The Night of the Hunter (1955)

Helemaal mee eens. Alleen maken de beelden bij mij iets meer goed. 3,5*

**** ½

Goede mensen en slechte mensen bestaan niet, er is goed maar ook kwaad in ieder mens. Wat een tijdloze film en wat een briljante rol van Robert Mitchum. Nog nooit heb ik een film gezien die zo disturbing en feelgood tegelijkertijd is.

Er hangt inderdaad een vrolijk, sprookjesachtig sfeertje aan de film, maar de thema's die aan bod komen zijn dat allerminst. Dit doet me denken aan de Alabama Song (Whiskey Bar) van The Doors.

Vrolijke muziek, zieke lyrics.

Charles Laughton is een regisseur met visie en hij was zijn tijd ver vooruit. Zonde dat deze man niet de mogelijkheid heeft gehad om meer films te maken. The Night of the Hunter is een mijlpaal.

What a fellowship, what a joy divine,

leaning on the everlasting arms;

what a blessedness, what a peace is mine,

leaning on the everlasting arms.

Leaning, leaning,

safe and secure from all alarms;

leaning, leaning,

leaning on the everlasting arms.

O how sweet to walk in this pilgrim way,

leaning on the everlasting arms;

O how bright the path grows from day to day,

leaning on the everlasting arms.

What have I to dread, what have I to fear,

leaning on the everlasting arms?

I have blessed peace with my Lord so near,

Leaning on the everlasting arms.

. Later on in life, Robert Mitchum, who was usually indifferent to such matters, said that Charles Laughton was his favorite director and indicated that this was his favorite of the movies in which he had acted.

. Robert Mitchum was openly contemptuous of Shelley Winters throughout the shooting of the film and later claimed to have wished Charles Laughton had actually used Winters in the scene when her character's body is seen dead underwater.

. Charles Laughton originally offered the role of Harry Powell to Gary Cooper, who turned it down as being possibly detrimental to his career.

. So disappointed was he by the poor reception of this film on its initial release, critically and commercially, Charles Laughton vowed never to direct a film again, and he never did. The film he was planning to direct next was going to be a screen adaptation of "The Naked and the Dead."

-

Briljante film! Wereldrol voor Mitchum. Prachtige dreigende sfeer door de hele film heen.. en dat fluitmuziekje, brrr..

4.5*

Ja, mooi gezegd. En waar ook. Indrukwekkende film met een monsterlijke Mitchum, de genoemde productiefouten kunnen me gestolen worden.

4*.

Wat zat hier ongelooflijk veel potentie in zeg. Een aantal scenes waar ik werkelijk van onder de indruk was. Prachtig dromerige scenes met als hoogtepunt dat lijk onder water . Fenomenaal! Het acteerwerk van Mitchum dat verpletterend was en een dreiging en anarchie waar ik van opkeek kijkende naar het jaar van produktie. Maar dan gebeurt er ineens iets behoorlijk vreemds. De film zakt compleet in elkaar. Mitchum wordt een parodie op zichzelf en de film gaat geheel de happy richting op. Tegen het eind zat ik nog te hopen dat Mitchum tevoorschijn zou komen en zijn duivelse streken op het 'gezinnetje' zou uiten maar nee. Wat bezielde Laughton die weg in te slaan? Voor mij heeft dat een meesterwerk in making compleet de das om gedaan. Wat jammer zeg.
Toch nog 3,5*, want de eerder opgenoemde positieve dingen die blijven natuurlijk gelden.

Fantastische film had dit kunnen zijn. En dat is het in feite ook, tot het einde. Hoe iemand zo'n einde aan deze film heeft kunnen geven. Doet me denken aan Suspicion met Cary Grant. De beelden zijn meesterlijk, Mitchum doet vast ervaring op voor Cape Fear. Wat kan die gast goed de slechterik neerzetten!

Wat is er in hemelsnaam slecht aan het einde?

Ik ben het helemaal eens met wat Dutchtuga zegt. De film was het 1e uur geweldig. Prachtige shots van het kaliber die ik zelden of nooit heb gezien in een film die toch al vrij oud is. Geweldig, dreigend sfeertje...

Maar helaas, aan alle mooie dingen komen een eind. Wat jammer zeg dat uiteindelijk de film de vrolijke weg inslaat. Past misschien goed bij het eerder genoemde sprookjes-idee, maar ik vond in alle opzichten een zware achteruitgang.

Ik zat na het eerste uur op een dikke 4.5

uiteindelijk toch nog een kleine 4.0 moeten geven uit waardering voor het 1e uur...

Een tiental jaren geleden gezien op de duitse TV en ik vond hem adembenemend, ondanks de nasynchronisatie.

