The Night of the Hunter (1955)

Nogal dubbelop deze film. Het is prachtig geschoten, setdesign is prachtig, Mitchum en Chapin spelen erg sterk. Maar daar staat wel tegenover dat het tweede gedeelte van de film vooral de spanning en redelijk snelheid uit de film haalt ook al is het gedoe met de kinderen goed uitgewerkt.

Jammer dat Laughton maar een film heeft kunnen maken want dit vraagt naar meer.

Zeer teleurstellende klassieker. Qua plot in beginsel best aardig, maar de uitwerking valt op veel punten tegen. Ongeloofwaardig of te kort door de bocht. Het acteerwerk is over de gehele linie matig tot slecht, vooral de rol van de moeder (Shelley Winters) is verre van overtuigend. Maar ook Mitchum zelf zet geen al te geloofwaardig personage neer, het ligt er bij hem dusdanig dik bovenop dat er geen moment sprake is van echte spanning of dreiging. Los van het feit dat hij op cruciale momenten knullig op een keldertrapje of in de modder struikelt. Visueel niet al te bijzonder, op enkele aardige nachtelijke shots na (die overigens niet altijd functioneel waren, met name de nachtelijke shots van enkele dieren kwamen nogal willekeurig over). Het religieuze geneuzel waarmee de film werd gevuld is nou ook niet echt een pluspunt te noemen, al is het hier en daar nog wel functioneel gezien Mitchum's rol als priester. De soundtrack kon mij evenmin bekoren. Ondanks de relatief korte speelduur, toch een redelijk lange zit.

Deze film kon bij mij zijn faam als film noir niet waarmaken, vooral omdat een belangrijk aspect ontbreekt: het plot wordt nooit echt spannend. Dat komt vooral door het geschmier van Robert Mitchum, die naar mijn gevoel erg miscast is. Daardoor heeft het allemaal veel weg van een kinderfilm, waarin per ongeluk ook nog een enge boeman in rondloopt. Zwak.

Volgens mij speelt Mitchem juist akelig goed. Een tour de force van het eerste uur..

Ik weet niet of zijn belichaming van een psychopaat nog eens overtroffen gaat worden, al kon Max Cady er ook wat van in Cape Fear

Ik zie er ook geen film noir in eigenlijk

Robert Mitchum in een glansrol als de slechterik van dienst. De film is hoofdzakelijk vertelt als een sprookje vanuit kinderogen, maar dan met een vrij donkere laag erover. Het is dan ook even wennen aan deze stijl, maar gaandeweg wordt het toch wel boeiend. Bovendien slaagt Charles Laughton erin om enkele mooie shots te maken. De sterkte van Harry Powell komt vooral doordat hij als een boze wolf achter de kinderen aanzit. Het verschil in sterkte maakt het een grootser personage. Doe er nog enkele naïeve volwassenen bij die fanatiek religieus zijn en je merkt als snel dat hij geen echte weerstand kent.

De film is nogal gedateerd en ook de filmstijl is vrij theatraal, zelfs voor die tijd. Maar de spanning rond Harry Powell en enkele mooie shots tillen de film toch nog omhoog.

Prachtige film waarin een bankovervaller, die de bak in draait, het geld bij zijn kinderen achter laat. Het verloop van het verhaal laat zich niet gemakkelijk voorspellen en vooral ook de hele manier waarop deze film verteld wordt is moeilijk te plaatsen (wellicht een duister, volwassen sprookje). Uitstekend camerawerk en een krachtige rol van Robert Mitchum.

Een zeldzaam, merkwaardig, apart, sinister en sfeervol filmpje, waarbij misdaad, melodrama en horror voortdurend doorelkaar liepen, met merkwaardige overgangen (die voor mij wel ten koste gingen van de spanning) en bij regelmaat een gezwollen taalgebruik. Het leek een bijbels verhaal over goed en kwaad, met een ongure, hypnotiserende, psychopathische, godsdienstwaanzinnige en moorddadige rondtrekpredikant (of hagenpreker); een prachtrol van Robert Mitchum.

