A Clockwork Orange (1971)

Waarom is dat precies een nadeel?

Nee, eigenlijk niet hé.

Na lange tijd heb ik deze film weer gekeken

Echt een geweldige film. Ze spelen goed in die film..

Echt 4,0 waard zeker weten

Is je avatar op deze film gebaseerd? Of is het slechts toeval?

Zeer goede film die je wat mij betreft moet leren waarderen. Na een half uur vraag je je wellicht af waar het allemaal naar toe gaat. Vanaf dat moment beginnen de contouren duidelijk te worden en wordt het een boeiend geheel. Bijzonder acteerwerk en prachtige stopwoordjes + accenten. Interessant om te zien hoe groepsprocessen zich voltrekken. Vrij lange film, echter niet langdradig. Geen doorsnee verhaal en verfilming. Staat terecht hoog aangeschreven.

Meer kan ik voorlopig niet zeggen over deze film

De eerste keer dat ik deze film zag (jaren terug) zette ik 'm uit na circa 20 minuten omdat ik er misselijk van werd. De tweede keer heb ik 'm gezien omdat een vriend 'm wilde zien en ik er dus bij zat met frisse tegenzin. Toen kon ik de boodschap echter in zijn geheel waarnemen en de film meer waarderen. De derde keer ging ik er echt voor zitten.
Deze film is een kunstwerk en daar hoort bij dat mensen het kunnen en mogen waarderen in vele gradaties. Voor mij zijn de uitingen in deze film soms echt té overdreven waardoor het mij niet pakt, zoals extreem zinloos geweld, kunstwerken in de vorm van een penis, té gestileerde conversaties, etc. Ik weet dat bv redeloos geweld bestaat en ik weet dat het daarom uit kunstenaars vloeit, maar ik wil er niet voor mijn plezier (of verontrusting) zomaar naar kijken. Ik zie dan graag de psychologische achtergrond erbij en kijk dan bv liever naar Full Metal Jacket.
Ik vind dat de kunstenaar, want zo wil ik Kubrick zeker noemen, zich met deze film ondanks pretenties/waagstukken kwetsbaar opstelt en dat is eveneens te waarderen. Voor het tijdstip waarin de film uitkwam, de jaren zeventig, was deze film heel gewaagd en daarmee baanbrekend, hoewel het ook de tijdgeest was om flink over grenzen te gaan. Het hele stuk over het 'beter maken' is geniaal.
Het gevoel wat ik bij deze film krijg wil ik vergelijken met het gevoel wat ik kreeg bij Antichrist van Von Trier. Beide films voel ik als een uiting van het laten vloeien wat uit de kunstenaar komt, in eerste instantie zonder enige remming, en daar dan meer of minder een richting aan geven en/of een rem op zetten. Bij ACO een meer gewenste, bedachte en gestuurde richting en bij Antichrist een minder gestuurde richting. Bij de laatstgenoemde kreeg ik het daarom zelf ook minder op een rijtje omdat daar voor mij essentiële dingen ontbreken. ACO waardeer ik hoger door het meer compleet en 'af' en toegankelijk voor het publiek zijn.
In ieder geval wil ik Kubrick bedanken voor hetgeen hij geeft. Een 4.0 voor wat hij mij geeft.

Geleend bij de bibliotheek en na 10 minuten al afgezet. Misschien wel het slechste begin van een film die ik ooit gezien heb. Kon er niet echt een lijn in vinden en was ook niet benieuwd meer naar de rest. Misschien geef ik het vandeweek nog een keer een kans. De geweldscenes zagen er echt te slecht voor woorden uit en snapte dat hele stuk in het theater waar ze dat meisje probeerden te verkrachten niet echt. (de zin dat ik het niet snap, niet te letterlijk nemen) De personages zagen er echt belachelijk uit, er zat een verschrikkelijk slecht muziekje achter en wist nou niet of die scene serieus bedoeld was. Het gevecht in het theater leek ook wel een beetje Bud Spencer en Terence Hill qua actie. Daarna 'rijden' ze als een malle weg in een auto, dat zag er ook al zo verschrikkelijk nep uit. Maar het gaat me er vooral om dat de lijn in die eerste 10 minuten erg ver te zoeken was. Maar goed... Niet echt nieuwsgierig meer, maar wellicht geef ik hem vandeweek dus nog een kans.

Mijn gevoel komt redelijk overeen met onderstaande:

Alleen had ik dit gevoel al na 10 minuten.

Dat dualistische gevoel wat jullie er bij hebben is exact de kern van de film. En het probleem van de mens. Alles heeft twee kanten. En deze film is vol overgave mooi en lelijk tegelijk.

Dat mooi zie ik niet, dat lelijk is een understatement.

Tja, waarschijnlijk een beperkte blik....

Blind

Als je dit mooi vind heb je een verdraaide blik, want dit is helemaal niet mooi.

Termen zoals appart en vreemd gaan misschien op, maar mooi toch echt niet.

Ik blijf het raar vinden dat de man het meesterlijke ''Full metal jacket'' heeft gemaakt, ook dit mislukte, foeilelijke, onsamenhangende, en niet boeiende filmpje heeft gemaakt.

Achterhaalde zogenaamd abstracte kunst, wat in de jaren 70 misschien wat stof deed opwaaien, maar nu geen enkele waarde meer heeft.

Typisch een reactie van iemand die er geen donder van begrijpt. Kubrick plaatst de mooie eigenschappen van de mens (kunst, klassieke muziek, design, levenslust, enthousiasme) tegenover de negative kanten (geweld, onderdrukking, burgerlijkheid, verkrachting, verraad) en laat zien dat het een niet zonder het ander kan. De uitvergrotingen en schijnbare tegenstellingen zijn inherent aan het idee.

