Punch-Drunk Love (2002)

Aparte film. In het begin had ik het wel iets van: wat moet ik hiermee? Maar uiteindelijk toch redelijk geboeid blijven kijken. Neemt niet weg dat sommige fases strontvervelend waren om naar te kijken. Maar gelukkig ook genoeg mooie momenten. Meer dan prima acteerprestatie van Sandler. En het was ook niet vervelend om Watson te zien in deze film.

Normaal gezien mijd ik films met Adam Sandler als rotte eieren. Deze film toch maar gekeken omwille van de andere troeven zoals PTA (fantastische regisseur), Emily Watson (sinds breaking the waves kan zij weinig fout doen bij mij) en FSH (één van de beste acteurs van zijn generatie die veel te vroeg heen gegaan is).

Heb deze film touwens vorige week zondagavond 02/02 gekeken, op de avond dat FSY zijn laatste uren doorbracht. Hoe toevallig kan dit zijn.

Ik moet zeggen dat Sandler mij niet teleurgesteld heeft, hij heeft dit zeer behoorlijk gedaan.

De film zelf vond ik interessant omwille van de iets originelere aanpak van het romcom thema.

Eerlijkheidshalve moet ik toch wel bekennen dat in vergelijking met Boogie nights, Magnolia, There will be blood en The master dit PTA zijn minste film is. Vandaar dat ik ga voor 3,5 sterren.

In het begin [lees: de eerste driekwartier!!] heb ik mij vooral ontzettend zitten ergeren aan dat verschrikkelijke zenuwachtige muziekje dat ter verduidelijking van Barry zijn emotionele toestand fungeert, maar - naar mijn mening - totaal overbodig is. [Lees: way too much!!] Ik was van plan de film af te zetten, maar was toch wel nieuwsgierig naar wat die nog ging brengen.

Eenmaal de knop om [lees: koptelefoon af] kwam ik in de film en kon ik deze waarderen om z'n weirdness en heb ik erg kunnen genieten van de rol van Sandler als controlfreakerige autist die zijn woede niet in bedwang kan houden, en die hij goed weet neer te zetten.

Geen diepzinnig verhaal, maar wel een leuke film met (subtiel) grappige maar vooral absurde scènes.
(Wel Jammer trouwens dat Hoffman zo'n klein rolletje had.)

Voor nu 3*. Misschien dat ik de film later nog een keer ga kijken zonder koptelefoon, zodat ik de eerste helft beter meekrijg en mijn score misschien omhoog gaat.

Uitstekende film over een man die een leuke vrouw ontmoet, maar eerst nog met wat problemen kampt. Een uiterst originele en alternatieve romcom. Het camerawerk in combinatie met de soundtrack zorgen voor een aparte sfeer. Regisseur Paul Thomas Anderson en Adam Sandler vormen een ongebruikelijke, maar goed werkende combinatie hier.

Heeft hij beter gepresteerd dan rotte eieren?

Wat een slechte film

Het is ook lang geleden dat ik zoveel reacties over een film heb gelezen waar ik het totaal niet mee eens ben.

Het is nergens grappig.

Het gaat nergens echt diep zodat je het een drama kan noemen.

Ik heb het expres nog afgekeken in de hoop dat het nog boeiend zou gaan worden

maar dat is zonde van mijn tijd gebleken.

Ik voel mij beetje misleid na het lezen van de recensies van andere mensen

Wat was dat nou met die piano?

Ik dacht er gaat wat mee gebeuren

maar er gaat dus helemaal niks gebeuren.

En wanneer hij 3 of 4x achter elkaar door een zus wordt gebeld met de zelfde vraag...als ze duidelijk proberen te maken dat hij gek wordt van die zussen dan hoeven ze niet zo vaak in herhaling te vallen.

De film wordt dan te langdradig, saai en irritant.

Vierde film van Anderson die ik zie en het is duidelijk de leukste.

