dit toch een kans gegeven. Vergelijk het (al is het in zeer grote lijnen en bedoel ik gewoon de visie op komische acteur Sandler) met Jim Carrey die eens echt acteerde in The Truman Show. Een topacteur zal Sandler nooit zijn, al is komedie sowieso een moeilijk en ondankbaar genre. Maar hier is hij in elk geval overtuigend. Bovendien brengt Paul Thomas Anderson er zoveel sfeer in dat de film automatisch wordt opgetilt uit het genre.

Een pracht van een film, maar denkelijk onder de noemer Love it, or hate it.

Even luchtig als psychedelisch, en net zo ondoorgrondelijk als het geheimzinnige harmonium. Of is dit werkelijk niets meer dan een symbool voor de haast puberale liefde tussen beide hoofdpersonages? Een film die weliswaar niet meteen aanslaat, maar rustig zijn tijd neemt om je hoofd te doen tollen. Bonte golven en knappe schaduwen overspoelen het scherm en bevreemdende tonen pruttelen voortdurend op de achtergrond. Langzaam wordt de chaos minder storend en voordat je het weet loopt de aftiteling. Gelachen werd er niet, in kleine mate genoten wel. Sandler zet een perfecte halvegare neer, terwijl Watson diegene is die het vreemdst overkomt. De mens die de zot volgt is immers nog zotter, nietwaar? Een prachtprestatie van het uiterst snoezige koppel, sterk geholpen door de uitstekende regie.

3,50 (3,25)

Punch-Drunk Love is een vrij luchtig niemendalletje, dat het vooral van de originele cameravoering en de mooie shots moet hebben. En niet te vergeten een aparte soundtrack (stevig tromgeroffel). Wat het eerste betreft liegt de filmposter zeker niet.

Barry Egan is het neurotische jongste broertje met zeven oudere zussen. Zijn hele leven lang is hij betutteld en is daardoor moeilijk in staat om voor zichzelf op te komen. Hoewel hij een eigen zaak leidt, is zijn sociale leven non-existent en zit hij vooral thuis.Totdat hij de liefde van z'n leven ontmoet... Adam Sandler speelt deze rol met verve (sullige gezichten trekken is immers zijn handelsmerk) en irriteert eens een keertje niet. Zijn tegenspeelster is na een mislukt huwelijk ook vereenzaamt en is, gezien ze niet meer de jongste is, hard op zoek naar een nieuwe man. Ook Emily Watson speelt de rol van deze toch licht wanhopige vrouw fantastisch. Uiteraard vinden deze twee verwante geesten elkaar.

Tot zover het vrij standaard romcom gedeelte. Want wat de film schwung meegeeft zijn niet zozeer de neurotische buien van Sandler, maar meer het aparte sub-plot met Philip Seymour Hoffman in (wederom) een schunnige rol. Zonder al te veel te willen verklappen zorgt deze persoon voor een dreigend element in film en is tevens de belangrijkste drijfveer dat Barry uit z'n cocon kruipt en overgaat tot actie. Met een paar opmerkelijke confrontaties tot gevolg. Voordat Barry zijn bruid kan krijgen, zal hij eerst moeten afrekenen met zijn demonen (in dit geval letterlijk een stel criminelen). En passant verslaat hij ook zijn persoonlijke demonen. Een leuk gevonden parallel van Anderson die misschien niet origineel is, maar je toch weinig tegenkomt in een standaard romantische komedie.

En dat is denk ook de belangrijkste reden dat het 'gewone' romcom Net5 publiek zich wat ongemakkelijk zal voelen bij deze film. Het maakt het verhaal net wat cynischer en somberder, ondanks de vrolijke kleuren en het speelse camerawerk. Simplistisch gezegd lijkt de film meer op The Karate Kid, dan op bv. Bridget Jones Diary. Zeker, de romance staat centraal, maar niet de romantiek. Een subtiel, maar essentieel verschil. 3,5*

Nou, dit was het dan? Wat een tegenvaller zeg. Snap niks van het hoge gemiddelde en al helemaal niks van sommige recensies van users hier die ik nog wel eens volg. Het is me kennelijk volledig ontgaan wat er leuk/bijzonder aan deze film was. Ik ben best wel fan van Sandler en vind veel van zijn rollen vermakelijk, maar wat moest hij hier nou voorstellen? De stiltes die elke keer vallen tussen hem en Watson vond ik ergerlijk. Niet eens pijnlijk op een goede manier wat je nog wel eens bij een beginnende relatie kan hebben, maar gewoon echt saai. Heb ook zelden gelachen. Het pudding/airmiles-verhaal kwam me ook de neus uit. Muziek was niks bijzonders. Echt, waar ging dit verhaaltje nou eigenlijk over? Iedereen ziet er hier diepere lagen in en weet ik het allemaal. Zeer opvallend en kan er totaal niet in mee. Flinke tegenvaller, jammer.

