Punch-Drunk Love (2002)

Dat was het eerste woord dat in me opkwam na het zien van deze film. Ik had Punch-Drunk Love min of meer blind gekocht op aanraden van enkele users hier en ik heb het me nog geen moment beklaagd. Een drama zoals ik het graag zie. Ontroerend op een originele manier, geen goedkoop sentiment en hier en daar een streepje absurdisme om het geheel op te frissen.

Adam Sandler maakt echt indruk in deze film. Ik vond hem ook al erg sterk in Reign Over Me en in Punch-Drunk Love bewijst hij nogmaals een goed acteur te zijn. Hij lijkt ook zo'n beetje over de gave te beschikken om met zijn sullige kop medelijden te wekken zonder dat ie echt de zielepoot uithangt. In feite is hij als Barry Egan een erg puur en oprecht persoon, met z'n eigen bizarre karaktertrekjes maar daarom net zo fascinerend en alles behalve stereotiep. Hij draagt dan ook de film, al zijn er genoeg andere aspecten die de moeite waard zijn. De aparte visuele stijl bijvoorbeeld, die je niet meteen verwacht in een film als deze, maar die precies daarom bijdraagt tot z'n sterkte. Frivole kleurintermezzo's en experimentele muziekjes zorgen voor een uniek sfeertje dat feilloos aansluit bij het geflipte karakter van Barry.

De romanace waar het uiteindelijk allemaal om draait is zowat de enige misser. Hoewel redelijk atypisch in beeld gezet heb je toch het gevoel dat het liefdesverhaaltje een beetje de geweldige absurditeit van de film onderuit haalt. Een heel klein beetje maar...al voelt het ergens toch aan als een compromis.

Voor de rest blijft Punch-Drunk Love natuurlijk een aparte en ijzersterke film die ontzettend grappige speldenprikken uitdeelt zonder ook maar ergens de vervelende slapstick-toer op te gaan. Mooi zo, op naar Boogie Nights en Magnolia!

Deze film heeft mij geen seconde kunnen boeien. Het verhaal is waarschijnlijk niet interessant genoeg.

Paul Thomas Anderson was al één van mijn favoriete regisseurs en na het zien van Punch-Drunk bevestigd hij dat nogmaals.

Een paar jaar geleden had ik al eens een stuk van deze film gezien. Het begin kon ik me nog goed herrineren. Adam Sandler in zijn blauwe pak die achter zijn bureau in het lege pakhuis zit te bellen. Simpel, maar ijzersterk. Waarom? Het lijkt dat PTA een extra dimensie toevoegd in elke scene die hij maakt. De prachtige sfeer, een Adam Sandler die perfect in zijn rol zit, de heerlijke en ijzersterke muziek die deze scenes ondersteunen en de belichting. Het laatste is misschien een beetje vreemd, maar het moment dat Sandler de deur omhoog trekt in de garage en al het licht binnen laat komen is al prachtig. Dit ondersteund wat mij betreft vele scenes, ook in het vervolg van de film.

De manier waarop Sandler zijn rol als onzeker typetje speelt is briljant. Mijn eerste indruk van zijn hoofdrol was niet zo bijzonder en ik verwachtte ook niet veel van hem. Na het zien van deze film weet ik zeker dat niet veel acteurs zijn rol beter hadden kunnen spelen. Je leeft je verschrikkelijk in zijn personage in en je voelt de pijnlijke momenten gewoon aan zodra één van zijn zeven zussen hem voor de zoveelste keer verschrikkelijk voor schut zet. De scenes in het huis van één van zijn zussen is dan ook werkelijk briljant. Het moment dat hij de ramen aan stront schopt word op bovennatuurlijk niveau gebracht door regisseur Anderson. Naar mijn mening word er goed duidelijk gemaakt dat Sandler's leven in de film gewoon op een verschrikkelijke manier is aangetast door zijn zussen die van hem een onzeker en bij vlagen zielig mannetje hebben gemaakt.

