The Night of the Hunter (1955)

Heel erg bizar. Deze film is een in heel veel opzichten een soort sprookje. Heeft een toon alsof er een verhaal voor kinderen verteld wordt. Maar er gebeuren heel volwassen dingen. En de sfeer is vaak erg duister. Die tegenstelling maakt het voor veel mensen vermoedelijk een slechte film, maar mij fascineerde het verschil tussen toon van de film en inhoud juist heel erg.

Die To Kill a Mockingbird vergelijking zie ik ook wel. Volwassen zaken door kinderogen. Die film vond iets evenwichtiger en stukken realistischer. Maar deze was er niet minder fascinerend om.

En dan heb ik het niet eens gehad over de prachtige plaatjes. Vooral een groot shot tijdens de vlucht met het schip. Zo onwaarschijnlijk mooi. En op het einde als Miss Cooper het lied van Powell aanvult , ook al zo'n prachtscene.

Vreemde, maar erg bijzondere film. wat mij betreft.

4.0*

Ja, mooi gezegd. En waar ook. Indrukwekkende film met een monsterlijke Mitchum, de genoemde productiefouten kunnen me gestolen worden.

4*.

Iedereen blijkt hier een andere film te zien en ik zet deze traditie voort, ik heb namelijk grotendeels een horrorthriller gezien, alhoewel de sfeer in het laatste half uur volledig omsloeg. En tegelijk is dat allemaal verpakt in een kindersprookje, je moet het maar kunnen.

Allereerst moet ik zeggen dat de film mij bij vlagen deed denken aan het veel recentere What Lies Beneath. Dit zowel qua sfeer als door de onderwaterscène. Je ziet het verhaal als het ware door de ogen van de kinderen wat de schurk nog enger maakt dan dat hij in wezen al is. Deze zelfde schurk wordt overigens voortreffelijk vertolkt door Robert Mitchum, deze man met een karakteristieke kop jaagt de kinderen (en de kijker) de stuipen op het lijf. De score draagt ook zijn steentje bij aan de duistere sfeer die The Night of the Hunter uitademt. Als je deze muziek los van de film zou horen, zou je het eerder associeren met een klassieke monsterfilm (wat The Night of the Hunter eigenlijk in de verte ook is). Het andere nummer dat een aantal keer gezongen wordt klinkt ook erg mooi in de oren, zij het wat vrediger. De nogal macabere sfeer van het eerste uur wordt grotendeels weggenomen met het ingaan van het laatste half uur. De kinderen zijn eindelijk goed op hun plaats en hebben iemand die wél goed voor hen zorgt wat ook blijkt uit de vrouw haar reactie op de terugkeer van de boosaardige priester.

Wat ook opvalt is de zeer redelijke fotografie, met name bij de boottocht bij nachtlicht. In tegenstelling tot een gangbaar sprookje wist ik niet of het goed zou aflopen, maar dat deed het wel. De laatste paar minuten bevatten alsnog het feel-good element, waarmee de film een waardig einde heeft. Een slecht einde was misschien ook interessant geweest, maar dat zou ook niet echt goed passen, dunkt me.

Ik had nog enige twijfel of ik nou 4.0 of 4.5 sterren uitdelen zou, maar het feit dat de film zo uniek is doet me hem toch met een waardige 4.5* waarderen. De sfeer is ongekend en ik was de volledige speelduur aan het scherm gekluisterd. Zoals Rob hierboven ook al zegt: Ga het zien!

Herzien doet wonderen. Schitterende fotografie (het shot van Mitchum op het paard als hij over de dijk loopt is fabuleus) en dito rol van Mitchum. Heb genoten. 4,5*

Ik heb hem intussen al op grote doek kunnen zien. Gisteren draaide hij in Nijmegen in de bioscoop.

Ik zie dat de eerste keer dat ik dee film zag eind november was. Korter dan ik verwacht had. De kijkbeurt van gisteren was al weer de derde keer dat ik de film zag. Gewoonlijk kijk ik films niet na een korte tijd weer, maar The Night of the Hunter was toch een uitzondering. Ik kan in ieder geval met zekerheid zeggen dat de film nu tot mijn absolute favorieten behoort.

