Punch-Drunk Love (2002)

P.T. Anderson is waarschijnlijk mijn favoriete regisseur. Dat is geen weloverwogen mening, maar eerder een vaststaand feit. Geen ander weet mij met films zodanig te prikkelen als hij. Dan hoeven zijn films niet allemaal even perfect te zijn, ze raken me wel het meest. Dat is geen keuze, dat onderga je gewoon. En soms, ja soms, is de film ook gewoon een meesterwerk. Deze Punch-Drunk Love is ook daar een uitstekende voorbeeld van.

Ditmaal volgen we Barry Egan die moeite heeft met contacten leggen. Hij heeft zijn eigen bedrijf (iets met wc-artikelen) maar is verder alleen en vooral eenzaam. Dan, op een dag, staat er een harmonium voor de deur en de leuke Emily Watson wil zomaar met hem uit. Kan het nog wat met Barry worden?

Ook deze film gaat in de eerste plaats om enkele personen en hun relaties (familie) zoals in alle films van Anderson. Hoewel de plot nochtans niet slechts is -en het script weer goed geschreven,- is dat in eerste instantie niet van belang. Het verhaal is altijd een kapstok om ideeën en relaties te tonen. Ditmaal dus een man die duidelijk het lulletje is in zijn familie maar die zelf ook niet helemaal goed is. Is hij autist? Dat vind ik wat zware woorden, want hij weet wel een bedrijf te runnen, maar anderzijds is zijn gedrag op zijn minst vreemd te noemen (geweld), kan zo al zijn persoonlijke gegevens opnoemen aan de telefoon (al kan ik dat ook, dus dat is niet direct een aanwijzing, maar toch) en heeft moeite met contacten leggen. Zowel als zijn zus zegt een vriendin mee te nemen en je zijn wanhoop ziet, maar ook met de telefoonseks als hij rustig kan praten (veilig in zijn kamer) totdat het meisje zegt, voor de grap, dat ze wel kunnen afspreken. Daar reageert hij helemaal niet op en zij praat rustig door, en Egan sluit weer in het gesprek.

De acteurs helpen ook. Sandler is geen geweldenaar, maar wel perfect gecast. Met zijn aardappelhoofd lijkt hij al wat vreemd, en zijn tics en grappig bedoelde miskleunen lijken perfect bij zijn personage te horen. Sandler doet wat hij normaal moet doen, Anderson zorgt voor de juiste omgeving. Emily Watson is dan het warme hart van de film met haar schattig accent en Phil Hoffman is weer heerlijk slonzig en uitermate grappig. Hoeveel speeltijd heeft hij? Drie minuten hoogstens, maar zet wel even wat neer: dreiging, humor en iemand ook nog van vlees en bloed. Overigens heeft Luis Guzman de beste rol, met nauwelijks tekst maar vooral zijn blikken, als Egan weer eens vreemd doet, zijn tijdloos grappig. Overigens nog een extra opmerking over Mary Lynn Rajskub, die ook een leuke rol speelt maar ook gewoon een bijzonder mooie dame is.

Inhoudelijk klopt dit dus allemaal, maar het is vooral wat Anderson audiovisueel brengt dat deze film zo goed maakt. Over alles lijkt te zijn nagedacht. Egan als halfautist loopt standaard in het kille zakelijke blauw, en omgeeft zich ook in die kleur, terwijl de warme Lena constant in zachtrood loopt. Sowieso is het hele spel van licht en kleur en schaduw heerlijk. Egan verstopt zich nogal in eens in het donker, terwijl de omgeving prachtig verlicht is. Helemaal niet kwaadaardig. Met constant flare in de camera, dat geen goedkope truc lijkt maar echt voor evenwicht zorgt in de beelden, alsof het echt zo bedacht is als onderdeel van het geheel. En ooit zo mooi een supermarkt in beeld gezien? Steriel en schoon, uit een andere wereld. Verder zijn de bliebjes en slagen op de achtergrond heerlijk, en de soms pompende muziek geeft een heel eigen sfeer. Alleen al die lange scène met Barry, zijn zus Rajskub en Lena samen. Die camera die op en neer beweegt, het tempo en ritme, de dans tussen de drie waarin steeds andere één-op-ééngesprekken zijn en waar van alles gebeurt op de achtergrond. Dat lijkt me bijzonder moeilijk te maken, maar het speels gemak waarmee Anderson dit lijkt te doen zegt al genoeg over zijn klasse. Ook bevat deze film één van de mooiste gefilmde kussen ooit. De aanloop daarna, de muziek en de hoek waaruit gefilmd is. Ik zou zo snel de kus uit Ivanovo Detstvo noemen als beter, maar veel andere lukt me niet.