Ondanks deze onzekerheid en met de hulp van één van zijn zussen slaagt onze vriend er dan toch in om in contact te komen met een vrouw die we eerder in één van de eerste scenes zagen. En om even terug te komen op de eerste scenes: werkelijk prachtig. Het moment dat de auto over de kop slaat en de vrachtwagen voorbij komt racen zijn geweldig goed. Beide keren ben ik toch wel goed geschrokken. Mede dankzij de prachtige en ijzersterke muziek die Anderson in deze scenes heeft toegepast.

De dialogen tussen de twee tortelduiven Sandler en Watson zijn gevuld met onzekerheid van beide kanten. Toch blijkt Sandler zich nog aardig te kunnen redden. Een avondje eten volgt en loop uit op een hilarische rampartij in de toilet. Super gewoon. De onverwachte en echt altijd verassende plotwendingen zijn een supersterke factor in deze film wat mij betreft. Van het een op het andere moment lig je in een deuk. Zoals de scene dat Sandler aan de telefoon hangt met Seymour-Hoffman, prachtig gewoon. Ondanks de vele onverwachte plotwendingen is het einde aardig voorspelbaar wat mij betreft. De aantrekkingskracht tussen de twee hoofdpersonen is zo sterk dat het eigenlijk geen moment mis heeft kunnen gaan. Maar dat beschouw ik niet als een minpunt voor deze film. Eigenlijk bevat deze film erg weinig minpuntjes, maar toch ga ik niet voor de hoogste beoordeling.

Ik ga eerst vier sterren uitdelen aan deze film die mij erg goed is bevallen en zeker weer herzien word. Dat zal wel enige tijd duren omdat ik nog verschrikkelijk veel films heb liggen die ik ook nog moet zien. Paul Thomas Anderson flikt het in ieder geval weer en weet een prachtige film neer te zetten met Punch-Drunk Love!

* * * *

Iemand plaatste ergens in een topic dat dit een mainstreamfilm van Anderson was. Volgens mij was het Onderhond, maar dat doet er niet zoveel toe. Want mainstream kan dit toch echt niet genoemd worden. Want dit is een zeer bizarre romantische komedie die gewoon gedoemd was om geen commercieel succes te worden en die het typische romkom-publiek niet aan zal spreken.

Mij daarentegen wel. Het is uiteindelijk toch een echte Paul Thomas Andersonfilm geworden. De gehele visuele vertoning is geweldig en moeilijk vergelijkbaar met andere films. Anderson creëert bijna een fantasywereld met zijn soms vreemde belichting, kleuren en gebruik van decors. Daarnaast gebeuren er dingen die niet verklaars worden, zoals dat auto-ongeluk op het begin. Bizar, maar uiteindelijk komt het de sfeer alleen maar ten goede. En het geluid mag ook niet vergeten worden. Die geeft ook een bij vlagen onbehaagelijk gevoel. Zowel visueel als met geluid weet Anderson ons zo mee te zuigen in de belevingswereld van Barry Egan. Hij gebruikt de filmische middelen dus om ons hetzelfde te laten voelen als de hoofdpersoon. Het enige wat ik niet per se nodig vond zijn die gekke kleurdbeelden die soms tussendoor verschenen. Anderson zelf zei dat hij die erin stopte omdat hij dat in een dromerige staat tijdens het schrijven in zijn script verwerkte en het tot zijn verbazing zelf daarna teruglas. Hij vond het zo leuk dat hij het erin liet. Erg veel nut vind ik het echter niet hebben.

Wel grappig trouwens om in interviews te lezen dat bepaalde dingen uit de film uit Andersons leven gegrepen zijn. Zo had Anderson zelf ook 7 zussen en had hij het gevoel dat hij zich daartegenover moest bewijzen. En ook Anderson heeft ooit in een restaurant de toilet kapot getrapt.