Ik had zoveel meer verwacht van deze film...ik keek al uit naar een weergaloze prestatie van Robert Mitchum, maar mijn verwachtingen werden absoluut niet ingelost. Hij speelt zeker aardig, maar waar is de dreiging? De échte dreiging? Ik bedoel, hij kan zonder problemen tientallen vrouwen uit de weg ruimen en we moeten hem zien als een manifestatie van het 'pure kwaad', maar toch slaagt hij er niet in om twee kindjes van hun pop te beroven...Het personage kwam op de duur bij mij over als een echte loser!Ik vond het allemaal teveel op een verhaaltje voor kinderen lijken, nergens werd het voor mij spannend. Nee, deze zal het niet doen voor mij.

Mooie 'morality tale'. En ja het ligt er allemaal wat dik op, maar het wordt prachtig verteld en is erg mooi in beeld gebracht. Mitchum schitterd.

Sterk. 4

Afgaande op de reacties hier lijkt het mij duidelijk dat deze film zeer verschillend wordt benaderd en beoordeeld. Toen ik deze film voor het eerst keek, jaren geleden, was ik behoorlijk teleurgesteld. Na veel erover te hebben gehoord en in de veronderstelling dat het een thriller was, kon ik er weinig mee. Wellicht omdat dit idd een unieke film is die moeilijk te plaatsen valt. Zoals vaker het geval is met goede kunst heeft het tijd nodig om te rijpen in de geest. Veel goede kunst lijkt in beginsel ondoorgrondelijk, terwijl na verloop van tijd je er vat op krijgt. Gisteren weer eens herzien en ja, ik beschouw het nu wel degelijk als een prachtige film, hoewel meesterwerk me net iets te ver gaat.

Ik zie er totaal geen film noir in. Qua plot heeft het hier niets mee te maken: geen femme fatale, geen onbeholpen en verleidbare mannelijke protagonist, geen onontkoombaar noodlot. Afgezien van de opmerkelijke claire obscuur fotografie, zie ik geen enkel film noir element. Wat mij van oordeel heeft doen veranderen is de gehele benadering tot te film: ik zie het uitsluitend als een sprookje. Deze benadering heeft mij doen inzien dat de sterke moralistische ondertoon en Christelijke elementen een doel hebben: net als in ons aller bekende sprookjes functioneert het als een waarschuwing voor kinderen. Veel sprookjes bevatten spanning en ronduit horror elementen en ze lopen altijd goed af. In het verleden heb ik me gestoord aan het einde van de film, maar nu ik het zuiver als een sprookje benader past het mijn inziens perfect in het geheel. De Christelijke elementen dienen als versterking van de moralistische boodschap.

Het artificiele karakter kan ik nu meer waarderen. Deze film heeft niets met realisme te maken, net zoals sprookjes slechts metaforen bevatten van goede en slechte dingen in de werkelijkheid. Zoals een poster hier al heeft aangeduid: dit artificiele karaker lijkt de wereld van de kinderen weer te geven. De film wordt grotendeels vanuit het perspectief van de kinderen verteld en zij hebben nog geen notie van de harde realiteit, hoewel ze deze gedurende deze film leren kennen. Juist doordat de film een sprookje lijkt te illustreren, zie ik alle referenties en dialogen als metaforen; ik volg het niet als een narratieve thriller, maar als een opeenstapeling van relevante gebeurtenissen welke dienen ter illustratie van de moralistische boodschap: liefde overwint haat. Deze boodschap wordt echter uitermate interessant weergegeven. Afgezien van de prachtige relevante fotografie, vind ik het scenario erg interessant. Het Christelijke element lijkt mij niet per toeval gekozen, maar dient als een dankbaar reservoir voor een zee aan metaforen. Het lijkt mij dat Harry Powell niet oprecht gelovig is, maar dat hij het geloof gebruikt als excuus voor zijn moorden. Mij zou het niet verbazen dat hij priester is geworden nadat hij z'n eerste moord heeft gepleegd. Nou ja, dat is speculatie. Treffend is natuurlijk dat hij walgt van exhibitionistische vrouwen hetgeen een ziekelijke wellicht Freudiaanse inslag impliceert. Dit gegeven sluit natuurlijk naadloos aan bij de ziekelijk seksuele repressie van het Christendom. Lilian Gish dient als de tegenpartij van Powell, van het Kwaad. Leuk om de ganzen te zien bij haar introductie waarbij de suggestie wordt gewekt dat we haar moeten zien als Moeder de Gans, hetgeen het sprookjesgehalte weer benadrukt.