Deze vierde van Anderson is lekker speels en heel anders dan zijn andere films, maar absoluut niet minder. Inhoudelijk sterk en visueel overdonderend. Verhoogd naar 5,0*.

Uitstekende film over een man die een leuke vrouw ontmoet, maar eerst nog met wat problemen kampt. Een uiterst originele en alternatieve romcom. Het camerawerk in combinatie met de soundtrack zorgen voor een aparte sfeer. Regisseur Paul Thomas Anderson en Adam Sandler vormen een ongebruikelijke, maar goed werkende combinatie hier.

Vierde film van Anderson die ik zie en het is duidelijk de leukste.

Ik heb in mijn jeugd wel eens wat films van Sandler gezien, en wat ik ervan kan herinneren is dusdanig melig en flauw, dat ik zijn films zo graag mogelijk vermijd. Deze film heb ik niet uitgezocht op acteur, maar op regisseur, en ik moet dus zeggen dat ik verrast was dat hij hier de hoofdrol speelde. Maar zoals al mijn bedenkingen bij Tom Cruise verdwenen na het zien van Magnolia, kan ik niet anders constateren dat Sandler hier echt een geweldige rol neerzet. Die Anderson haalt toch het beste in zijn acteurs naar boven.

In ieder geval krijgen we iemand te zien die niet helemaal helder in zijn bovenkamer lijkt te zijn, en waarbij het ergens de vraag is of het niet door zijn zeven zusters hebben. De man heeft in ieder geval een gebruiksaanwijzing, en het lijkt er sterk op dat die zusters die, ondanks dat ze hun broer een leven lang kennen, nog lang niet hebben gevonden.

Het begin van de film is al bijzonder surrealistisch en sterk: een crash en een harmonium dat lukraak gedumpt wordt. Tel daar stapels pakjes met pudding bij op, en de cocktail voor gekte is ruimschoots aanwezig. Het leuke is dat dit door de muziek flink versterkt wordt. Die springt tijdens scènes waar hij zijn aandacht flink moet verdelen alle kanten op, en zorgt er in ieder geval voor dat het al behoorlijk chaotisch in mijn hoofd voelt, wat het medeleven met de arme hoofdpersoon alleen maar vergroot.

Verder een aardige romance met een dame die ook niet helemaal lekker in haar hoofd lijkt te zijn. Emily Watson vind ik eigenlijk niet eens erg mooi, ziet er eigenlijk vrij gewoontjes uit, maar heeft wel een charmante dan wel lieve uitstraling wat iets extra's geeft. Ik had eigenlijk grote drama's verwacht. Ik heb namelijk kennissen die niet helemaal sporen, dan een vriendin vinden die op eenzelfde manier niet sporen en dat lijkt dan geweldig, want eenzelfde soort ziel, maar stoten dit soort gelijke polen elkaar toch met veel drama af. Dat dergelijk drama hier achterwege blijft voelt ergens niet helemaal realistisch aan, maar is ergens ook wel fris. Drama's over mensen die niet alles onder controle hebben zijn er al genoeg.

Een stuk korter dan de andere films van Anderson die ik tot nu toe zag. Prettig, lang hoeft niet altijd van mij. Toch ook hier een klein dipje te weten naar het einde toe, maar over het algemeen was ik dusdanig gefascineerd door wat er allemaal gebeurt dat ik soms vergat op te letten op de cinematografie, die er op de momenten dat ik er wel op lette er erg goed uitzag. Ook hier weer vrij lange shots, die erg strak gekadreerd worden. Ik vermoed dat een herziening me erg goed zal smaken, omdat ik dan naar waarschijnlijkheid wat meer de aandacht op die cinematografie kan richten, maar ook omdat ik wat minder in spanning zit over de afloop en gewoon kan genieten van de fun van het plot, personages en het acteerwerk. Voor nu 4*.