Sandler is zoals wel vaker gezegd verrassend goed in deze rol. Bij Watson is dat geen verrassing, maar dat mag de pret niet drukken. De rol van Hoffman was helaas erg kort, maar wel weer erg leuk.

Maar wat toch wel het meest bijzondere aan deze film is is de onvoorspelbaarheid. En dat in het meest voorspelbare genre dat er is: de romantische komedie. Maar op geen enkel moment wist ik wat er de volgende minuut zou kunnen gebeuren. Dit is volgens mij zelfs de eerste romkom waarbij ik me afvroeg of de geliefden elkaar úberhaupt wel zouden krijgen. Anderson weet in ieder geval prima de boel fris te houden en dat levert wederom een geweldige kijkervaring op. Een film om vaker te bekijken. Het neigt nu al naar 5, maar ik hou het toch op een dikke 4,5*.

Heb ik dat ergens serieus gezegd ? Qua imago is het misschien nog wel zo, maar denk dat dit net zijn minst toegankelijke (maar zeker wel beste) film is.

Bizarre film.

Ik wist niet wat ik ervan moest verwachten. Ik verwachtte een 13-in-een-dozijn Sandler film (50 First Dates, je kent het wel) maar had al vrij vlot dat deze film een heel andere insteek had (meer arthouseachtig) maar vond daarvoor Sandler niet overtuigend genoeg.

Er zijn wel wat goede scènes (dat hij zijn sofinummer aan de telefoon geeft enz. zijn erg onheilspellend en beklemmend) maar de film mist verband en uitleg. Wat was nou zijn beroep? Verkoper in een garagepand? Sinds wanneer komen klanten naar je toe om zich iets te laten verkopen? Waar sloeg dat gedoe met dat harmonium op. Ik mag aannemen dat dat ding een beetje expres de absurde factor in de film was, zoals de kikkerregen in Magnolia? Nou vooruit.

Conclusie: na het zien van Magnolia, There Will Be Blood en Punch Drunk Love ben ik erachter gekomen dat P.T. Anderson niet mijn regisseur is. Ik heb mijn films het liefst 100% vaag of 100% normaal. Dit is vleesch nog visch.

2.5 sterren

Ja, dat komt omdat je Boogie Nights nog niet hebt gezien natuurlijk

Nou ik kan niet wachten

Zo erg vaag of absurd was deze film toch niet?

Pin me er niet op vast, maar ik zou zweren dat jij het was die het vrij recent nog ergens neerzette. Al geloof ik niet dat het in negatieve context was verder. Ik wist wel dat je deze film de beste van Anderson vond. Ik vind het denk ik ook zijn minst toegankelijke. Of misschien toch There Will Be Blood.

En ik vraag hem wat er vaag aan was. Ik vind hem namelijk 100% normaal

Aha, mijn excuses, was me niet helemaal duidelijk.

Oh kom op, de hoofdpersoon maakt nergens logische keuzes, waarom wordt er niet ingegaan op dat autoongeluk en wie pleurde dat harmonium daar neer enz

Eens met Captain Pervert, sommige stukken zijn vaag. Of dat goed of slecht is, is een ander verhaal.

Het gedoe met de harmonium is weer een heel ander verhaal natuurlijk.

Dat heeft wat mij betreft niks te maken met vaagheid. PTA vertelt niet alles en laat de kijker met enkele vragen achter die hij zelf moet oplossen. Dat auto-ongeluk heeft trouwens niks met de film te maken. Zoals Onderhond het al heeft gezegd dient het gewoon om de aandacht van de kijker te trekken. Dat harmonium is trouwens ook niet erg belangrijk in de film.

Wat betreft het maken van rare keuzes door het hoofdpersonage heeft te maken met het feit dat Barry Egan gewoon een beetje "raar" is.

