The Night of the Hunter (1955)

Aan de ene kant wel leuk en af en toe ook spannend, aan de andere kant belachelijk met allemaal diertjes die de hele tijd in beeld komen en verwijzingen naar de bijbel. Ik vroeg me ook de gehele film af of de film niet een hoop bijbel verhalen waren die in een ander jasje zijn gestoken. Ik houd het op een 3

De mise en scene in deze film is nog steeds ongekend en van een betoverend niveau. Neem nou het moment waarop de kinderen in hun bed liggen en de schaduw van een man, door het raam zien prikken. Een onaangename, sinistere eerste kennismaking tussen de kinderen en Harry Powell die zich genesteld heeft onder een straatlantaarnpaal.

Tijdens een herziening heeft deze film niet hoeven inboeten aan populariteit. De lange wapperende haren van Miss Harper onder water en de boottocht van de kinderen door dag en dauw staan op mijn netvlies gegrift. Net zoals de aanblik van Harry Powell op een paard, tegen de horizon gehouden.

Het gedeelte waarin Rachel Cooper zich ontfermd over de kinderen en ze hen van de grote, allesopslokkende boze wolf 'is in het kader van dit sprookje inderdaad een perfecte benaming' probeert weg te houden is geniaal. Robert Mitchum is geweldig als een man die het woord van god verkondigt, maar ondertussen alles en iedereen bedriegt en bedreigt. Een memorabel kunstwerk. 4,5*

Ik snap alleen nog steeds niet helemaal waarom die mensenmenigte zich massaal lijkt te keren tegen Rachel Cooper en haar pleegkinderen.

Ben het helemaal met je eens wat betreft de film.

Het is inderdaad een verwarrende scene, .De menigte lijkt zich tegen Rachel te keren, maar dat is niet zo.

Dit is wat er gebeurd:
De menigte is erg opgewonden door de rechtzaak. Op weg naar een mogelijke lynchpartij ziet de leidster van de meute Rachel en de kinderen in een thee- of koffiehuis zitten. Zij slaakt een gil.
Op dat moment zegt Rachel tegen de kinderen, dat zij weg moeten.
De leidster staat in de deuropening en zegt: "Them poor orphans, them poor lambs". Rachel en de kinderen verlaten het pand.

Waarom vlucht Rachel? Ik denk dat ze niet wil dat de kinderen getuige zijn van de lynchpartij. Daarbij sympathiseren sommige kinderen uit haar gezin met Powell. In ieder geval het jongetje, maar ook het oudste meisje.
En misschien is Rachel bang dat de menigte de wezen zal meenemen om te laten zien dat de moordenaar van hun moeder wordt gestraft. Mogelijk moet ook benadrukt worden dat Rachel het Goede vertegenwoordigt, dat zij aan de kant van de Wet staat.

Helpt dit?

Zeker, het is mij nu duidelijk! Bedankt

Graag gedaan, hoor! Is je overigens opgevallen dat de leidster van de meute de eigenaresse is van de sodashop waar de moeder van de kinderen heeft gewerkt? Een geniale vondst, vind ik. Degene die de moeder heeft aangemoedigd om te trouwen met Powell, wil hem nu lynchen. Terwijl Rachel, de enige die de kinderen echt heeft geholpen, niets van de lynchpartij wil weten.

Ben het niet helemaal met je eens. Dat het jonge zusje op het einde weer in de armen van Mitchum, vind ik juist heel goed verdedigbaar. Het jonge zusje geeft er door heel de film blijk van dat zij niet goed begrijpt waar het over gaat. Bijvoorbeeld verknipt zij een deel van het geld omdat ze de waarde ervan niet begrijpt. En dat ze moeten vluchten, wordt haar gezegd door haar broer. Voor haar is het misschien een spel.
En Powell is ,behalve levensgevaarlijk, ook heel charmant. Zelfs het oudste meisje van Rachel heeft last van tegenstrijdige gevoelens voor Powell, ook al beseft zij wel degelijk hoe hij gevaarlijk is. Dat het kleine meisje zich in zijn armen werpt, lijkt me dus niet ongeloofwaardig.
Wat betreft de slapstick: eerder in de film is daar al sprake van, namelijk in de gevangenis. Als de vader van de kinderen Powell uit zijn hoger gelegen bed slaat.