Bepaalde minpunten gelden nog steeds. De proloog met de koppen van kinderen die tussen de sterren hangen en naar een Bijbels verhaal luisteren is verschikkelijk en het grootste minpunt aan de film. Verder zijn alle minpunten die ik eerder noemde er nog steeds, maar ze zijn wel zo klein dat ik me er nog nauwelijks aan stoor. Het einde vond ik aanvankelijk tegenvallen, maar daar kom ik nu op terug. Schitterend!

De verrassing is er misschien af, maar de film blijft vreemd op me over komen en elke keer grijpt de donkere en tegelijkertijd sprookjesachtige sfeer me weer. The Night of the Hunter is toch wel een unicum in de filmwereld. Bepaalde scènes en shots behoren tot de mooiste ooit. Ik ga ze niet weer allemaal opnoemen, maar de boottocht wil ik een speciale vermelding geven. Zo mooi en dromerig, met die prachtige muziek (de muziek is sowieso een pluspunt van de film). Het grote rustpunt van de film ook. Hoewel deze scène zich op een rivier afspeelt die echt bestaat (maar wel nagemaakt is in de studio) wekt dit moment meer het echte sprookjesgevoel op dan alle films van Burton bij elkaar.

Ik ga nog niet over op 5*, vanwege die kleine minpunten tussendoor. Maar mijn waardering voor deze film is niettemin zeer groot. Jammer dat hij niet meer in de top 250 staat. Al snap ik wel dat deze film niet iedereen zal aanspreken. Nogmaals: gaat het zien!

Gisteren inderdaad gezien op het witte scherm in Maastricht. De film-kopie die het Filmmuseum opnieuw in de filmzalen gaat vertonen is van zeer goede kwaliteit overigens. Gaat het zien, zegt het voort.

Het viel me tevens op dat er ook veel verwijzingen zitten naar de oude cinema. De moord op Shelley Winters was bijna een kopie van de eind-scene van Murnau's Nosferatu, en de klopjacht op Mitchum refereert naar een ander horrorsprookje, Frankenstein, maar ook naar Fritz Langs Fury.

Tevens zorgde de vele schaduwen voor kwijlende genotsuitingen. Ik wilde de Heer danken op mijn knieën na de scene waarin Johns hoofd doorboort wordt door de schaduw van Mitchums hoed. Ik heb me ingehouden. Ik ga in ieder geval op zoek naar de dvd.

Tot mijn schande had ik nog nooit van deze film gehoord! Mitchum kende ik alleen in rollen als goedbloed. Hierdoor is hij in deze rol des te huiveringwekkend en in deze rol overtuigt hij me zeer!

Ontzettend gave quotes en oneliners in deze film, zoals:

Icey Spoon: [about the conjugal bed] When you've been married to a man for forty years you know all that don't amount to a hill of beans. I've been married to Walt that long and I swear in all that time I just lie there thinkin' about my canning.

Icey Spoon: [about sex in marriage] A woman's a fool to marry for that. That's somethin' for a man. The Good Lord never meant for a decent woman to want that. Not really want it. It's all just a fake and a pipe dream.

Rev. Harry Powell: Salvation is a last-minute business, boy.

Rev. Harry Powell: Not that you mind the killings! There's plenty of killings in your book, Lord

Briljant! De film zit er vol mee.

Het enige minpuntje vond ik het totaal overdreven instorten van dat joch aan het einde van de film, toen Harry Powell werd overmeesterd Niet erg geloofwaardig.

Mwah, beetje een tegenvaller dit. Een erg sterke rol van Mitchum en een paar prachtige beelden krijgen we te zien, maar voor de rest vind ik het allemaal behoorlijk matig. Beroerde acteerprestaties van vooral die moeder die echt hilarisch slecht is wat mij betreft. Een groot aantal erg ongeloofwaardige momenten, waaronder: die auto onder water, terwijl de man aan het vissen is doen de film ook echt geen goed. Wat ik ook zo'n slecht moment vond was het moment dat het ene meisje - die Mitchum een ijsje en boekje geeft - op een gegeven moment zegt hoeveel ze wel niet van hem houdt. Hahah, laat me niet lachen; ze heeft twee woorden verwisseld met die vent.