Ik heb in mijn jeugd wel eens wat films van Sandler gezien, en wat ik ervan kan herinneren is dusdanig melig en flauw, dat ik zijn films zo graag mogelijk vermijd. Deze film heb ik niet uitgezocht op acteur, maar op regisseur, en ik moet dus zeggen dat ik verrast was dat hij hier de hoofdrol speelde. Maar zoals al mijn bedenkingen bij Tom Cruise verdwenen na het zien van Magnolia, kan ik niet anders constateren dat Sandler hier echt een geweldige rol neerzet. Die Anderson haalt toch het beste in zijn acteurs naar boven.

In ieder geval krijgen we iemand te zien die niet helemaal helder in zijn bovenkamer lijkt te zijn, en waarbij het ergens de vraag is of het niet door zijn zeven zusters hebben. De man heeft in ieder geval een gebruiksaanwijzing, en het lijkt er sterk op dat die zusters die, ondanks dat ze hun broer een leven lang kennen, nog lang niet hebben gevonden.

Het begin van de film is al bijzonder surrealistisch en sterk: een crash en een harmonium dat lukraak gedumpt wordt. Tel daar stapels pakjes met pudding bij op, en de cocktail voor gekte is ruimschoots aanwezig. Het leuke is dat dit door de muziek flink versterkt wordt. Die springt tijdens scènes waar hij zijn aandacht flink moet verdelen alle kanten op, en zorgt er in ieder geval voor dat het al behoorlijk chaotisch in mijn hoofd voelt, wat het medeleven met de arme hoofdpersoon alleen maar vergroot.

Verder een aardige romance met een dame die ook niet helemaal lekker in haar hoofd lijkt te zijn. Emily Watson vind ik eigenlijk niet eens erg mooi, ziet er eigenlijk vrij gewoontjes uit, maar heeft wel een charmante dan wel lieve uitstraling wat iets extra's geeft. Ik had eigenlijk grote drama's verwacht. Ik heb namelijk kennissen die niet helemaal sporen, dan een vriendin vinden die op eenzelfde manier niet sporen en dat lijkt dan geweldig, want eenzelfde soort ziel, maar stoten dit soort gelijke polen elkaar toch met veel drama af. Dat dergelijk drama hier achterwege blijft voelt ergens niet helemaal realistisch aan, maar is ergens ook wel fris. Drama's over mensen die niet alles onder controle hebben zijn er al genoeg.

Een stuk korter dan de andere films van Anderson die ik tot nu toe zag. Prettig, lang hoeft niet altijd van mij. Toch ook hier een klein dipje te weten naar het einde toe, maar over het algemeen was ik dusdanig gefascineerd door wat er allemaal gebeurt dat ik soms vergat op te letten op de cinematografie, die er op de momenten dat ik er wel op lette er erg goed uitzag. Ook hier weer vrij lange shots, die erg strak gekadreerd worden. Ik vermoed dat een herziening me erg goed zal smaken, omdat ik dan naar waarschijnlijkheid wat meer de aandacht op die cinematografie kan richten, maar ook omdat ik wat minder in spanning zit over de afloop en gewoon kan genieten van de fun van het plot, personages en het acteerwerk. Voor nu 4*.

Twaalf jaar geleden zag ik deze film in de Sneak preview, toen vond ik het een rare film. Na opnieuw bekijken een paar dagen geleden zie ik toch wel een aardige film. De hoofdpersoon is een vreemd mannetje die zich makkelijk laat terroriseren door zijn zussen. Zoals alleen Adam Sandler lijkt te kunnen is de onderhuidse spanning continu waarneembaar, af en toe explodeert hij ook, alles op een realistische manier.

Er zitten ook typische PTA-eigenaardigheden in zoals die auto die over de kop slaat. Dat maakt de film alleen maar leuker.

