Punch-Drunk Love (2002)

slappe hap dit , jammer want ik had er wel meer van verwacht.

magere 1.5

Paul Thomas Andersson toonde in "Boogie ight" dat hij een groot talent is, en schitterende met de prent "Magnolia". Maar toen ik hoorde dat hij een romantische komedie zou maken, hield ik toch mijn hart vast. Maar dat was niet nodig, deze film is zéér goed. Het is idd een Romantische komedie, maar dan wel één waarin de touch van Andersson zeer merkbaar is. Geen cliché hollywood-koppeltje dat na veel zever samen komt, maar twee "freaks" eigenlijk, die toch zoveel charme uitstralen, dan het leuk en verfrissend is om naar te kijken. Hele leuke, speciale sfeer en Adam Sandler die een prachtprestatie neerzet, dat had ik nooit in hem gezien. Maar deze film is een aanrader, al moet je wel deze cinema kunnen appreciëren. Verwacht geen melig zoet tiener filmje, maar speciale en meeslepende film.

Ik vond het concept (het idee) en de sfeer erg goed. Alleen vond ik het erg afstandelijk. Ik heb me op geen moment in kunnen leven in de hoofdpersonen. Daarbij vond ik het begin veel te langdradig in vergelijking met het gedeelte van de film waar het eigenlijk om gaat... de liefde tussen die twee vreemde maar leuke types. In het laatste gedeelte begin je eindelijk een beetje emotie te voelen maar dan is de film al op zijn einde. Jammer, want er had naar mijn mening meer ingezeten.

Punch-drunk Love is niks in vergelijking met Magnolia wat toch een van de meest briljante films ooit is en dat is deze zeer zeker niet.

Heb me zeer vermaakt met deze film. Veel gelachen. Een dikke 4* verdiend hij zeker.

Dat ziet er een prachtig affiche uit :s Die van Magnolia ook..

De films moet ik echt wel eens zien, mooie scores!

Wat blijft dit toch een heerlijk filmpje.

PT Anderson is een goed regisseur, maar een film als deze, van hem, is toch een verrassing. Magnolia en Boogie Nights zijn vooral sterke, oerdegelijke films. Punch-Drunk Love is lekker speels en dartel.

Zoveel mooie, leuke details in deze film. Geweldig hoe in bijna elk frame niet-thuishorende kleuren kruipen, hoe de klankband volgepropt is met onwerkelijke geluiden, hoe er vanalles out of the blue gebeurd. Anderson heeft volgens mij in de loop der jaren een hoop leuke ideetjes achter de hand gehouden, en een hoop daarvan komen terug in PDL.

Geweldig vermaak dit. Prachtig vormgegeven, lief, aandoenlijk en luchtig. Een echt pareltje, dat hier toch licht ondergewaardeerd wordt. Waren alle romcoms maar zo mooi als deze. Uniek. 4.5*

Heel schattig filmpje waarbij blijkt dat ik Sandler toch iets te zwaar onderschat had 4*

Magnolia vond ik goed, maar niet super en met Adam Sandler heb ik helemaal niets. Deze film heeft dan ook een flinke poos gelegen voor ik hem eindelijk opgezet heb. Heb ik zeker geen spijt van gehad.

Anderson zet een nagenoeg perfecte film neer, de acteerprestaties zijn fantastisch, de muziek subliem, en ook visueel perfect.

Dikke 4,5.

Oh oh oh nee toch, niet die vervelende man Adam Sandler met z'n flauwe onderbroeken humor.......

1,5 uur later was ik toch blij verrast. Leuke en mooie film, waarin Sandler laat zien wel degelijk te kunnen acteren in een iets wat serieuzerer rol dan normaal gesproken. Mooi in beeld gebracht door Anderson die eens te meer bewijst een geweldig regisseur te zijn

3,5 sterren

Gister voor de weet-niet-hoeveelste keer gezien en vraag me eigenlijk sterk af waarom hier geen 5 staat van me.