Nou jah, opzich keek de film leuk weg en werd het toch aardig spannend op sommige momenten. Goed camerawerk en mooie beelden doen de film erg goed en die halen er nog net een magere drie sterren uit, maar ik ben dan ook echt in een goede bui.

Fascinerende film!

Gisteravond heb ik deze film mogen aanschouwen en nog steeds "spookt" de film in mijn gedachten rond, wat bij altijd een goed teken is. Ik moet zeggen dat ik het een enorm boeiende film vond, de tijd vloog voorbij.

De film bevat echt schitterende beelden met enorm mooie haast sprookjesachtige shots en plaatjes. Hoewel ik nog niet zo heel veel zwart wit films gezien heb, is dit qua beelden in ieder geval veruit de mooiste. Een erg mooi shot vond ik bijvoorbeeld als de kinderen zich ’s nachts schuilhouden in een schuurtje en je als kijker samen met hen Mitchum in de verte op het paard dichterbij ziet komen. Ook de beelden van de kinderen die met het bootje de rivier afvaren zijn zeer mooi gefilmd..

De hele film hangt de spanning eigenlijk in de lucht en samen met de schitterende beelden zorgt deze combinatie voor een geweldig sfeervolle film. Mitchum is sowieso “de man” in deze film, want hij weet echt enorm veel indruk te maken als gestoorde namaak pastoor. Hij doet inderdaad een beetje aan overacting, maar juist daardoor krijgt zijn rol extra glans in mijn ogen. Ook de kinderen spelen hun rol goed, waarbij John de beste indruk maakt. Ook Lilian Gish vond ik meer dan goed Indrukwekkend hoe zij als kranige dame haar kinderen beschermd als Mitchum ten tonele verschijnt.

Toch had ik nog een paar kleine minpuntjes. Ik vond het op het einde erg ongeloofwaardig als John in een keer nog in de armen van Mitchum valt als hij op het laatst wordt opgepakt . Dat oogde erg geforceerd en vooral ongeloofwaardig. Verder vond ik de oudere vrouw, die Shelley Winters o.a. adviseert om met de “dominee” te trouwen een enorm irritant en bij vlagen overheersend personage. Gelukkig had ze een niet al te grote rol.

Met dit alles bij elkaar opgeteld kom ik op een ruime 4,5*.

Ik vond de schoonheid en overtuigingskracht van de film meer invloed hebben dan de paar kleine foutjes. Best kans dat de film na herziening de maximale score gaat krijgen, want de mooie herinneringen aan deze film blijven maar in mijn hoofd zitten.

Wat een zwaar onlogisch verhaal was dit bij vlagen. Zonde, want de film zelf zag er door de filmnoir-stijl (dit keer eens niet toegepast op mannen in regenjassen en duistere steegjes) er erg mooi uit.

Blijkbaar was het script wat aan de korte kant, daarom is het opgevuld met een hoop god en bijbel gezeik. Als ik voor elke keer dat god genoemd werd 0,1* zou aftrekken, zou deze rond -10* uitkomen. Verbazingwekkend dat (bijna) niemand er over valt..

De muziek is matig tot slecht en het acteerwerk is, uitzonderingen daargelaten, belabberd. Hoewel Night of the Hunter geen extreem lange speelduur heeft, wil ik niet meer dan 0.5 geven, want dit is gewoon verachtelijke christen propaganda.

0.5*

Ijzersterk debuut van Laughton, tevens de enige film die hij ooit maakte als regisseur.
De constante dreiging van Mitchum maakt van deze film één van de betere thrillers uit de jaren '50. Als Noir stelt hij ietwat teleur, omdat ik er geen elementen van dat genre in zie.
Het expresionistische camerawerk is werkelijk schitterend en het acteren is van een hoog niveau (alleen het gekke gilletje van Mitchum als hij wordt aangeschoten, is ietwat lachwekkend).

4,5*

Een film met Robert Mitchum in de hoofdrol, een karakter die de woorden liefde en haat op z'n beide handen heeft getatoeëerd, een gestoorde priester die het niet zou nauw neemt met het gebod "thou shall not kill". Dat kan toch niet mis gaan, dacht ik vooraf.