Twaalf jaar geleden zag ik deze film in de Sneak preview, toen vond ik het een rare film. Na opnieuw bekijken een paar dagen geleden zie ik toch wel een aardige film. De hoofdpersoon is een vreemd mannetje die zich makkelijk laat terroriseren door zijn zussen. Zoals alleen Adam Sandler lijkt te kunnen is de onderhuidse spanning continu waarneembaar, af en toe explodeert hij ook, alles op een realistische manier.

Er zitten ook typische PTA-eigenaardigheden in zoals die auto die over de kop slaat. Dat maakt de film alleen maar leuker.

Ik hecht altijd veel waarde aan een goed verhaal. Dat was er niet. Wel konden we met zn allen kijken naar een uniek type die sterk is neergezet door Adam Sandler. 2.0 ster hier nog voor. Geen idee wat hij met die piano deed en dat boeide me ook niet echt. Film bracht mij te weinig om een voldaan gevoel te krijgen aan het einde

Nooit echt veel gezien waar Sandler in speelde eigenlijk. Wel behoorlijk wat negatieve verhalen gehoord, en mede daardoor veel van z'n films maar vermeden. Wat hij hier echter laat zien is echt geweldig. Met zijn onvoorspelbare gedrag, grappige zenuwtrekjes en z'n geweldige kop alleen al, zet hij echt een ontzettend komisch personage neer.

Verder is dit gewoon een ontzettend leuke, vlotte film, vol met allerlei grappige en originele vondsten (die frequent flyer miles ). Ook visueel is de film verrassend sterk. Voornamelijk die silhouetten zien er vaak erg mooi uit, met als hoogtepunt het shot wat je ook terugvind op de cover van de dvd. Erg schattig en erg mooi. Muziek was ook erg aangenaam en vooral lekker speels, wat perfect bij het karakter van de film paste.

Ik hou het voor nu maar op een hele dikke 4*, maar zou in de toekomst zomaar 4,5* kunnen worden. Erg aangename ervaring, deze Punch-Drunk Love. Een film die je echt met een fijn gevoel achterlaat.

Blijft mooi.

Nu ik wat meer Sandler films gezien heb valt me vooral op wat voor een uitzonderlijke balanceeroefening dit geweest is. De film is experimenteel maar blijft toch enorm toegankelijk. PTA fans hebben genoeg om van te smullen, maar ook Sandler fans hebben eigenlijk helemaal niks te klagen. Het enige puntje waarop PTA dan wat voorsprong heeft is dat hij z'n eigen crew aan bijrolletjes heeft meegebracht, terwijl de rest van de Happy Madison groep gewoon is thuisgebleven.

Audiovisueel blijft het ook echt bijzonder. Prachtig gebruik van kleur en licht, maar het is toch vooral de soundtrack die me bijblijft. Lekker speelt en eist geregeld alle aandacht op. Een voorbeeld voor andere film.

Punch-Drunk Love is een film die werkt als brave romantische comedy, maar daarnaast nog een geweldige rijkdom aan eigenaardigheidjes heeft. Eén van de weinige film die ik zonder al te veel zorgen aan iedereen durf aan te bevelen.

4.5* en een uitgebreide review

punten voor sandler om deze film te kiezen,en er mee goed uit de bus te komen.'

Kreeg destijds lovende kritieken.

kan ik me helaas niet in vinden,ja het acteer werk is oke,maar kwa verhaal en de manier waarop werd geregiseerd is niet erg indrukwekkend.

net geen 3.

Audiovisueel is het genieten geblazen, maar dit kan sommige dode punten door gebrek aan enig verhaal en logica niet verbloemen. Richting het einde wordt het beter, maar dan kom ik alsnog maar op een schamele 6.

Had op meer gehoopt.

