Punch-Drunk Love (2002)

Ik ben een klein beetje teleurgesteld, de eerste drie kwartier waren slaapverwekkend te noemen (afgezien van enkele droge grappen dan) pas vanaf dan begon de film me echt te boeien. Om het kort samen te vatten vond ik het een zeer droog en zielig romantisch filmpje met een genietbare Philip Seymour Hofman met een gepast open einde. 2.5*

Zielig nee.....wel droogkomisch en dapper!

Super film, heb hem gisteren nog bekeken, en hij verrastte mij weer.

Na 50 Fist Dates is inho de beste film van A. Sandler.

4 *

Deze film heeft het uiterlijk van cinema van Ophüls; de ziel van speelse cinema van Renoir, Altman en in mindere mate Lubitsch. Punch-Drunk Love heeft bovendien iets weg van bizarre en surrealistische After Hours. Verrassend goed.

Het enige minpunt vind ik de locaties waar de scènes zich afspelen. Veel scènes vinden plaats in en rondom het saaie pakhuis. Maar de scènes in Honolulu zijn prachtig. Te weinig exotische en romantische plaatsten dus!

Erg mooie en leuke komedie. Ik houd van dit soort filmpjes.

****0,75* / *****, zeker beter dan langdradige en saaie Magnolia.

De (saaie) locaties zijn volgens mij erg functioneel!

Wij vonden hier dus echt helemaal niks aan! Romantisch? Komisch? Nou nee, ze hadden het meer een psychedelische thriller kunnen noemen, met die rare kleuren en die vage muziek de hele tijd.

Jammer, naar aanleiding van de goede reviews hadden we er meer van verwacht.

Normaal irriteer ik me aan 'm, maar dit is de enige film met Adam Sandler die ik heb gezien waar ik hem kan verdragen.

Leuk verhaal en mooi gefilmd

3,5/4*

'We' hebben teveel gedronken en niet opgelet......?

Geweldig leuke film zeg! Punch-Drunk Love heeft een heel knap verhaal waarin veel duidelijk wordt zonder dat het wordt verteld. En ja, het is ook nog grappig. Verder bulkt de film van de stijl: fraaie shots, verrassende kleuren, vervreemdende sounds. Heel erg mooi vond ik de scene in de auto, met de blauwe en groene belichting op extreme close-ups van prachtig acteerwerk.

Scene die nog niet werd genoemd is die aan het eind: een walsmuziekje. Sandler met de 'piano' in zijn armen, op weg naar zijn geliefde. En dan zwiert hij door al die gangen, die bochten, het is de dans van een man die alles aankan!

4* hiervoor. Een romcom zoals het wel moet.

Romcom? romantic comedy.... toch?

Wiki Romkom

Romantische Komedie ja Wat wel een erg mooie en juiste benaming voor deze film is. Op een erg fijne manier grappig, en romantisch ook zeker.

Redelijke film. Niet een standaard romantische komedie. Adam Sandler, die ik normaal niet uit kan staan, acteerde deze keer best aardig.

3 sterren.

Zeer positief verrast! Adam Sandler speelt erg sterk (wat lijkt hij trouwens op Tijl Beckand, maar dat geheel terzijde )

En ook Philip Seymour Hoffman was geweldig. In elke film weer een totaal ander type.

Maar wanneer komt PTA nou eens met een nieuwe film!

helemaal mee eens, vooral die muziek ergerde me echt enorm.

Had al tijden de dvd liggen, nu toch maar eens gaan zien. Wat ik er nu van moet denken weet ik eigenlijk niet goed. Wèl weet ik dat het in ieder geval anders is! Die vreemde plingplong geluidjes, die heldere kleuren...wat er de bedoeling van is werd me niet geheel duidelijk, maar het draagt er wel aan bij dat de film een bijzondere kijkervaring is.En mogelijk zijn ze deels verantwoordelijk voor het feit dat deze film heel veel gevoel uitstraalt: woede, frustratie, verliefdheid....dat is echt geweldig gedaan.Toch had ik het idee dat het verhaal niet af was...ik had meer willen weten, meer willen zien denk ik. De film blijft wel in mijn gedachten hangen...