'I don't know'

Toch wel grappige film met z'n donkere kantjes. Ik had wel echt het idee dat je alles vanuit Barry's perspectief bekeek. Als je dat niet hebt of aanvoelt, kan de film wel eens een tegenvaller worden. Hij snapt absoluut niet waarom bepaalde dingen gebeuren, waarom mensen bepaalde dingen tegen hem zeggen. Hij leeft gewoon in z'n eigen wereldje....

Zoals ik gewend ben van PTA zijn sommige scenes geniaal, andere een beetje met de haren erbij gesleept. Zoals dat met dat knokploegje van die broers. Hoewel, altijd leuk om Philip Seymour Hofman te zien natuurlijk

Kijkt lekker weg, leuke avond 3,5*

Gisteren een 2e maal bekeken en hij blijft wat mij betreft met kop en schouders boven alle andere romkoms uitsteken.

Wat is die rol van Adam Sandler toch geweldig!

Elk figuur in deze film klopt gewoon, Zo divers en grappig allemaal.

Ik zou geen enkel punt van verbetering op kunnen noemen.

5*

Paul Thomas Anderson, een van mijn favoriete regisseurs, bewijst met deze film nog meer dat hij met alle genres wel uit de voeten kan.

Erg goede film, en een verfrissende film binnen het genre. Door deze frisse kijken is het van de eerste tot de laatste minuut een erg aangename film. de film vervalt nergens in de vervelende cliché's die genre genoten wel hebben. Het verhaal steekt leuk inelkaar. Sandler was even wennen, maar speelt erg goed. Niet dat soms vervelende wat we van hem gewend zijn. Ook de rest van de cast doet het uitstekend. De korte rol van Hoffman is typisch een PTA personage en lijkt echt voor hem geschreven te zijn. PTA is echt een acteur regisseur, en dat is aan al zijn films af te zien. Hij vraagt altijd het uiterste van zijn acteurs en heeft in de jaren een vaste groep gevormd waar hij meerdere malen mee samen heeft gewerkt. Ook qua verhaal heeft hij weer iets sterks op papier neergezet, en dit briljant uitgewerkt. Zeker een film die alleen PTA had kunnen maken.

Punch-Drunk Love is wel een titel die nog zou kunnen groeien in waardering.

Ik wist wel dat Paul me niet zou teleurstellen, maar toch vind ik deze Klap-Dronken Liefde de minste van zijn fabrikaties. Ik vond het nèt iets te leeg, ondanks de maffe toestanden die er weer afspelen. Waarschijnlijk is Adam Sandler de geschikte man voor deze rol en ik vond 'm dan ook prima presteren maar het is gewoon zo'n nonchalante zoutzak die nergens iets om lijkt te geven. De romance met Lena was aardig, maar ik zat ergens op te wachten dat helemaal niet kwam. Deze relatie blijkt dus niet geweldig af te wijken van de doorsnee ontmoeting tussen twee verlegen tortelduifjes. Barry spaarde graag Airmiles, hij had veel puddingverpakkingen verzameld en zoiets zie je maar één keer, maar het voegde maar weinig toe aan het beeld dat we hadden van deze garage-eigenaar. Origineel plot, technisch tiptop in orde en een altijd-goede Seymour Hoffman, maar desondanks lichtelijk nietszeggend.

Vermakelijk? Prima. Maar de genialiteit die sommigen erin zien ontbrak voor mij. Zou het wel is met iemand willen kijken die hem helemaal 'snapt', want de potentie zie ik er wel in. Alleen was het voor nu net niet.

3*

Een film met een enkel pluspunt en iets teveel minpunten. Jammer, want Paul Thomas Anderson is een regisseur, die mij bij al zijn andere films minstens wel wist te vermaken en vaak nog wel veel meer kon beiden. Hier zit dat er allemaal niet in.

