Punch-Drunk Love (2002)

PTA en ik, voorlopig geen geslaagd huwelijk. En ook deze wordt het niet... Het is zoeken. Ik kan er ook niet echt de vinger op leggen waarom niet. Ik vind het verhalend vrij incoherent in elkaar steken, al werd het wel allemaal veel duidelijker in het tweede gedeelte, maar over het algemeen vind ik het gewoon niet boeiend. Denk dat ik de thema's hier niet zo boeiend vind, en dat het een beetje te absurd en theatraal is voor mij, of dat ik er de humor - als ze er is - ook niet zie. Visueel met momenten oké, vooral sommige overgangen vond ik goed gedaan. Muziek / soundtrack / geluid vond ik ook een sterktepunt hier.

Doe eens snel je sterren aanpassen dan.

Dat gaat niet. Kan om de een of andere reden geen 5* geven op mijn mobiel. Heb het ook al meerdere keren aangekaart bij de crew. Werkt in geen enkele browser.

Wat een kutfilm. Tien minuten geprobeerd maar niet doorheen te komen. Irritant kut liedje de heel tijd op de achtergrond. Uiteindelijk zijn we maar voetbal gaan kijken. Kun je nagaan.

Toch typisch, iedereen scoort laag en hij blijft op een 3,46 staan.

Geef dan geen beoordeling als je slechts 10 minuten hebt gezien. Je hebt kennelijk ook geen idee waar het over gaat.

Goed spelende Sandler en Watson, waarbij Sandler een getraumatiseerde volwassen man speelt, duidelijk vanuit zijn kindertijd met 7 zussen, en een rol is gaan spelen om te overleven. Dat er daadwerkelijk een krachtige man in hem schuilt komt naar voren als hij Watson ontmoet. Al met al sterke film over innerlijke problematiek gekoppeld aan trauma en overleven met een aansluiting op de grootste kracht... liefde.

Bijzondere film die laat zien hoe mensen met sociale angst soms leven. De hoofdpersoon wordt fenomenaal gespeeld door Adam Sandler als een enorm gefrustreerde persoon die verlangt naar liefde maar te bang is voor kwetsbaarheid om ooit een stap te zetten. Enige minpunt aan de film vind ik dat de rol van the matrass man, gespeeld door de briljante

Phillip Seymour, niet wat verder werd uitgediept. De twee hebben duidelijk een bepaalde chemie op het witte doek. Al waren ze maar heel even samen in beeld.

Het is geen film voor momenten waarop je even een relaxte film wilt kijken. Deze film is een soort gedachte experiment met irritante muziek, om de kijker mee te nemen in het hoofd van de hoofdrolspeler. Erg goed gedaan. 4 sterren.

Matige film van Paul Thomas Anderson.

Ik wist eigenlijk niet wat ik moest verwachten. De film voelt als een soort sprookje. Dit is te merken aan het script, de stijl en de muziek. Het is een interessant idee, maar de uitvoering is middelmatig. Ik heb een paar keer gegrinnikt, maar echt memorabel was het allemaal niet.

Barry en Lena werken niet goed als duo. Je hebt niet echt het gevoel dat ze voor elkaar gemaakt zijn. De film is bedoeld als een sprookje, dus dat gedeelte is nogal cruciaal. Het acteerwerk is oké, maar niets bijzonders. Ik moet toegeven dat ik echt niets heb met Adam Sandler. Hij is een acteur die ik moeilijk kan uitstaan. Lena’s karakter is bijzonder oninteressant, en Emily Watson doet weinig om het personage boeiend te maken. De muziek is passend gekozen, maar het probleem is dat deze nogal voorspelbaar wordt ingezet. Zodra je het hoort tijdens een zoenscène, kun je alleen maar met je ogen rollen.

De cinematografie roept vragen bij me op. Waarom was het soms zo fel? Wat was het nut van de lens flares? Het is niet bepaald mooi — eigenlijk zelfs ronduit lelijk. De kleuren in de transities vond ik niet krachtig. De cinematografie voelde erg losgekoppeld van de rest van de film. Er is geen continuïteit aanwezig, en daardoor verliest de film veel kracht.

De film is niet zozeer een sprookje, maar een portret van een autist. De intense kleuren, de ontsporende cinematografie en de harde geluiden, geven de innerlijke verstoringen aan op de momenten dat het hem allemaal te veel wordt. Je ziet de wereld door zijn ogen. Als je dat eenmaal doorhebt zul je zien dat het best briljant is gedaan.

Ik kreeg toch echt het gevoel dat het om een soort sprookje ging. Die zoom-in wanneer ze elkaars hand vasthouden, de generiek romantische muziek, de autist die uiteindelijk het meisje krijgt, het happy end, enzovoort.

Ik vind dat de cinematografie te losstaat van de manier waarop het verhaal wordt verteld. De vertelling is vrij basic en typisch Hollywoodiaans. Punch-Drunk Love is in mijn ogen een standaard Hollywoodfilm die niet echt memorabel is.

Er zitten ook wel wat sprookjes elementen in, maar als je doorhebt dat het gefilmd is vanuit het perspectief van een autist valt alles veel beter op z’n plek. De cinematografie staat juistvolledig in dienst van zijn beleving.

Een standaard Hollywood vertelling is het absoluut niet. Je geeft dat zelf ook al aan mbt de cinematografie.

Herzien!

