Repulsion (1965)

Heel knap gemaakt.

Nooit eerder zo goed de psyche van het hoofdpersonage zo goed verbeeld gezien in een film. Zonder dat er een woord gesproken wordt, weet je 'precies' welke angsten en gedachten ze heeft.

Uitmuntende regie en bijzonder camerawerk.

Een film om bloednerveus van te worden.

Langzaam en beklemmend, een typisch Polanski-werkje dus. Bovendien is er niemand die zo wazig voor zich uit kan staren als Catherine Deneuve.

4 sterren

P.S. Deze film is tevens een pleidooi om af en toe es de deur uit te gaan

Ik heb het weer. Emotie in heel mijn lichaam. Geraakt zijn in mijn ziel. Maar heel weinig films veroorzaken dit soort verwarring. Dit is er een van.
Repulsion grijpt me behoorlijk aan. Zelden zo'n hartverscheurende film gezien over een mens dat "stukgaat", niet meer met de wereld om kan gaan.
De eenvoud en tegelijkertijd het beklemmende van de muziek en de geluiden. Hoe de huisbaas uitgerekend haar het laatste zetje geeft om echt compleet van de wereld af te vallen. De manier waarop alles gewoon moet zijn als ze staat te strijken, zonder stekker in het stopcontact.
Repulsion is wat mij betreft veel meer een aangrijpende film dan een spannende. Hoewel Carols gevoelens niet de mijne zijn, volg ik haar wel. Deneuve en Polanski moeten erg gevoelige mensen zijn.

5.0*

Deze film moet het vooral van z'n spannende, claustrofobische sfeertje en de goeie cast hebben. Maar (mischien wel helaas) werd ik (weer) niet echt geraakt door deze Polanski. 3*

normaal vind ik het niet zo erg als een film traag opgebouwd wordt. het eerste half uur van deze film was echter moeilijk doorheen te komen.

maar daarna begint het. op indringende wijze wordt duidelijk hoe de gekte van Carol zich ontwikkelt, met enkele subliem in beeld gebrachte scenes.

niet zo goed als the Tenant of Rosemary's Baby, maar wel erg goed. 4 sterren.

Oeverloos trage film.

Film die draait rond de aftakeling van Deneuve. Jammer genoeg heeft zij de uitstraling van een bejaarde etalagepop, waardoor het hele concept van de film al meteen in het water valt. Wat een houte plank zeg

Vond het begin verder amper door te komen, en ook menig scene (met de huisbaas) duurde oeverloos lang. Ook de soundtrack deed mij niet zoveel. Gooi je tegenwoordig veel lawaai over je film, dan noemen ze het een goedkoop trucje. Bij oudere films heten zo'n *bang* en luide schreeuwen blijkbaar nog "hallucinante geluiden". Weer wat bijgeleerd vandaag.

Resten enkele erg knappe scenes. Naarmate het einde vordert komen er sporadisch meer en meer leuke dingen in de film, en wordt het zelfs af en toe boeiend. Alleen jammer dat in deze film de aardappels een boeiender verloop kenden dan Deneuve, en dat het moois vaak na vijf wilde seconden werd afgebroken.

Nipte 1.5*. Einde was ook wat een afknapper, maar het is vooral het belabberd acteerwerk en povere soundtrack die deze film sterk naar beneden haalt. Ik gooi mezelf nog wel een keertje achter Tetsuo als ik personages wil zien aftakelen.

Sterke film, die nog veel donkerder, beklemmender en gesloten is dan de andere twee films uit 'de trilogie'.

Het zwart-wit, het camerawerk en Deneuve brengen menig huiveringwekkende scène tot stand. 4*, Polanski was wel in absolute topvorm in die tijd.

p.s. Hoe weet het plot dat Carol Belgische is?

