Repulsion (1965)

Hier had 'k wel iets meer van verwacht. Het probleem was een beetje dat het hoofdpersonage me niet zo lag. 'k kon niet echt meeleven met het personage.

Ook het tempo lag nogal laag en vooral het eerste uur gebeurde er eigenlijk niet zo veel. Gelukkig was het tweede uur toch interessanter.

Het zwart-wit stoorde me niet.

Een beetje jammer van het eerste uur, maar het tweede uur én het einde maken veel goed.

Knap staaltje psychologische horror over een meisje dat nagels verzorgd, maar ondertussen haar eigen afbijt. Dat het niet helemaal lekker zit met Carole is al duidelijk vanaf de optiteling met een close up van haar oog en een pulserend ritme uit de speakers. Niet de enige keer dat het camerawerk haar mentale toestand ragfijn vastlegt. De eerste blik op haar gezicht zegt alles.

Dat is ook meteen mijn voornaamste bezwaar tegen Repulsion. Polanski is meteen al erg druk bezig met het optuigen van zijn getroubleerde hoofdrol en Deneuve zet fors aan met haar ongemakkelijke gedrag en holle gezichtsuitdrukkingen. Een paar hints waren wel voldoende geweest. Beetje lastig om zo mee te gaan in haar wereld, dat lukt beter eens zuslief op vakantie gaat.

Als ze zichzelf meer en meer afzondert, past Deneuve's houding beter en Polanski weet wel raad met de waanideeën, het appartement en haar aftakeling. De agressieve jazz die af en toe komt spoken voor mij niet zo gehoeven, maar de horror mag er zijn en in plaats van Carole te verzuipen in dramatisch gedoe, houdt hij vast aan het tragische. De ogen op de foto zijn priemend.

Carole en haar zus Hélène zijn Franstalige Brusselaars in Londen. Hélène gebruikt een prachtig gallicisme aan de telefoon: without fail, een letterlijke vertaling van sans faute. In het begin krijgen we nog wat te zien van Londen, maar zodra Hélène op reis vertrokken is, wordt het claustrofobisch.

De camera staat zelden stil, volgt Carole, geeft de kijker het gevoel een voyeur te zijn. Soms zien we Caroles standpunt en haar hallucinaties. Die hallucinaties zijn de enige reden om dit psychologische horror te noemen, een genre dat dichter aanleunt bij psychologisch drama dan bij horror. Van hetzelfde jaar is trouwens Giulietta degli spiriti, ook over een vrouw met hallucinaties.

De muziek is van jazzdrummer Chico Hamilton. Enkele uitbarstingen geven een plotse angstaanval weer. De stilte in combinatie met omgevingsgeluiden draagt bij tot de dreigende sfeer: een druppelende kraan, het getik van een wekker, gezoem van insecten, voetstappen van een potentiële indringer...

Het is een psychologische studie van een ontoerekeningsvatbare vrouw die een dubbele moord pleegt. Ze vertoont een verregaande behoefte aan isolement. Ze eet nauwelijks nog, laat het rauwe konijnenvlees onaangeroerd staan. Ze hallucineert en zit soms onbeweeglijk voor zich uit te staren. De diagnose zou catatone schizofrenie kunnen zijn.

Ze werkt in een schoonheidsinstituut, een plaats met uitsluitend vrouwen. Ze functioneert niet meer goed in die job, zit te dagdromen en verwondt een cliënte.

Ze lijdt aan misandrie (mannenhaat). Ze heeft verkrachtingsfantasieën. De partner van haar zus beschouwt ze als een indringer. Zijn tandenborstel in haar glas is een freudiaans symbool voor penetratie. Haar twee slachtoffers zijn mannen. De eerste gedraagt zich als een gentleman, de tweede is een vunzigaard, maar ze willen allebei hetzelfde. In haar ogen vormen ze een bedreiging.

De oorzaak van haar stoornis wordt niet expliciet duidelijk gemaakt, maar op het einde zoomt de camera in op een jeugdfoto waarop ze beschuldigend in de richting van haar vader kijkt.

Jap, Polanski flikt het weer. De man begint toch echt een held van mijn te worden.