Ik kon er door die dingen toch niet al te goed in meegaan, maar:

Er staat ook: ''Herziening is gewenst.''

Sorry, heb de film zelf al wel herzien en wilde je dit nog even laten weten. Vat het niet op als persoonlijk kritiek.

Onze discussie laatst is mij zeer goed bevalllen, ondanks het feit dat ik op m'n gezicht ging. Weet dat ik jouw mening.waardeer.

En vice versa. Wordt vervolgd bij een nieuwe kijkbeurt!

The Night of the Hunter is een film die zich ontpopt tot een bijna hypnotiserend sprookje - zo eentje als ik nog nooit in cinema ben tegengekomen. Een daarbij hoeft Mitchum eigenlijk alleen maar als silhouet aan de horizon te verschijnen - de kinderen nemen de hoofdrollen wel op zich!

Die scène op de rivier is van een ontroerende grootsheid, waarbij muziek, decor en betekenis zorgen voor pure filmmagie en daarvoor ga ik op de knieën! Daar vallen alle puzzelstukjes in elkaar, kan het hoofdstuk "hate" worden afgesloten, want aan de rivierbedding wordt "love" gevonden. De Christelijke anekdotes worden zowel verraderlijk als liefdevol ingezet. Net als de liefde voor kinderen trouwens.

Klein hypnotiserend meestwerk en zo ongeveer de beste Film-Noir (alhoewel ik er maar met veel moeite zo'n genre in kon terug zien - op gevoelsniveau staat dit buiten alle genres).

Leaning... leaning... safe and secure from all alarms. Leaning... leaning... leaning on the everlasting arms.

Betoverende Film Noir en zowat de enige film die Charles Laughton ooit gemaakt heeft, de reden daarvoor is dat de film slecht ontvangen werd door het publiek destijds, zowel kritisch als commercieel. Wat het plot betreft is dit een typische Film Noir, maar qua uitvoering is The Night of the Hunter een originele film die neigt naar een sprookje of een avonturenfilm met een soms nogal Bijbelse inhoud. Jammer dat dit Laughton's enige film is want wat zwart-wit fotografie betreft is dit een meesterwerk, de scène waarin de kinderen op de vlucht zijn en wakker worden in een schuur en waarin je Harry Powell op de achtergrond over een dijk ziet rijden op een paard is enorm knap gedaan.

Maar in de film hangt ook dezelfde dreigende sfeer die zo typisch is voor het horror/thriller genre van vandaag. Niet alleen het gestoorde personage dat Robert Mitchum speelt draagt daaraan bij maar ook de soundtrack voegt soms extra suspense toe aan bepaalde scènes. Het acteerwerk was niet altijd even goed, alleen Robert Mitchum en Lilian Gish zetten een echt goede prestatie neer (de twee kinderen, Billy Capin (John) en Sally Jane Bruce (Pearl), deden het overigens ook niet slecht), de rest van de cast was maar matig. Een meesterwerk die hopelijk zijn verdiende plek in de toplijst krijgt.

4.5 sterren

Vind het raar dat dit wordt aangeduid als film-noir. Maar inderdaad, goede film. Prachtige fotografie, schaduwspel, camerawerk. Dat 'larger than life'-personage van Mitchum is ook geweldig.

Mooie beschrijving, Danuz!

Wat de plot betreft is dit een typische Film Noir? Kun je dat eens uitleggen?

Dreigende sfeer lijkt me overigens ook typisch voor een Film Noir.

Wat het plot betreft is dit juist geen typische noir. Als ik "film noir" hoor, denk ik aan cynische 'hard-boiled' detectives, femme fatales, bijdehandse oneliners, een troosteloos sfeertje, steden... Niets daarvan vind ik in deze film terug.