Naar aanleiding van horizonss tip deze film gaan bekijken omdat deze wellicht de enige zou kunnen zijn waar ik hem in te pruimen zou kunnen vinden. En inderdaad, hoewel hij een vreemd figuur speelt, vind ik dat hij het inderdaad goed doet en geen storende factor in de film.

Voor mij is het na de eerste keer nog wat te weird om goed te kunnen waarderen, maar vermaakt hiermee heb ik me zeker wel. Ook ziet alles er tiptop verzorgd uit.

Nu nog een film waarin ik Owen Wilson en/of Will Ferrell eens een keertje geen vervelende druiloor vindt??

Door de hoge score ben ik deze film gaan bekijken en ik moet eerlijk zeggen dat ik op basis daarvan iets heel anders had verwacht. De stijl deed me wat denken aan Moonrise Kingdom, waar ik geen fan van ben. Ik neem aan dat die stijl in combinatie met de naam Paul Thomas Anderson de hoge score verklaart. Maar ook van PTA ben ik helaas geen fan, alleen met Magnolia (1999) wist hij me te overtuigen.

In Punch-Drunk Love vond ik humor en dialogen helaas kurkdroog, maar eigenlijk geldt dat wel voor alles in de film, slap acteerwerk, eentonig plot, een romance die verre van geloofwaardig is en humor die constant in herhaling valt en meestal niet verder komt dan het uitlachen van iemand met een 'afwijking' (?). Ik snap wel dat niet duidelijk wordt wat de hoofdpersonage mankeert, anders zou de film niet door de beugel kunnen.

Het lof wat Adam Sandler voor zijn acteerprestatie krijgt snap ik ook niet, vergelijk zijn rol met bijvoorbeeld Sean Penn in I Am Sam (2001) en dan blijft van Adam Sandler helemaal niets over. Uiteraard helpt het niet als je niet weet wat je aan het spelen bent, maar daar wordt zijn acteerprestatie niet beter van. Regie en cinematografie houden de film bekijkbaar, en heel soms genietbaar. Maar hoger dan 2* kom ik niet. Niet mijn type (zwarte) humor.

Een PTA is steeds een film om naar uit te kijken. Nu niet dat ik een fan ben van de eerste rij, maar wel omdat PTA steeds iets extra's tracht te brengen in zijn producties. Zijn films zijn ook niet zomaar hapklaar al vond ik deze Punch-Drunk Love toch vrij luchtig. Het is alvast geen Magnolia waar de kikkers uit de lucht komen gevallen.

Adam Sandler, niet de meest geliefde acteur, maar in Reign over me, The Meyerowitz Stories en hopelijk straks ook in Uncut gems overtuigde hij me wel van het feit dat hij meer kan dan alleen maar idiote pulpkomedies te vertolken. Ook hier een aardige rol van een alleenstaande man die het moeilijk heeft om te gaan met allerlei sociale contacten en emoties. Hij lijkt bipolair en heeft last van stemmingsstoornissen. Bij momenten onaangepast sociaal gedrag met zaken die hij wel erg letterlijk neemt. Zoiets moet "fun" opleveren wanneer hij een lief tegenkomt, maar deze Punch-Drunk Love zoekt de andere richting op. De film is integer en mooi.

Niet dat ik over the moon ben over deze film, maar heb er wel redelijk graag naar gekeken. Niet het "meesterwerk" dat sommige anderen er in zien, maar pure entertainment. Een fijne romcom met wat drama en vooral wat "PTA-magie" met hier en daar wat eigenaardigheden.

Uitstekend.

Maar dat mag je ook wel gewend zijn van PTA, die wat mij betreft in zijn vroege jaren serieus zijn stempel op een film kon zetten. Van zijn latere, rustigere films heb ik nog niet veel gezien. Om dat verschil te zien of het verband te leggen moet ik ze natuurlijk eerst zien.

Uiteraard doet Sandler in de hoofdrol wat spanningen oplopen, maar PTA weet precies wat hij met Sandler aanmoet. Een erg geslaagde rol van Sandler dit, anders dan zijn wat minder subtiele rollen. Hij mag soms zichzelf zijn, maar slaagt er vooral in om een best uniek figuur te spelen. Zo hoort het in een romantische komedie.