Goed voor 3,5 op dit moment.

Adem sandler speeld deze rol zeer goed. het verhal vondt ik op zich wel wat minder. de film boeide mij maar matig 2*

Anderson probeert hier iets te geforceerd een romantische film te maken die niet volgens de genreclichés verloopt en loopt zo vast in een film die nergens echt heengaat en volgepropt is met kleine ideetjes. Niettegenstaande is de visuele stijl , Sandler z'n personage , het gebruik van muziek-geluid erg apart/surrealistisch maar tevens erg boeiend en aantrekkelijk. Minder dan magnolia maart zeker een uitzonderlijke film.

Ik vond deze film best wel vaag, een soort van comedy met drama en wat romantiek. Naar mijn mening hadden ze beter één genre kunnen kiezen en dat goed uit kunnen werken, nu snapte ik niet echt waar ze met deze film naartoe wilden gaan. Sandler zelf speelt wel heel sterk vind ik.

Ik geef 'm vooralsnog 2, 5 sterren.

Ik had hem vroeger al eens gezien, maar toen kon ik hem nog niet helemaal apprecieren, denk ik. Daarom had ik hem een paar weken geleden gekocht, en ik heb er geen spijt van. Het blijkt een zeer ontroerende, adembenemend mooie film te zijn, en mijn lievelingsromcom.
Vooral Adam Sandler maakt hier veel indruk. Hij draagt de film en zet een geweldige prestatie neer. Op het einde van de film lijk je hem echt te kennen, en kan je niet anders dan hem liefhebben en koesteren.
Ook Watson zet een geweldige rol neer en is zo lief dat je haar gewoon wilt vasthouden en nooit meer loslaten.
Voor de rest zijn er een paar hilarische scenes(die glazen staaf) en zijn de bijrollen ook allemaal mooi ingevuld. De muziek is lekker weird op momenten, en het nummer "He Needs Me" past ongelooflijk goed bij de film.
Paul Thomas Anderson laat hier weeral een pareltje op de wereld los en een meesterwerk.

4.5*

Heerlijk filmpje met (voor de verandering) een sterke Sandler. Ook de andere acteurs doen het prima. Anderson weet als geen ander een lekker relaxt sfeertje te creeeren. Ook hier is het soms weer erg traag maar altijd boeiend. Visueel zag het er allemaal sterk uit, vooral de kleurscenes. Verder een paar lekker komische stukken en een mooi einde maken dit een prachtig filmpje.

Dikke 4*

Mijn eerste kennismaking met Paul Thomas Anderson, en die smaakt(e) meteen al naar meer... 'Punch-Drunk Love' bevat eenvoudige karakters, simpele dialogen en humor die met beide benen in het leven staat, en dat werkt hier ook gewoon. De film ontplooit zich langzaam tot een romantische klucht, al kondigen de absurde elementen al meteen aan dat het dramatische karakter eerder in functie staat van een groter, prettig gevoel.

Mooi recht-toe-recht-aan filmpje, waarna ik even het gevoel had de hele wereld een knuffel te willen geven. En een slechte zaak is dat niet, toch?

3*

Beste romantische komedie die ik ooit heb gezien - denk ik zo. Tevens het definitieve bewijs van het grote talent van PTA. Compleet anders dan zijn andere films, maar weer zo uniek, geestig en origineel. Het ziet er prachtig uit, het ademt een soort wrange sfeer uit dat perfect contrasteert met het krankzinnige leven van de hoofdpersoon en zijn lieve liefdesverhaal. De cast is in topvorm, Seymour Hoffman is altijd geweldig, en vrijwel alle clichés worden ontlopen. Prachtig, lief, geestig en vooral erg bijzondere film. 4*

Veel mooie lange shots ook. Ik houd daar wel van.

Alweer een schitterende film van PT Anderson. De eerste 45 minuten gebeurt er eigenlijk vrij weinig. Enkele bijzonder grappige momenten en je begint echt mee te leven met Barry, die toch wel vrij goed wordt neergezet door Sandler.

