Punch-Drunk Love (2002)

of op de dvd-rip

Erg mooi en apart filmpje, echt een keer heel iets anders (ook vergeleken met de vorige PTA-films). De muziek, shots en kleuren geven een heel surrealistisch sfeertje aan de film. Sandlers emoties worden ieder op hun eigen hypnotiserende manier in beeld gebracht waardoor ze prachtig versterkt worden... erg moeilijk uit te leggen. Hierdoor wordt het verhaaltje dat op zich niet zo diepgaand en/of uitgebreid is (film duurt ook vrij kort) toch erg mooi.

Sandler's rol is erg leuk, al vraag ik me af hoeveel credit hij hier voor moet krijgen. Hij speelt weer dezelfde neuroot als in al zijn films, maar dankzij de manier van filmen kun je hier als kijker eindelijk eens begrip en waardering voor hebben.

Ondanks de verplichte goede rollen van Luis Guzman en (vooral) Hoffman is dit niet echt een typische PTA film te noemen, laat zich hier van een heel andere kant te zien... hij is nu echt definitief één van m'n favoriete regisseurs van nu.

Zeker een film die ik vaker ga zien, denk dat dit echt een groeiertje is. 4 sterren for now

Erg originele film, soms ontroerend, soms erg grappig, zoals je van Anderson kan verwachten. Sandler vond ik zeker geschikt in zijn rol, hij gaf een zenuwachtig sfeertje aan de film dat wel goed paste.

Van mij ook 4 sterren dus en ik houd 'm within an arms reach.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet zoveel had aan deze film. Origineel qua stijl en gegeven, dat zeker, maar ik vond hem toch een beetje te rommelig om de hele speelduur te boeien. PTA's andere films waren wat dat betreft veel evenwichtiger.

Ik denk dat we deze film vooral moeten vergelijken met een Soderberghiaans-achtig tussendoortje à la "Schizopolis" of "Full Frontal"; een soort vingeroefening eigenlijk, om tussen twee grote projecten door weer een beetje te oefenen ...

Geen slechte film, dat niet, maar eerder een film waar vooral de makers zelf veel lol aan beleven ...

nét 3 sterren.

Ik ben diep diep ontroerd door deze film en geef voorlopig de volle vijf sterren!!!

Punch-Drunk Love raakte bij mij vanaf het begin de juiste snaar en bleef dat de gehele film door doen. De scène op Hawaii waarin Sandler en Watson elkaar zoenen is s c h i t t e r e n d in beeld gebracht. Het indrukwekkendste was echter Sandler (en ik had dit nooit verwacht aangezien ik The Weddingsinger zo ongeveer de vreselijkste film vond die ik ooit heb gezien): wat een wanhoop, wat een chaos in zijn hoofd, wat een verlangen naar geluk en liefde... met wat een prachtige concentratie heeft Sandler zich op dit karakter gestort... Ik kan mij volkomen identificeren met deze vreemde jongen en zijn gedrag. Ik snap zijn woede, ik snap dat hij Watson achterna gaat. Ik snap alles en begin te janken als Sandler naar Watson kijkt op hun hotelbed. Wat een geweldige scènes heeft deze film, wat een kleurgebruik, wat een locatiegebruik, wat een aandacht voor geluid en wat dat met je kan doen...

Hoe Sandler achteruit loopt als hij met de telefoondame aan de lijn is 's ochtends. Het ochtendlicht tijdens de eerste scène. Het zoeken naar het appartement van Watson.

Het personage Egan (Sandler) is voor mij volkomen geloofwaardig. Hij voelt zich in een hoek gedrukt en vernederd af en toe breekt hij daar uit in een woede-aanval. Niemand lijkt hem (of zijn hints) te begrijpen als hij met rust gelaten wil worden. De enige in wie hij zijn rust vindt is Watson en Watson is zo'n goeie actrice dat ik ook onmiddellijk zag dat dat andersom eveneens het geval was.