Qua regie ook uitstekend. Ik had mijn verwachtingen wel iets te hoog opgeschroefd, en vooral in de verkeerde hoek geduwd. Ik verwachtte iets in het kader van Magnolia. Zo fris of goed als deze vond ik hem niet, deze heeft wat mij betreft iets minder snelheid en trucages. Maar dat maakt het niet perse veel slechter.

Enkele scenes springen er uit, vooral die waar Rajskub en Watson Sandler voor het eerst komen bezoeken. Om knetternerveus van te worden die scene. Uitstekend geregisseerd ook. Maar ook de beelden in de supermarkt vond ik bijna betoverend. Hier en daar vond ik de film wat snelheid missen. PTA trekt je er soms helemaal in en van sommige scenes wordt je behoorlijk nerveus, maar om het tempo daarna behoorlijk te laten vertragen heeft een verkeerd effect wat mij betreft.

De chemie tussen Sandler en Watson is wel geinig, maar ik kan niet zeggen dat het feel-good effect erg op me overkwam. Toch is het lekker apart en bij vlagen met leuke en aparte humor. De rol van Hoffman vond ik ook erg grappig. Toch is het Sandler zelf die hier alle aandacht naar zich toe trekt.

Het is vooral de snelheid die soms mist, voor de rest is dit een geslaagd product vanuit de kant van PTA. Duurt ook lekker kort, voor iets simpels als deze hoef je ook geen speelduur te hebben van 120 minuten. Lekker fris gefilmd hier en daar, en leuk geacteerd. Meer hoef ik eigenlijk niet over deze film te zeggen. Ik verkies alleen wel zijn periode tussen 1997 en 1999 tot nu toe.

Wat een heerlijke dramedy. Alles klopt in deze film, het camerawerk, de soundtrack, en de heerlijk ongemakkelijke Sandler. Hij kruipt onder je huid, zoals hij dat vaker doet. Natuurlijk heeft hij ook een aantal draken van films afgeleverd, maar in mijn beleving is het een ondergewaardeerde acteur. Hij weet bij mij vaak de gevoelige snaar te raken. De chemie tussen de hoofdrolspelers had misschien wat sterker gemogen, en ik miste een echte climax, daarom blijf ik steken op *3.5 sterren.

Ik snap niet dat deze film zo hoog scoort.

Wat een saaie bedoeling.

2/5

4/10

Lang geleden al eens gezien, en vond het toen een vage film waar ik niet zoveel mee kon. Nu, ouder en wijzer, nou ja ouder dan toch, zie ik er veel meer in, en vond ik het een bijzonder grappige en ontroerende prent. Sandler is perfect gecast als sociaal gemankeerd figuur, of hij autisme heeft of neurotisch is, ach het etiket boeit niet zo. Watson is ook ideaal als tegenspeler omdat ze ook makkelijk in de huid kruipt van iemand die ze, oneerbiedig gezegd, niet helemaal op een rijtje heeft. Een geweldig stel. Ook de bijrollen zijn trouwens stuk voor stuk geslaagd, Philip Seymour Hoffman natuurlijk, maar ook Guzman als medewerker van Barry, die constant vraagt wat Barry nou weer doet, maar gedwee diens nukken accepteert.

Leuke mix van drama en humor met wat thriller-elementen en af en toe hilarische dialogen. De muziek is erg aanwezig maar dat werkte voor mij wel, het geeft de film dat unieke sfeertje. Als ik een minpunt moet noemen is het de uitschakeling van de bende broers, dat ging iets te veel op z'n Chuck Norris.

PTA en ik, voorlopig geen geslaagd huwelijk. En ook deze wordt het niet... Het is zoeken. Ik kan er ook niet echt de vinger op leggen waarom niet. Ik vind het verhalend vrij incoherent in elkaar steken, al werd het wel allemaal veel duidelijker in het tweede gedeelte, maar over het algemeen vind ik het gewoon niet boeiend. Denk dat ik de thema's hier niet zo boeiend vind, en dat het een beetje te absurd en theatraal is voor mij, of dat ik er de humor - als ze er is - ook niet zie. Visueel met momenten oké, vooral sommige overgangen vond ik goed gedaan. Muziek / soundtrack / geluid vond ik ook een sterktepunt hier.

