Punch-Drunk Love (2002)

Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet zoveel had aan deze film. Origineel qua stijl en gegeven, dat zeker, maar ik vond hem toch een beetje te rommelig om de hele speelduur te boeien. PTA's andere films waren wat dat betreft veel evenwichtiger.

Ik denk dat we deze film vooral moeten vergelijken met een Soderberghiaans-achtig tussendoortje à la "Schizopolis" of "Full Frontal"; een soort vingeroefening eigenlijk, om tussen twee grote projecten door weer een beetje te oefenen ...

Geen slechte film, dat niet, maar eerder een film waar vooral de makers zelf veel lol aan beleven ...

nét 3 sterren.

Ik meen me te herinneren dat ie dat ook in een interview min of meer heeft laten doorschemeren.

Dat wist ik niet, maar ik kon het me inderdaad wel goed voorstellen.

Hopelijk is zijn volgende film weer wat ambitieuzer ...

Een romantische komedie die zowaar echt grappig als echt romantisch is. Niet pretentieus gezocht diepzinnig maar vooral dankzij Emily Watson erg oprecht gevoelig. Extra leuk omdat het op een waar gebeurd verhaal is gebaseerd. 4*

Dat 'waar gebeurd' mag je wel met een korreltje zout nemen. Er is zo'n puddingkerel geweest en de oplichtingstruc met de telefoonseks zijn waargebeurd, maar zijn twee totaal verschillende gevallen. Met die twee feiten heeft PTA een film geschreven.

beetje vaag vind ik

Ik ben diep diep ontroerd door deze film en geef voorlopig de volle vijf sterren!!!

Punch-Drunk Love raakte bij mij vanaf het begin de juiste snaar en bleef dat de gehele film door doen. De scène op Hawaii waarin Sandler en Watson elkaar zoenen is s c h i t t e r e n d in beeld gebracht. Het indrukwekkendste was echter Sandler (en ik had dit nooit verwacht aangezien ik The Weddingsinger zo ongeveer de vreselijkste film vond die ik ooit heb gezien): wat een wanhoop, wat een chaos in zijn hoofd, wat een verlangen naar geluk en liefde... met wat een prachtige concentratie heeft Sandler zich op dit karakter gestort... Ik kan mij volkomen identificeren met deze vreemde jongen en zijn gedrag. Ik snap zijn woede, ik snap dat hij Watson achterna gaat. Ik snap alles en begin te janken als Sandler naar Watson kijkt op hun hotelbed. Wat een geweldige scènes heeft deze film, wat een kleurgebruik, wat een locatiegebruik, wat een aandacht voor geluid en wat dat met je kan doen...

Hoe Sandler achteruit loopt als hij met de telefoondame aan de lijn is 's ochtends. Het ochtendlicht tijdens de eerste scène. Het zoeken naar het appartement van Watson.

Het personage Egan (Sandler) is voor mij volkomen geloofwaardig. Hij voelt zich in een hoek gedrukt en vernederd af en toe breekt hij daar uit in een woede-aanval. Niemand lijkt hem (of zijn hints) te begrijpen als hij met rust gelaten wil worden. De enige in wie hij zijn rust vindt is Watson en Watson is zo'n goeie actrice dat ik ook onmiddellijk zag dat dat andersom eveneens het geval was.

Wat fijn trouwens om weer een goeie film te zien met Luis Guzmán. Speelt die man alleen maar in goeie films ofzo? Heeft hij nog steeds geen oscar gewonnen? Volkomen belachelijk.

FK, ik vond Adaptation ook een prachtige film maar ik heb werkelijk geen idee over welke scènes je het nu precies hebt. Ik schat Paul Thomas Anderson ook veel hoger in om aan te nemen dat hij zomaar een scène uit een andere film zou herhalen (iets klopt niet aan deze zin, maar ik weet effe niet wat).

Leuk! Kun je mij ook even vertellen hoe Philip Seymour Hoffman het deed ? Een van mijn favoriete acteurs, vandaar.

Die speelt natuurlijk weer prima. Dit keer als agresssieve oplichter annex beddenboer.