Wat fijn trouwens om weer een goeie film te zien met Luis Guzmán. Speelt die man alleen maar in goeie films ofzo? Heeft hij nog steeds geen oscar gewonnen? Volkomen belachelijk.

FK, ik vond Adaptation ook een prachtige film maar ik heb werkelijk geen idee over welke scènes je het nu precies hebt. Ik schat Paul Thomas Anderson ook veel hoger in om aan te nemen dat hij zomaar een scène uit een andere film zou herhalen (iets klopt niet aan deze zin, maar ik weet effe niet wat).

Leuke film met grappig, af en toe ontroerend verhaal. De meerwaarde zit hem vooral in Watson en Sandler die de juiste chemie vertonen en de welhaast perfecte regie van Anderson (die een erg slimme keuze maakt door deze bescheiden niet-pretentieuze film te gaan maken).

Voorlopig 3.5* maar een film met groeipotentie.

Aan de zes vorige pagina's te zien is er wel genoeg gezegd over de film.
Geheel anders dan bijvoorbeeld Magnolia en Boogie Nights, maar ook erg leuk. We zien Sandler zoals we hem ngo maar weinig gezien hebben, we zien Watson omdat we die allemaal gewoon willen zien en we zien Hoffman die zoals (bijna) altijd weer een uitstekende rol neerzet. De film zit vol met allemaal verschrikkelijk kleine grappen, wat het geheel dus verschrikkelijk leuk maakt. Sandler die op de verjaardag tot twee keer toe de deur open en dicht doet, maar uiteindelijk toch naar binnengaat.
Een minpuntje aan de film vond ik de verhaallijn met de 'telefoonseks', de vier broers en Hoffman Ik had hier het gevoel dat dit een beetje te gemakkelijk werd afgehandeld door Hoffman, aangezien Hoffman en zijn crew in het begin als nogal 'bad motherfuckers' overkomen, maar als Sandler dan 'even' naar Hoffman toegaat, een paar keer flink dreigt, blijkt er opeens niets meer aan de hand te zijn... Verder sluit ik me graag aan bij de vijf woorden van Tovneaar... 4*

Dit zit heel, héél dicht tegen de vijf sterren aan. Ik denk dat het nogmaals kijken van deze film alles is wat nodig is om me over de streep te trekken. Wát een wonderlijke, schitterende film! Barry Egan is misschien wel het meest hartverwarmende karakter dat ik in jaren heb gezien, in alles wat hij doet wekt hij medeleven op - van zijn onverwachte opvliegers tot en met zijn onzekerheid tegenover Lena. Het verhaal dartelt als vlinders in je buik alle kanten op, en bij de aftiteling zit je zowel met een brede grijns op je gezicht als met een brok in je keel. Schitterend! 4,5*

Pijnlijke bevestiging dat ik:

1: niet tegen romkom's kan (hoe speciaal dan ook)

2: een afschuwelijke hekel heb een Sandler (wat voor een typetje hij dan ook neerzet)

3: geen films om 3 uur 's nachts moet kijken

2,5* voor de mooie kleurtjes.

(geen zorgen, ik kijk hem wel eens opnieuw)

Magnolia vond ik goed, maar niet super en met Adam Sandler heb ik helemaal niets. Deze film heeft dan ook een flinke poos gelegen voor ik hem eindelijk opgezet heb. Heb ik zeker geen spijt van gehad.

Anderson zet een nagenoeg perfecte film neer, de acteerprestaties zijn fantastisch, de muziek subliem, en ook visueel perfect.

Dikke 4,5.

Als Adam Sandler lightfan moest ik zijn hoogstgewaardeerde werkje toch maar eens gaan kijken.

Want wat zag de dvd hoes er aantrekkelijk uit. Dat geldt niet alleen voor de dvd hoes maar ook zeker voor de prachtig geschoten beelden. Wat een prachtig kleurengebruik zeg. Heel anders inderdaad dan Magnolia, deze film straalde licht, humor, bizarriteit en vitamine c uit.