Visueel tovert Anderson af en toe nog best wel wat leuke zaken op het scherm en qua cinematografie ziet het er dan ook verre van slecht uit. Qua acteerwerk valt de film echter tegen. Sandler, waar velen zo lovend over zijn hier, speelt ingetogener dan normaal, maar dat maakt het niet gelijk een goede rol. Tegenspeelster Watson speelt redelijk, maar de romance die opspeelt tussen de twee kon me maar weinig boeien. Alleen Hoffman acteert naar behoren, maar helaas is zijn rol hier niet al te groot.

Verder moet deze film het ook niet hebben van de muziek, want die is bij vlagen gewoon erg slecht. Ook valt de film op komisch vlak tegen, want echt gelachen heb ik nooit. De soms absurde gebeurtenissen in de film voelden op de een of andere manier soms nogal geforceerd aan. Maar goed, elke goede regisseur heeft wel eens een missertje, laten we hopen dat dit de enige is van Anderson.

2,0*

Punch-Drunk Love voor de 2de keer bekeken, en ook al blijft het een bijzondere en alles behalve standaard gemaakte film, toch beviel de eerste kijkbeurt me beter.

Misschien kwam het omdat ik redelijk moe was, maar zat me nu opeens veel meer te irriteren aan de muziek keuzes en aan het feit dat Emily Watson´s personage toch wel erg simpel was uitgewerkt.

Onlangs deze minpuntjes vind ik het nog steeds de beste rol van Adam Sandler en snap ik nog steeds niet waarom hij in zoveel zwakke en voorspelbare comedy filmpjes speelt terwijl hij een serieus personage veel beter kan neerzetten.
Ook de manier van monteren en filmen blijft een groot pluspunt en geeft echt meerwaarde aan het geheel mee.
En natuurlijk Philip Seymour Hoffman, jammer dat zijn rol niet iets groter was maar toch blijf ik genieten van de *shut up scene*

Kortom Punch-Drunk Love blijft echt wel een grote aanrader en volgens mij de beste rol die Sandler ooit heeft mogen spelen.
Jammer genoeg was ik wel een stukje minder onder de indruk dan de eerste kijkbeurt 2 jaar geleden.

van 4,5 naar 4*

Goed gemaakt sfeerval paranoide romantische komedie met een geniale rol voor Adam Sandler als driftige neurotische zenuwpees. PTA blijft een fantastische regisseur. dikke 4*

Niet helemaal mijn ding.

Ongeveer 45 minuten lang weet Punch-Drunk Love te vermaken. Barry is een aandoenlijk hoofdpersonage en de balans tussen drama, komedie en romantiek is evenwichtig verdeeld.

Na een tijdje - ergens na Hawaii - komt het "misdaad"plotje wat meer op de voorgrond en ik weet niet goed wat daar van moet denken. Het voelt enigszins overbodig aan.

Op voorhand had ik wat schrik voor Adam Sandler. Ik heb nog geen enkele niet-irritante rol van hem gezien. Nu moet gezegd dat hij best meevalt. Outstanding vind ik hem niet, maar dat hoeft ook niet.

Emily Watson is gewoon goed zoals altijd, net als Philip Seymour Hoffman.

Paul Thomas Anderson is een uitstekend regisseur en dat is aan alles te merken. Niet alleen haalt hij het beste uit z'n hoofdrolspeler naar boven, ook op filmisch vlak zit alles meer dan snor.

Het werken met kleuren levert enkele vindingrijke taferelen op, en ook enkele shots springen er uit.

Beetje spijtig van het slotakkoord.

2,5

Punch-Drunk Love is een film die ik voor het laatst gezien heb toen ik alle films van Adam Sandler was aan het kijken. Gisteren weer eens voor het eerst sinds lange tijd gekeken, en ik dacht dat ik deze film eigenlijk veel te hoog had beoordeeld. Maar ik blijk verkeerd gedacht te hebben..

Nog steeds vind ik dit een erg goede en sterke film. Het acteerwerk van Adam Sandler is in deze film echt erg goed. Hij speelt erg ingetogen en zet een bijzonder interessant personage neer. Zijn blauwe pak draagt hier ook aan bij. Ook Emily Watson, een actrice die ik nooit zo bijzonder vind, doet het prima. Ook de bijrollen worden goed opgevuld door de overige cast.