Toen hij op DVD uitkwam in Amerika heb ik hem meteen besteld.

Ik hoor steeds als ik aan deze film denk, het kinderliedje "Schlafe mein liebling, schlaf ein" door mijn hoofd spelen.

De angstaanjagende scene's waarin de kinderen vluchten met de boot, later uit de boot stappen en naar het huis lopen met de fluitende kanarie voor het raam, is me altijd bijgebleven.

Het lijkt wel als je deze film kijkt, alsof de film ook naar jouw kijkt.

Heel erg eigenaardig filmpje. Moeilijk te plaatsen. Want wat is het nou? Een horrorfilm? Een kinderfilm? Een film-noir? Een volwassen drama? Een sprookje? Een Christelijke vertelling? Deze film bevat een opeenstapeling van vreemde elementen. Alleen Shelley Winters in haar zoveelste rol waarin ze een vrouw speelt waarvan de man met wie ze trouwt graag vanaf wilt, doet vertrouwd aan. De vraag is: is The Night of the Hunter door al zijn vreemde elementen een goede film?

Laat ik eerst vooropstellen dat de film een aantal onlogische zaken bevat. Net als in Hithcocks' Shadow of a Doubt (waar deze film in de eerste helft wel aan doet denken, maar in de tweede helft totaal niet meer) gedraagt de schurk zich nogal eens onbegrijpelijk. Bij de eerste ondervraging van het meisje bijvoorbeeld schiet Powell veels te snel uit zijn sloffen, waardoor hij zich gewoon meteen verdacht maakt. De gehele relatie tussen het meisje en Powell is trouwens ongeloofwaardig. Ze keert zich heel erg tegen hem af nadat hij haar broertje bedreigt, maar later in de film loopt ze ineens om onverklaarbare reden met open armen op hem af.

Ook de ontknoping had beter gekund. Ik vond het wel leuk dat Gish als grote tegenstander van Powell werd aangedragen, maar ik had gehoopt dat Powell iets meer gedaan zou hebben binnen het huishouden van Gish. Hij wordt mij te gemakkelijk uitgeschakeld. Waarom die menigte vervolgens zo woedend het restaurant in probeert te stormen waar Gish en de kinderen op het einde zitten snap ik helemaal niet.

Maar deze minpunten ten spijt is The Night of the Hunter een kunstwerk met een grote K. Deze film is echt anders dan anders en ook echt totaal niet wat ik er van verwacht had. Maar de sfeer in deze film is ongeëvenaart. De bijzonder mooie beelden, maar ook de muziek (inclusief Powells' Leaning) geven de film een sinistere sfeer zoals ik het nog nooit gezien heb. De decors zien er regelmatig studio-achtig uit, maar bij deze film hoort dat gewoon. Ik zie dit ook niet als een film die een realistisch beeld wil geven, maar een die een nachtmerrie (van een kind wellicht) weergeeft. Dit verklaart ook waarom ik me bij deze film minder aan de onlogische zaken stoorde. Mijn eigen dromen zijn altijd totaal onlogisch geweest en net als Lynch weet Laughton dit alleen maar in zijn voordeel te gebruiken.

En dan is daar Robert Mitchum als een van de meest creepy schurken aller tijden. Ja, hij maakt zich schuldig aan over-acting, maar dat is in dit geval juist positief. Bijzonder was het ook om een ster uit de stomme-filmperiode als zijn tegenstander te zien staan. Waar haalde Laughton in Godsnaam Lillian Gish nou weer vandaan? Ik wist niet eens dat zij in 1955 nog leefde. Zelfs de kinderen deden het nog redelijk.

We worden in de film op een hele groot reeks scènes getrakteerd die waarschijnlijk voor altijd in het geheugen gegrift blijven. Mitchum die voor het eerst voor het huis van Winters en de kinderen verschijnt. Mitchums' monoloog over 'love' en 'hate'. De huwelijksnacht. Shelley Winters die een soort bekentenis aflegt voor een soort sekte. De moord op Winters. Winters' lichaam in een auto op de bodem van een meer (ijzersterk gefilmd!). Mitchum die de kinderen roept terwijl ze in de kelder zitten ("Chillldren!"). De sprookjesachtige vlucht over de rivier van de kinderen. De jongen die vanuit een stal waar hij en zijn zus ondergedoken zitten kijkt naar Mitchum die aan de horizon op een paard zit en wederom 'Leaning zingt. En als laatste en mooiste moment Gish die in een schommelstoel zit met geweer in de handen terwijl ze Mitchums' lied verbeterd. Hoeveel films hebben er zoveel sterke momenten?