Weer weet hij een relatief eenvoudig verhaal om te zetten in een paar handen die je bij de keel grijpen. Mede door de geweldige actrice en het prachtige camerawerk maken dit tot een uniek stukje cinema. Intrigerend, absurd en ijzingwekkend om te zien hoe iemand beetje bij beetje doordraait en daardoor enkele keuzes maakt die het leven van haarzelf en anderen dichtbij haar volledig op zijn kop zetten. Ik zal eens al Polanski's films op zoeken, ik moet echt alles van hem zien. Ook deze film was dus weer ijzersterk, al vond ik hem ietsjes minder dan Le Locataire en Bitter Moon. Dit komt met name doordat ook ik, zoals al eerder door andere mensen aangegeven, het jammer vond dat er achteraf niet nog even het een en ander duidelijk werd omtrent haar problemen. Ik twijfel nog een beetje tussen 4 of 4,5*, maar voor nu houd ik het op een dikke 4*.

"We must get this crack mended."

Een Belgisch meisje deelt een appartement met haar zus. Ze kan moeilijk omgaan met de affaire van haar zus en de jongeman die met haar uit wil. Als haar zus en haar minnaar op vakantie gaan sluit ze zich van de buitenwereld af en wordt ze geplaagd door nachtmerries.

Repulsion is geen standaard horror. De film is heel psychologisch (al wordt er niets uitgelegd) en volgt de hoofdpersoon in angst en eenzaamheid. Als Carol uiteindelijk alle bezoekers van het appartement gewelddadig om het leven brengt, wordt het toch een stuk meer horror. Voor een film uit 1965 is het zelfs vrij bloederig. Ook de dromen en hallucinaties waren wel gaaf gedaan. Al vond ik de scène met de scheuren en handen uit de muur - een voorloper van die in Day of The Dead en Labyrinth - een beetje kort, want het was wel geniaal bedacht.

Het eerste deel in Roman Polanski's appartement-trilogie. Toen ik Rosemary's Baby en The Tenant had gezien wist ik niet goed hoe ik ze moest beoordelen en dat heb ik nu weer. Allemaal zijn ze heel apart en eigenlijk best vaag. The Tenant vind ik nu toch wel het beste deel uit de trilogie, die was het meest sfeervol en mysterieus, waar ik me bij Rosemary's Baby irriteerde aan de New Yorkers en ik het hier meer vaag als mysterieus vind.

Catherine Deneuve vond ik wel goed spelen, al hoefde ze uiteindelijk natuurlijk alleen maar lusteloos voor zich uit te kijken en iedereen te negeren. De film was prima opgenomen, voor mijn doen alleen iets te 'handcamera-achtig' tijdens de straat scènes.

Misschien dat ik de film na een herkijk beurt beter kan waarderen. Het einde was vrij sterk en het psychologische aspect kwam goed over. Toch gaat mijn voorkeur uit naar de meer reguliere thrillers van Polanski, Chinatown en Frantic.

Buitengewoon mooi in beeld gebracht film van Polanski. Met het camerawerk wordt de mentale toestand van Carol (Catherine Deneuve) vastgelegd. Door die beelden en het mooie acteerwerk van Deneuve blijft dit toch redelijk spannend ondanks de lange speel duur. Maar hier schuilt ook het manco van de film want ook al wordt er genoeg tijd genomen, blijven we alleen maar Carol volgen die steeds verder afglijd. Haar personage blijft vlak, er is bijna geen achtergrondinformatie. We komen alleen te weten dat het zusjes zijn uit Brussel zijn. Geen waarom, of hoe, geen verwijzingen naar haar jeugd dan alleen een foto? Bijzondere film dat wel!

Op bepaalde momenten een beetje traag maar voor de rest bleef Repulsion toch nog wel vrij boeiend. Waarschijnlijk ook door die vaagheid en mysterieuze vibe die in de film schuilgaat. Er wordt vrij weinig prijsgegeven waarom ze zich juist zo is gaan gedragen. Het is wel sfeervol en Deneuve is een lust voor het oog. Dat haar is echt wow

Ik heb nog niet al te veel zwart-wit films gezien maar ik stoorde me er totaal niet aan. Het is verder knap gefilmd voor die tijd lijkt me. Qua thriller/horror niet direct mijn cup of tea, het is allemaal heel psychologisch (daar is natuurlijk niets mis mee) maar het personage van Catherine Deneuve is te oppervlakkig om haar goed te begrijpen en met haar mee te leven.