Soms is het slechts één enkele scène die je doet inzien hoe ingenieus een film wel in mekaar zit. In het geval van Repulsion is het de scène vlak voor de eerste gewelddadige uitspatting van een schitterend acterende Catherine Deneuve, die van een schier ongezien meesterschap getuigt en op een uitstekende manier de claustrofobische sfeer van deze prent verraadt. De wijze waarop Polanski het al te nieuwsgierige overbuurvrouwtje bij de dialoog tussen Carol en de wanhopige Colin betrekt is om van te snoepen. De situatie is erg herkenbaar, doch krijgt door het schril contrast tussen de statische houding van het oude dametje en de spanning tussen Carol en Colin een naargeestige, dreigende lading mee. Eens in beeld, dan weer uit beeld, maar immer aanwezig; zo wordt de buurvrouw het verhaal ingezogen en verdwijnt de dialoog, die er op zich al uitspringt door het stille karakter van deze film, volledig naar het achterplan. Polanski slaagt erin het zwaartepunt van de betreffende scène zodoende te verleggen dat je als kijker gefixeerd geraakt door het bijkomstige, dat net door die fixatie het essentiële wordt. Beeldtaal is zelden zo puur en eerlijk geweest. En het cinematografisch vernuft uit voorgenoemde scène dat verder gans de speeltijd aanhoudt, onderscheidt Repulsion van de overige delen uit Polanski’s officieuze trilogie rond appartementen en de daarmee gepaard gaande paranoia. Vooral de cameravoering, eerder dan de storytelling, is de sleutel tot het succes in de eerste van dit drieluik. Soms energiek, soms nonchalant, maar steeds gecontroleerd. Verbijsterende camerastandpunten, efficiënte zooms en fades en schitterende close-ups. Alledaagse dingen als een overgaande telefoon of een gestroopt konijn worden door het fraaie audiovisuele inzicht van de regisseur erg angstaanjagend, waardoor de onderhuidse spanning constant voelbaar is en volbloed horrorelementen compleet overbodig worden. Kortom, het hele scala uit de cinematografische trukendoos is aanwezig en het camerawerk is dan ook verantwoordelijk voor negentig procent van de sfeerschepping. Magisch!

2de zwart / witte film na schindlers list en moet zeggen erg spannend.

erg goed gebracht door deneuve.

4 sterren

Film komt een beetje traag op gang, maar naarmate de film vordert wordt het best wel een 'goede' horrorfilm. Er wordt sterk, overtuigend geacteerd door het hoofdpersonage. En het feit dat het zwart/wit is stoort dan ook helemaal niet.

Toch wel aangenaam verrast eigenlijk

3.5*

De woorden 'beklemmend' en 'hallucinerend' zijn hier al veel gevallen en ik denk dat je de film zo het best kan omschrijven. Maar de manier waarop Polanski tot zo'n beklemmende sfeer en zo'n hallucinerende beelden komt getuigt van groot meesterschap. Op cinematografisch vlak is het om van te smullen: zowel montage, belichting, camerahouding als geluidstechnieken laten je als aan de grond genageld staan! Dit neemt niet weg dat er geen dode momenten te bespeuren zijn, want het gebrek aan dialoog en de niet altijd even sterke uitstraling van het karakter (niets op Deneuves geweldige prestatie aan te merken, het is gewoon haar personage dat niet altijd even boeiend is) kunnen er wel voor zorgen dat het een beetje saai wordt.

Dit vooral in het begin.
Want de film groeit steeds meer naar een onheilspellende climax toe: niet alleen wordt deze levende contradictie in tweeën verscheurd door een gespleten paranoïde geest ( schoonheid, lieflijkheid -dat Frans accent is onweerstaanbaar!!! - versus mannenafkeer, geestesgestoordheid), maar de beelden worden verwarder en gekker, de film krijgt een horrorkantje geborduurd en het isolement wordt claustrofobisch...
Wat een psychologisch verontrustend portret heeft deze man gemaakt! En de directe oorzaken van deze ondergang zijn overal te vinden: de mannenonvriendelijke omgeving waarin ze werkt en de driehoekverhouding zus-minnaar-Carol, waarbij het feit dat de man getrouwd was (amoreel gedrag) haar afkeer nog groter heeft gemaakt, denk ik.

Over de aardappelen en het rottend konijn, ben ik nog niet helemaal uit. Als iemand me kan helpen?

Roman Polanski levert met Repulsion toch wel een erg trage horrorthriller af, die niet lekker uit de verf komt. Op sommige momenten dacht ik gegrepen te worden (figuurlijk dan hè) door de angstaanjagende gekmakerij die Catherine Deneuve overkomt, om helaas een minuutje later te concluderen: "Nah, zo heel bijzonder is het ook weer niet". Al met al genoeg onderhoudend genoeg om net tot een 3,5* te komen.

Dat vind ik nu net niet! Ja inderdaad, het eerste halfuur heb je niet door dat je naar een thriller (met horrorelementen) zit te kijken, maar toch is er steeds die onderhuidse dreiging. En dan slaat de film om naar een donkere rit die op ieder moment weet te boeien!