Wat een kutfilm. Tien minuten geprobeerd maar niet doorheen te komen. Irritant kut liedje de heel tijd op de achtergrond. Uiteindelijk zijn we maar voetbal gaan kijken. Kun je nagaan.

Goed spelende Sandler en Watson, waarbij Sandler een getraumatiseerde volwassen man speelt, duidelijk vanuit zijn kindertijd met 7 zussen, en een rol is gaan spelen om te overleven. Dat er daadwerkelijk een krachtige man in hem schuilt komt naar voren als hij Watson ontmoet. Al met al sterke film over innerlijke problematiek gekoppeld aan trauma en overleven met een aansluiting op de grootste kracht... liefde.

Vrijdagavond aan de slag met Punch-drunk Love mede omdat een kameraad er over begon en aangaf dat het een P. T. Anderson film is. En de naam Anderson trekt altijd de interesse ook al zijn ze niet altijd super waar ik There Will Be Blood fenomenaal vind en zijn beste, Magnolia en Boogie Nights erg goed zijn, Inherent Vice en Phantom Thread net boven of onder de middenmoot zitten en ik Licorice Pizza en The Master niet onvoldoende maar vooral weinig aan vond. Maar in het geval van PDL blijk ik toch wel de minste film gevonden te hebben uit het werk van Anderson.

Zo, dan is dat er vast uit rond Barry Egan in zijn loodsje al bellend waar PDL opzich begint zoals te verwachten valt van een P. T. Anderson. En Barry mag op zijn zachtst gezegd apart genoemd worden met de invloed die zijn zusters op hem gehad hebben, hoe hij zich ingraaft rond zijn werk en een aantal rare gebeurtenissen en vreemde karakters. Maar vervolgens wil het toch vooral niet rond de wazige Barry, waar ik trouwens sowieso al een tering hekel heb aan Adam Sandler maar het wel gezegd moet worden dat hij in dit geval wel te doen is. Maar zoals reeds gezegd, waar wil dit verder heen...? Het warm/koud gedoe rondom Lena, de constante chaos in dat zogenaamde bedrijf van Barry, zussen die af en aan fladderen, plus een bepaalde chaos verstrekt door de soundtrack. En zo lijkt de film constant onderweg, ergens naartoe op te bouwen, toch is het me nog steeds een raadsel waarheen. Het is een hoop gelul, gedoe, en wil maar niet boeien of interessant worden.

Fijn is de kortstondige onderbreking rondom Hoffman als Dean die dan ook meteen weer alle aandacht naar zich toe trekt, wat een geweldige acteur toch, maar tevens is daar ook weer snel de twijfel wat nu eigenlijk de bedoeling is. Ergens meen ik zo nu en dan wel een bepaalde vibe op te pikken over het idee en onderliggende gedachte van de film rondom voorbestemming en hoe het universum zijn baan vaart en dingen gebeuren zoals die moeten gebeuren en niets in de weg staan van things meant to be, hoe vastgeroest Barry in dit geval ook kan zijn. Er zijn een paar spaarzame momenten van een soort dromerige chemie, maar al met al is het veel te weinig en zijn er voor mij te weinig handvatten om hier iets mee te kunnen. Ik kan dan ook niet anders concluderen dat Punch-drunk love een behoorlijke teleurstelling is en van mij geen voldoende krijgt.

Na herziening moet ik mijn mening herzien. Sandler zal niet gauw een favoriete acteur van mij worden, maar hij brengt het er hier niet slecht van af. Watson, Guzman en Hoffman mag ik graag zien. Het verhaal vind ik wat vaag en vergezocht, maar het is filmisch en muzikaal boeiend. Vooral de stukken met experimentele muziek dat de boel lekker opfokt heb ik van genoten.

Anderhalve ster erbij, dat gebeurt me niet vaak.