Vooral het kleurgebruik en geluiden springen er elke keer weer geweldig uit. Alleen door die kleuren word ik al verliefd en dan heb ik het nog niet eens over de rest van de film gehad. Heerlijk lief, fris en fruitig, grappig, hmmm wat een fijn filmpje.

Als Adam Sandler lightfan moest ik zijn hoogstgewaardeerde werkje toch maar eens gaan kijken.

Want wat zag de dvd hoes er aantrekkelijk uit. Dat geldt niet alleen voor de dvd hoes maar ook zeker voor de prachtig geschoten beelden. Wat een prachtig kleurengebruik zeg. Heel anders inderdaad dan Magnolia, deze film straalde licht, humor, bizarriteit en vitamine c uit.

Adam Sandler zit helemaal in zijn rol en ondersteund door de prachtige muziek kan ik niet anders concluderen dat ik deze film nog een keertje ga bekijken en snel! Het verhaal wordt niet voorgekauwd! Is ook wel een keertje lekker hoor. Ik heb er dan ook niet altijd even veel van mee gekregen maar was toch onder de indruk. Philip Seymour Hoffman zal alleen wel nooit een favoriet van mij worden. Een ruime 4*

Heb hem vandaag voor de vierde keer gezien en blijf het één van de beste romantische komedies vinden van de laatste jaren. Enfin, de term 'romcom' is de film niet waardig, want vanaf de eerste minuut straalt de film een surreele feel-good vibe-uit. de chemistry tussen Sandler en Watson is grote klasse (bravo voor Anderson dat hij over het komische non-talent van Sandler heen kon kijken). Two thumbs up !

Eindelijk gezien. Prachtige film met een superrol van Sandler en ook van Watson. Jammer dat PSH in mindere mate aan bod komt, maar hij doet het eigenlijk altijd sterk.

Jammer dat er af toe wat vreemde klanken door de muziek heen zaten, dat leidde in het begin wat af, maar naar mate de film vorderde begon de muziek beter te worden.

Leuk detail dat het allemaal een beetje vaag blijft en dat de emoties en moraal niet uitgekauwd worden.

4,5* voor nu.

Goede feel-goodmovie met een uitstekende Sandler, zelfs als hij serieus is, is hij grappig. Het verhaal zit goed in elkaar en is leuk bedacht. Een lekkere film voor een woensdagavond.

Ja ik moet toch een beetje terug komen op mijn woorden. (Als dat maar geen gewoonte word, anders word ik al helemaal niet meer serieus genomen )

Toch een mooie film. Ik blijf erbij dat Sandler niet echt kan acteren, maar Jordy heeft toch wel gelijk dat PTA hem uitstekend gebruikt voor deze rol.

En wat waren sommige scenes mooi, en heerlijk gebruik van muziek weer. Nee Anderson blijft toch wel een meester, No Doubt.

4 sterren voor nu.

Dit is echt een zielige film, soms dan grappig, leuk waargebeurd verhaal

4,0*

Echt al een tijd niet gezien, maar hij is de vijf sterren van toen meer dan waard. Alleen die silhouet scene is al om te huilen zo mooi.

Sandler is erg goed in deze film en laat zien dat hij kan acteren. De film lijkt saai, maar dat is het niet.

De rol van Sandler lijkt wel iets op de rol van Spacey in American Beauty. Eerst is hij een sukkeltje, maar dan barst hij uit, dat vond ik zo mooi.

De laatste scene tussen Hoffman en hem was trouwens erg mooi om te zien.

3,5*

Maffe film, maar zeker niet slecht. Sandler zet zeer overtuigend een eenzame, contactgestoorde, brave man neer.

4*

Erg leuke film, dit was de laatste film van hem (A.Sandler) die ik nog moest zien..

ben benieuwd naar zijn nieuwe film..

http://www.moviemeter.nl/film/32779/info/30#33

Rare, aparte, maffe, gekke, speciale film waarmee ik me prima heb vermaakt. Ook leuk om Adam Sandler in een wat andere rol te zien dan in de films die ik tot nog toe van hem gezien heb.