In de film maakt Polanski gebruik van scenes, belichting en camerawerk dat zijn tijd ver vooruit was! Catherine Deneuve speelt hier, zonder veel woorden, de pannen van het dak!
Ook Polanski's gevoel voor detail en symboliek is een absoluut pluspunt aan deze film! bv. de "basketballende" nonnetjes:-), het dood konijn, het scheermes...

Dit is voor mij totnogtoe de beste Polanski die ik zag, en misschien ook wel één van de betere thrillers die ik ooit zag...
Vreemd dat ik deze film nu pas heb ontdekt...

Een hele dikke 4,5 die zelfs neigt naar de 5!

Een geweldige filmervaring, deze Repulsion. Polanski leek al heel vroeg de kunde te bezitten om onder je huid te zitten met zijn regiewerk. Repulsion is een voorbeeld van effectiviteit, gehaald uit het audiovisuele. Het vervreemdende camerawerk en de hypnotiserende soundtrack zijn genoeg om de paranoia en angsten van Deneuves personage tot een beangstigend niveau te brengen. De eerste keer dat er een gestalte verschijnt in de draaiende spiegel sprong ik werkelijk van mijn stoel. Ook krijgen telefoons en deuren ineens een beangstigend karakter. Meesterlijk hoe Polanski dagelijkse dingen zo uit context kan halen en er een surreëel tintje aan weet te geven. Deneuves stoicijnse uitstraling is ook een schot in de roos. Prachtige vrouw om te zien, maar vreemd genoeg verandert dit al snel in een gevoel van irritatie. Het meisje spoort niet en Polanski weet haar gemoedstoestand audiovisueel perfect te verwoorden. Een meesterwerk die bij herziening misschien wel de volle mep krijgt.
4,5*

Sterke psychologische thriller, waarbij vooral het knappe acteerwerk van een apathische Deneuve een genot is om naar te kijken, en waarin de ontwikkeling van een geestesziekte mooi verbeeld wordt.

In het begin ergert ze zich vooral aan de levens van de mensen om haar heen, die voornamelijk lijken te draaien om seks en wellust. Naarmate het verhaal vordert komt deze haar ongewone levensstijl echter iets te dichtbij, en draait ze door. De aftakeling begint met het bezoek van haar opdringerige beminnaar, waarop de eerste moord volgt. Dit vond ik sterk gedaan. De tweede moord op de huisbaas vond ik er echter iets te dik bovenop liggen, en een makkelijke manier om nog een moord in de film te stoppen. Deze moord had namelijk iedereen kunnen begaan, vanwege de aanranding, en mist daarom een specifiek motief waaraan Deneuves ziekte ten grondslag ligt. Had er van mij dus uit mogen blijven.

De beelden complementeren de toestand van het hoofdpersonage goed. De mooi belichte close-ups van Deneuves onverschillige gezicht en het duistere appartement visualiseren zo haar innerlijke toestand. Ook haar hallucinaties van een appartement dat langzaamaan instort en de grijpgrage mannenhanden zijn sterk, en voegen een klein horrortintje toe. Tenslotte vind ik het goed dat Polanski, naast enkele aanwijzingen, niet echt uitweidt over de oorzaken van Deneuves conditie. Hierdoor blijft het mysterieuze bewaard en blijft de film gevrijwaard van een moralistische boodschap.

Een intrigerend portret van een labiele vrouw, die zich veel meer thuis zou voelen in een klooster.

Alvast sorry.

Want ik lees nogal wat lyrische reacties.

Ik was helaas minder onder de indruk. Sfeervol, dat wel. Degelijk gefilmd ook.

Maar een psychologisch drama moet wel een beetje onder mijn huid gaan zitten. En dat gebeurde geenszins. Deneuve is beeldschoon, net als haar acteerwerk. Maar het verhaaltje kon mij amper bekoren, evenals het tempo. Vond weinig drama terug in de geestelijke aftakeling. Althans weinig wat ik sterk vond. En echt griezelig werd het amper.

De traagheid van een film kan mij heus wel doen opgaan in het scherm. Hier wekte het bij mij soms irritatie. Geen goed teken.

Deux.

Deze film heb'k overlaatst gezien, ik was NIET onder de indruk van deze Klassieker.

Ik had er meer van verwacht, deze film staat bij de kenners geboekt als één van de beste Horror-Thrillers aller tijden, dat zal waarschijnlijk wel zo geweest zijn in grootmoeders tijd, maar naar huidige maatstaven is dit een hopeloos verouderde film.

