Repulsion (1965)

Eens. Overdreven reacties op iemands mening. Dat keur ik niet echt goed. Mijn 4.5 verandert er verder niet door

Ik irriteer me nooit aan 1 stem. Ik irriteer me dood aan OH's anti-klassieker-reeks/campagne. Bah. Dus reageer ik maar weer en ik zal dat ook blijven doen.

Nou jippie. Wat een gezever (met alle respect), aangezien je Tarkovsky recentelijk nog aan de schandpaal nagelde in het overgewaardeerde regisseurs topic zonder ook maar 1 woord over die 4* voor Stalker te reppen. Daar irriteerde ik me dus ook al aan. Ongenuanceerd gedoe.

(Met alle respect), maar dit lijkt meer een persoonlijke vete dan iets anders. Ik heb je verschillende keren inhoudelijk de discussie aan zien gaan met Onderhond, de laatste tijd, echter, verzandt dit soort discussies steeds vaker in verwijten. Dit is op zich geen probleem, mocht dit via pm uitgesproken worden. Dat wordt het echter niet, ik vind het dan ook ronduit vervelend om het steeds tegen te komen bij filmcommentaren..

Tot zover wijk ik ook even inhoudelijk af, de film staat binnenkort op stapel. Wellicht zal ik hier nog iets neerpennen...

het gaat erom dat al je kritiek inwisselbaar is bij elke willekeurige film. bij alle oude films is de kritiek hetzelfde. je valt nogal in herhaling, that's it.

als er dan een vraag gesteld wordt (waarom kijk je in godsnaam nog dergelijke films?), valt het me op dat je er amper een fatsoenlijk antwoord op hebt. en dus wordt de vraag een volgende keer weer gesteld.

verder maak je jezelf belangrijker dan dat je voor mij bent. ik heb echt geen anti OH comité opgericht, hoor. ik lach er hartelijk om, als ik je berichten uberhaupt al lees.

Als iemand zijn mening vaak goed onderbouwd en een genuanceerde toelichting geeft is het OH wel.

@ Mister Blonde: Dat OH kritiek bij oude films inwisselbaar is pleit juist voor zijn consistentie, hij houd nu eenmaal niet van verhalende films die volgend de wetten van Eisenstein zijn gemaakt.

Daarbij worden er nog steeds klasiekers aan hem aangeraden en als hij ze vervolgens kijkt en afschiet is het weer niet goed.

Op de vorige pagina gaf hij voor mij een afdoende antwoord:

je gooit twee dingen door elkaar. mening onderbouwen en nuance zijn twee heel andere dingen.

prima toch. maar doe dan niet net of heel de wereld gek is, wanneer zij dergelijke films wel kunnen appreciëren.

Jazeker, en zeer terechte verwijten in mijn opinie. Ik heb juist gewoon te vaak mijn mond gehouden in dit soort discussies de laatste tijd. Nu doe ik dat niet meer. Als ik consequent elke film van de laatste tien jaar met dezelfde kritiek neersabel, dan moet ik bij mezelf te rade gaan of dat niet puur aan mezelf ligt ipv het de film PLUS zijn publiek te verwijten. Want daar komt het vaak op neer. Ik zie niet in waarom ik dit per pm zou doen. Hij uit zich publiekelijk, ik ga daar publiekelijk op in. Fair. Als er op MM een optie was om bepaalde posts van bepaalde users te blokken dan was die actie/reactie lang niet zo veelvuldig aanwezig hier op MM. Laat ik er meteen bij zeggen dat ik OH's posts bij nieuwe cinema wel waardeer, maar het punt is dat het stemgedrag van hem een ontieglijk duidelijk patroon laat zien terwijl ie dat immer zal proberen te weerleggen. Sterker nog, hij schuift een hoge waardering liever af op een 'infantiel' publiek of iets dergelijks en dat geprovoceer kan ik gewoon niet hebben. Mijn excuses daarvoor, maar zo zit ik simpelweg in elkaar.