De sfeer in de film is ook een punt dat ik erg goed vind. De trommelmuziek op de achtergrond kan voor velen als 'storend' worden opgevat, maar ik vind juist dat het een spannend effect geeft op de gebeurtenissen, die zonder de muziek waarschijnlijk helemaal niet spannend zouden zijn geweest (bijv. als Barry's zus op hem af komt lopen in de garage). Daarnaast is het plot veelzijdig en heb je, waarschijnlijk vooral als je de film voor het eerst kijkt geen idee waar het heen gaat. Ook ik moest weer even nadenken wat er ging gebeuren maar alles lijkt erg goed in beeld gebracht te worden. Dan heeft de film ook nog een hoop verschillende genres. Hier en daar herkende ik wat zwarte humor, maar de film heeft ook veel romantiek en drama. Zelfs actie lijkt niet te onderbreken als je de geweldige openingsscene als voorbeeld pakt (met de auto die crasht; ik weet dat het gaat gebeuren en toch schrik ik telkens weer, vooral de eerste keer dat ik de film zag ). De film blijft het complete speelduur boeiend, maar het leukste wordt de film als Barry in opstand komt tegen het bedrijf. Er volgen dan een hoop erg boeiende scenes met veel goed acteerwerk. Wat ik trouwens ook mooi vond zijn de kleurovergangen die op bepaalde momenten in beeld kwamen.

Eigenlijk had ik verwacht dat ik de film in cijfer ging verlagen, maar toch doe ik dat niet. Ik blijf dit een erg interessante film vinden. Er gebeurt ontzettend veel (de film lijkt soms een beetje op een trip), de personages zijn boeiend en worden erg goed vertolkt en het geheel ziet er goed uit. Alles lijkt te kloppen voor mij en vandaar dat de vijf sterren blijven staan. Ik sta er toch altijd een beetje van versteld dat ik deze film goed vind. Dit is een erg gewaagd soort film, en waarschijnlijk eentje die ik niet zo snel goed zal vinden. Maar toch is dit een aparte film die me blijft bekoren!

mijn derde PTA film na Magnolia en There will be Blood, dan hoe kan ik steeds vergeten wat een fijne regisseur het is. gelijk zin om There Will Be Blood nog eens te kijken of misschien nog wel meer om Boogie Nights voor het eerst te gaan kijken.

Sandler heeft me compleet weten te verassen, zelfs ondanks dat ik al wist dat hij in deze film goed scheen te spelen. Geweldig acteerwerk ook van de rest van de kast, mooie karakters, een vreemd verhaal en mooie cinematografie en kleurgebruik. De muziek is inderdaad soms vreemd, soms ondersteund dit de scène maar hij is me op een paar momenten ook als storend opgevallen en ik twijfel of dit de bedoeling is geweest.

Wat mij betreft een ondergewaarderde film met 3,5 ster, 4 zou hij toch wel mogen hebben van mij!

Sandler kan dus blijkbaar acteren. Hij moet ook wel met die long takes en close-ups, maar hij komt er mee weg. Sterker nog, Barry Egan is al vrij snel iemand die op het gemoed inspeelt. Sociaal bepaald geen held, een vernietigend zelfbeeld en eenzaam met zeven zussen die hem het leven onbewust zuur maken. Zelfs betaalde aandacht loopt uit op een fiasco. Fascinerende scène, dat telefoongesprek.

Zet er nog een lief meisje bij die zijn eigenaardigheden gewoon op de koop toe neemt en je hebt een filmpje dat als een warme deken aanvoelt. Meest fascinerende scène hier (of één van de) is Egans bekentenis aan haar deur. I have a lot of pudding. Grappig en ontroerend, zoals wel meer, terwijl je nergens het idee krijgt dat PTA vraagt om een lach of een traan. Hét bewijs van een geslaagde film.

Bij een vrij lichte film als Punch-Drunk Love is het soms wat moeilijker dan bij een wat diepgravende of meer emotionele film om te onthouden waarom hij ook alweer vijf sterren verdiende. Ik heb hem dan wel twee keer eerder gezien, maar in die dik vier-en-een-half jaar die tussen de laatste kijkbeurt zaten wist ik alleen dat ik vooral erg blij werd als ik aan de film dacht. Genoeg reden voor vijf sterren misschien, maar toch knaagde steeds meer de vraag of het niet een wat al te simpel filmpje was voor die eer. Gisteren kreeg ik ineens een onverklaarbare drang om hem weer eens te bekijken, dus het was een goed moment om te kijken hoe het er met deze film voorstond.