Moderne Horrorfilms hebben duidelijk veel afgekeken van deze klassieker, maar het genre is sindsdien dusdanig geëvolueerd, in positieve zin, dat je niet anders kan dan besluiten dat deze klassieker zijn beste tijd wel heeft gehad .

Ik geef hem 6/10.

Op geen enkel moment was hij vervelend, maar ook nergens écht opwindend.

de moeite om eens te bekijken als ze'm op tv spelen, ALS je vertrouwd bent met bizarre films...

In Polanski's horrors draait het vaak om de angst en het gevaar van eenzaamheid en de paranoia/overmacht die in dit soort situaties kan ontstaan. Daar is Repulsion geen uitzondering op. In rauw zwart/wit verteld Polanski ons een zeer beklemmend verhaal. Was erg gecharmeerd met de vergelijking van verrotting.

Vervreemding, paranoïa, appartementsgebouw; een typische Polanski. Lekker rustig camerawerk en een mooie score, vooral ook (weer) door de externe geluidseffecten. Jammer alleen dat de schrikmomenten veel te luidruchtig zijn, alsof er opeens iemand met twee vuilnisdeksels naast je oor staat te klapperen, te fout.

Deneuve is betoverend, prachtige apathische blikken, vooral wanneer ze over straat loopt. Wel jammer dat ze gedurende de film nauwelijks zichtbaar verandert, behalve dat d'r haar wat vaker in de war gaat zitten en een paar zweetdruppeltjes. Te plastisch en te netjes allemaal, wat me ook in Le Locataire tegenstaat. De foefjes van dromerige blikken, scheuren in de muur en rottend vlees zijn op een gegeven moment wel duidelijk en genoeg.

Sowieso vind ik het soms traag verlopen, met een opbouw van driekwartier voordat haar zus weggaat, en bijvoorbeeld de scene met de verhuurder die zeker tien minuten in beslag neemt terwijl je al weet hoe het gaat aflopen. Dat komt bij mij de spanning niet ten goede. Gelukkig is de aanval op hem een stuk overtuigender dan die op haar vriend.

Al met al kom ik na zeven Polanskis weer niet uit op een echt hoog cijfer. Niet slecht, maar zeker ook geen topper. 2,5 - 3*.

Ps, wel een geweldige scene met de drie straatmuzikanten waarvan er eentje achterstevoren loopt, beste muziek van de film. helaas kan ik hem niet op youtube vinden.

Viel me niet echt tegen, maar echt helemaal overtuigend is het ook niet.

Goede vroege poging om een verontrustende nachtmerrie neer te zetten. Soms lukt dat ook wel, maar het is een beetje bij vlagen. Deneuve vond ik wel een presence hebben, maar vaak een beetje hangen in d'r holle ogen en lege blik, had wel wat meer ingezeten. Het einde is wel mooi, subtiel maar verhelderend.

3*

Repulsion is een behoorlijk goede en beklemmende film, iets waar Polanski sowieso goed in is. Catherine Deneuve speelt overtuigend de rol van de vrouw die steeds meer vereenzaamd en aftakelt. Best wel knap dat ik uiteindelijk toch wel medelijden met haar kreeg, want vooral in het eerste half uur van de film kwam ze behoorlijk irritant op mij over. Een goede rol dus van haar. Net als in bijvoorbeeld Rosemary’s Baby houdt Polanski de eerste vijfenveertig minuten rustig kennismaken met de belangrijkste personages, om vervolgens in het tweede gedeelte van de film behoorlijk veel uit de kast te halen om de kijker te verontrusten. Een erg goed schrikmoment was het moment dat er in de spiegel een persoon verscheen. Erg simpel, maar oh zo effectief. Dat soort zaken gebruikt Polanski naarmate het einde vordert steeds meer, om de kijker een beklemmend en beangstigend gevoel mee te geven. Verder is de muziek maar mondjesmaat aanwezig en hierdoor komen vooral de bevreemdende geluiden vaak goed naar voren.

Het is alleen jammer dat ik het eerste half uur niet zo interessant vond, zelfs behoorlijk saai. Dat weerhoudt mij ervan om vier sterren uit te delen aan deze film. Maar goed, dit is wel een film om nog eens te zien en wie weet dat de film dan in zijn geheel nog beter bevalt.