Nu weer over de film graag.

Ja hoor.

Dit is een van de weinige films waarvan ik het spijtig vind dat hij in zwart-wit is gemaakt. Het intieme, het klein-menselijke, het dagdagelijkse van de film zou in kleur nog beter tot uiting komen. Het verhaal is apart en eigenlijk moeilijk te verfilmen. Dat Polanski er toch in slaagt om een grote film te maken die mooi is opgebouwd, altijd goed te volgen is en prachtig de degradatie en geestelijke aftakeling weet te tonen is klasse. Deneuve heeft vooral een stille rol maar weet door haar voorkomen alles heel echt voor te stellen. Een aparte, eigenzinnige film die juist daardoor erg boeiend is. De muziek uit die jaren werkt bij mij meestal heel erg op de zenuwen. Ook in deze film vind ik de muzikale score ergerlijk, maar dit past misschien wel juist bij deze film.

3.5*

Inktzwarte film! Wel een van beklemmender die ik ken, mooi! Deneuve is fantastisch als gestoorde doos

Meneer Polanski wat vindt u van deze film? Wat ik ervan van, geen bijzondere film.

Deneuve niet geschikt voor deze rol. Een aantal scenes zijn goed gemaakt. Voor de rest een film om snel te vergeten. Heb je Le Locataire gezien? Ja. Heb ik je teleurgesteld. Nee. Meneer Polanski Le Locataire is je beste film. Bedankt voor dit gesprek.

huh?

Hier had ik toch echt veel meer van verwacht. De film heeft iets weg van de betere Hitchcockfilms, ik kan zelfs een aantal vergelijkingen vinden met Psycho (al heeft deze film natuurlijk niet dezelfde bedoeling). Maar wat deze film dan mist is spanning. Repulsion slaagde er nauwelijks in om me te grijpen. Dat de film me soms nog wel wist te boeien komt bijna geheel door Deneuve. Zij weet haar rol haast angstig goed. Erg geloofwaardig en ik kon met haar meevoelen.

Jammer dat Polanski niet wat meer gedaan heeft met de hallucinaties. Zulke handen die uit de muur komen hebben wel iets engs, maar het gebeurt te weinig. In plaats daarvan besteed Polanski gruwelijk veel tijd aan Deneuve die door de kamers loopt, en vervolgens niks interessants doet. En zio verliest de film mij regelmatig, waardoor de film vooral een veels te lange zit wordt. De film is zeker interessant, maar Polanski krijgt het er dit maar niet zo goed uit als in andere films die ik van hem zag.
2,5*

Deze film heb ik net gezien, ik moet zeggen, ik kon mijn aandacht er slecht bijhouden. Of het aan de film lag of aan mij weet ik niet. Er was wel iets met het geluid in de film dat als ik het geluid hard genoeg zette om de gesprekken te kunnen volgen, dat ik me dan lazarus schrok om de muziek en geluidseffecten, die dan weer veel te hard waren.

De handen uit de muur waren wel eng.

dit is echt een film die betert met de minuut, blijven kijken is dus de boodschap. het eerste gedeelte ben ik amper doorgekomen (er was vast meer uit te halen, zat gewoon niet in de film). maar van zodra de zus vertrekt breekt de hel los en is het 'genieten'. voorlopig een 3¼

Ik sluit me volledig aan bij de mening van Xenne.

De eerste 20 minuten zijn ondragelijk saai, daarna wordt het heerlijk. De laatste scènes zijn stuk voor stuk om van te snoepen! 3.5* (had een 4 kunnen zijn)

Sterke film, die nog veel donkerder, beklemmender en gesloten is dan de andere twee films uit 'de trilogie'.

Het zwart-wit, het camerawerk en Deneuve brengen menig huiveringwekkende scène tot stand. 4*, Polanski was wel in absolute topvorm in die tijd.

p.s. Hoe weet het plot dat Carol Belgische is?

Was het niet de foto die in Brussel genomen was?