Ik hecht altijd veel waarde aan een goed verhaal. Dat was er niet. Wel konden we met zn allen kijken naar een uniek type die sterk is neergezet door Adam Sandler. 2.0 ster hier nog voor. Geen idee wat hij met die piano deed en dat boeide me ook niet echt. Film bracht mij te weinig om een voldaan gevoel te krijgen aan het einde

Wat vond je niet goed aan het verhaal?

Ikzelf heb een ijzersterke karakterstudie gezien van een emotioneel mishandelde man met een zware persoonlijkheidsstoornis en zijn bij voorbaat gedoemde, maar eveneens hopeloos romantische relatie met een stalker. Dat vond ik bijster origineel, ongelooflijk grappig en minstens zo treurig.

Dat Anderson meer aandacht besteed aan zijn personages en de sfeer betekend niet dat het verhaal daarmee verwaarloosd is, hoewel het plot voor hem overduidelijk wel minder belangrijk geacht wordt.

Desalniettemin wordt het vrij klassiek verteld: expositie; inciting incident; rising action; conflict; climax en falling action: Punch-Drunk Love heeft het allemaal...

Raar, bizar, geen idee wat ik hiervan moet denken, onconventioneel, grappig. Camerawerk prachtig, geluidsontwerp en muziek zijn uitzonderlijk. Ik kom nog niet goed uit mijn woorden, kortom. Niet altijd even boeiend, maar dit is zó compleet anders dan anders. Heerlijk raar.

4,0*

@ NYSe, het karakter vond ik inderdaad erg interessant en goed neergezet door Sandler. Alleen had ik een boeiender verhaal willen zien. Voor mij lijkt het nu alleen dat ze een psyco volgen met een camera en maar kijken wat voor gekke dingen hij doet. Leuk en origineel, dat wel. Toch boeide het me niet genoeg vooral de wisselwerking tussen Watson en Sandler vond ik vrij tam. Film met leuke momenten maar het bracht me toch te weinig.

Wat is dan een boeiend verhaal? Ik vond dit net heel boeiend (ook als hij dat orgeltje ging halen - deed me denken aan een scène in 2001: ASO). PTA maakt boeiende karakterstudies (in dit geval over een man met een bipolaire stoornis) en is een tevens een begenadigd verteller.

Wat een kutfilm net als magnolia...

@ AC1 een boeiend verhaal is een verhaal dat mij boeit. Beetje flauw antwoord misschien, maar dit interesseerde me toch minder. Jou sprak het wel aan en dat is ook goed. Het orgeltje deed me weinig.

Wat was er dan zou kut aan? Hou je niet van blauwe jasjes? Was het je allemaal te emotioneel? Te eng? Te weinig dialoog? Alleen aan het woord kut hebben we niet zoveel natuurlijk, als we niet weten waarom je het kut vindt.

En tip van de dag: als je zowel Magnolia als deze kut vindt, is Anderson misschien niet je ding, man. Inherent Vice wordt zijn volgende. Wees gewaarschuwd.

Slap verhaal, niet boeiend, adam sandler is saai, vervelend muziekjes...

Ik begrijp gewoon niet wat hier wel leuk aan is.

Nooit echt veel gezien waar Sandler in speelde eigenlijk. Wel behoorlijk wat negatieve verhalen gehoord, en mede daardoor veel van z'n films maar vermeden. Wat hij hier echter laat zien is echt geweldig. Met zijn onvoorspelbare gedrag, grappige zenuwtrekjes en z'n geweldige kop alleen al, zet hij echt een ontzettend komisch personage neer.

Verder is dit gewoon een ontzettend leuke, vlotte film, vol met allerlei grappige en originele vondsten (die frequent flyer miles ). Ook visueel is de film verrassend sterk. Voornamelijk die silhouetten zien er vaak erg mooi uit, met als hoogtepunt het shot wat je ook terugvind op de cover van de dvd. Erg schattig en erg mooi. Muziek was ook erg aangenaam en vooral lekker speels, wat perfect bij het karakter van de film paste.