Ben zelf ook geneigd deze film niet als Film Noir te zien, maar in de filmboeken wordt TNOTH meestal wel tot de Film Noir gerekend. Dat betekent dat de filmauteurs kennelijk een andere definitie hanteren.

Ik geloof dat ik wel begrijp wat je wilt zeggen, maar sorry, het is me allemaal een beetje te gevoelsmatig. Jouw methode om een Film Noir te duiden, lijkt me verre van perfect. Hoeveel van deze kenmerken moet een Film Noir hebben om door jou als zodanig te worden aanvaard? Is 4 van de 5 ook goed? Of 3 van de 5? Enzovoorts .

Een beetje flauw van me misschien, maar ik bedoel eigenlijk dat je veel meer kenmerken nodig hebt, die onderling ook nog eens een andere waarde kunnen hebben. Afwezigheid van een femme fatale betekent bijvoorbeeld niet dat er geen sprake is van Film Noir, afwezigheid van de filmische kenmerken (afwijkende camerahoeken, belichting e.d)) betekent dat wel.

Daarnaast zie ik cynische hardboiled detectives en bijdehante oneliners eigenlijk niet als onderscheidend voor de Film Noir. Ik geloof dat veel mensen dat denken, maar het lijkt mij een misverstand.

De aanwezigheid van hardboiled detectives en bijdehante oneliners duidt eerder op een subgenre voortgekomen uit de traditie van het klassieke detectiveverhaal, de whodunnit, die men bij aanwezigheid van een aantal andere, Film Noir-kenmerken ook tot de Film Noir kan rekenen.

Maar in veel (de meeste?) bekende Film noirs (of is het films noir?) weten we juist vanaf het begin wie het gedaan heeft (bv. Double Indemnity, The postman always rings twice). Vaak bekijken we de gebeurtenissen vanuit het perspectief van een misdadiger.

Nou ja, lang verhaal. TNOTH zou je tot de Film Noir kunnen rekenen op basis van een aantal filmische elementen (bijzondere camerahoeken, belichting e.d.), de dreigende, paranoide sfeer en het begin van het verhaal, dat op een (gewoon?) misdaadverhaal lijkt.

Zelf maakt het me niet heel veel uit. Voor mij is het vooral een unieke speelfilm.

Eens. Het gaat toch vooral om thematiek, sfeer en uitbeelding.

Het probleem is wel dat The Night of the Hunter totaal niet aanvoelt als een film noir. Wat mij opgevallen is dat zo'n beetje iedere thriller in zwart-wit die gemaakt is in de jaren '40 of '50 wel eens een film-noir genoemd wordt, ongeacht van wat er te zien is. Zo heb ik nooit begrepen waarom White Heat wel een noir zou zijn en The Public Enemy of The Roaring Twenties niet. Ligt puur aan het jaartal kennelijk. Hierdoor wordt de hele term film noir wat overbodig. Noem het dan gewoon thrillers of misdaadfilms.

The Night of the Hunter is voor mij een film waarbij de term film noir wel erg moeilijk te plaatsen valt (al spant kostuumdrama Rebecca de kroon op dit gebied). Ja, er is veel spel met schaduwen, maar daar houdt de vergelijking op. Als thriller lijkt het niet zozeer op de gebruikelijke paranoïavertellingen, maar meer op monsterfilms, met Mitchum als een griezelicoon in plaats van een meer fatalistische noirschurk. De setting, een soort sprookjesachtige versie van het platteland tijdens de depressie heeft niets van noirs. Het verhaal met een religieuze blik op goed en kwaad en kinderlijke onschuld is duister, maar niet op de cynische manier van noirs. Iconografisch is er ook niets noirigs aan: geen femme fatales, overmatige sigarettenrook, fedoras, enge steegjes, louche barren, tough guys, gangsters, detectives, etc. Alleen schaduwen. De filmstijl is ook niet gebaseert op trends van die tijd, maar Laughton gebruikte vooral stomme films waarvan hij zelf een fan was als voorbeeld, met meer dan één verwijzing naar Griffith.

Dus waarom is dit een noir?

Heb volgens mij het antwoord al gegeven. En vind je het een bevredigend antwoord? Ik ook niet, maar dit is ongeveer wat er wordt geschreven.