De amusementswaarde van deze film vond ik ver beneden peil, maar als schets van een geesteszieke vond ik de film wel geslaagd. Ik vond Deneuve als dood vogeltje erg overtuigend (heerlijke blik op oneindig). Ik snap dat de gemiddelde jaren '60 film wat trager is dan wat we tegenwoordig gewend zijn, maar wanneer je minutenlang moet wachten tot er überhaupt weer iets gebeurt, dan wordt het lastig om niet weg te zappen . Daarom 2,5*.

Hele beklemmende film van Polanski. Qua stijl en vormgeving is het uitzonderlijk goed. Deneuve is super op dreef als de stille jongedame die geestelijk helemaal aftakelt. Een van de beste acteerprestaties ooit misschien wel! Ik vond het "trage" in deze film ook wel passen. Kortom, weinig op aan te merken.

4*

Erg leuke film waar (inderdaad) weinig op aan te merken is; alles is ruimschoots voldoende en het niveau blijft overal hoog. Acteerprestaties in orde, verhaal leuk, camerawerk goed, vormgeving origineel, maar nergens écht heel bijzonder. 3.5*

Voor de psychologische klassieker repulsion geldt hetzelfde als voor Persona (1966) van Bergman: je moet er tegen opgewassen zijn. Net als de foto’s van Frits Weeda tonen ze een ander beeld van de jaren zestig. Bepaald geen vrijheid blijheid, maar droge en beklemmende registraties van eenzame personen. Niet om vrolijk van te worden. In veel films van Bergman en deze vroege film van Polanski wordt het bestaan van de deurknop, de wastafel en het gebraden konijn even reëel als het bestaan van de hoofdpersoon. Alles wordt uiteindelijk wat het is, niets meer en niets minder, naakt en onbedekt als in de brandende zon. Er is geen schaduw meer om je in terug te trekken. Vluchten kan niet meer.

Deze existentiële benauwdheid moet je twee uur lang uit kunnen houden. Het is mij net gelukt. Dankzij de aristocratische schoonheid van Catherine Deneuve. En dankzij de prettige momenten met straatbeelden uit 1965 waarbij de camera Deneuve volgt, begeleid met jazzklanken. Ik maak dan onmiddellijk de associatie met ascenseur pour l’échafaud (1958) met Jeanne Moreau onlosmakelijk verbonden met de soundtrack van jazzlegende Miles Davis. Op dit soort tijdsbeelden ben ik helemaal verliefd. Was het nog maar steeds 1965 en kon dat maar zo blijven. De auto’s, zware brilmonturen, proto-flowerpower typen en zwartwit wereld die kleur krijgt door de jazz. Dit is voor mij de andere kant van Repulsion, een icoon van nostalgie. De langzame aftakeling van de protagoniste die in haar eigen bestaan gevangen zit, neem ik dan voor lief. En ook met een flinke korrel zout, want in dit existentialistische genre wordt het natuurlijk ook gekoesterd.

3,5

Niet mijn film

Ik werd wel overdonderd door de schoonheid van Deneuve... poeh... Ze laat niet kort na haar entree echter wel gelijk zien dat uiterlijke schoonheden al snel kunnen veranderen in draken. Dat ze de achter haar aanzittende man niet direct weg weet te jagen met haar gedrag kan namelijk toch alleen te maken hebben met haar fraaie exterieur...

Het eerste half uur is nog redelijk interessant, daarna begint het door het chronisch gebrek aan gebeurtenissen echter behoorlijk saai te worden, met na driekwartier wel een behoorlijk schrikmoment, als Deneuve opeens die man in de spiegel lijkt te zien

Wat er daarna allemaal gebeurt is wel gruwelijk, maar verder maakt het niet zoveel indruk op me. De scene met de huisbaas duurt bijvoorbeeld veel te lang. Deneuve vind ik overigens wel uitstekend acteren, ze komt heel overtuigend over

Grappig detail voor mij persoonlijk was de collega van Deneuve die opeens begint te vertellen over de film Gold Rush van Chaplin die ze heeft gezien. Laat ik die film op dezelfde avond een paar uur darvoor hebben gezien... Helaas vond ik hem niet zo goed

Dat op het einde al die buren binnen komen wandelen vind ik trouwens ook wat teveel van het goede

2 sterren

Lekker beklemmerende film met een prachtrol van Deneuve, er zitten sterke scenes in en een paar schrikmomenten. Echt goed wordt het echter nergens, maar dat mag de pret niet drukken.