3,5*

Zonder verwachtingen deze film begonnen. Psychologische drama's zijn niet echt mijn specialiteit en nadat films als Trainspotting en Requiem for a Dream mij niet echt konden raken, had ik dan ook geen hoge verwachtingen van deze. Proberen kan altijd!

De film beloofde veel na het begin. De manier van denken wordt al gauw duidelijk en ik verwachtte een imposante rit van eenzaamheid en langzaam gek worden tegemoet te gaan. Die verwachting is enigszins uitgekomen, maar wel op een manier die ik had niet had verwacht (en overigens ook niet op had gehoopt). De film verloopt ronduit traag en de beelden waren niet dusdanig interessant en spannend dat ik de film makkelijk door kon komen.

Pas een half uur voor het einde begon de film de vorm aan te nemen waarop ik had gehoopt. De combinatie van muziek, beelden en dialoog op het einde was geweldig. Alleen een beetje te laat dus.

Evenals de muziek. Soms mooie muziek, soms echte horrormuziek. Jammer dat deze muziek er slechts bij vlagen was in het middenstuk. Tegen het einde werd er pas echt goed gebruik gemaakt van de muziek.

Overigens zag ik ook redelijk wat gelijkenissen met Psycho (de Hitchock-versie). Misschien dat het aan mij lag, maar bv. de surrealistische muziek, de setting, de eenzaamheid waren redelijk overlappend.

Door het einde is een voldoende nog gered;

3,0*

Berhoorlijke film (weer) van Roman Polanski. Die man stijgt en stijgt op mijn lijst van favoriete regisseurs. Heb genoten van deze Repulsion, erg spannende film...

...bij vlagen dan. Niet altijd, want de film heeft vooral in de eerste helft wat opstartproblemen, maar dat is niet erg, want visueel is dit van het begin tot het einde een pareltje (schitterend geschoten zwart-wit plaatjes, uitstekende belichting en fraai camerawerk) en Deneuve is een prachtige verschijning in deze film. Als de eerste 45 min. om zijn wordt het écht goed. Laat de 'aftakeling' van Carol dan maar beginnen.

Ik ben me een paar keer rotgeschrokken. Oké, misschien waren een aantal schrikmomenten wat 'makkelijk' door de wel ineens érg harde muziek die in de scéne werd geramd, maar het werkte wel. De spiegelscéne en de scéne dat Deneuve ineens gepakt wordt door zo'n hand zijn voorbeelden van die heerlijke schrikmomenten. Het moment wanneer al die handen uit de muur komen en naar haar grijpen is ook lekker creepy. Ja, op dat vlak in ieder geval geslaagd. Daarnaast is de prestatie van Deneuve gewoon ijzersterk...

...met die enge, lege blik in haar ogen. Wat spookt er allemaal in haar hoofd rond? Meer dan geslaagd, deze psychologische thriller(/horror), vooral ook op audiovisueel vlak.

Met momenten behoorlijk intens (af en toe een shock!) maar helaas zakt de film soms weg (wanneer Carol zich weer onder de mensen bevindt). Camera en geluid (alsook oorverdovende stiltes) zorgen voor de spanning. Repulsion blijft echter niet hangen. De opbouw is te lang, en de uiteindelijke finale, het hoogtepunt, te snel voorbij. Gelukkig is Deneuve een genot om naar te kijken, anders zou de film m'n aandacht compleet verloren hebben.

Een redelijke van Polanski, dus.

Repulsion begint met een Bunueliaanse close-up op een oog, waarna de camera langzaamaan uitzoomt en we de jonge Carol haast als in een freeze frame zien staan. Die complete apathie en blik op oneindig, vat de meteen gehele sfeer van de film perfect samen. Langs de andere kant, eender welke still van de film zal dit effect oproepen. Een verdienste die slechts voor een handvol meesterwerken weggelegd is.

Wat volgt is een bevreemdende tocht door de hersenspinsels van een schizofreen meisje. Carol, een ongelofelijk intrigerend personage, is een verlegen muurbloempje dat zich enerzijds erg infantiel gedraagt, maar door haar complete argeloosheid en onschuld als seksobject overkomt. Ze lijkt zich niet eens bewust van haar eigen seksualiteit of van de gevolgen die het kan teweegbrengen. Daar is de scène met de huisbaas, wanneer ze niet eens de moeite doet om zich aan te kleden of de man fatsoenlijk te woord te staan, toonbeeld van.