Herinner je je dat ik laatst het geschmier van Victor Löw noemde? Nou, daar deed het me ietwat aan denken maar dan niet zo irritant. Ik bedoel, het was wel irritant maar het paste nog net (zul je altijd zien bij mij: geef ik eens een keer vijf sterren, toch tamelijk uniek in de historie van Movie Meter, zijn er tóch weer dingetjes die ik minder vind) binnen zijn personage zullen we maar zeggen.

Ik heb niet zo veel met Seymour Hoffman als veel mensen op MM en IMDb. In State and Main vond ik hem niet leuk (maar State and Main vond ik superirritante film), in The Talented Mr. Ripley vond ik 'm aardig, in Happiness vond ik 'm wel goed, net als in Magnolia en Almost Famous. Maar ik loop dus niet echt met 'm weg.

Aha ok. Je vergeet overigens The Big Lebowski.

Ik dacht dat Punch Drunk Love alweer zo'n beetje uit de bios zou gaan.

Ai, pijnlijk. Heb ik op The Big Lebowski gestemd? Die heb ik ooit voor twee-derde ongeveer gezien op de (kleine) tv van mijn ouders, compleet niet in de stemming. Ik zal eerlijk zijn en mijn stem weghalen.

Gister (inmiddels eer-) herzien. Nog steeds prachtig. Hoffman ergerde me minder.

Oproep: laat je aversie tegen Sandler geen reden zijn deze film te missen!

Helaas draait ie maar in zo weinig steden .

Ik heb gezocht, vaak mistast, maar uiteindelijk gevonden. Mijn ideale filmmaker: P.T. Anderson! Iedere film die hij maakt zorgt voor een douche in je hoofd. Zo ook met dit "tussendoortje". Het is het soort film dat je wil opnieuw en opnieuw bekijken. Emily Watson, wat een actrice! Je kan niet anders dan verliefd worden op haar personage. Ik snap absoluut niet waarom dit soort film niet "klikt" bij het grote publiek.

Deze film moet toch een snaar raken bij iedereen (jaja, ik weet dat dit de definitie is van "kitch"), of niet?

Ik bedoel maar: die scène waarin Barry in een witte gang loopt met boven hem het woord "exit" en steeds de woorden "and goodbye" blijft herhalen nadat hij bij z'n meisje is vertrokken zonder een kus, dat trekt toch dwars door je ziel?

Zachery Glass: De koning van de metafoor/metonymia!

Shake hands!

Gisteren nog maar een keer gezien en ik werd tot mijn verbazing weer ontroerd en moest weer lachen op dezelfde momenten.

Nadat ik 'Magnolia' en 'Boogie Nights' ook onlangs weer gezien heb, kom ik erachter dat ik 'Punch Drunk Love' eigenlijk gewoon een stuk beter vind dat die andere twee PTA films.

Verhoogd naar 5*.

Jaja, Redlop. Wat een prachtfilm toch Hij barst van de schoonheid, vind ik die film. De kleuren, de telefooncel die oplicht wanneer hij zijn geliefde aan de telefoon krijgt, ... In "Metroland" zet Emily Watson trouwens ook zo'n personage neer, net als in "Gosford Park", wat lindastuurman heeft met Robin Williams, heb ik met Emily Watson

Vergeet vooral 'Breaking the waves' niet.

Wel, ik probeer "Breaking the waves" te vergeten Niet goed voor sentimentele (boehoe! arme ik) jongens zoals mij

Play heeft hem vanaf 28 juli met nederlandse ondertiteling. 14 pond 99.

Geweldig maffe film. De grappigste film die ik de laatste tijd gezien heb. Eerlijk is eerlijk, Adam Sandler speelde de sterren van de hemel (en ik ben bepaald geen Sandler fan). ****½

weird traag en toch wel geinig, rare kleurtjes tussendoor.

jezus wat word je van deze film toch vrolijk zeg...

Amelié al gezien?

Op zich een interessant onderwerp. Er zijn zat films waarvan je onder de indruk bent, of die je lach-of-ik-schiet eventjes plezier bezorgen, maar volgens mij zijn er maar weinig waar je je echt vrolijk door gaat voelen. Amélie is er zo één, Punch Drunk Love misschien ook (nog niet gezien), maar nog meer?

Kan ik me heel weinig bij voorstellen eigenlijk. Kun je ook zeggen waarom ?

Amelie is verstoten van de nr. 1 plek wat feelgood betreft voor mij (ik vind Amelie nog wel een betere film)