Het tweede deel is echt schitterend. Prachtig kleurgebruik en muziek die erg goed bij de film past. Emily Watson speelt ook zo fantastisch dat je gewoon verliefd wordt op haar personage. Dan ook nog een paar schitterende scènes met Hoffman( en dan denk ik vooral aan de scène waarbij Sandler met zijn telefoon in de hand komt binnen gestormt in de beddenwinkel )

De film zindert nog altijd een beetje na en dat is toch wel een zeer goed teken.

Momenteel 4*, maar ik ga deze film zeker nog eens snel terug zien en dan zou het wel eens meer kunnen worden

Ik kan Gastel geruststellen: er komt een nieuwe film aan, "There Will Be Blood". Zowel de Times als de Post wijden (weiden?) er lovende artikelen aan, met in de Times ook een terugblik naar PTA's vorige films:

quote over Punch-Drunk Love:

Mr. Anderson himself did move ahead, conspicuously, with the romantic comedy “Punch-Drunk Love” (2002). A truly strange movie told mostly in long, slow, unbroken camera moves, interspersed with abstract color patterns and partly scored with a harmonium, it was also the first of Mr. Anderson’s features that concentrated on one character: an emotionally constipated, lovestruck man-child (Adam Sandler) who had no on-screen father, and who struggled to assert his own identity in the presence of his domineering sisters.

Like the filmmaker’s previous efforts, “Punch-Drunk Love” paid homage to past masters, including Mr. Altman, whom Mr. Anderson honored by scoring a daft travel montage with “He Needs Me,” Olive Oyl’s love song from the 1980 Altman film “Popeye.” But the quotations were submerged so deeply within the film’s visual text that the result seemed not merely unique but beguilingly alien, like an artifact from a lost civilization.

“Punch-Drunk Love” is Mr. Anderson’s most tender and self-revealing work, arguably one of American cinema’s most un-self-conscious love letters to romantic eccentricity since Mr. Ashby’s “Harold and Maude” in 1971. In its meticulously composed wide-screen frames, periodically disrupted by eruptions of fury and heartache, you can see the rock-solid artistic confidence that would lead to “There Will Be Blood,” a grimy capitalist opera that pulverizes sweetness and spews black humor like crude oil.

Like “Punch-Drunk Love,” “There Will Be Blood,” based on a novel by Upton Sinclair, concentrates on a protagonist, who is defined more as a father than a son. And with his most recent film an upstart filmmaker elbows his way into the pantheon. The child is father to the man.

voor de rest van het artikel, ga naar: http://www.nytimes.com/2008/01/04/movies/04ande.html?_r=1&8dpc&oref=slogin

Ben blij te lezen dat Punch-Drunk Love op meer mensen dan mij alleen zo'n indruk maakte. Dat ik Magnolia tamelijk saai en te lang vond, weerhoudt mij niet te snappen dat PTA een groot filmmaker is. Het is net als eten of drinken dat ik niet lust: chocolademelk bijvoorbeeld, kan ik niet drinken, maar ik snap volkomen dat er een bevolkingsdeel is dat niet zonder kan en het een godendrankje vindt.

Met stamppot ontgaat dat begrip me overigens.

Gisteren nog eens een stukje bekeken en ik verhoog hem naar 4.5*. Ik denk dat ik hem ook maar even in m'n top-10 zet.

Na het zien van deze film heb ik meer waardering gekregen voor Adam Sandler. Hij kan acteren! Het is bekend dat hij in elke film waarin hij speelt minimaal 1 woede uitbarsting heeft, maar nog nooit waren ze zo amusant als in deze film. Verder een hilarische bijrol van Hoffman, die zich altijd wel weet te onderscheiden.

Net als in Garden State, gaat het ook in deze film over een saaie man wiens leven, na het ontmoeten van een bijzondere vrouw, een andere wending krijgt. Ik blijf het een mooie thema vinden. Voorlopig 3,5*

Vreemde, (soms) absurde film die nogal neurotisch aandoet door het spel van Sandler in combinatie met de muziek. Ik werd er in ieder geval bij vlagen nerveus van. De absurde gebeurtenissen zijn af en toe best lollig en het kleine rolletje van PSH is briljant, maar groot gedeelte van de film is behoorlijk saai. Nou ben ik geen fan van de romcom in de Love Actually variant (uitzondering alles is liefde), maar dit is dan weer het andere uiterste.