Haar psychologische problemen gaan echter veel dieper: Carol is misschien wel geïnteresseerd in mannen, maar op een zeer afstandelijke, bijna onmenselijke manier. Tegelijkertijd is ze door elke vorm van aanraking en contact gedegouteerd. We zien hoe haar toestand steeds verslechtert: paranoia, waanvoorstellingen en uiteindelijk moord. Omdat de film haast uitsluitend in subjectief standpunt verteld is, worden we als kijker volledig meegetrokken in de bizarre leefwereld van Carol.

De ongemakkelijkheid van haar sociaal bestaan wordt erg vakkundig in de verf gezet door de cinematografie. Het camerawerk bestaat uit erg dichte close-ups, vaak met een wide angle lens gefilmd, waardoor het gelaat van Carol er bij momenten vervormd en erg getroebleerd uitziet.

Catherine Deneuve was de geknipte actrice voor deze rol en een groot deel van mijn bewondering voor de film heeft te maken met haar aanwezigheid. Niet zozeer haar acteerprestatie, die overigens prima is, maar vooral haar uitstraling vind ik interessant: engelachtig, enigmatisch en felblond haar dat een eigenzinnig contrast vormt met de duisternis en het sfeervolle schaduwgebruik in de vele interior-shots.

Ook de omgeving speelt een sleutelrol in de toenemende waanzin. Polanski gebruikt surrealistische trucjes zoals plots verschijnende barsten, verrot voedsel en zelfs handen die door de muur komen à la Cocteau. Het belangrijkste sfeerelement is echter het appartement zelf, dat haast een entiteit op zich wordt. De set is uitermate gedetailleerd, met zelfs een plafond, wat veel lage shots als gevolg heeft. Ook ligt de nadruk vaak op de meest troosteloze details: flets behangpapier, versleten meubilair.. We zien hoe Carol zich letterlijk afsluit van de buitenwereld door haar kamer te barricaderen en elke ‘indringer’ te lijf te gaan. Maar zelfs haar vertrouwde omgeving begint ze na een tijd als een gevaar te zien. Het appartement lijkt andere vormen aan te nemen en wordt wijder (wederom wide angle lens perspectief), wat een zeer claustrofobisch gevoel teweegbrengt.

Qua opbouw weet Polanski een soort bedriegelijke sereniteit op te roepen door fade-outs, subtiele match cuts en natuurlijk ook gewoon door de lethargie van het hoofdpersonage. De plotse schrikmomenten komen dan ook als een klap aan en dit effect wordt bijgestaan door de experimentele jazz soundtrack van Chico Hamilton: het ene moment klinkt het zeer gemoedelijk, maar dan barst het onheil los.

Als ik één favoriete film zou moeten noemen, zou het waarschijnlijk Repulsion zijn. De film heeft een onverklaarbare aantrekkingskracht op mij, vergelijkbaar met de manier waarop Colin is aangetrokken tot Carol.

Ik vind het trouwens erg spijtig dat de toestand van het hoofdpersonage weer maar eens toegeschreven moet worden aan 'seksueel misbruik'. Dat wordt namelijk nergens gesuggereerd, maar lijkt een modeverschijnsel te zijn in films over psychologische stoornissen.

Bovengemiddeld!

Zeker een interessante film. Een mooi begin en de scenes waarin Carol bevreesd over straat gaat met dreigende geluiden op de achtergrond geven als geen ander de chaotische gemoedstoestand van Carol weer. Aronofsky heeft voor zijn debuutfilm Pi vast goed naar deze film gekeken en er zijn voordeel mee gedaan. De scenes in de flat waar Carol last van waanbeelden heeft zijn op visueel gebied oogstrelend mooi, maar houden helaas maar enkele seconden aan. Dat heeft Aronofsky in Pi uiteraard veel beter aan weten te pakken.

Toch verdient Polanski wel een schouderklopje voor deze soms best vernuftige, soms zelfs abstracte film. Na The Ninth Gate zelfs de beste film van Polanski die ik heb mogen zien van hem. Een 3,5*

Ik las dat Polanski deze film maakte omdat hij geld nodig had om zijn volgende project, Cul-de-Sac, te kunnen financieren. Repulsion moest dus geld in het laatje brengen. Dat is gelukt, maar het is toch vreemd om voor een puur commerciële productie te kiezen voor een verhaal over een jonge vrouw met een fobie voor seks en mannen en die langzaam doordraait. Taai onderwerp, trage film en een personage waar denk ik niet bepaald iedereen zich makkelijk mee kan identificeren. De jaren '60 waren vreemde tijden.