Als er iets tijdloos is, is dit het wel.

Niet te snel oordelen over dingen die je niet snapt...

Ik vind dat helemaal niet zo raar. In die film staat dualisme ook centraal.

Wat heeft deze film in godsnaam met abstracte kunst te maken?

Misschien als het je pet te boven gaat dat je het dan als abstract beschouwd?

Makkelijk om te gaan roepen dat ik het niet snap, terwijl ik het gewoon anders bekijk.

Jullie proberen het mooier te maken dan het is, en allerlei diepere betekenissen te gaan zoeken. Ga je gang maar ik zie het voor wat het is, namelijk lelijk en slecht, punt.

Die diepere betekenissen hoef je niet te zoeken. Die zijn er, dat is een feit.

Uit hetgeen jij hier opschrijft blijkt duidelijk dat je er niets van snapt. Maar als jij dat anders naar kijken wilt noemen vind ik het ook best. Komt op hetzelfde neer.

Uit hetgeen jij opschrijft blijkt duidelijk dat jij het allemaal mooier wilt maken, en iets wat krom is recht wilt lullen, volgens mij ben jij dan degene die het niet snapt. Ik snap het juist beter omdat ik inzie dat het onzin is, en jullie maar interessant doen.

Als je een film niet begrijpt, prima, geen enkel probleem, maar realiseer je dat dan. ken je beperkingen en ga geen waardeoordeel geven.

Je reageert indirect ook op een reactie van mij van een hele poos terug, dus ik zal proberen het iets te verduidelijken.

Waar ik vooral moeite mee had is om de film serieus te nemen, terwijl de film (volgens mij) op veel momenten wel serieus probeert te zijn. De humor (?) kon ik totaal niet om lachen terwijl veel scenes volgens mij wel grappig bedoeld waren. Ik kreeg soms zelfs het gevoel dat de regisseur zelf niet eens wist wat hij er mee wilde.

Heel kort gezegd kon ik de serieuze stukken niet serieus nemen en de humor kon ik niet om lachen. Dat jij er achterliggende bedoelingen en ideeën in hebt kunnen ontdekken is mooi, maar dat kwam er bij mij niet uit. Voor mij bleef er dan ook niets over.

Het is ook een lastige films. Clockwork Orange gaat niet voor de populairiteitsprijs en maakt het de kijker bewust lastig. Dat is nu eenmaal inherent aan de dualiteit die de film aankaart. Ik wist zelf na de eerste kijkbeurt ook niet goed wat ik er mee aan moest. Vond het zowel prachtig als vervelend, hoe wel vervelend niet het juiste woord is, meer lastig te plaatsen.

Maar uiteindelijk ga ik vol voor het eerste, want a Clockwork Orange is zonder twijfel een hele rijke film en ik hou gewoon erg van de levenslusitge Alex, de prachtige muziek en de shoonheid die de film biedt. Ben daarnaast niet vies van een beetje ultra violence, zolang het maar fictief blijft. De soms bewust lelijke decors en de vervelende burgerlijke personages neem ik graag voor lief. Zij horen nu eenmaal ook bij het leven. En alles beter dan een Clockwork Orange...

Burgess vind ik niet zo'n interessante schrijver, en Kubrick niet zo'n interessante filmer, zodat deze film lang is blijven liggen. Nu toch maar opgezet, en ik moet zeggen dat A clockwork orange zowel minder bijzonder als minder geweldadig is dan ik had gedacht. Meestal krijg je stukjes te zien uit de openingsscenes van de film, waarbij het lijkt of er nauwelijks decor is en de film grotendeels bestaat uit het aanvallen van weerloze figuren, maar in de rest van de film is dat eigenlijk allemaal een stuk conventioneler.

Het verhaal zelf vond ik niet zo geweldig; de ontwikkeling is vergezocht en een beetje flauw, en daarbij vond ik het plot te nadrukkelijk gericht op het dystopische punt dat Burgess wilde maken. A clockwork orange moet het denk ik meer hebben van de vormgeving. De hele setaankleding is sterk gedaan, en ook cinematografisch heeft de film een mooi eigen karakter. Het motief van de kleur rood komt zeer aardig uit de verf. Maar het is toch vooral de muziek die de absolute troef is van deze Kubrick. Dankzij het contrast met de beelden ontstaat een heel aparte sfeer en daarbij helpt de soundtrack om de gang erin te houden. Menig dood moment in de film (dat hele gevangenisgebeuren is bijvoorbeeld behoorlijk saai te hoemen) wordt opgevangen door "Ludwig Van" en andere componisten.

Het blijft natuurlijk een beetje een zwaktebod als een film zo afhankelijk is van reeds bestaande, toegevoegde muziek, maar het zij zo. Stilistisch is A clockwork orange in ieder geval wel memorabel, verhalend vond ik het wat minder, kom daarmee uit op drie sterren.

Een voornamelijk technische analyse van de film. Maar op dat gebied zijn de filmkenners het toch wel unaniem met elkaar eens dat dit een briljante film is?

Dan zou je toch echt eerst moeten definieren wie er tot 'de filmkenners' behoren, en hoe unaniem unaniem is. Maar het antwoord lijkt me in alle gevallen nee, al is het alleen maar omdat ook de waardering van 'technische' aspecten aan smaak onderhevig is.

Wat ik wil zeggen is dat je de film op filmtechnische aspecten beoordeelt, waarschijnlijk in een poging om "objectief" je persoonlijke beoordeling te onderbouwen.

Ik heb feitelijk geen persoonlijke (subjectieve) argumenten van je gehoord die bepalend zijn voor wat je van deze film vindt.