3,5*

Een min of meer uit het leven gegrepen verhaal gecombineerd met goede acteurs en een uitstekende regie maken deze film tot een zeer geslaagd geheel.

De film ziet er op een aparte manier toch mooi uit, wellicht juist door de wat aparte stijl van de regisseur. Zo zijn sommige scènes tegen de zon in gefilmd en hingen de microfoons soms duidelijk hoorbaar in de wind. Behalve PTA's stijl kent de film ook enkele pareltjes van scènes zoals het sekstelefoongesprek met 'Georgia' en de 'go fuck yourself' (telefoon)scène met PSH.

Toch vond ik Barry dermate onbesuisd en afwijkend dat ik de relatie met de wel mentaal gezonde Lena soms onrealistisch vond overkomen. Na zo'n eerste indruk wil je die gast toch mijden?!

weirde film, maar wel erg leuk 3,5*

Moeilijk te zeggen wat ik nou precies zo goed vond aan deze film, maar hij wist me in ieder geval te raken. Ik vond Emily Watson echt geweldig. Je zou er zo zelf verliefd op worden. Er zitten verder nog een hoop grappige momenten in en het sfeertje is ook mooi. Echte feelgoodmovie. Voor mij ook de beste film van Anderson, beter dan Magnolia en Boogie Nights (al scheelt het niet veel).

4*

Een heerlijk kleurrijk en speels filmpje van Anderson en het personage van Sandler zal me nog lang bijstaan, wat een figuur! Heel herkenbaar ook met die zussen.

knap geschreven van anderson

de film begint nogal traag (wat juist is) je weet niet wat er gaat gebeuren en plots maakt de film een twist en zijn er plots kan het verhaal enkele wegen op

ik vond het een verrassende film omdat de regiseur je niet zomaar een simpel verhaal voorlegt , hij werkt met kleurijke beelden en de daarbij passende muziek , stille momenten en dan weer humor die als ware niet bestempeld kan worden als flauw , de soundtrack liegt er ook niet om , een enthousiast nummer is dat

Van die films waarbij je van de eerste tot de laatste minuut een glimlach op je gezicht hebt, die vol zitten met aparte personages, goede acteurs en grappige gebeurtenissen, van die films die geweldig mooi gefilmd zijn, vol leuke ideeën zitten, die een prachtige score hebben en erg goed geluiddesign, van die films waarvan je door er alleen al aan te denken weer vrolijk wordt.

Daar hou ik van.