Deze moest ik al lang herzien. Toen ik hem voor het eerst zag was ik nog niet gewend aan dit soort langzame, psychologische cinema, maar intussen smaken dit soort films me wel. Toch verbaasd het me nu dat ik zoveel moeite had om me hierin in te leven, want wat Repulsion op de eerste plaats zo sterk maakt is hoe dicht Polanski's regie blijft bij de psychologie van Carol. Hij wijkt er wel eens vanaf om zich te focussen op andere personages, maar meestal is wat we zien een fragmentatie van de geest van de hoofdpersoon. Dan heb ik het niet alleen over de waanbeelden, maar ook de point-of-view-shots die bijvoorbeeld naar het plafond staren, het subjectieve geluid dat altijd dingen lijkt te horen die er wellicht niet zijn en natuurlijk de wide-angle beelden. Zelfs het zwart-wit zou zomaar rechtstreeks uit Carols geest kunnen komen. Gek eigenlijk dat dit te boek staat als een horrorfilm, want Repulsion is juist een zeer geloofwaardig psychologisch drama, waarbij er serieuze research lijkt gedaan te zijn naar angststoornissen. Niet dat dit de film ook maar iets comfortabeler maakt, maar bij horror denk ik toch meer aan onwerkelijke gevaren.

Een extra vermelding verdient Catherine Deneuve, die langzaam tot mijn favoriete actrices begint te behoren. Ik vond haar aanvankelijk wat tegenvallen in films, waarschijnlijk doordat ze ondanks haar schoonheid iets afstandelijks uitstraalt. Maar in de juiste film (vooral Belle de Jour, Mississippi Mermaid en deze) werkt dat alleen maar in het voordeel en ze blijkt vrij veelzijdig te zijn. Wie weet wordt ze nog eens mijn favoriete actrice. De manier waarop ze hier steeds meer als een zombie lijkt rond te lopen, maar toch altijd haar gevoelens weet over te krijgen is knap. Natuurlijk draagt Polanski's regie hier aan bij, maar Deneuve heeft geen makkelijke rol.

Sterke herziening gehad dus. Ditmaal kroop hij wel onder mijn huid. Één van de beste films over een psychologische aftakeling.

4*

Polanski blijft me verbazen

Ondertussen ben ik een grote fan geworden van Roman Polanski. Chinatown en Bitter Moon zijn erg sterke films (beide een 4,5*), The Pianist is ook een sterke film en Rosemary’s Baby, Carnage en Death and the Maiden zijn goede films. Mijn verwachtingen waren erg hoog, maar
ze werden dan ook helemaal ingelost.

Repulsion doet me sterk denken aan Rosemary’s Baby. Vooral qua sfeer in het eerste deel van de film dan, waar het nog allemaal erg mysterieus aanvoelt. Wat is er aan de hand met Carol? Waarom kijkt ze zo beteuterd? Waarom heeft ze schrik van contact met mannen? Qua opbouw is dit prima, maar het verschil met Rosemary’s Baby is dat het tweede deel van Repulsion wel de perfecte afwerking krijgt. De spanning stijgt, de sfeer wordt beklemmender en we krijgen enkele geweldige scènes voorgeschoteld.

Verder ben ik erg lyrisch over het camerawerk van Polanski. In het bijzonder de scène waarin Carol haar aanbidder vermoordt. Polanski weet met deze scène heel wat te doen, zoals de buurvrouw die het gesprek volgt. Wie zou dit niet doen. Wanneer Carol dan toeslaat zien we alles gebeuren vanuit het standpunt van de man. Echt prachtig gedaan hoe we eerst vanuit het sleutelgat meekijken om daarna mee te vallen met de man en alle bloeddruppels zien voorbijvliegen. In het commentaarstuk dat bij de dvd zit, wordt alles hierover uitgelegd, wat erg interessant is. Verder zijn de close-ups erg doeltreffend en slaagt Polanski erin om een heerlijk claustrofobisch sfeertje te creëren.

Ook alle lof natuurlijk voor Catherine Deneuve. Het is, denk ik de eerste keer dat ik haar bezig zie, maar ze weet de film echt wel te dragen. Het eerste deel is misschien weinig speciaal, maar vanaf het moment dat ze alleen is, gaat het niveau de hoogte in. De manier waarop ze verder wegzakt in haar waanzin is erg sterk gedaan.

