Repulsion (1965)

Een goeie thriller.

Heel knap gemaakt.

Nooit eerder zo goed de psyche van het hoofdpersonage zo goed verbeeld gezien in een film. Zonder dat er een woord gesproken wordt, weet je 'precies' welke angsten en gedachten ze heeft.

Uitmuntende regie en bijzonder camerawerk.

zware film met geweldig acteerwerk van Deneuve.

Indrukwekkende film, de jonge Deneuve speelt een fenomenale rol.

Eén van de meest angstaanjagende films ooit gezien (zie ook Marnie van Hitchcock)

Top !!

****' 4,5 op 5 ****'

Leuke film met een lekker duister sfeertje.

3,5 sterren

Ik keek hier wel naar uit. Ik ben echter geen liefhebber van zwart-wit, waarom weet ik niet.

Toch maar doorbijten. Door stukjes in de tv-gids en de krant werd ik wel lekker gemaakt, so to speak. Claustrofobisch-hallucinerend-sucicidaal.

Woorden die mij aanspreken.

De film was interessant. Het had wat mij betreft wel nog wat duisterder, claustrofobischer of hallucinerender mogen zijn. Om nou te zeggen dat ik van mijn bank viel van angst.. nou nee.

Of ben ik zelf al zo'n zieke geest dat ik deze beklemmende sfeer zelfs al niet meer op waarde kan schatten?

Eigenlijk zou ik deze film over een aantal jaar nog eens moeten zijn- wanneer ik zwart-wit wel weet te waarderen.

Voorlopig een 3,5.

Een film om bloednerveus van te worden.

Langzaam en beklemmend, een typisch Polanski-werkje dus. Bovendien is er niemand die zo wazig voor zich uit kan staren als Catherine Deneuve.

4 sterren

P.S. Deze film is tevens een pleidooi om af en toe es de deur uit te gaan

LOL

Het ontgaat mij even wat hier zo spannend aan zou moeten zijn. De film is slaapverwekkend traag, en Deneuve vond ik met haar afwisselend apathische en hysterische gedrag alleen maar vreselijk irritant. Schokkend of spannend kan ik het helaas in de verste verten niet noemen. 1,5 *

Kijk 'm over tien jaar nog eens, zou ik zeggen.

Is goed, help me onthouden.

Geweldige zwart/wit beelden, mooie hallucinaties, een sterke Deneuve, een beklemmende soundtrack en een broeierige, claustrofobische sfeer......hele mooie Polanski.....4 sterren

Ik heb het weer. Emotie in heel mijn lichaam. Geraakt zijn in mijn ziel. Maar heel weinig films veroorzaken dit soort verwarring. Dit is er een van.
Repulsion grijpt me behoorlijk aan. Zelden zo'n hartverscheurende film gezien over een mens dat "stukgaat", niet meer met de wereld om kan gaan.
De eenvoud en tegelijkertijd het beklemmende van de muziek en de geluiden. Hoe de huisbaas uitgerekend haar het laatste zetje geeft om echt compleet van de wereld af te vallen. De manier waarop alles gewoon moet zijn als ze staat te strijken, zonder stekker in het stopcontact.
Repulsion is wat mij betreft veel meer een aangrijpende film dan een spannende. Hoewel Carols gevoelens niet de mijne zijn, volg ik haar wel. Deneuve en Polanski moeten erg gevoelige mensen zijn.

5.0*

Deze film moet het vooral van z'n spannende, claustrofobische sfeertje en de goeie cast hebben. Maar (mischien wel helaas) werd ik (weer) niet echt geraakt door deze Polanski. 3*

Ik vind 'm ook tegenvallen. Camerawerk en geflipte geluiden zijn top, maar het doet me uiteindelijk weinig. Die hele transformatie van het meisje wordt me ook wat te snel gebracht, ik kon me er niet mee identificeren. Nee, geef me dan The Tenant maar, duidelijk op elk vlak een klasse beter!

Volgens mij was die meid van begin af aan al geestelijk in de war.