2,5*

Misschien niet mijn cup of tea, ik kon mij er namelijk niet in vinden terwijl ik op voorhand net het omgekeerde dacht, doorgaans ben ik voor dit soort films normaalgezien, helaas 2.5 sterren.

Romantische komedie?

Ik had aanvankelijk meer het gevoel naar een soort lichtvoetig drama te kijken, zeker komisch, en op de lange duur ook romantisch. Maar onvergelijkbaar met wat tegenwoordig als romantische komedie op de markt staat! Dit is géén Notting Hill, My Best Friend's Wedding of Bridget Jones' Diary. Nee nee, dit is een P.T. Anderson film!

Mijn verwachtingen waren aardig hoog na het pareltje Magnolia, en ik was dan ook blij dat Andersons hand overal in de film te voelen is. De opvallende muziekkeuzes, de ellenlange camerashots en de prachtige dialogen; iedere Anderson liefhebber kan deze niet links laten liggen. Toch is de film heel anders dan Magnolia, niet in de laatste plaats vanwege het excentrieke karakter van Sandler. De mensen in Magnolia hadden ook zo hun vreemde momenten, maar Barry leek af en toe een beetje krankzinnig. Geen Forrest Gump, maar toch zeer aandoenlijk. Gekleineerd door zijn zussen lijkt zijn enige ambitie om een fatsoenlijk gesprek aan te knopen met een vrouw, en hij doet zich dan ook graag voor als iemand anders. Leuk bijvoorbeeld dat dat pak, dat hij normaal blijkbaar nooit draagt, het enige is wat wij hem zien dragen in de film. Maar toch, Sandler ontkomt er niet aan om vrij gestoord over te komen. Ik stond er zelfs lichtelijk van te kijken dat de mensen om hem heen hem zo normaal behandelden. Het gaf de films iets heel aparts, unieks, iets dat heel moeilijk te beoordelen is. Toen ik gisteravond de film had gezien had ik net zo goed 5* als een 0,5* kunnen geven.

Maar na een nachtje slapen blijkt de kwaliteit van de film te overheersen in de inwendige mens. Neem nou de fantastisch chaotische scène in het begin, wanneer Barry bezoek krijgt van zijn zus en Lena op zijn werk. Ik werd daar toch zó nerveus van! Nog nooit zoiets gehad. De vreemde overgangen met al die kleurtjes en die vage boing-boing geluidjes hielpen daar wel aan mee. Het leken het soort dingen waar één of andere geflipte crimineel naar moest kijken van zijn psychiater om tot rust te komen. Het was in ieder geval zéér raar, maar toch wel aangenaam. Zoals de hele film eigenlijk. Neem nou de eerste scène (die werkplaats van hem is ook geniaal gevonden trouwens) waarin hij de straat oploopt. Vervolgens zie je een auto ernstig verongelukken en wordt er een harmonium neergezet. Waar was dat nou voor? Je zit meteen helemaal in de film, toegegeven, maar ik kwam er gewoon niet bij. Ook al vanwege de vreemde reactie van Barry. Hij doet eigenlijk precies wat je van enig ander persoon verwacht dat hij níét zal doen. En toch ... En toch heeft hij wel iets.

Ook noemenswaardig: Philip Seymour Hoffman! Wat een prachtige rol heeft hij hier zeg, ik zou zeggen zijn allerbeste van wat ik van hem gezien heb zelfs. Ook al is hij maar een minuut of 5 in beeld (doodzonde eigenlijk). Hij behoort nu officieel tot mijn favorieten. De scène dat hij Barry aan de telefoon heeft is dan ook fenomenaal. SHUT SHUT SHUT SHUT SHUT UP!! Prachtig

Ik denk dat een herzienig de film goed zal doen, dat was bij Magnolia ook zo. Toch was ik van plan 3,5* te geven, maar ik zet hem nu op 4*. Heerlijke film met fantastische Anderson-scènes.

4*