Adam Sandler zit helemaal in zijn rol en ondersteund door de prachtige muziek kan ik niet anders concluderen dat ik deze film nog een keertje ga bekijken en snel! Het verhaal wordt niet voorgekauwd! Is ook wel een keertje lekker hoor. Ik heb er dan ook niet altijd even veel van mee gekregen maar was toch onder de indruk. Philip Seymour Hoffman zal alleen wel nooit een favoriet van mij worden. Een ruime 4*

Van die films waarbij je van de eerste tot de laatste minuut een glimlach op je gezicht hebt, die vol zitten met aparte personages, goede acteurs en grappige gebeurtenissen, van die films die geweldig mooi gefilmd zijn, vol leuke ideeën zitten, die een prachtige score hebben en erg goed geluiddesign, van die films waarvan je door er alleen al aan te denken weer vrolijk wordt.

Daar hou ik van.

4,5*

Geweldig leuke film zeg! Punch-Drunk Love heeft een heel knap verhaal waarin veel duidelijk wordt zonder dat het wordt verteld. En ja, het is ook nog grappig. Verder bulkt de film van de stijl: fraaie shots, verrassende kleuren, vervreemdende sounds. Heel erg mooi vond ik de scene in de auto, met de blauwe en groene belichting op extreme close-ups van prachtig acteerwerk.

Scene die nog niet werd genoemd is die aan het eind: een walsmuziekje. Sandler met de 'piano' in zijn armen, op weg naar zijn geliefde. En dan zwiert hij door al die gangen, die bochten, het is de dans van een man die alles aankan!

4* hiervoor. Een romcom zoals het wel moet.

Ik vond deze film best wel vaag, een soort van comedy met drama en wat romantiek. Naar mijn mening hadden ze beter één genre kunnen kiezen en dat goed uit kunnen werken, nu snapte ik niet echt waar ze met deze film naartoe wilden gaan. Sandler zelf speelt wel heel sterk vind ik.

Ik geef 'm vooralsnog 2, 5 sterren.

Ik had hem vroeger al eens gezien, maar toen kon ik hem nog niet helemaal apprecieren, denk ik. Daarom had ik hem een paar weken geleden gekocht, en ik heb er geen spijt van. Het blijkt een zeer ontroerende, adembenemend mooie film te zijn, en mijn lievelingsromcom.
Vooral Adam Sandler maakt hier veel indruk. Hij draagt de film en zet een geweldige prestatie neer. Op het einde van de film lijk je hem echt te kennen, en kan je niet anders dan hem liefhebben en koesteren.
Ook Watson zet een geweldige rol neer en is zo lief dat je haar gewoon wilt vasthouden en nooit meer loslaten.
Voor de rest zijn er een paar hilarische scenes(die glazen staaf) en zijn de bijrollen ook allemaal mooi ingevuld. De muziek is lekker weird op momenten, en het nummer "He Needs Me" past ongelooflijk goed bij de film.
Paul Thomas Anderson laat hier weeral een pareltje op de wereld los en een meesterwerk.

4.5*

Alweer een schitterende film van PT Anderson. De eerste 45 minuten gebeurt er eigenlijk vrij weinig. Enkele bijzonder grappige momenten en je begint echt mee te leven met Barry, die toch wel vrij goed wordt neergezet door Sandler.

Het tweede deel is echt schitterend. Prachtig kleurgebruik en muziek die erg goed bij de film past. Emily Watson speelt ook zo fantastisch dat je gewoon verliefd wordt op haar personage. Dan ook nog een paar schitterende scènes met Hoffman( en dan denk ik vooral aan de scène waarbij Sandler met zijn telefoon in de hand komt binnen gestormt in de beddenwinkel )

De film zindert nog altijd een beetje na en dat is toch wel een zeer goed teken.