Een appartement heeft alleen maar een binnen en geen buiten. Het is dan ook niet toevallig dat Roman Polanski drie films maakte die in een appartement speelden, zoals 'Rosemary's Baby' en 'Le Locataire'. Alle drie gaan ze over iemand die langzamerhand een beetje gek wordt in zijn of haar hoofd. 'Repulsion', de eerste film die hij buiten Polen maakte blijft de beste. Hoofdrolspeler Catherine Deneuve lijkt een geheim van incest met zich mee te dragen en de spoken uit haar verleden komen tot leven in het Londonse huis van haar zus. De camera weet de kleine omgeving van de flat tot een horror-doolhof te maken en dagelijkse gebruiksvoorwerpen krijgen een beklemmende dramatiek.

Polanski geeft op sublieme wijze de beangstigende sfeer weer rond een psychisch gestoord personage, prachtig vertolkt door een jonge Catherine Deneuve en legt meteen de nadruk op het feit dat dergelijke mensen amper daadwerkelijk worden geholpen en hoe de omgeving eerder een zekere onverschilligheid vertoont.

Erg sfeervol en horrorachtig en het viel me op dat precies wanneer de muziek wegblijft, er door de kleine, gewone geluidjes een even grote beangstigende spanning wordt gecreëerd.

Knappe regie van een nog jonge Polanski. Meer dan 50 jaar oud, deze film, en beslist even goed bekijkbaar.

Sterke psychologische horrorklassieker.

De bloedmooie Catherine Deneuve speelt een jonge vrouw, Carol, die lijdt aan androfobie (een angst voor mannen). Ze woont samen met haar zus in een appartement, maar wanneer haar zus op vakantie gaat en ze het voor twee weken alleen moet zien te redden gaat het mis. Ze trekt zichzelf terug met als gevolg dat haar angsten en hallucinaties in rap tempo verergeren.

Polanski weet hier met minimale middelen een knap staaltje werk vol symboliek af te leveren. Er wordt nooit uitgeweid over de achtergrond van de personages, maar de beelden spreken voor zich. Heerlijk hoe Polanski de kijker zijn eigen conclusies laat trekken. Dit is typisch zo'n film die aan de oppervlakte simpel lijkt, maar als je wat dieper graaft kun je er veel meer uithalen. Het geheel wordt vakkundig opgebouwd. Het is traag en dicht op de huid gefilmd, daarnaast wordt er gebruik gemaakt van een jazzy score waardoor er een zenuwslopend, benauwend sfeertje ontstaat. Niet omdat het nou zo spannend is, maar omdat je als kijker voelt dat Carol een tikkende tijdbom is waarbij het enkel afwachten is totdat die afgaat.

Ondanks dat ik dit soort karakterstudies het liefste zie, wist Catherine Deneuve me niet helemaal te overtuigen. De aftakeling van haar geestelijke gezondheid wordt er naar mijn idee te dik bovenop gelegd in de acteerprestatie. Deneuve blijft maar apathisch voor zich uit zitten te kijken. Een vrij makkelijke manier om de kijker duidelijk te maken dat er iets mis is met haar. Iets meer nuance zou beter zijn geweest.

Repulsion haalt het niet bij mijn favoriete Polanski film Rosemary's Baby, maar komt dichter in de buurt dan The Tenant.

“We all have to lead our own lives in the end, you know.”

Geweldige horrorklassieker van Roman Polanski. Polanski weet als geen ander de juiste sfeer te creëren, en Repulsion barst van de sfeervolle en stijlvolle scènes. Een onderhuidse spanning, de schitterende zwart-wit beelden, geweldig acteerwerk van Deneuve, uitstekend camerawerk en één van de meest angstaanjagende eindes van een film die ik heb gezien.

Het is misschien maar een klein dingetje, maar de manier waarop je Deneuve iedere keer van haar werk naar huis ziet lopen, en de manier waarop het is gefilmd door Polanski, is echt briljant. Deneuve doet ook niet aan overacting, en de manische trekjes en psychische problemen van Carol worden door Deneuve perfect geacteerd.