Wat je zegt over de stomme films is gedeeltelijk juist. Laughton baseerde zich ook op de Duitse expressionisme, dat invloed heeft gehad op andere, uit Europa afkomstige regisseurs, die films noir maakten.

De iconografie van de film noir bestaat niet. Dat is juist het probleem. De verschijnselen die jij noemt, komen wel voor, maar zijn niet dwingend aanwezig.

Het is evident dat TPE en TRT geen films noir zijn, omdat het gangsterfilms (uit de pré-Noirperiode) zijn. Als een stroming nog niet bestaat, kan je er geen deel van uitmaken.

White Heat is ook een gangsterfilm, maar het zou kunnen dat er film noir- kenmerken aanwezig zijn (bijvoorbeeld camerawerk, belichtiing, een meer psychologischerende benadering, e.d.). Ik ken de film niet.

De film noir schijnt overigens te zijn voortgekomen uit een vermenging van de gangsterfilm (zoals TPE en TRT) en het melodrama.

Heb een beschrijving van White Heat gelezen. Blijkt dat er een driehoeksverhouding in voorkomt. Een driehoeksverhouding hoort niet thuis in een reguliere gangsterfilm, maar in een melodrama. In de film noir kan de driehoeksverhouding als verhaalmotief voorkomen, alleen wordt deze situatie, in afwijking van het melodrama, in de regel met moord opgelost.

Als je aanneemt dat ook in de sfeer of in de manier van filmen noir-elementen voorkomen, dan lijkt me WH een prima film noir.

Ik heb al ontzettend veel over noir gelezen, maar nog nooit dat driehoeksverhoudingen er een onderdeel van zouden uitmaken. Geen wonder, want die zitten overal. Casablanca heeft er een. En die ene gangsterfilm genaamd Scarface eveneens, waar het zelfs meer is dan een subplotje, in tegenstelling tot in White Heat.

Stilistisch is er niet echt veel noirigs aan White Heat. Het punt is dan ook dat gewoon iedere gangsterfilm uit de jaren '40 en '50 een noir genoemd wordt en geen enkele uit de jaren '30. Ik weet dat de stroming officieel pas begint bij The Maltese Falcon, maar dat soort formaliteiten geven film-noir als genre een gekunsteld karakter.

En er is wel degelijk een iconografie van de film noir. Sterker nog, met uitzondering van de western is er geen genre dat zo afhankelijk is van iconen. Er zijn boeken vol over geschreven. Wel is het zo dat niet ieder icoon in een noir moet zitten. Een afwezige femme fatale is geen probleem. Maar als er niet of nauwelijks iconen van de noir in een film zitten, zoals bij The Night of the Hunter, dan is het geen noir. Veel verder dan die schaduwen kom ik nog altijd niet.

En deze film van Laughton wordt vaak als noir gezien vanwege het camerawerk (die de noir overnam van het Duits expressionisme). Plus het camerawerk weerspiegelt de gesteldheid van de antagonist in verschillende scenes (wat ook een kenmerk is). Ik vind dat de film wel als een noir aanvoelt, maar ik zou ook duidelijkere voorbeelden van film noir kunnen noemen als het er op aan komt.

De film noir schijnt overigens te zijn voortgekomen uit een vermenging van de gangsterfilm (zoals TPE en TRT) en het melodrama.

Vanuit het melodrama is de driehoeksverhouding de film noir binnengekomen. Casablanca heeft o.a. de kenmerken van een melodrama. Hier wordt de driehoeksverhouding ook niet opgelost met moord.

Van Scarface wist ik het niet, maar de driehoeksverhouding hoort niet thuis in de iconografie van de gangsterfilm. Scarface zal een uitzondering zijn op de regel. En het is ook en driehoeksverhouding én andere nooir-elementen.

Ik wil niet met je bekvechten. Er is meer dat ons verbindt (d.w.z. interesse in Film Noir) dan ons scheidt. Maar ik ben van mening dat alleen een genre een echte iconografie heeft. Film Noir is geen genre, maar een tendens of een stroming.