Momenteel 4*, maar ik ga deze film zeker nog eens snel terug zien en dan zou het wel eens meer kunnen worden

Vreemde, (soms) absurde film die nogal neurotisch aandoet door het spel van Sandler in combinatie met de muziek. Ik werd er in ieder geval bij vlagen nerveus van. De absurde gebeurtenissen zijn af en toe best lollig en het kleine rolletje van PSH is briljant, maar groot gedeelte van de film is behoorlijk saai. Nou ben ik geen fan van de romcom in de Love Actually variant (uitzondering alles is liefde), maar dit is dan weer het andere uiterste.

2,5*

Romantische komedie?

Ik had aanvankelijk meer het gevoel naar een soort lichtvoetig drama te kijken, zeker komisch, en op de lange duur ook romantisch. Maar onvergelijkbaar met wat tegenwoordig als romantische komedie op de markt staat! Dit is géén Notting Hill, My Best Friend's Wedding of Bridget Jones' Diary. Nee nee, dit is een P.T. Anderson film!

Mijn verwachtingen waren aardig hoog na het pareltje Magnolia, en ik was dan ook blij dat Andersons hand overal in de film te voelen is. De opvallende muziekkeuzes, de ellenlange camerashots en de prachtige dialogen; iedere Anderson liefhebber kan deze niet links laten liggen. Toch is de film heel anders dan Magnolia, niet in de laatste plaats vanwege het excentrieke karakter van Sandler. De mensen in Magnolia hadden ook zo hun vreemde momenten, maar Barry leek af en toe een beetje krankzinnig. Geen Forrest Gump, maar toch zeer aandoenlijk. Gekleineerd door zijn zussen lijkt zijn enige ambitie om een fatsoenlijk gesprek aan te knopen met een vrouw, en hij doet zich dan ook graag voor als iemand anders. Leuk bijvoorbeeld dat dat pak, dat hij normaal blijkbaar nooit draagt, het enige is wat wij hem zien dragen in de film. Maar toch, Sandler ontkomt er niet aan om vrij gestoord over te komen. Ik stond er zelfs lichtelijk van te kijken dat de mensen om hem heen hem zo normaal behandelden. Het gaf de films iets heel aparts, unieks, iets dat heel moeilijk te beoordelen is. Toen ik gisteravond de film had gezien had ik net zo goed 5* als een 0,5* kunnen geven.

Maar na een nachtje slapen blijkt de kwaliteit van de film te overheersen in de inwendige mens. Neem nou de fantastisch chaotische scène in het begin, wanneer Barry bezoek krijgt van zijn zus en Lena op zijn werk. Ik werd daar toch zó nerveus van! Nog nooit zoiets gehad. De vreemde overgangen met al die kleurtjes en die vage boing-boing geluidjes hielpen daar wel aan mee. Het leken het soort dingen waar één of andere geflipte crimineel naar moest kijken van zijn psychiater om tot rust te komen. Het was in ieder geval zéér raar, maar toch wel aangenaam. Zoals de hele film eigenlijk. Neem nou de eerste scène (die werkplaats van hem is ook geniaal gevonden trouwens) waarin hij de straat oploopt. Vervolgens zie je een auto ernstig verongelukken en wordt er een harmonium neergezet. Waar was dat nou voor? Je zit meteen helemaal in de film, toegegeven, maar ik kwam er gewoon niet bij. Ook al vanwege de vreemde reactie van Barry. Hij doet eigenlijk precies wat je van enig ander persoon verwacht dat hij níét zal doen. En toch ... En toch heeft hij wel iets.

Ook noemenswaardig: Philip Seymour Hoffman! Wat een prachtige rol heeft hij hier zeg, ik zou zeggen zijn allerbeste van wat ik van hem gezien heb zelfs. Ook al is hij maar een minuut of 5 in beeld (doodzonde eigenlijk). Hij behoort nu officieel tot mijn favorieten. De scène dat hij Barry aan de telefoon heeft is dan ook fenomenaal. SHUT SHUT SHUT SHUT SHUT UP!! Prachtig

Ik denk dat een herzienig de film goed zal doen, dat was bij Magnolia ook zo. Toch was ik van plan 3,5* te geven, maar ik zet hem nu op 4*. Heerlijke film met fantastische Anderson-scènes.