Nou, ik heb mij een potje zitten storen aan zowat alles. De montage is misschien wel het slechts van allemaal, er wordt geknipt op momenten die juist een behoorlijk belangrijke rol zouden moeten spelen. Vooral tegen het einde aan wordt het haast lachwekkend slecht: We zijn in een rechtzaal belandt, 6 seconden later, laat maar, we zijn weer weg, een scene later: een horde bozen mensen komt uit het niets tevoorschijn, roepen wat, én we knippen weer weg.

In een film waar je een karakterstudie van jewelste verwacht, is de insteek die Laughton hier neemt nou juist de verkeerde, hij focust veelste veel op een Harry Powell die het geld achterna zit (met voorspelbare "suspense" scenes en al), en niet op het karakter Powell zelf. Er wordt bijvoorbeeld in veelste korte tijd even een relatie tussen hem en Harper gecreerd, die even snel weer voorbij is , zonder ook maar enige vorm van achtergrondverhaal, waardoor het niet alleen volkomen onrealistisch oogt, maar ook uiteindelijk een effect van 0 heeft. Daar komt bij dat het acteerwerk vaak van een behoorlijk bedenkelijk niveau was, zelfs Mitchum was niet altijd even goed (die schreeuw als hij beschoten wordt!), maar ook die twee kinderen, Don Beddoe, en vooral Evelyn Varden, wat werd er tenenkrommend slecht gespeeld. Alleen Lillian Gish redt de film in dat opzicht een beetje, en de wat langere shots met Mitchum, waar de man wat meer de tijd krijgt, zijn de moeite waard.

Je haalt er uiteindelijk wel wat uit, vooral de prachtige shots tegen het midden/einde van de film zijn erg mooi, en een Mitchum die ver van je vandaan, maar toch zo dichtbij, in de schaduw, op z'n paard zit te zingen, dat zijn mooie beelden. Maar een klassieker, daar kan ik allerminst van spreken.

Een vreemde eend in de bijt in vergelijking met alle andere Hollywoodproducties uit de jaren vijftig. Realisme is niet belangrijk en dat krijgt de kijker te weten ook. Erg theatraal acteerwerk en enkele expressionistische beelden. Zoals al eerder gezegd doet het geheel denken aan een droom of een sprookje, erg knap gedaan voor een film uit dat tijdperk. Het is dan ook zonde dat de regisseur zijn ideeën niet helemaal heeft kunnen implementeren. Night of the Hunter begint namelijk nog redelijk normaal en gaat eigenlijk pas in de tweede helft helemaal los. Hier beginnen de beelden pas op te vallen en wordt het verhaal lekker vreemd. De unieke personages dragen ook zeker bij tot het aparte sfeertje. Met name Mitchum als stelende priester, maar ook de superfeminist aan het eind van de film was sterk. Dit is volgensmij echt zo'n film die je bij de tweede kijkbeurt nog meer gaat waarderen.

Shelley Winters laat er ook geen gras over groeien. Kent de dominee nog maar pas en hup de trouw staat al klaar. Maar ja dan ook één van de naïefste personages in de filmgeschiedenis. Het was eigenlijk irritant.

Charles Laughton zet verder een interessante film neer. Eerst krijg je typische film-noir elementen (overval, veel geld dat hij verstopt) en dan komt de brave dominee op bezoek opzoek naar het geld en krijgt de film vele gezichten, sterker zelfs: Ik denk niet dat ik ooit een film gezien heb waar de sfeer zo snel kan omslaan. Het één moment kijk je naar een halve feel-good cliché romantiek en eventjes later komt het kwaad in de dominee boven en slaat alles om, ook de score. Zeer goed gedaan. Jammer dat het bij deze ene film bleef voor want Laughton kon duidelijk met een camera omgaan.

Wanneer Robert Mitchum dan even uit beeld verdwijnt zakt de film in, de sfeermeter blijft nu op sentiment staan. Duidelijk dat hij de ster van de film is alhoewel er ook slechte kanten aan zijn acteerwerk zitten maar ik vond niemand echt goed.