Toch wel meer van verwacht !
Het grootste probleem van de film is niet zozeer het trage verloop, maar vooral dat er een bepaalde spanningskracht ontbreekt. De film bezit inderdaad sfeervolle en stijlvolle scènes waaronder de dagelijkse weg die Deneuve volgt naar haar werk en terug naar huis. Deneuve speelt haar rol bijzonder overtuigend.
De zwart-wit beelden passen perfect bij het beeld wat Polanski wil scheppen. En toch....mis ik iets want ik zou de film niet echt opnieuw willen bekijken. Daarvoor sleep het zich allemaal wat te lang aan voor hetgeen wat de kijker te zien krijgt. Bv wanneer Deneuve stilaan volledig door slaat ( twee moorden op haar geweten ), weet dit op de één of andere manier niet spannend over te komen. Ook het slot vond ik niet zo geslaagd. Toch maar een zesje voor deze klassieker.

Zeer lang geleden dat ik deze film gezien heb en nu na herziening is achteraf gebleken dat ik er ook bijna niets meer van kon herinneren, behalve die scène in de gang met die handen die uit de muur sprongen en die scène met die drie straatmuzikanten. Die laatste scène zou bij mij volledig in de vergetelheid zijn geraakt als ik die niet gezien had in een MovieMeter Contest van meer dan 10 jaar geleden.

Ik vroeg me trouwens regelmatig af waardoor die Carol tot waanzin werd gedreven. Inmiddels is mij toch een lichtje gaan branden. Film bevatte namelijk enkele scènes die voortkwamen uit de fantasie van Carol die dat helemaal duidelijk maakten. Je moet dus wel goed opletten bij het bekijken van deze toch wel best sfeervolle thriller. Ook een van de betere rollen trouwens van Catherine Deneuve, een actrice waar ik eigenlijk niet zo weg van ben. Memorabel die scène toe ze van haar werk afkwam en als een zombie door de straten liep.

4,0*

Moet één van de meest deprimerende films zijn die in de sixties werd uitgebracht. Catherine Deneuve wandelt 1.45 u lang als een zombie doorheen de film (nog voor George A. Romero zijn Night of The Living Dead zou uitbrengen). Omwille van haar psychose slaagt Deneuve er niet in contact te maken met een wereld, die enkel hedonisme (de beauty-salon) en liefdeloos nihilisme (de relaties in haar omgeving) te  bieden heeft. Vooral de mannen komen er in het (mede door Polanski geschreven) script heel bekaaid vanaf. Geen enkele man in de film heeft een betrouwbaar karakter, allen zijn opdringerig en enkel uit op seks, desnoods met geweld. De vrouwen lijken het iets beter te doen, maar verkeren ook voortdurend in een staat van oorlog met de mannen, en dan is er natuurlijk nog de kwestie van een gestoorde vrouwelijke hoofdrol.

Voor die tijd zal het misschien ook nieuw geweest zijn dat de geluiden van een klaarkomende vrouw (twee maal) geïntegreerd werden in de film. Ook zien we hier op een bepaald moment een mondkus tussen twee mannen. Polanski zag het duidelijk wel zitten om de grens op te zoeken van wat in die tijd mainstream vertoond werd. Polanski is zeker geen doordeweeks ventje, is hij nooit geweest.

De soundtrack van Chico Hamilton (gearrangeerd door Gabor Szabo) is erg jazzy maar werkt wel nog de vervreemding van de beelden in de hand. De beeldtaal komt me trouwens erg expressionistisch over. Het gegeven natuurlijk dat het gaat om een zwart-witfilm met veel schaduwwerk, alsook de surrealistische staat van het appartement die de desintegratie van de geest van Deneuve symboliseert. Knap werk van Polanski en cameraman Gilbert Taylor. Het idee van de immer tikkende klok vind ik schitterend, werkt op de duur op de zenuwen en het inlevingsvermogen van de kijker.

Wel geen film die ik nog eens zal herbekijken. Daarvoor is het mij té zwartgallig, zonder enig sprankje humor of hoop. Dan liever nog een keer The Gold Rush van Chaplin, waarnaar gerefereerd wordt in de film.