4*

Dat was het eerste woord dat in me opkwam na het zien van deze film. Ik had Punch-Drunk Love min of meer blind gekocht op aanraden van enkele users hier en ik heb het me nog geen moment beklaagd. Een drama zoals ik het graag zie. Ontroerend op een originele manier, geen goedkoop sentiment en hier en daar een streepje absurdisme om het geheel op te frissen.

Adam Sandler maakt echt indruk in deze film. Ik vond hem ook al erg sterk in Reign Over Me en in Punch-Drunk Love bewijst hij nogmaals een goed acteur te zijn. Hij lijkt ook zo'n beetje over de gave te beschikken om met zijn sullige kop medelijden te wekken zonder dat ie echt de zielepoot uithangt. In feite is hij als Barry Egan een erg puur en oprecht persoon, met z'n eigen bizarre karaktertrekjes maar daarom net zo fascinerend en alles behalve stereotiep. Hij draagt dan ook de film, al zijn er genoeg andere aspecten die de moeite waard zijn. De aparte visuele stijl bijvoorbeeld, die je niet meteen verwacht in een film als deze, maar die precies daarom bijdraagt tot z'n sterkte. Frivole kleurintermezzo's en experimentele muziekjes zorgen voor een uniek sfeertje dat feilloos aansluit bij het geflipte karakter van Barry.

De romanace waar het uiteindelijk allemaal om draait is zowat de enige misser. Hoewel redelijk atypisch in beeld gezet heb je toch het gevoel dat het liefdesverhaaltje een beetje de geweldige absurditeit van de film onderuit haalt. Een heel klein beetje maar...al voelt het ergens toch aan als een compromis.

Voor de rest blijft Punch-Drunk Love natuurlijk een aparte en ijzersterke film die ontzettend grappige speldenprikken uitdeelt zonder ook maar ergens de vervelende slapstick-toer op te gaan. Mooi zo, op naar Boogie Nights en Magnolia!

Bizarre film.

Ik wist niet wat ik ervan moest verwachten. Ik verwachtte een 13-in-een-dozijn Sandler film (50 First Dates, je kent het wel) maar had al vrij vlot dat deze film een heel andere insteek had (meer arthouseachtig) maar vond daarvoor Sandler niet overtuigend genoeg.

Er zijn wel wat goede scènes (dat hij zijn sofinummer aan de telefoon geeft enz. zijn erg onheilspellend en beklemmend) maar de film mist verband en uitleg. Wat was nou zijn beroep? Verkoper in een garagepand? Sinds wanneer komen klanten naar je toe om zich iets te laten verkopen? Waar sloeg dat gedoe met dat harmonium op. Ik mag aannemen dat dat ding een beetje expres de absurde factor in de film was, zoals de kikkerregen in Magnolia? Nou vooruit.

Conclusie: na het zien van Magnolia, There Will Be Blood en Punch Drunk Love ben ik erachter gekomen dat P.T. Anderson niet mijn regisseur is. Ik heb mijn films het liefst 100% vaag of 100% normaal. Dit is vleesch nog visch.

2.5 sterren

Goede film maar dat dit het etiket "romantische komedie" krijgt opgeplakt vind ik toch wel erg vreemd. Dat zeg je toch ook niet van films als American Beauty of Ghostworld om maar wat eens te noemen. Het is veel meer een lichtelijk surreeële drama-film met zwartkomische elementen waarin toevallig een relatie centraal staat.

De chemie tussen de twee tegenspelers is dik in orde en verloopt heel mooi van vreemd afstandelijk naar warm intiem. Verder vond ik vooral het nogal absurde zijplot (nou ja, zijplot) van de "matrassen-verkoper" echt geweldig gevonden, vooral omdat het eigenlijk helemaal niet past...