Ik hou het voor nu maar op een hele dikke 4*, maar zou in de toekomst zomaar 4,5* kunnen worden. Erg aangename ervaring, deze Punch-Drunk Love. Een film die je echt met een fijn gevoel achterlaat.

ik dacht dat mn systeem niet in orde was door die mega irritante sonische trillingen(muziek is t niet)

na veel gedraai aan de knoppen afgezet om, te voorkomen dat ik mn interieur zou beschadigen

en ja ik stem omdat dit echt alles aan deze film verkloot

Blijft mooi.

Nu ik wat meer Sandler films gezien heb valt me vooral op wat voor een uitzonderlijke balanceeroefening dit geweest is. De film is experimenteel maar blijft toch enorm toegankelijk. PTA fans hebben genoeg om van te smullen, maar ook Sandler fans hebben eigenlijk helemaal niks te klagen. Het enige puntje waarop PTA dan wat voorsprong heeft is dat hij z'n eigen crew aan bijrolletjes heeft meegebracht, terwijl de rest van de Happy Madison groep gewoon is thuisgebleven.

Audiovisueel blijft het ook echt bijzonder. Prachtig gebruik van kleur en licht, maar het is toch vooral de soundtrack die me bijblijft. Lekker speelt en eist geregeld alle aandacht op. Een voorbeeld voor andere film.

Punch-Drunk Love is een film die werkt als brave romantische comedy, maar daarnaast nog een geweldige rijkdom aan eigenaardigheidjes heeft. Eén van de weinige film die ik zonder al te veel zorgen aan iedereen durf aan te bevelen.

4.5* en een uitgebreide review

Voor mij werkte het vooral als drama, en op bepaalde momenten zelfs als heftig/serieus drama.

Adam Sandler kon je destijds in een totaal andere rol zien dan we van hem gewend waren. De productie zelf was een vreemde, absurde, surrealistische en eigenzinnige liefdeskomedie over een aandoenlijk, schuchter slachtoffer dat zich tot het uiterste gedreven voelde. Maar het eigenlijke verhaal was wel heel erg schraal en de scènes kenden weinig samenhang.

Ik moet bekennen dat ik maar bar weinig van deze film begrijp. Aan het einde voelde ik me zeer verward, ik wil pas een beoordeling geven als ik de film helemaal begrijp. Mocht iemand me hiermee kunnen helpen dan graag

punten voor sandler om deze film te kiezen,en er mee goed uit de bus te komen.'

Kreeg destijds lovende kritieken.

kan ik me helaas niet in vinden,ja het acteer werk is oke,maar kwa verhaal en de manier waarop werd geregiseerd is niet erg indrukwekkend.

net geen 3.

Om één of andere reden had ik deze film nog niet gezien, en hij is me wel bevallen. Een leuk komisch drama met Sandler in één van zijn betere rollen. Ook Watson doet het prima en Ik vond eigenlijk de gehele cast wel leuk. Het is geen komedie zoals we gewend zijn van Sandler maar ik vond dit wel een leuke film, ook al stelt het verhaal niet heel veel voor. Er had iets meer diepgang in gekunt maar ik vond het wel lekker luchtig zo. Alleen de muziek in de eerste helft stond me niet zo aan, het werkte me een beetje op de zenuwen. Voor de rest prima mee vermaakt.

Controversiële film, dat blijkt wel uit de reacties. En dat zijn vaak de interessantste. Ik vond hem erg leuk, ik heb me doodgelachen.

Punch-Drunk Love

Werd tijd! Mooie cover art ook. Nu maar hopen dat PDL ook in een regio B uitgave verschijnt.

Alsjeblieft.

Echt een verschrikkelijke cover, straalt ook een heel andere film uit. Maar goed, op Blu-Ray zal deze allicht nog mooier zijn. Zelden ook mooiere shots gezien in een supermarkt.