Een briljant vormgegeven psychische aftakeling, dat zeker, en meer hoef je er niet in te zien. Maar toch.

Polanski's protagoniste wordt niet vertolkt door Annie van banketbakkerij De Boer, nee, daar huurt hij Catherine Deneuve voor in. Bloedmooi, blondgelokt en wide-eyed, en in de tweede helft van de film alleen gehuld in een niet geheel ondoorzichtige nachtjapon.

Deze Carol wordt aan alle kanten bekeken, is het al niet door de mannelijke personages in de film, dan is het ten allen tijde door de kijker. Het helpt niet om het appartement te barricaderen, als het 'gevaar' zich al in dat appartement bevindt.

Het (mannelijke) oog wil ook wat?

aldus user yeyo, meer dan acht jaar geleden in dit topic, daarmee de aandacht vestigend op iets waarvan ik aanneem dat Polanski dat welbewust in zijn film incorporeert, en als dat al niet zo is, dat in ieder geval weerspiegelt: de mannelijke blik en interpretatie. 

Natuurlijk, Catherine Deneuve, en het vrouwelijke type dat yeyo omschrijft, zullen niet bij een ieder in de smaak vallen - misschien alleen irritatie opwekken - maar het zou zo maar kunnen dat er heel wat normaal gesproken timide kantoorklerken rondlopen die zich bij de aanblik van zoiets plotseling een beest van een kerel wanen.

En, ook natuurlijk: die vrouwelijke obsessie, die mengeling van angst, walging en fascinatie voor, en verlangen naar het seksuele, zal wellicht haar wortels hebben in de realiteit. Verkrachtingsfantasieën, het zal. Maar nogmaals: is dit een film dáárover, een ziektegeschiedenis, of is het niet ook een mannelijke verbeelding daarvan?

Die mannelijke verbeelding, die is er in cinema natuurlijk (bijna) altijd. Het bewuste in vraag stellen daarvan komt iets minder vaak voor. Carol roept wat dat betreft wel associaties op met bijvoorbeeld Susan Vargas in Touch of Evil, en Claudia in l'Avventura, die zich op enig moment omringd, omsingeld weten door een mannelijke horde.

'Ze lijkt zich niet eens bewust van haar eigen seksualiteit of van de gevolgen die het kan teweegbrengen'.

Natuurlijk weten vrouwen dat doorgaans wel. De twoway street, de dubbelzinnigheid van het seksuele (en de representatie daarvan), werd in recente jaren zelden zo sterk tot uitdrukking gebracht als in Glazer's Under the Skin, waarin de alien van een meedogenloos seksueel roofdier gaandeweg transformeert in een weerloze seksuele prooi.

Polanski. Heel veel heb ik nog niet van hem gezien,en niet alles daarvan beviel mij, maar alleen al vanwege deze film heeft hij zijn plaats in de filmgeschiedenis verdiend.

de tweede film van Polanski

Een bijzonder knappe vrouw Carol (Catherine Deneuve,) woont samen met haar oudere zus in een appartement. De knappe vrouw krijgt natuurlijk veel mannelijke aandacht, maar de ironie is dat ze eigenlijk een angst?/afkeer? van mannen heeft.

Deze afkeer neemt zo'n vormen aan dat Carol helemaal ontspoort.

Hoewel de film niet slecht is, is het hoofdpersonage een persoon waar ik mij niet kan in vinden.

Ze heeft verlatingsangst, een angst voor mannen, ziet dingen die er niet zijn, noem maar op. Ze is gewoon gek, punt. En ik heb daar geen binding mee, dus kon mij de film ook niet echt boeien.

Uiteindelijk geef ik toch een 3 sterren, omdat Catherine de geesteszieke Carol echt wel goed speelt en dit wel kan tellen als psychologische horrorfilm...

Als je iemand kent die nu in het gekkenhuis zit en je wilt weten wat in ze omgaat?

Kijk dan deze film!

Polanski.

Verrassend stukje film. Ik heb van Polanski nog te weinig gezien om zijn trademarks te herkennen, maar dit wist me best te smaken. Het heeft ook veel te lang geduurd voordat ik de film zag, maar recentelijk was er dan eindelijk de kans voor. Zoals het cijfer al weggeeft viel deze film me in bijna alle opzichten mee.