Wie weet word ik dan wel op het verkeerde been gezet door de plot summary op deze site, die ik eerst las alvorens de film te gaan kijken:

Dat slaat echt helemaal nergens op. Niet zo vreemd dat ik met heel andere verwachtingen de film ging bekijken.

Eerst en vooral vind ik dat je een film niet kunt afrekenen op het feit dat je iets anders verwachtte door het lezen van de plot samenvatting. Ik ga ook geen film minder graag zien omdat ik de poster lelijk vind.

Ik zou me gewoon niet zo druk maken over dat harmonium. Het is gewoon een niet-alledaagse gebeurtenis in het niet-alledaagse leven van Barry Egan.

Sandler is, al zou je hem hier niet verwachten, perfect gecast in de rol van Barry in deze bijzondere film van een bijzondere regisseur.

Paul Thomas Anderson vertelt de alledaagse beslommeringen van Sandler op een bepaalde absurde manier geholpen door zijn eigenzinnige cameravoering en diverse excentrieke bijrollen van o.m. Philp Seymour Hoffman

Het shot met de kussende silhouetten (poster) alsmede het iris shot zijn een vondst.

De romantische klassiek aandoende muziek tijdens sommige scenes is prachtig en deed me denken aan de muziek tijdens de eindcredits van Lucia y el sexo.

Goede film maar dat dit het etiket "romantische komedie" krijgt opgeplakt vind ik toch wel erg vreemd. Dat zeg je toch ook niet van films als American Beauty of Ghostworld om maar wat eens te noemen. Het is veel meer een lichtelijk surreeële drama-film met zwartkomische elementen waarin toevallig een relatie centraal staat.

De chemie tussen de twee tegenspelers is dik in orde en verloopt heel mooi van vreemd afstandelijk naar warm intiem. Verder vond ik vooral het nogal absurde zijplot (nou ja, zijplot) van de "matrassen-verkoper" echt geweldig gevonden, vooral omdat het eigenlijk helemaal niet past...

Naast het prima ietwat merkwaardige acteerwerk valt natuurlijk de werkelijk prachtige en eigenzinnige cinematografie op. De film oogt allemaal erg origineel en fris zonder dat het echt de overhand gaat krijgen en zonder dat andere elementen uit het oog worden verloren. Er zitten werkelijk enkel pareltjes van scènes in die welhaast perfect zijn uitgevoerd. Weer viel me trouwens een bepaalde overeenkomst tussen een PT Anderson film en Kubrick op (bij There Will Be Blood leek de schaduw van de meester ook altijd aanwezig). De stukjes "vreemd doen om het vreemd doen" die er zeker ook wel inzitten neem ik er dan maar voor lief bij.

Prima film die 4 stralende sterren verdient en me weer heeft doen realiseren dat ik binnenkort maar eens weer Boogie Nights moet gaan opsnorren. PT Anderson begint toch wel steeds hoger te klimmen op mijn persoonlijke ladder van favoriete regisseurs...

Laat dat niet te lang wachten

Dat zijn dan ook geen romantische komedies .

Vind het toch wel duidelijk hier. Het gaat vooral om de romance tussen de hoofdrolspelers en er valt een hoop te lachen. Dat het geen standaard Hollywood romcom is moge duidelijk zijn.

Joh... Echt

Maar ik moest tijdens Punch-Drunk Love vaker aan die films denken dan aan bv Sleepless in Seatle ofzo. Dat een romance een belangrijke rol speelt hier is duidelijk maar het zal wel meer de algemene sfeer of uitstraling van deze film zijn dat ik hem meer associeer met de door mij aangehaalde voorbeelden.

Omdat het geen standaard romcom is. Qua feel heeft het inderdaad meer weg van Ghost World of American Beauty.

Maar toch lijkt me dit duidelijk een romatische komedie omdat, zoals je het zelf al zei...

...de relatie centraal staat. Dat is bij die andere twee films die je noemt niet het geval.

Ik had meer van deze film verwacht. De film haalde het niet niet. Telkens wanneer de film realistischer dreigde te worden, zakte hij weer in.