Twee dagen naar kijken spookt de film constant door mijn hoofd als een nachtmerrie die ik gehad heb. Maar waar je nachtmerries vooral wilt vergeten is The Night of the Hunter een film die ik maar al te graag onthou. Ik kan begrijpen dat deze film niet aan iedereen besteed is, want hij is absoluut niet perfect. Maar tegelijkertijd kan ik me moeilijk voorstellen dat er iemand is die de sfeer niet grijpt. Eeuwig zonde dat deze film in 1955 zo flopte, want Laughton had van mij nog wel veel meer films mogen maken.

Ik geef 4 sterren. Niet hoger dankzij de schoonheidsfoutjes, maar de kans is erg groot dat dit sterrenaantal nog gaat stijgen. Gaat het zien!

Iedereen blijkt hier een andere film te zien en ik zet deze traditie voort, ik heb namelijk grotendeels een horrorthriller gezien, alhoewel de sfeer in het laatste half uur volledig omsloeg. En tegelijk is dat allemaal verpakt in een kindersprookje, je moet het maar kunnen.

Allereerst moet ik zeggen dat de film mij bij vlagen deed denken aan het veel recentere What Lies Beneath. Dit zowel qua sfeer als door de onderwaterscène. Je ziet het verhaal als het ware door de ogen van de kinderen wat de schurk nog enger maakt dan dat hij in wezen al is. Deze zelfde schurk wordt overigens voortreffelijk vertolkt door Robert Mitchum, deze man met een karakteristieke kop jaagt de kinderen (en de kijker) de stuipen op het lijf. De score draagt ook zijn steentje bij aan de duistere sfeer die The Night of the Hunter uitademt. Als je deze muziek los van de film zou horen, zou je het eerder associeren met een klassieke monsterfilm (wat The Night of the Hunter eigenlijk in de verte ook is). Het andere nummer dat een aantal keer gezongen wordt klinkt ook erg mooi in de oren, zij het wat vrediger. De nogal macabere sfeer van het eerste uur wordt grotendeels weggenomen met het ingaan van het laatste half uur. De kinderen zijn eindelijk goed op hun plaats en hebben iemand die wél goed voor hen zorgt wat ook blijkt uit de vrouw haar reactie op de terugkeer van de boosaardige priester.

Wat ook opvalt is de zeer redelijke fotografie, met name bij de boottocht bij nachtlicht. In tegenstelling tot een gangbaar sprookje wist ik niet of het goed zou aflopen, maar dat deed het wel. De laatste paar minuten bevatten alsnog het feel-good element, waarmee de film een waardig einde heeft. Een slecht einde was misschien ook interessant geweest, maar dat zou ook niet echt goed passen, dunkt me.

Ik had nog enige twijfel of ik nou 4.0 of 4.5 sterren uitdelen zou, maar het feit dat de film zo uniek is doet me hem toch met een waardige 4.5* waarderen. De sfeer is ongekend en ik was de volledige speelduur aan het scherm gekluisterd. Zoals Rob hierboven ook al zegt: Ga het zien!

Zeer redelijk? Als dit redelijk is heb jij wel een erg hoge standaard lijkt me. Dit is nu nog zo mooi als het in 1955 was en zonder twijfel de mooist geschoten zwart-witfilm die ik ooit gezien heb.

Misinterpretatie van jou, alhoewel het door mijn eigen woordkeuze komt. Zeer redelijk betekent bij mij niets minder dan goed. Understatement is iets typisch' Gronings.

Ach zo. Wat mij betrefd doen understatements geen recht aan de beelden van deze film. Ik kom juist superlatieven te kort

Vergeet niet dat ik een nuchtere boer uit het noorden ben.

Maar goed, laten we ons niet schuldig maken aan slow-chat.

Precies. Misschien wel de mooiste fotografie ooit in een film.

Wat een aparte aangename film,

Sprookjesachtige plaatjes van een rivier bij nacht en van een dierenrijk dat langzaam ontwaakt uit zijn slaap. Tot dusver de mooiste zwart - wit film die ik tot nu toe gezien heb.

Angstaanjagende shots van Robert Mitchum die niet te vertrouwen is, dat wordt prachtig neergezet door hem vaak als een schaduw uit te beelden terwijl de kinderen zich dan vaak op een van de intiemste plaatsen bevinden.
Ik blijf het alleen wel raar vinden, dat hij de vader van de kinderen zo makkelijk om heeft kunnen brengen en er nog goed vanaf komt, ook .

Maar vaak raken genres hier gewoon verstrengeld in elkaar. Neem nou, het moment dat de kinderen zich in de open stal verbergen en Mitchum ineens aan het einde van de horizon prijkt. Dat moment zag er prachtig uit maar was tegelijkertijd onheilspellend. En vanuit de kinderen gezien was het gewoon een groot avontuur. Schitterende boottocht! Waarvan je niet wist waar de kinderen zouden strandden. Erg sfeervol geschoten allemaal.