Het duurt even voordat het echt lekker door kan denderen, maar eigenlijk weet de film altijd wel te boeien. Zeker voor een oudere film als deze heeft Polanski zijn sfeertje goed onder de controle. Door middel van uitstekend camerawerk en een benauwde sfeer creëert Polanski een film die erg vreemd aanvoelt, maar daardoor wel onder je huid kan kruipen, ondanks dat het nooit ijzingwekkend weet te worden.

Wat deze film wat in de weg zit is Deneuve zelf. Ik heb het eigenlijk nooit een goede actrice gevonden. Haar schoonheid lijkt haar in deze rol te hebben gezet, maar alles voelt nogal gemaakt aan. Erg geacteerde uitstraling, en dit is ook niet de enige film waarin ze dat doet. Viel me ook al erg op in Belle de Jour. Twee prominente rollen, maar nooit overtuigend.

Polanski gooit van alles in zijn film om de boel wat unieker te maken, en ondanks dat deze ideeën vaak ver uiteenlopen past het op een vreemde manier goed samen. Soms kent de film een inkakmomentje en echt spannend is het niet, maar wel lekker bevreemdend en claustrofobisch. Het gevoel van eenzaamheid, duidelijk een centraal thema binnen deze film, mag regelmatig doorbreken en helpt de film vooruit.

Goede film, beter dan verwacht ook. Polanski is een beetje een hit-en-miss voor me, veel van zijn films loop ik ook met een grote boog omheen, maar wat ik dan wel van hem zie maakt best indruk. Leuke verrassing die wat aan de lange kant is maar behoorlijk wat includeert om de film een uniek sfeertje te bezorgen die goed op de kijker wordt overgebracht. Ruime voldoende voor deze geslaagde stijloefening.

Redelijke film over een jonge vrouw die zichzelf verliest in het appartement van haar zus. Een effectieve psychologische horrorfilm, vooral ook door de duidelijke symboliek, het camerawerk en het spaarzame gebruik van muziek. Echter is de film nogal traag en langdradig en weet het hoofdpersonage niet overal te boeien (had op sommige vlakken wat beter uitgewerkt mogen worden).

Polanski brengt de wereld van Hitchcock en de Europese new wave samen, al blijft het ook deels in de schaduw van beide genres. Catherine Deneuve is toch wel iets te afstandelijk om de film te dragen en zo ontbreekt het aan de nodige intrige en spanning. De beelden zijn wel mooi gemaakt, niet voor niets dat Polanski gaandeweg zo gewaardeerd werd. Ik kan me wel voorstellen dat de film het nodige publiek vond. Maar de tijd heeft deze prent wat mij betreft niet al te veel goed gedaan.

Ik ben wel een liefhebber van de soundtrack, net als in veel Europese tijdsgenoten met een jazzsfeertje. Muzikant is Chico Hamilton op het moment van de film al een palmares van samenwerkingen kon tonen met oa Charles Mingus, Count Basie, Duke Ellington, Lester Young, Billie Holiday, Nat King Cole en zoveel meer legendes.

Knappe verfilming van een jongedame die lijdt aan wanen en angsten. In de eerste plaats prima gestalte gegeven door de jonge en knappe Catherine Deneuve, toen nog in het pril van haar carrière. En zie wat voor een icoon ze vandaag is voor de Franse cinema! Een ingetogen rol met kleine subtiele handelingen brengt ze geloofwaardigheid in de psyche van haar personage.

Ook haar afwezigheid raakte me wel. Hoe ze als een zombie door de straten liep, niet reagerend op de avances van die opdringerige vriend. Hoe ze eerst gedwee het gebrul van de huisbaas ondergaat. Wezenloos staarde ze voor zich uit. Sterk!

Maar ook technisch is de film uitermate verzorgd. De sound is geweldig. Deed me zelfs geregeld aan Hitchcock denken. Maar ook de rest was op niveau met de beeldcompositie en de cinematografie in het algemeen. Polanski slaagt erin de spanning (het bevreemdende gevoel) hoog te houden. Enerzijds met wat fantasietjes (de handen uit de muur), maar anderzijds met het principe less is more.