4,5*

P. T. Anderson heeft het weer geflikt: ("That's that!") weer een meesterwerk: met een geweldige Sandler (die ik gelukkig niet kende zodat ik hem "onbevlekt" ontvangen kon) en een heerlijke Emily en de rest is ook voortreffelijk! (Het personeel dat ondanks alles trouw blijft doorgaan..schitterend ironisch!) Weer een geniale script waar alles geloofwaardig en droogkomisch op zijn plaats valt . "Punch drunk love" is een perfect "coctail" van "Forrest Gump", "Rain Man" en een "neurotische Woody Allen". En Barry zit in een soort "Catch 22" gevangen:
hij is de enige broer van 7 zusters. De dames maken zich erg druk over zijn vrijgezellen bestaan. Ze willen hem uit zijn eenzaamheid bevrijden, maar alles wat ze doen werkt averechts, hij tekt zich steeds verder terug in zijn cocon. Hij probeert z'n eigen weg te vinden en heeft dan ook een eigen bedrijf, maar zijn bemoeizuchtige zorgelijke zustes blijven hem achtervolgen. Maar zijn "Catch 22" situatie is: Hij is te goedaardig en keurig om zijn zussen af te bekken ("shut up, shut the fuck up!") en dus de mond te snoeren en hij is te intelligent om zijn
"zussen agressief te benaderen: ze bedoelen het immers goed......dus wordt hij overvallen door vernielzucht en trekt zich terug..... in de badkamer en later het toilet .
Maar onbewust (hij zegt vaak: "I don't know") vindt hij een vluchtroute: "Frequent flyer miles, from Healty Choise"
Begin van de film typeert Barry direct: in een lege opslag ruimte zit hij achter een bureau over airmiles te bellen. Dan komt er een typisch Anderson truc: "Strange things happens all the time" (zie "Magnolia") dat ons direct op scherp zet: en het vreemde karakter van Barry toont: hij reageert op het voorval op een typische dubbele manier: aan de ene kant schijnbaar onverstoorbaar, zijn verlangen om niet gestoord te worden is groot, maar aan de andere kant steekt er paranoia en wantrouwen de kop op.....dus trekt hij zich terug. De voedingsbodem van dit is naast zijn verlegen aard duidelijk. De desolate plaats waar zijn bedrijf staat is een typisch USA doodstil stadje (ergens in Utah of New Mexico) waar men zo snel mogelijk weg wil. Vandaar die snelle.....verhuis..taxie... verhuiswagen ! En hier duikt heel sneaky een motief van Anderson op, want die zelfde snelle verhuiswagen duikt ook op als Barry en Lena noodgedwongen het restaurant moeten verlaten. Op de verhuiswagen staat een reclame one-liner: "RELOCATION AT IT'S BEST" Als enige overgevoelige zachtaardige broer is Barry "The wrong man at the wrong place" De scéne tijdens het feestje geeft dat perfect aan. Barry die schijnbaar nooit mee babbelt, wordt omringd door schijnbaar onschuldig babbelende "kippen" die hem "uitpikken" Het moment vlak voordat Barry doorslaat is dan ook schitterend.....de bemoeizuchtige dames zijn zo over Barry vernederend aan het snavelen (geen muziek, wat Barry's positie benadrukt).....dat zijn verlies aan zelfbeheersing die tot het uiterste getest wordt, heel begrijpelijk wordt. En wat zegt één van zijn zussen: "What the fuck is YOUR problem?" Maar is het probleem op juiste wijze gelokaliseerd ? Zijn agressie richt zich niet op mensen maar op "grenzen". Ramen, muren...dingen...daarna vlucht hij in isolement , terwijl hij met zijn uitvallen zijn cocon wil doorbreken....eigenlijk wil hij een eerlijke ruimte scheppen, waar men hem op een rechtvaardge afstand respecteert en benadert: Identiteit is vanzelf-sprekend al een soort lokatie: daar waar je letterlijk en figuurlijk te vinden bent....je kwetsbare plek. (en dus vast te pinnen en ......natuurlijk te chanteren!)
Dan volgt weer ("It never stops") een schitterende scéne met z'n gelaten zwager:
Barry: "Sorry what I did"
Zwager:"It's all right"
Barry: "I want to ask you something, because
you're a docter right?....I don't like myself
sometime,....can you help me?
Zwager:"Barry I'm a dentist"
Tragisch...en om je dood te lachen...PTA is geniaal!
Barry's zelfbeheersing is in zijn manier van praten terug te vinden: hij praat rustig lijzig met understatements: b.v. ook tegen de "telefoonsexdame" beschrijft hij zijn probleem op een typerende afstandelijke manier:
"I can get over a certain hump". Die "hump" trof mij diep, het betekend: bult, uitsteeksel, (fig) "over de ergste moeilijkheid heen", landerigheid...en ook rangeerheuvel... Ik heb ooit in de trein een autist ontmoet, die een typerende fixatie had: de spoorwegen. Alles probeerde hij daarmee te vergelijken: ontmoetingen met vrouwen vergeleek hij met een rangeerheuvel: "treinstellen" moeten eerst geremd de heuvel op en worden dan ontkoppeld en dan gaat ieder op zijn eigen spoor....en jawel "to hump up" is slang voor neuken. Prachtig toeval!