Maar ook wanneer hij er terug staat kan de film het niveau van het begin jammer genoeg niet aanhouden. Bij waar Harper beschoten wordt en de arrestatie van Harper waar het jongetje zijn beer kapot slaat wordt zelfs een compleet dieptepunt bereikt. Jammer dat het Hollywood te vaak bovendrijft.

3,5*

Een film waar ik veel van verwachtte, maar die de verwachtingen helaas maar gedeeltelijk kan inlossen.

Heel jammer, want alleen al om die glansrol van Mitchum ben ik geneigd 5* te geven. Elke scene zonder hem voelt gewoon als een gemis. Dat liedje dat hij altijd zingt, gaf me de rillingen. Het feit dat hij simpelweg in het been geschoten wordt, vind ik een beetje ontgoochelend voor zo'n memorabele schurk. Wat natuurlijk bijdraagt aan de kille sfeer omtrent Harry Powell is de manier waarop hij in beeld wordt gebracht. Charles Laughton mag dan vooral bekend staan als acteur, de man wist verdomd goed waar hij zijn camera moest neerzetten. Elke persoon die ooit een poging zou wagen om deze film in te kleuren, zou bij wet gearresteerd mogen worden. Alleen al het beeld waar hij bovenaan een heuveltje tevoorschijn komt bij de achtervolging aan de rivier, is een reden om de dvd te kopen.

Toch kent de film ook zijn zwakke momenten. De film komt soms hopeloos gedateerd over. Dan heb ik het vooral over de betuttelende, te melancholische eindspeech. Subtiliteit kende blijkbaar Charles Laughton niet. Het knullig struikelen van Mitchum zijn toch ook fouten die destijds te vermijden waren. Pearl weet blijkbaar ook niet meer dat Harry Powell zopas nog een mes op de keel van John heeft gezet, ze loopt er gewoon naar toe. En waarom probeert John Harry Powell te verdedigen, wanneer Harry opgepakt wordt? 3,5*

Night of the Hunter is inderdaad een film waarbij sterke en zwakkere momenten elkaar afwisselen. Ten eerste wist ik niet uit welk jaar de film was toen ik hem zat te kijken... Ik dacht dus dat hij ergens uit de jaren '40 kwam maar nu ik zie dat het 1955 is vind ik de film zelfs voor die tijd wat gedateerd overkomen. Vooral het acteerwerk en de ontwikkeling van het plot vind ik op sommige punten gewoon erg dunnetjes.
Daar staat tegenover dat de film op andere momenten wel bijzonder mooi gemaakt is, dat de wereld er bijna kinderlijk sprookjesachtig uitziet. Behalve... Dat spinnenweb, dat leek echt rechtstreeks uit een goedkope kermisattractie te komen.

Eigenlijk doet Robert Mitchels het best goed, en lijkt bijna een soort oerversie weg te zetten van bekende psychopaten uit latere slasherfilms. Ook het jongetje vond ik best aardig acteren de rest is echter maar zozo... Voorbeeldje; Als Ben Harper, op de hielen gezeten door de politie hardop gaat bedenken waar hij de buit gaat verstoppen
Maar het meest stoorde ik me nog aan het soms vrij simplistische verloop van de film en zijn er scenes toegevoegd die ik maar mager uitgewerkt vind. Vooral het einde vond ik een ware anti-climax. De grote boze wolf laat zich wel erg makkelijk ineens in de luren leggen. Ook lijkt de film soms best taboes op te zoeken (voor 1955 dan) over seksualiteit en moraal maar uiteindelijk eindigt het met een uberbrave kerstscene.

Met het soms wat vreemde en onlogische gedrag van de kinderen naar Harry toe heb ik minder problemen. Het gaat hier om getraumatiseerde kinderen en dus zullen ze steun zoeken bij de volwassenen die ze kennen (zelfs al is dit Harry Powell die ze kort daarvoor nog bedreigde), ik vind dit zelfs een van de sterkere en beter uitgewerkte punten van de film.

Lastig te beoordelen deze film, boeiend en interessant genoeg om eens gezien te hebben dat zeker. Maar tegelijk te gedateerd en met te veel zwakke punten om een echt meesterwerk te zijn.