Naast het prima ietwat merkwaardige acteerwerk valt natuurlijk de werkelijk prachtige en eigenzinnige cinematografie op. De film oogt allemaal erg origineel en fris zonder dat het echt de overhand gaat krijgen en zonder dat andere elementen uit het oog worden verloren. Er zitten werkelijk enkel pareltjes van scènes in die welhaast perfect zijn uitgevoerd. Weer viel me trouwens een bepaalde overeenkomst tussen een PT Anderson film en Kubrick op (bij There Will Be Blood leek de schaduw van de meester ook altijd aanwezig). De stukjes "vreemd doen om het vreemd doen" die er zeker ook wel inzitten neem ik er dan maar voor lief bij.

Prima film die 4 stralende sterren verdient en me weer heeft doen realiseren dat ik binnenkort maar eens weer Boogie Nights moet gaan opsnorren. PT Anderson begint toch wel steeds hoger te klimmen op mijn persoonlijke ladder van favoriete regisseurs...

Vanavond maar weer eens uit de kast gehaald deze film. Alweer een tijdje naar uitgekeken om te herzien, want Paul Thomas Anderson gaat als een speer bij mij. Drie films van hem in mijn top tien, waar de laatste nieuwkomer There Will Be Blood is. Net als die film is ook dit een film die afwijkt van de ''bekende'' Anderson stijl. Zo geen vertrouwde ensemble cast bijvoorbeeld, maar een beetje een one-man show wat mij betreft. Punch-Drunk Love gaat na herziening geen top tien halen, maar stijgt in mijn waardering, want wat een prachtig film is dit zeg...

Dat Anderson op de expirimentele tour gaat met deze film word al snel duidelijk. Het gebruik van kleuren, zowel in scénes als tussendoor en het toepassen van heerlijke deuntjes geven aan dat we met een andere Anderson te maken krijgen dat voorheen. Even wennen geblazen misschien, maar wederom prachtig. In mijn voorgaande recensie ook al aangegeven, maar ik kan het weer niet laten; ook vanavond werd ik weer getrakteerd op twee enorme schrikmomenten in het begin. Als Barry Egan aan de weg staat, worden we als kijker geconfronteerd met hemelse stiltes en ineens draait Anderson de volumeknop om. Het geweldige gedreun van een passerende vrachtauto zorgt ervoor dat ik even opgeschrikt werd. Niet alleen in deze scéne, maar ook in de voorgaande een paar minuten eerder als we zien dat er een auto crasht, geweldig en ietwat surrealistisch.

De casting van Adam Sandler had niet beter gekund, dat lijkt me duidelijk. Zijn personage zorgt ervoor dat je als kijker soms je ogen dicht doet, zo pijnlijk komen sommige momenten over. Aargh, weer die vreselijk denigrerende opmerking verwerken en weer hopen dat niet iedereen het heeft gehoord. Veel kleine dingen, die vooral op het feestje van zijn zus haar verjaardag aan het licht komen tonen de diepgang in het personage van Sandler. De zussen zijn wat mij betreft de reden dat hij ietwat anders is en bovenal erg onzeker is. Hoe ironisch kan het zijn als één van de zussen ook nog ervoor zorgt dat Barry zijn leven weer op de rails kan gaan zetten dankzij de mysterieuze Emily Watson. Het klikt direct tussen de twee.

Anderson zorgt voor een duidelijk verhaal - die tussen Sandler en Watson - en toont daarnaast veel geweldige details, die ervoor zorgen dat je constant weer zit te wachten op een wending die je laat lachen, huilen, schrikken of wat dan ook maar, want Anderson tovert het allemaal op het scherm. Ben je bereid om jezelf over te geven aan deze film en de trip te beleven zoals Barry die beleeft, dan kan Punch-Drunk Love niet mis voor jou als kijker. Het doet je wat of het doet je niks, maar ik vond het wederom een kunstwerk van Anderson. Ook wéér dat herziening ervoor moet zorgen dat de film de volle score toegerekend zal gaan krijgen, net als bij Magnolia en There Will Be Blood. Dat maakt deze films zo goed, dat elke herziening ervoor zorgt dat de films beter worden. Niet veel regisseurs kunnen dat en gooien hun films zo verschrikkelijk vol met vanalles en nogwat zodat je elke keer weer kunt genieten zoals PTA dat doet.