Een beetje wel misschien, maar even later slaat ze de hersens van twee kerels in. Dat noem ik geen rustige karakterontwikkeling

Totaal niet mee eens. De hoofdpersoon is van het begin af aan, zelfs al veel langer, al behoorlijk in de war Op het einde is een foto te zien van het gezin. Die foto is wat mij betreft heel duidelijk. Haar blik en houding verklaren perfect dat op dat moment bij haar al exact hetzelfde leefde als later.
Ik kon elke stap van de hoofdpersoon perfect volgen. Het geheel liep uit de hand, omdat ze overduidelijk voor het eerst in haar volwassen leven werd geconfronteerd met intimiteit ,waardoor (ik geef toe dit is een zeer persoonlijke interpretatie) alles wat er al aan beschadegingen zat vanaf haar jeugd een hoofdrol ging spelen.

Ik vond het absoluut niet te snel gaan, sterker nog, ik heb nooit een film gezien over doordraaien waarin ik elke stap zo logisch op de andere vond volgen.

Ik vind 'ze was al een beetje in de war' en 'ze wordt geconfronteerd met intimiteit' dus geen geloofwaardige reden om helemaal door te draaien. Het karakter van het meisje wordt voor mij dus gewoon niet genoeg uitgediept. Bij The Tenant werd wat dat betreft een veel betere basis gelegd.

Waarschijnlijk omdat het karakter ver van je staat. Jij kan je wellicht niet zo goed voorstellen dat iemand zo ver heen is.

Niet genoeg uitgediept ? Ik zou niet weten hoe het beter kan dan in deze film gebeurt.

Ik vind de ontwikkeling hier veel logischer dan in the tenant zelfs.

Ik bedoel dus dat de reden van het doorslaan voor mij te onduidelijk en ongeloofwaardig blijft. Wat dát betreft vind ik haar karakter te weinig uitgediept dus. Ik miste een (duidelijke) aanleiding.

Dat zal het waarschijnlijk dan wel zijn

Het personage in The Tenant heeft voor mij een veel duidelijkere aanleiding om gek te worden... Hij heeft een nieuw appartement, vreemde buren die hij niet vertrouwd, hij krijgt visioenen, hoort rare geluiden... Dit miste ik allemaal een beetje in Repulsion. En áls het er al was (rare geluiden) dan kwam het te plotseling om voor een beklemmende sfeer te zorgen. Jammer maar helaas...

Dat vind jij aanleidingen?

Yup, helemaal als je toch al niet zo zeker van jezelf bent als Polanski in die film.

Volgens mij noem je allemaal zaken die aangeven dat hij gek wordt, geen aanleidingen. Behalve het feit dat hij een nieuw appartement heeft.....

Wat z'n visioenen betreft heb je gelijk, maar hij heeft toch vreemde buren? En hij hoort toch rare geluiden? (niet geheel onlogisch in een nieuwe omgeving) En hij interpreteert die dingen op een bepaalde manier zodat 'ie gek wordt... Aanleidingen, dus.

Zijn ze echt raar of denkt hij dat maar?

Maar dat zijn toch amper aanleidingen te noemen? De man is knetter en maakt er van alles van in zijn hoofd.

Volgens mij interpreteert hij heel gewone dingen in the tenant als raar, omdat (en niet zodat) hij gek aan het worden is.

In Repulsion vind ik de ontwikkeling van beschadigd naar gek (al wordt het aan je eigen interpretatie overgalaten waarom ze beschadigd is) veel geleidelijker en veel logischer gaan. Voor mij ook veel hartverscheurender.

edit: Wouter en ik typten tegelijk onze reactie.

Ik weet het niet meer precies hoor, maar het is een combinatie van beiden denk ik. Ik denk dat hij een enkele of een aantal vreemde ervaringen heeft gehad met z'n buren en dat hij die ervaringen omzet ik groot wantrouwen en paranoia. Je raakt met deze quote in mijn ogen wel de kern van het verhaal trouwens.