3*

De mise en scene in deze film is nog steeds ongekend en van een betoverend niveau. Neem nou het moment waarop de kinderen in hun bed liggen en de schaduw van een man, door het raam zien prikken. Een onaangename, sinistere eerste kennismaking tussen de kinderen en Harry Powell die zich genesteld heeft onder een straatlantaarnpaal.

Tijdens een herziening heeft deze film niet hoeven inboeten aan populariteit. De lange wapperende haren van Miss Harper onder water en de boottocht van de kinderen door dag en dauw staan op mijn netvlies gegrift. Net zoals de aanblik van Harry Powell op een paard, tegen de horizon gehouden.

Het gedeelte waarin Rachel Cooper zich ontfermd over de kinderen en ze hen van de grote, allesopslokkende boze wolf 'is in het kader van dit sprookje inderdaad een perfecte benaming' probeert weg te houden is geniaal. Robert Mitchum is geweldig als een man die het woord van god verkondigt, maar ondertussen alles en iedereen bedriegt en bedreigt. Een memorabel kunstwerk. 4,5*

Ik snap alleen nog steeds niet helemaal waarom die mensenmenigte zich massaal lijkt te keren tegen Rachel Cooper en haar pleegkinderen.

Leaning... leaning... safe and secure from all alarms. Leaning... leaning... leaning on the everlasting arms.

Betoverende Film Noir en zowat de enige film die Charles Laughton ooit gemaakt heeft, de reden daarvoor is dat de film slecht ontvangen werd door het publiek destijds, zowel kritisch als commercieel. Wat het plot betreft is dit een typische Film Noir, maar qua uitvoering is The Night of the Hunter een originele film die neigt naar een sprookje of een avonturenfilm met een soms nogal Bijbelse inhoud. Jammer dat dit Laughton's enige film is want wat zwart-wit fotografie betreft is dit een meesterwerk, de scène waarin de kinderen op de vlucht zijn en wakker worden in een schuur en waarin je Harry Powell op de achtergrond over een dijk ziet rijden op een paard is enorm knap gedaan.

Maar in de film hangt ook dezelfde dreigende sfeer die zo typisch is voor het horror/thriller genre van vandaag. Niet alleen het gestoorde personage dat Robert Mitchum speelt draagt daaraan bij maar ook de soundtrack voegt soms extra suspense toe aan bepaalde scènes. Het acteerwerk was niet altijd even goed, alleen Robert Mitchum en Lilian Gish zetten een echt goede prestatie neer (de twee kinderen, Billy Capin (John) en Sally Jane Bruce (Pearl), deden het overigens ook niet slecht), de rest van de cast was maar matig. Een meesterwerk die hopelijk zijn verdiende plek in de toplijst krijgt.

4.5 sterren

Ik kan weer een oude klassieker van mijn lijstje afhalen. Best een leuke film weer. Het plot is typisch film - noir, en de film heeft een heerlijk sprookjes achtig sfeertje.

Robert Mitchum speelt een geweldige rol. Helaas kan je dat niet over alle acteurs zeggen, vooral het meisje dat Pearl speelde, acteerde erg slecht. De film is wel weer fantastisch gefilmd, en er zitten een paar hele mooie shots tussen.

Beetje jammer dat het verhaal op begeven moment niet meer zo boeient was, het was telkens een beetje hetzelfde. Ook dat bijbel geblaat ging irriteren. Helaas niet de geweldige klassieker waar ik op had gehoopt, maar wel weer goeie oude film- noir.

3,5*

Niet best.

Mitchum is de kern van deze film en weet er niks van te bakken. Wat een flauw, zoutloos personage. Het moet één of andere boeman voorstellen maar hij heeft meer weg van de kerstman die even z'n beste dag niet heeft. Op geen enkel moment weet hij de dreiging die van z'n personage zou moeten komen vorm te geven.

Grafisch ook niet echt boeiend. Het boottochtje springt er uiteraard wel uit, maar het schaduwspel ( ) of de wat abstractere scenes (op dat paard ) zien er echt belabberd uit. Ook de soundtrack was vreselijk, mede dankzij de stokkende dialoog van de verschillende personages. Qua sfeeropbouw weet deze film jammer genoeg niet al te veel te brengen.