Prachtige kleuren, geweldige deuntjes en soms zelfs behoorlijke dreunen, heerlijke cliché romantische muziek die gedraaid word bij intieme momenten tussen de hoofdpersonen en een sfeertje die je in een andere wereld doet laten belanden. Deze film bevat het allemaal. Tel daarbij een wereldprestatie van Adam Sandler die echt zijn beste werk tot nu toe laat zien plus heerlijke bijrollen van - wederom - Phillip Seymour Hoffman en Luiz Guzmán en het kan niet meer stuk. Alweer een kunstwerk uit de handen van Paul Thomas Anderson die alleen maar goed kan maken lijkt het wel.

5,0*

Na Magnolia wou ik meteen meer zin van deze regisseur. Iemand gaf me dan ook meteen There Will Be Blood mee en deze Punch-Drunk Love en weer wist Anderson me te verrassen: Het is allemaal zo speciaal en laat een bevredigend gevoel achter. Vooral de kleurenpanorama's die tussendoor in beeld komen waren prachtig. Het grootte probleem van deze film is misschien dat het verhaal allemaal wat te dun is, dat zie je ook een het einde opeens stopt het, zonder enige aanleiding. maar toch blijft het boeien mede ook door het juiste tempo. Soit weer een leuke ervaring rijker met deze Punch-Drunk Love ook mede dankzij een schitterende Sandler

****

Merkwaardige film. Na het zien van Magnolia en recentelijk het magistrale There Will Be Blood ben ik op zoek gegaan naar de overige films van Paul Thomas Anderson. Boogie Nights en Punch-Drunk Love dus, vanavond geheel willekeurig voor laatstgenoemde gekozen.

De lang uitgerekte shots en de typsiche muziek deden me al gauw aan There Will Be Blood denken. Tevens zie ik een gelijkenis tussen de uitgesproken karakters van de hoofdpersonen. Maar dat terzijde.

De film begint sterk, met een reeks aan schitterend in beeld gebrachte scènes die de eigenaardigheid van het karakter van de hoofdpersoon vroeg in de film benadrukken. Barry's onzekerheid en zijn neurotische gedrag worden prachtig in beeld gebracht. Zijn driftbuien als gevolg hiervan illustreren op passende wijze de puinhoop in zijn hoofd. De relatie die Barry en Lena opbouwen is oprecht en geloofwaardig, iets dat tegenwoordig nog maar zeer zeldzaam zo mooi in beeld wordt gebracht. De casting is uitstekend, met een leuke rol van Hoffman. Deze moet ik snel herzien om een definitief oordeel te kunnen vellen.

4,5*

Geen zak aan.

Vantevoren dacht ik dat het twee kanten op kon gaan, of heel goed of heel slecht een midden weg zou er niet zijn vermoedde ik. Dat idee bleek juist en helaas voor mij ging het de slechte kant op, want ik kijk liever een goede film natuurlijk.

Vooral veel wannabe grappig doen, wannabe origineel zijn, irritante muziek, vervelende personages en slecht plot. Veel soorten humor kan ik waarderen, maar hier kon ik echt niks mee. Dan wil PTA ook nog even wat 'vernieuwende' elementen zoals die boys in hun pick-up in de film gooien

Sandler speelt matig, maar Emily Watson is echt een ramp.. net als het irritante liefdesgedoe tussen de twee

Het camera werk (shots) was misschien het enige pluspunt, maar echt bijzonder is dit ook niet. Kon hier niet zoveel mee. Hopelijk wordt Boogie Nights beter

1.0*

Viel helaas net als There Will Be Blood een beetje tegen, in tegenstelling tot de parels Boogie Nights en Magnolia.