Nep-Romantiek. Welke vrouw met een fatsoenlijke baan wil nou weer een relatie met een zo'n achterlijk aap? Er was niet eens een basis voor romantiek. Het was net te onrealistisch.

Desondanks heeft de film een aantal sterke momenten. Voornamelijk in het eerste gedeelte van de film. Na Hawai lust ik het niet meer zo.

3.0

Dat gevoel had ik ook wel een beetje. Heel dat Hawai-gedoe lijkt net teveel een compromis voor het absurde eerste uur.

Een romantische komedie met Adam Sandler in de hoofdrol, dat klinkt erg suf en standaard. Maar dat is de film juist totaal niet, dankzij Paul Thomas Anderson. Hier past een sullige rol eens echt bij Adam Sandler. Sterker nog, hij speelt zelfs goed. Zijn karakter heeft diepgang en dat kan hij er ook uithalen. Ik had me geen betere Barry kunnen voorstellen.
De film heeft door wat rare gebeurtenissen en een aparte soundtrack iets vreemds. De vaak heerlijk onhandige en pijnlijke dialogen dragen daar ook aan bij, net als het karakter van de hoofdpersonage natuurlijk. Barry is tegelijk heel sympathiek en zielig, maar op momenten ook weer wat eng bijna.
Een ander interessant karakter, zeg maar van de bad guy, wordt sterk gespeeld door Philip Seymour Hoffman, een beetje een vaste klant in films van Paul Thomas Anderson, en een van mijn favoriete acteurs.
Op momenten is de film erg grappig, maar eigenlijk bevat de film vooral veel erg pijnlijke scènes, waaronder de klunzige dialogen waar ik al naar verwees. Daarnaast ook nog wel de nodige warmte en romantiek, maar eigenlijk kun je Punch-Drunk Love amper een romantische komedie noemen.
Emily Watson is trouwens vreselijk charmant in haar gewoonheid en onhandigheid. Alleen al hoe ze bijvoorbeeld aan haar haar zit. Moeilijk uit te leggen, maar ze is geknipt voor haar rol. Er is ook erg veel chemie tussen haar karakter en dat van Adam Sandler, heel belangrijk voor de film. Je merkt gewoon dat beide karakters zich bij elkaar echt op hun gemak voelen, al is de omgang aanvankelijk nog wat aarzelend. Maar Barry bekent eigenlijk al zijn leugentjes en geheimen al vrij snel aan haar, en zij doet dat ook aan hem. Dat laat heel goed zien hoe ze zich bij elkaar op hun gemak voelen.
Visueel zit de film er ook goed uit. Soms mooie shots en mooi gemonteerd. Heel mooie overgangen tussen de scènes soms ook, en het kleurgebruik moet ook zeker genoemd worden.
Al met al een heel andere film dan ik er van had verwacht, maar ik had gezien de regisseur beter moeten weten. Het is vooral het feit dat de film in recensies etc. vaak een romantische komedie wordt genoemd, wat voor verkeerde verwachtingen zorgt.
Ook knap trouwens dat de film niet de boel onnodig wil oprekken etc. Dat zie je nog wel eens met films met een dergelijke hoeveelheid inhoud en intensiteit. Maar deze haalt zelfs de 90 minuten niet.

Aparte film, ben het er mee eens dat hij of iets realistischer of juist iets onrealistischer had moeten zijn. Daarom ergerde ik me de ene keer, en de andere keer vermaakte ik me juist weer.

Daarom een kleine voldoende, een 6.

Deze PTA-film heeft een heel apart sfeertje, maar is juist daardoor wellicht zo briljant. Door het gebruik van kleuren en belichting weet Anderson goed allerlei ondertonen aan te geven, terwijl zijn typische ongemakkelijke zwarte komedie ook weer aanwezig is. Ook de eerste film waarin Adam Sandler écht acteert.