Sprookjesachtig vond ik het niet, eerder flauw. Het einde is dan nog eens een ware anticlimax waar de film z'n finale krediet verspeeld. De boottocht was goed, lijkt op zich wat op het rustpunt in GitS, maar verder is het dodelijk saai, belachelijk slecht geacteerd en vooral een sfeerloos bedoening.

1.0*

Degelijke film. Door zijn korte speelduur kijkt hij goed weg (al scheelde het niet veel!), maar op een paar scènes na is de film niet interessant genoeg voor een film die me echt bij zal blijven. Het deel, nadat ze ontsnapt zijn, had van mij wel weggemogen. Zeker in vergelijking met de sfeer van de voorgaande scènes had er zoveel meer in gezeten. Dan maar wat rekken en eventueel een plottwist invoeren.
Ook vond ik de film bij vlagen iets te gedateerd. Bij het in- en uitzoomen bijvoorbeeld. Gelukkig gebeurde dit maar zelden en over het algemeen is de film mooi neergezet.

3,5* voor een degelijke, vermakelijke film. Helaas niet meer dan dat.

Twijfelachtige klassieker.

Naast het feit dat vrijwel de gehele cast het schmieren een nieuwe dimensie inblaast en de acteerprestaties verder nogal twijfelachtig zijn, kent de film ook een heerlijke sfeer. Dit met dank aan een paar simpele maar aardige visuele grapjes en de vreemde liedjes. Toch is het met name Mitchum die allesbehalve geloofwaardig overkomt en daardoor vrijwel alle suspense ontneemt. Iets waar deze film op behoort te drijven.

Redelijk.

Bijzondere film, waar de schitterende plaatjes en de uitdagende rol van Robert Mitchum er duidelijk uitspringen. De film mixt op erg aardige wijze een dosis spanning met drama en zelfs wat humor (leuke rollen van onder andere James Gleason en Don Beddoe). Niet alles werkt even sterk, vooral het acteerwerk van de ouders van Johnny en Pearl schiet nogal wat te kort. Zie bijvoorbeeld de scène waarin Ben Harper hardop nadenkt waar hij de buit gaat verstoppen, dat is simpelweg lachwekkend én een vrij groot contrast met de rest van de film, waar met name Mitchum de show steelt als duistere predikant. Film zakt dan ook een tikkeltje in als hij iets minder aan bod komt, maar het eerste uur is zonder twijfel fantastisch.

4 sterren.

Heerlijke schurkenrol van Robert Mitchum als de mannelijke verleider die andere mensen in zijn duivelse web spint met mooie praatjes en zijn rol als priester. Jammer dat ze hem niet iets meer een soort innerlijke struggle door hebben laten maken, want hij blijft een tikkeltje aan de oppervlakte met de rol. Helemaal als het ''happy end'' zich aandient en Powell uit beeld verdwijnt als slechts de duistere schurk.

The Night Of The Hunter

1955, zwart-wit film, wat ik nooit echt aantrekkelijk gevonden. Ik weet ook niet precies hoe ik bij deze film kwam. Ben hem volgens mij tegengekomen tijden het surfen op MM.

Toch maar besloten om hem te kijken dan. Ik moet zeggen dat het verhaal an sich mij heel erg aansprak. Een verhaal over een moordende rover die 10.000 dollar nalaat aan zijn kinderen en dat die vervolgens op de hielen worden gezeten door een, eveneens, moordlustige nep-priester-man is geweldig.

Daar heb ik dus ook het eerste uur van zitten te genieten. De shot zijn goed uitgekozen. Ondanks dat het dus zwart-wit is is het visueel erg mooi in beeld gebracht. De huizen, het stadje en de omgeving zijn goed opgenomen. Het geeft een bijna idealistische sfeer. De gevangenis is weliswaar een typische gevangenis maar deal with it. Ook het einde op zich is mooi opgenomen. De rivier waarover de kinderen ontsnappen en de woning en de stad waar de kinderen vervolgens hun toevlucht zoeken, zijn erg mooi in beeld gebracht.