Heel goed. Binnen enkele minuten zat ik alweer helemaal in de uniek sfeer. Ik wist dat het een beetje een afwijkende film was, maar ik was vergeten hoe vervreemdend de kijkervaring soms wel niet is. Je zit eigenlijk naar een erg vreemde man te kijken die zich enerzijds heel typisch en anderzijds heel onlogisch gedraagt. Die man wordt vervolgens gefilmd met de gekste camerastandpunten, aparte belichting en opmerkelijk kleurgebruik. Voeg daarbij een nogal onconventionele soundtrack toe (inclusief ritmische klik en trommelgeluiden en een Popeye-liedje) en je hebt echt iets aparts.

Waardoor het werkt is doordat dit allemaal de belevingswereld van Barry Egan weergeeft. Het wordt nooit gezegd, maar Barry heeft vrij duidelijk een vorm van autisme, waardoor hij vaak niet weet hoe hij op bepaalde manieren moet reageren. Dat maakt het ook gelijk zowel een komedie als een drama. De humor is vaak pijnlijk. Zo'n moment als waarin hij niet op of omkijkt als er een ongeluk gebeurt in zijn bedrijf, terwijl zijn love interest er even kort van slag van raakt is grappig, maar ik voel ook wel plaatsvervangende schaamte. Veel mensen prijzen Sandler voor deze rol, omdat hij hier zou bewijzen dat hij echt kan acteren, maar eerlijk gezegd speelt hij niet veel anders hier dan in zijn gebruikelijke kindmannenrollen. Het is gewoon dat er een totaal andere context aan gegeven wordt, waardoor Sandlers acteerwerk ineens een andere dimensie krijgt.

Een ding dat me in het bijzonder opviel nu is hoe lekker de film loopt. Dit komt onder andere doordat bepaalde scènes mooi opgebouwd en uitgebreid worden, zoals die hele ontmoeting met Lena en Barry's zus in Barry's zaak. Die blijft maar lopen, met steeds nieuwe kleine situaties, vertakking en tegelijkertijd weer variaties op dezelfde opmerkingen. Het is moeilijk uit te leggen, maar zo'n scène heeft bijna een ritmisch gevoel, wat het extra fijn maakt om naar te kijken. En dat geldt voor de hele film. Waarschijnlijk ligt het aan de montage en de soundtrack draagt er zeker aan bij, maar ook in scènes met lange takes lijkt er een ritme in te zitten. Of Anderson ook daadwerkelijk bewust een ritme aanhield hier valt moeilijk te zeggen, want daarvoor moet je de film bijna shot-voor-shot gaan analyseren. Feit is dat het allemaal lekker in elkaar overvloeit en geen scène de flow verpest. Vandaar dat het geheel ook foutloos op me overkomt.

Gek eigenlijk dat de ambitieuze Anderson die veel getrokken wordt door grote projecten met even grote emoties en thema's ooit tussendoor een film als Punch-Drunk Love heeft gemaakt. Dat het hem goed afging is wat minder verrassend, omdat Anderson altijd al goed was in het vinden van kleine dingen in grote vertellingen. Uiteindelijk maakte hij wel een heel warme, geestige en ontroerende film met een unieke sfeer die kennelijk waarschijnlijk herkijkbaar is. Is dit dan toch zijn beste. Moet ik Magnolia ervoor inwisselen in mijn top 10. Daar neig ik nu sterk aan, maar misschien is het een goed idee om die film eerst eens te herzien. Neem ik meteen de rest van Andersons oeuvre mee, ter voorbereiding op The Master.

5* blijven staan natuurlijk.

Raar dat dit beschreven wordt als deels komedie, want ik heb hem zelf eigenlijk grotendeels beleefd als een soort thriller. Vanaf de eerste minuten word je meteen in een vervreemdende situatie geplaatst, met dat rare auto-ongeluk waarvan je je afvraagt of het wel echt plaatsvindt, en vervolgens de piano die aan de straat wordt gezet.

Het bijzondere aan de film is, in mijn ogen, dat het door zijn vorm (de bijzondere belichting, het camerawerk, de soundtrack) een bepaalde richting opgaat, en eigenlijk niet zozeer door de inhoud zelf.