Twee dagen later ben ik nog steeds onder de indruk. Mijn verwachtingen waren hoog, maar zo straf had ik Repulsion niet ingeschat. Ik heb geen idee waar ik Repulsion moet plaatsen in zijn oeuvre. Chinatown vind ik nog altijd een meesterwerk en Bitter Moon bleek ook zo’n onverwachte verrasing. Misschien is dit wel zijn beste film die ik tot nu toe gezien heb.

4,5*

Eigenaardige thriller waarin een knappe vrouw rustig in en rondom haar appartement rondhangt terwijl ze lastig gevallen wordt door illusies en haar angsten moet zien te overwinnen. Een lichtvoetige en soepele vertelwijze waarbij er niet wordt geforceerd. Geluid van het tikkende klokje onder die heftige gebeurtenissen werkte goed en verder beklijven enkele details zoals het muziektrio op straat, de strijkijzer die niet aangesloten is en het bord met een konijn of iets dergelijks. Nadeel van deze voorzichtige aanpak is wel dat er enige afstandelijkheid kon worden opgerapen zijn tijdens de spannend bedoelde scènes. Ik vond het allemaal niet zo fascinerend en eigenlijk liet het einde me ook redelijk koud.

Aardig om een keer gezien te hebben; wellicht is deze - bijna vijftig jaar oude - productie inmiddels door de tijd ingehaald en kan het me daarom geen verpletterende indruk geven.

I must get this crack mended

Het is vreemd hoe een beeld je van een regisseur kunt krijgen na een paar mislukte films. Roman Polanski is zo'n naam die iedereen wel kent (of het vanwege zijn carrière is, is een andere vraag) en ik pikte er op goed geluk een aantal films uit in uiteenlopende genres en jaren (onder andere Fearless Vampire Killers en Chinatown), maar ik en Polanski bleken geen goede match te zijn. Bijna toen ik de hoop had opgegeven was daar opeens Cul-de-Sac samen met Death and the Maiden. De balans tussen goed en slecht was in evenwicht en het was aan Repulsion om daar verandering in te brengen.

En dat gebeurt in het voordeel van Polanski, want Repulsion is één van de sterkere, misschien zelfs wel de sterkste, films uit zijn oeuvre. Het duurt weliswaar een tijdje eer het allemaal wat op gang komt, het is eigenlijk pas vanaf dat Carol alleen wordt gelaten dat de film een tandje bijsteekt, maar het zorgt wel voor een heerlijke spanningsopbouw. Het lijkt me dan ook het beste dat je (net zoals ik trouwens) dan ook totaal geen besef hebt waarover de film juist gaat. Polanski weet zijn personages perfect te definiëren, je weet gewoon dat er iets niet klopt met Carol, en gaat in de tweede helft van de film compleet los met een aantal erg sterke scènes (onder andere Carol die door de gang kruipt terwijl ze wordt bepoteld door handen die rechtstreeks uit de muur komen) om dan te eindigen met een simpel doch doeltreffend eindshot. De familiefoto was al vaker ten sprake gekomen, maar nu pas zie je de walging en woede op het gezicht van de kleine Carol. Een blik die gericht is naar een familielid (haar vader?) en die lijkt te suggereren dat er geen koosjere toestanden in het verleden zijn gebeurt.

Polanski deed dus zijn uiterste best om hier iets van te maken, maar veel van mijn hoge score is toch ook te wijten aan een uitstekende Catherine Deneuve. De beeldschone Française is sowieso al één van mijn favoriete actrices, maar dit doet ze toch werkelijk fantastisch. Zo breekbaar en tegelijkertijd zo dodelijk. Ze weet elke scène perfect naar zich toe te trekken door haar lichaamstaal (die staalharde blik in haar ogen! Ze lijkt rechtstreeks in je ziel te kijken) en weet de tweede helft van de film perfect te dragen. In zulke mate zelfs dat je gewoon niet let op de rest van de cast.

Ik hoopte op een degelijke film en ik kreeg hem ook. Begin langzamerhand toch meer en meer fan te worden van Polanski, want dit is gewoon erg sterk. De psychologische aftakeling, de angstbeelden, ... Het is zo'n film die onder je huid kruipt en dat zijn er weinigen gegund. Naar het schijnt vormt dit een soort van trilogie met Rosemary's Baby en Le Locataire, die komen op het lijstje terecht.

4*