Verder ben ik eigenlijk niet zo over dit verhaal te spreken. De acteerprestaties zijn matig tot slecht. Ik heb de hele tijd het idee gehad alsof de kinderen zichzelf niet geloofden tijdens het opnemen! Misschien zal het een tijdskloof zijn die tussen mij en deze film staat, maar ik vond het ergerlijk.
Verder is the bad guy deels een stoorzender in de film, en deels een grote bron van vermaak en verwondering. Het is een klunzige onhandige man. Echter moet ik wel zeggen dat op een paar momenten na, en dan vooral tijdens de dialogen in de film, hij een zeer goede prestatie neerzet. Dit alles wordt echter voor mij teniet gedaan tijdens de scène in de kelder en bij de rivier. Ook de persoonlijkheid van de man is zeer goed gekozen.

Het einde zeg ik maar niets over. Dat mag ieder voor zich bepalen. Het is voor mij de rede geweest om een halve ster van het eerste uur van de film af te halen. Het is ontroerend hoe de kinderen zo mooi worden opgenomen in een nieuw gezin. En de Happy Ending spat van je scherm af. Wat ik toch iets te sprookjesachtig vond.

Al met al een gewoon anderhalf uurtje. Het kon beter, maar ook veel slechter. De film verdient dus gewoon een voldoende en niet meer en niet minder.

2.5*

Zeer teleurstellende klassieker. Qua plot in beginsel best aardig, maar de uitwerking valt op veel punten tegen. Ongeloofwaardig of te kort door de bocht. Het acteerwerk is over de gehele linie matig tot slecht, vooral de rol van de moeder (Shelley Winters) is verre van overtuigend. Maar ook Mitchum zelf zet geen al te geloofwaardig personage neer, het ligt er bij hem dusdanig dik bovenop dat er geen moment sprake is van echte spanning of dreiging. Los van het feit dat hij op cruciale momenten knullig op een keldertrapje of in de modder struikelt. Visueel niet al te bijzonder, op enkele aardige nachtelijke shots na (die overigens niet altijd functioneel waren, met name de nachtelijke shots van enkele dieren kwamen nogal willekeurig over). Het religieuze geneuzel waarmee de film werd gevuld is nou ook niet echt een pluspunt te noemen, al is het hier en daar nog wel functioneel gezien Mitchum's rol als priester. De soundtrack kon mij evenmin bekoren. Ondanks de relatief korte speelduur, toch een redelijk lange zit.

Deze film kon bij mij zijn faam als film noir niet waarmaken, vooral omdat een belangrijk aspect ontbreekt: het plot wordt nooit echt spannend. Dat komt vooral door het geschmier van Robert Mitchum, die naar mijn gevoel erg miscast is. Daardoor heeft het allemaal veel weg van een kinderfilm, waarin per ongeluk ook nog een enge boeman in rondloopt. Zwak.

Robert Mitchum in een glansrol als de slechterik van dienst. De film is hoofdzakelijk vertelt als een sprookje vanuit kinderogen, maar dan met een vrij donkere laag erover. Het is dan ook even wennen aan deze stijl, maar gaandeweg wordt het toch wel boeiend. Bovendien slaagt Charles Laughton erin om enkele mooie shots te maken. De sterkte van Harry Powell komt vooral doordat hij als een boze wolf achter de kinderen aanzit. Het verschil in sterkte maakt het een grootser personage. Doe er nog enkele naïeve volwassenen bij die fanatiek religieus zijn en je merkt als snel dat hij geen echte weerstand kent.

De film is nogal gedateerd en ook de filmstijl is vrij theatraal, zelfs voor die tijd. Maar de spanning rond Harry Powell en enkele mooie shots tillen de film toch nog omhoog.

Prachtige film waarin een bankovervaller, die de bak in draait, het geld bij zijn kinderen achter laat. Het verloop van het verhaal laat zich niet gemakkelijk voorspellen en vooral ook de hele manier waarop deze film verteld wordt is moeilijk te plaatsen (wellicht een duister, volwassen sprookje). Uitstekend camerawerk en een krachtige rol van Robert Mitchum.