Bijvoorbeeld de scènes op zijn werk, als er vanalles om hem heen gebeurd. Zou de opzwepende en zenuwachtige soundtrack ontbreken, dan zit je eigenlijk naar een totaal andere film te kijken.

Het is mysterieus op een best fijne manier, je ziet niet vaak een personage dat zoveel spanning oproept. Eigenlijk is dit nog niet eens alleen de verdienste van Adam Sandler (hoewel prima gecast), maar vooral door de vorm en context van de film.

Wat telkens duidelijk naar voren komt is eigenlijk hoe zijn omgeving het hem moeilijk maakt. Als kijker vindt je hem nog niet eens zo gek, terwijl hij voor de mensen om hem heen waarschijnlijk wel zo overkomt. Het wordt heel goed inzichtelijk gemaakt hoe onbetrouwbaar de wereld voor hem is. Waarschijnlijk Asperger, is wat ik op een gegeven moment ging denken.

Ik vond het eigenlijk geen makkelijke en ontspannen zit, en het verbaast me dat er hier vaak gesproken wordt over 'warm, licht, en feelgood'. Ik heb toch vrijwel heel de speelduur met een bepaalde spanning zitten kijken, hoewel het naar het einde toe wel wat lichter wordt en er wat meer te lachen valt.

Wel erg goed gedaan.

4*

Er wordt veel gehaat op Adam Sandler. Veelal terecht, want zijn schijtlollige keuze voor rollen is nou niet bepaald briljant. Punch-Drunk Love is echter een positieve uitzondering daarop! Wat een gave neuroot zet ie hier neer. Ondersteund door de nogal aanwezig muziek (niet extreem vervelend) krijg je als kijker een prima inzicht van de shit die Sandler ondergaat. Af en toe zitten er tussendoor nog wat vette visuele intermezzo's. Kortom dr is een toffe film van gemaakt en dat door Paul Thomas Anderson. Had dit stijltje niet van hem verwacht, maar voor de verandering beviel het me prima .

Na herziening verhoogd naar 4*

De film geeft de kijker exact het ongemakkelijke gevoel dat Barry voelt. Kleurrijk, zowel visueel als script. Adam Sandler is perfect gecast. Jammer dat hij verder weinig van zulke rollen heeft mogen vertolken.

De scènes bouwen zich op een aparte en speciale manier op, zodat je nooit kunt raden waar het heengaat. Dat gecombineerd met leuke vondsten en subtiele humor. Uniek filmpje.

Punch-Drunk Love is al zijn 4 sterren absoluut waard.

The Master van prodigy PTA was de eerste film die ik zag van hem. Tegenvaller, dus probeer ik het nog maar een keer. Dit keer Punch-Drunk Love... Ook niet echt speciaal. Waarom niet? Blijkbaar ben ik ongevoelig voor zijn manier van iets overbrengen. Ik hou van eigenzinnige regisseurs zoals Stanley Kubrick, David Lynch, Gaspar Noé, maar PTA is het tot nu toe niet voor mij. Ik kan echt weinig met zijn films. Niet meeslepend en niet interessant.

Briljant vormgegeven stukje over een man met een serieus woedeprobleem. That's it. Maar, niet te geloven, wat prachtig neergezet door Anderson. Mede door de muziek lijkt deze film wel een soort achtbaanritje waar je niet uitkomt totdat het karretje stopt. Acteerprestaties zijn top, had ik overigens niet verwacht van Sandler, en ook Hoffman zet hier, vanzelfsprekend, weer een goed staaltje acteerwerk neer.

Een flinterdun verhaal, maar een keihard kunstwerk.

Dit is dus wat een romantische komedie ook kan zijn.

Prachtige film van PTA die na Boogie Nights en Magnolia een unieke reeks films eindigt met Punch-Drunk Love. There will be blood en The Master belichten een hele andere kant van PTA zijn kunst in het films maken. Ik vind deze eigenzinnige film over een vreemde man, overigens erg goed gespeeld door Sandler, werkelijk waar een fantastische film geworden. Het is iets unieks, maar de thema's en het verhaal is dat niet. De uitwerking is geweldig. De aankleding, belichting, muziek, acteerwerk, net even iets langer de tijd nemen voor een scene. allemaal dingen die Punch-Drunk Love erg goed maken. voor nu 4,5*