Het blijft een heerlijke paranoia thriller vermomd als romantische komedie. De film heeft een heerlijke neurotische vibe die ergens aan Woody Allen doet denken, maar PTA doet veel meer met beeld en geluid om de innerlijke spanningen van de hoofdpersoon weer te geven. Net als in Uncut Gens laat Sandler zien een groot acteur te zijn en hij zet het autistische personage met woede uitbarstingen geweldig neer. Emely Watson is ook charmant en ze hebben samen een fijne chemie.

De film had ook Rivella Drunk Love kunnen heten, want hij is een beetje vreemd, maar erg lekker.

De 4k uitgave uit de Volumbia Classics box blijft een juweeltje.

Na jaren weer eens herzien. Nog meer genoten dan de eerste keer.

Heerlijke gelaagde cultfilm, en alweer een staaltje van Anderson's fenomenale talent om geweldige cinema te maken.

In het algemeen ben ik geen Sandler fan maar hier is hij prima gecast. Zowel hier als in Uncut Gems speelt hij een totaal ander karakter dan in het gros van zijn films en dat gaat hem uitstekend af.

Ook Emily Watson is hier perfect op haar plaats, en de intimiteit tussen de hoofdrolspelers komt heel natuurlijk over.

De date-scene in het restaurant bijvoorbeeld is weergaloos.

De bijrollen zijn verder keurig verzorgd. Hoffman weet zelfs in de paar korte scenes waarin hij opdraaft te imponeren.

Het camerawerk is indrukwekkend en de cinematografie is fantastisch: speels, creatief en bij momenten visueel verbluffend.

Verder intelligent geschreven en uitstekend scenario zoals we van Anderson gewend zijn, (uitgangspunt waren twee krantenberichtjes: een over puddingbekertjes en een over afpersing ) en met zijn 95 minuten perfect van lengte.

Kortom: deze heeft voor mij alles wat film interessant en boeiend maakt.

Vrijdagavond aan de slag met Punch-drunk Love mede omdat een kameraad er over begon en aangaf dat het een P. T. Anderson film is. En de naam Anderson trekt altijd de interesse ook al zijn ze niet altijd super waar ik There Will Be Blood fenomenaal vind en zijn beste, Magnolia en Boogie Nights erg goed zijn, Inherent Vice en Phantom Thread net boven of onder de middenmoot zitten en ik Licorice Pizza en The Master niet onvoldoende maar vooral weinig aan vond. Maar in het geval van PDL blijk ik toch wel de minste film gevonden te hebben uit het werk van Anderson.

Zo, dan is dat er vast uit rond Barry Egan in zijn loodsje al bellend waar PDL opzich begint zoals te verwachten valt van een P. T. Anderson. En Barry mag op zijn zachtst gezegd apart genoemd worden met de invloed die zijn zusters op hem gehad hebben, hoe hij zich ingraaft rond zijn werk en een aantal rare gebeurtenissen en vreemde karakters. Maar vervolgens wil het toch vooral niet rond de wazige Barry, waar ik trouwens sowieso al een tering hekel heb aan Adam Sandler maar het wel gezegd moet worden dat hij in dit geval wel te doen is. Maar zoals reeds gezegd, waar wil dit verder heen...? Het warm/koud gedoe rondom Lena, de constante chaos in dat zogenaamde bedrijf van Barry, zussen die af en aan fladderen, plus een bepaalde chaos verstrekt door de soundtrack. En zo lijkt de film constant onderweg, ergens naartoe op te bouwen, toch is het me nog steeds een raadsel waarheen. Het is een hoop gelul, gedoe, en wil maar niet boeien of interessant worden.

Fijn is de kortstondige onderbreking rondom Hoffman als Dean die dan ook meteen weer alle aandacht naar zich toe trekt, wat een geweldige acteur toch, maar tevens is daar ook weer snel de twijfel wat nu eigenlijk de bedoeling is. Ergens meen ik zo nu en dan wel een bepaalde vibe op te pikken over het idee en onderliggende gedachte van de film rondom voorbestemming en hoe het universum zijn baan vaart en dingen gebeuren zoals die moeten gebeuren en niets in de weg staan van things meant to be, hoe vastgeroest Barry in dit geval ook kan zijn. Er zijn een paar spaarzame momenten van een soort dromerige chemie, maar al met al is het veel te weinig en zijn er voor mij te weinig handvatten om hier iets mee te kunnen. Ik kan dan ook niet anders concluderen dat Punch-drunk love een behoorlijke teleurstelling is en van mij geen voldoende krijgt.

Wat een fijne film zeg, en zo goed gemaakt. Ik vond Sandler hier echt geweldig acteren, Watson kan ik niet uitstaan (ik vond haar rol als Bene Gesserit mother perfect passen...) maar dat ligt aan mij. Een hele dikke 4*, deze arthouse die PTA aan Sandler gegund heeft, ik heb volop genoten.

En dan meteen ook een 1 geven terwijl je de film niet eens gezien hebt

Na herziening moet ik mijn mening herzien. Sandler zal niet gauw een favoriete acteur van mij worden, maar hij brengt het er hier niet slecht van af. Watson, Guzman en Hoffman mag ik graag zien. Het verhaal vind ik wat vaag en vergezocht, maar het is filmisch en muzikaal boeiend. Vooral de stukken met experimentele muziek dat de boel lekker opfokt heb ik van genoten.

Anderhalve ster erbij, dat gebeurt me niet vaak.