Natuurlijk heeft de film ook zijn ongeloofwaardigheden. Het moment dat ze Mitchum weer treffen bij Gish en Pearl gelijk in de armen duikt van Mitchum, en dat terwijl ze op de vlucht voor hem waren? . Verder begreep ik ook niet waarom men zo boos op Gish was, waarschijnlijk heeft Mitchum de menigte tegen haar opgehitst . Overigens speelde Mitchum een fantastische rol en deed hij mij denken aan Bruno uit Strangers On a Train. Het acteerwerk van de kinderen was ook aardig en dan met name de lekker koppige jongen. Die niet alles achteloos aannam.

Het viel mij op dat er in deze film redelijk weinig wordt gepraat, dat vond ik erg fijn, omdat je bij veel films gelijk met informatie wordt overstelpt. De beelden spraken voor zich, prachtig ook hoe de kwetsbaarheid van de kinderen door de natuur wordt getoond. Ik geef de film een 4* Maar doe hem daar eigenlijk net wat tekort mee.

De vader zat in de cel te wachten op zijn executie door ophanging. Michum vond hem "taai", want hij wilde niet vertellen waar het geld verborgen was.

Ik heb deze film liggen en ga hem zo snel mogelijk kijken. Na het lezen van jullie opmerkingen krijg ik nog meer zin om hem te zien.

Teleurstelling alom, de film ziet er prachtig uit, de cast is uitstekend maar de kinderachtige en veel te simplistische toon kon mij niet echt bekoren. 3*

Herzien doet wonderen. Schitterende fotografie (het shot van Mitchum op het paard als hij over de dijk loopt is fabuleus) en dito rol van Mitchum. Heb genoten. 4,5*

Ben ik ook nog van plan, kan ook gewoon aan het moment hebben gelegen.

De film wordt trouwens vanaf 5 april opnieuw in de bioscoop uitgebracht in een prachtige conservering van het Amerikaanse archief UCLA.

Waar? Dit zou ik graag zien.

Het is al vaak gezegd maar doe het toch nog maar een keer. Wat zit de film er geweldig mooi uit. Jammer dat het verhaal erbij erg weinig voorstelt. Een duidelijk geval van vorm boven inhoud. Maar omdat de vorm wel buitegewoon mooi is toch een 3,5.

De film is vanaf 5 april te zien in Amsterdam (Filmmuseum), Den Haag (Filmhuis) en Rotterdam (lantaren/Venster) en aansluitend gaat ie ook in de rest van het land draaien.

Ik heb hem intussen al op grote doek kunnen zien. Gisteren draaide hij in Nijmegen in de bioscoop.

Ik zie dat de eerste keer dat ik dee film zag eind november was. Korter dan ik verwacht had. De kijkbeurt van gisteren was al weer de derde keer dat ik de film zag. Gewoonlijk kijk ik films niet na een korte tijd weer, maar The Night of the Hunter was toch een uitzondering. Ik kan in ieder geval met zekerheid zeggen dat de film nu tot mijn absolute favorieten behoort.

Bepaalde minpunten gelden nog steeds. De proloog met de koppen van kinderen die tussen de sterren hangen en naar een Bijbels verhaal luisteren is verschikkelijk en het grootste minpunt aan de film. Verder zijn alle minpunten die ik eerder noemde er nog steeds, maar ze zijn wel zo klein dat ik me er nog nauwelijks aan stoor. Het einde vond ik aanvankelijk tegenvallen, maar daar kom ik nu op terug. Schitterend!

De verrassing is er misschien af, maar de film blijft vreemd op me over komen en elke keer grijpt de donkere en tegelijkertijd sprookjesachtige sfeer me weer. The Night of the Hunter is toch wel een unicum in de filmwereld. Bepaalde scènes en shots behoren tot de mooiste ooit. Ik ga ze niet weer allemaal opnoemen, maar de boottocht wil ik een speciale vermelding geven. Zo mooi en dromerig, met die prachtige muziek (de muziek is sowieso een pluspunt van de film). Het grote rustpunt van de film ook. Hoewel deze scène zich op een rivier afspeelt die echt bestaat (maar wel nagemaakt is in de studio) wekt dit moment meer het echte sprookjesgevoel op dan alle films van Burton bij elkaar.

Ik ga nog niet over op 5*, vanwege die kleine minpunten tussendoor. Maar mijn waardering voor deze film is niettemin zeer groot. Jammer dat hij niet meer in de top 250 staat. Al snap ik wel dat deze film niet iedereen zal aanspreken. Nogmaals: gaat het zien!