Visueel is de film zoals we gewend zijn van Anderson: Geweldig. Helaas vond ik het verhaal niet zo boeiend en ook niet grappig.

Wel pluspunt voor de acteurs die erg goed spelen, en zeker Sandler die gelukkig niet irritant is en wel degelijk laat zien dat hij in serieuzere films kan spelen.

3.0*

Mooie film van een andere Adam Sandler. Barry Egan gaat totaal niet zelfverzekerd door het leven. Zijn zussen zijn echte bitches en maken zijn leven er niet makkelijker op. De rol van Barry Egan is vertolkt door niemand minder dan Adam Sandler, voor mij één van de leukste komieken. In deze film speelt hij helemaal anders en ik wist niet dat hij dit in zich had. Hij speelde zijn rol als vreemde, zenuwachtige en onzelfverzekerde man dan ook erg goed! De rest van de cast was ook wel aardig maar Sandler was toch het hoogtepunt.

Als kijker leef je helemaal mee met Barry en krijg je echt medelijden. De situaties waarin hij terecht komt en die hij over zijn eigen laat komen zijn soms echt te erg. In de scene waarin zijn zus, Lena aan hem voorstelt, het werk op de achtergrond helemaal fout gaat en hij constant gebeld wordt door de sexlijn die hij eerder had gebeld werd ik zelf zenuwachtig. Dat was ook te danken aan de muziek die een goede sfeer creërde op dat moment. Sommige vonden dit misschien storend, ik vond het wel sterk. In de rest van de film was de muziek soms wat minder.

Wat ik vooral mooi vond om te zien was, hoe Barry veranderde door de liefde die hij voelde voor Lena. De mooiste scene van de film is dat Barry en Lena bijna bij Barry thuis zijn en worden aangereden door de vier broertjes. Barry stapt uit, slaat er drie tegen de grond en maakt de vierde bang. Het zelfvertrouwen straalde toen van hem af. Geweldige scene die me nog wel even bij zal blijven.

Kortom, prima film met een zeer sterke Sandler!

4,0*

Wel ik heb tal van films gezien in mijn korte leven,van de raarste tot de mooiste tot de slechtse tot de grootste...

Maar dit is toch wel een van de meest bizarre films die ik ooit gezien heb. Vanaf het begin dacht dat ik een soort David Lynch-film was terechtgekomen ofzo, heel typerend.

Adam Sandler speelt een rol die hem eigenlijk goed past, en het was even verschieten hem in een toch wel serieuzere film mee te zien spelen.

Dus niet direct mijn genre qua film, maar toch ben ik op de een of andere geïntrigeerd door de stijl van Paul Thomas Anderson, die met There Will be Blood ook een grauwe unieke en bizarre prent regisseerde. Toch wel films die op een of andere manier nog voor een aantal dagen in je hoofd blijven hangen....

Paul Thomas Anderson heeft (zoals gewoonlijk) wel heel veel vreemde middelen nodig om een uiteindelijk simplistisch verhaal te vertellen. Het mag echter niet baten want ook diens Punch-Drunk Love liet me onveroerd achter met een leeg gevoel. Adam Sandler speelt prima, de sfeer is netjes maar het gaat uiteindelijk nergens om. Ik had totaal geen affiniteit met de liefde van de twee en het enige leuke element vond ik Anderson’s (terugkerende) interesse in de bizarre formaliteiten van de seksindustrie. Punch-Drunk Love was een fikse tegenvaller.

Aardige film.

Een beetje een wazig begin, maar langzaam komt er een verhaal.

Zelfs Adam Sandler speelt een keer een goede (serieuse) rol.

Al vond ik wel dat elk deel van het verhaal, behalve de relatie wat te kort schoot (Zijn geestelijke achterstand en telefoonprobleempjes).

De muziek was apart, maar ik ergerde me er niet aan.

Vreemde film, maar zeker wel aan te raden.