En dan is er Lena die zich in zijn enzaamheid herkent en na samenzweerderige trucs openkaart speelt:
Lena: "I saw a picture of you"
Barry: "Oh yeah?"
Lena: "Elisabeth has a picture of you guys, BUT IT ISN'T
YOU, a lot of family that must be nice"
Barry: "Do you have brothers and sisters"
Lena: "No exact the opposite"
Barry: "That must be nice, that must be realy, realy...nice
Lena: "No it's terrible"
en Lena weet het: It is the perfect match!.....God wat een film...en het personeel dat verbijsterd toekijkt als ze hem uit eten vraagt.......heerlijk, heerlijk!

Barry's "double talk" is ook psychologisch schitterend uitgedacht: "Yeah, I don't want to do that". Hij gebruikt voortdurend leugentjes om zich af te schermen. En natuurlijk die woord vergissingen (ook wel Freudiaanse versprekingen genoemd): "Business is very food".....in "Magnolia" verspreekt de quizmaster ook zo typerend: "Excellent work Ladies and germs" (eicellen dus!)
Daarom is het verhaal dat Barry over DJ Justice vertelt zo treffend mooi en ontroerend: "Confusion say"....I laugh and laugh...your not alone....hij lijkt zichzelf te kennen....maar niemand behalve Lena brengt dat bij hem zo naar boven!

en na het restaurant en de verhuiswagen ("Relocation at it's best") verlaat hij haar flat en zij belt hem bij de uitgang op en zegt: "I'll just want you to know: where ever your goiing, what ever youre doing right now. I wanted to kiss you" en dan moet Barry op zoek naar de juiste lokatie.....

En dan Hawaii:
Lena: "You got me out of my hotel....I can go out of my
roome.....so nice.."
Barry (the non-traveller): .....zwijgt.....lijkt met zijn hoofd op de Hawaiaanse
muziek te wiegen.....zwijgt........en zegt:
"It realy looks like Hawaii here".....
Dialoog in bed......en punch als zoen...fuck what a film!

Twee eenzame zielen vinden elkaar.....Barry's....kan langzaam zijn eigen wereld delen....en zet uiteindelijk zaken recht, met de telefoonhoorn nog in zijn hand. Hij staat in de deur als een shot uit "The good, the bad and the ugly"...That's that" De symbolische "Matrasman" is geneutraliseerd! En bellende zussen is ook niet meer mogelijk....Barry wat een held! Maar Lena mist hem op de juiste plaats.............zijn bekentenis aan haar....confusion say!....spreekt ironische boekdelen!

De harmonium lijkt een knipoog naar "Breaking the (protestantse) waves" of naar Andersons religieuze (?) achtergrond, maar ook: liefde moet worden ingeblazen om harmonie te vinden......"Go fly with me to the moon"....met eh....air-miles!
De muziek is zeer ontroerend, ironisch.....prachtig toepasselijk net als al die..... kleurtjes.
DVD vertalingen kunnen nooit accuraat (genoeg) zijn voor Andersons geniale subtiliteiten!

Mooie post!

Kleine aanvulling: En wat probeert "geremde" of beter "verstopte" Barry te verkopen:.......gootsteen.....ontstoppers....tja, het leven is soms om te kotsen....en...."I CAN'T (staat boven dus verkeerd!) get over a certain hump..(...)..I'll crack something ..(...).. Let it diversifi". Ware liefde is natuurlijk de enige echte "ontstopper"......"No it's not goiing to stop"....en het kan je leven openbreken en divers maken..."so realy realy nice!"
Barry is voor mij praktisch gezien een "borderliner":
de scéne aan het begin van het feestje: waar hij de deur een paar keer open en dicht doet: hij twijfelt of hij naar binnen zal gaan......hij passeert een grens......hij voelt al angst....hij weet dat het mis kan gaan! Dit zegt alles over het begrip relocation....exit!