Vooralsnog een kleine 4*

Erg angstaanjagende film. Schitterende zwart-wit fotografie en een uitstekende rol van Catherine Deneuve. Deze film heeft een beklemmende, claustrofobische sfeer die niet te beschrijven is, ook veroorzaakt door de nerveuze soundtrack, die erg goed bij de film paste. Qua inhoud was het ook geweldig. Ik heb zelden zo'n hartverscheurende film gezien over een mens dat helemaal kapot gaat, verschrikkelijk. 4,5*

Soms is het slechts één enkele scène die je doet inzien hoe ingenieus een film wel in mekaar zit. In het geval van Repulsion is het de scène vlak voor de eerste gewelddadige uitspatting van een schitterend acterende Catherine Deneuve, die van een schier ongezien meesterschap getuigt en op een uitstekende manier de claustrofobische sfeer van deze prent verraadt. De wijze waarop Polanski het al te nieuwsgierige overbuurvrouwtje bij de dialoog tussen Carol en de wanhopige Colin betrekt is om van te snoepen. De situatie is erg herkenbaar, doch krijgt door het schril contrast tussen de statische houding van het oude dametje en de spanning tussen Carol en Colin een naargeestige, dreigende lading mee. Eens in beeld, dan weer uit beeld, maar immer aanwezig; zo wordt de buurvrouw het verhaal ingezogen en verdwijnt de dialoog, die er op zich al uitspringt door het stille karakter van deze film, volledig naar het achterplan. Polanski slaagt erin het zwaartepunt van de betreffende scène zodoende te verleggen dat je als kijker gefixeerd geraakt door het bijkomstige, dat net door die fixatie het essentiële wordt. Beeldtaal is zelden zo puur en eerlijk geweest. En het cinematografisch vernuft uit voorgenoemde scène dat verder gans de speeltijd aanhoudt, onderscheidt Repulsion van de overige delen uit Polanski’s officieuze trilogie rond appartementen en de daarmee gepaard gaande paranoia. Vooral de cameravoering, eerder dan de storytelling, is de sleutel tot het succes in de eerste van dit drieluik. Soms energiek, soms nonchalant, maar steeds gecontroleerd. Verbijsterende camerastandpunten, efficiënte zooms en fades en schitterende close-ups. Alledaagse dingen als een overgaande telefoon of een gestroopt konijn worden door het fraaie audiovisuele inzicht van de regisseur erg angstaanjagend, waardoor de onderhuidse spanning constant voelbaar is en volbloed horrorelementen compleet overbodig worden. Kortom, het hele scala uit de cinematografische trukendoos is aanwezig en het camerawerk is dan ook verantwoordelijk voor negentig procent van de sfeerschepping. Magisch!

Ik weet dat het verspilde moeite is om aan te dringen, maar Halcyon stem toch alsjeblieft!

Repulsion is wellicht de beste en meest onder je huid kruipende horrorfilm allertijden en alle 5* zijn mooi meegenomen om de wereld hiervan te overtuigen.

Zelfs voor dit pareltje maak ik geen uitzondering, helaas .

Naar verluidt waren enkele psychiaters die destijds mee moesten beslissen of dit werkje al dan niet door de keuring kon enorm onder de indruk van de karakterstudie in deze film. Ze vroegen Polanski hoeveel tijd hij wel niet had gestoken in research om het personage zo realistisch over te laten komen. Van een compliment gesproken. Ze schrokken dan ook toen hij zei dat hij hier noch de tijd, noch het geld voor had.