De iconen vind ik ook niet zo belangrijk, meer de verhaalselementen en de onderlinge verhoudingen. Die zijn m.i. belangrijker.

Enfin, we hebben het er nog wel over, ik ga pitten.

Inderdaad. En als de combinatie van elementen een bepaalde 'feel' vormen, dan noemt men het film noir. Is niet voor niets zo'n vage term. Het gaat vooral om een 'mood'.

Overigens wordt deze film vaak als begin van de film noir aangeduid. Maar ook verschillende Franse poetisch-realistische films uit de jaren 30 vertonen sterke sporen van noir en zelfs een film als M heb ik al eens aangeduid zien worden als noir (waar wat voor te zeggen valt wellicht).

is dat wel zo? Het camerawerk wordt goed ingezet om Powell dreigender te maken (zoals in een horrorfilm), maar erg veel over zijn gesteldheid zegt het niet.

Of zoals in een film noir TOR. De gesteldheid van Mitchum is simpelweg het pure kwaad. Dat zie je in het schaduwspel terug. De protagonisten (de kinderen) zijn de onschuld zelver. Dat zie je dan weer terug in de sprookjesachtige bootocht over de rivier oa. Dat voelt erg aan als film noir. Maar dat wil niet zeggen dat het een exclusief kenmerk is. Het gaat om de optelsom die resulteert in een bepaalde mood. Dat moet je wel in het oog blijven houden tijdens de discussie en dat maakt de definitie van film noir ook zo moeilijk.

Bedankt voor jouw verhelderende bijdragen. Ik weet niet of ik de mood in deze film helemaal oppik, maar ik blijf het zeker proberen. Zoals je zegt, de film noir blijft moeilijk duiden.

Met betrekking tot de sfeer in een horrorfilm, zou ik nog willen opmerken, dat deze nauwverwant is aan de onveilige, dreigende sfeer in de film noir. Hiermee bedoel ik dat een verwijzing naar de horrorfilm niet noodzakelijkerwijs in tegenspraak is met jouw verhaal.

Net gezien in de cinema. Zéér mooi! Puur esthetisch is het echt ongelooflijk!

Het verhaal is wel wat minder (voorspelbaar), maar ik moet eerlijk gezegd wel toegeven dat het met momenten verdomd spannend is. Sommige shots zijn werkelijk legendarisch creepy... Nu heb ik het ook wel voor misdaad/thriller- films met veel Bijbelse verwijzingen, maakt het allemaal nog eens duisterder.

Ik voelde me precies weer een klein bang jongetje.

Verder ga ik hier mijn mond over houden, aangezien anderen al voor mij alles mooi hebben neer getypt!

En dat deuntje van dominee Powell... brrr Dat gaat vannacht nog door mijn hoofd spoken vrees ik...

Ik kan weer een oude klassieker van mijn lijstje afhalen. Best een leuke film weer. Het plot is typisch film - noir, en de film heeft een heerlijk sprookjes achtig sfeertje.

Robert Mitchum speelt een geweldige rol. Helaas kan je dat niet over alle acteurs zeggen, vooral het meisje dat Pearl speelde, acteerde erg slecht. De film is wel weer fantastisch gefilmd, en er zitten een paar hele mooie shots tussen.

Beetje jammer dat het verhaal op begeven moment niet meer zo boeient was, het was telkens een beetje hetzelfde. Ook dat bijbel geblaat ging irriteren. Helaas niet de geweldige klassieker waar ik op had gehoopt, maar wel weer goeie oude film- noir.

3,5*

Meningen verschillen natuurlijk, maar deze film is bij mij vanuit het niets in mijn persoonlijke top drie binnengeslopen, en die stond toch wel al enkele jaren vast. Redenen waarom? Omdat ik hem gezien de middelen van die tijd verdomd spannend vond op elke moment, dus niet saai of langdradig zoals andere commentaren. En wees nou eerlijk een film die draait rond een hysterische predikant die dan nog eens wordt gespeeld door Robert Mitchum verdient sowieso al een vijf op vijf-notering.