Veel plotontwikkelingen gaan heel snel en zijn onrealistisch. Net zoals in sprookjes gaat het niet om het realistische gehalte, maar om de plotontwikkelingen ten gunste van de algehele boodschap. Ja, Shelley Winters is wel erg goedgelovig en trouwt wel erg snel, maar dit illustreert mijn inziens een belangrijk aspect van de boodschap: Powell, het Kwaad, heeft zo'n sterke en verleidelijke uitstraling en zie waar het toe lijdt als je het niet onderkent; idd een wolf in schaapskleren. De hele spanning zit 'm vooral in het feit dat vrijwel alle volwassenen worden ingepalmd door dit Kwaad (alle vrouwen), terwijl de mannen toch hun bedenkingen hebben. Het Kwaad lijkt goed zaken te doen met de diegenen die goed van vertrouwen zijn. Deze karaktertekening zien we nog in het klein terug als het oudste meisje bij Gish wordt verleid door (wederom) een man en ze dit geheim houdt. Gish zegt wanneer ze dit bekent dat ze het haar niet kwalijk neemt, omdat ze enkel heeft gereageerd op de enige manier die haar bekend was. Dus naiviteit is de prooi waarop het Kwaad jaagt.

In de commentaren hier heb ik gelezen dat Mitchum te snel zijn ware aard laat zien (zoals in de keuken wanneer hij de kinderen ondervraagt) en dat dit de spanning teniet doet. Hier ben ik het niet mee eens. Het feit dat hij zich moeilijk kan controleren draagt bij aan zijn onvoorspelbaarheid. Hij kan zijn psychopatische neigingen moeilijk onderdrukken, wanneer hij dicht bij zijn doel is hetgeen hem juist veel dreigender maakt. Zijn karakter is idd vaak "over the top" maar zijn alle slechteriken in menig sprookje dit ook niet? Mij doet de film uiterst surrealistisch aan: ik zie het als een Lynch film zonder de distortie van plot en tijd. Sommig acteerwerk komt houterig over, maar het stoort mij niet meer. Het versterkt het surrealistische gehalte en past binnen het geheel. Het is werkelijk een unieke film met zijn prachtige fotografie, kunstmatig gehalte en expressionistische elementen. Nu ik het uitsluitend als een sprookje benader, vallen alle stukjes op de juiste plek. Een surrealistisch festijn.

Goede review erniesam! Tijd voor een herziening. Ik zag het ook als een donker sprookje voor volwassenen maar niet zoals Disney het benaderd. De cinemafotografie kan je natuurlijk wel noir noemen. Erg donker en veel schaduwen zijn wel elementen van film noir.

Charles Laughton kreeg slechts één keer de gelegenheid in de regisseursstoel plaats te nemen. Dat het niet tot een tweede poging kwam lag aan het desastreuze commerciële resultaat. Wij zitten met de gebakken peren daardoor, want 'The Night Of The Hunter' hoort bij de beste debuutfilms ooit. Zelden zo'n stoute snoodaard gezien als Robert Mitchum in zijn rol van Reverend Harry Powell. Zijn profiel tegen de horizon of zijn zich vooruitwerpende schaduw zijn voldoende om de spanning ondraaglijk op te voeren.

In deze visueel veelal overweldigende duistere sprookjesvertelling, is alles ronduit perfect. Mitchum speelt de meest angstaanjagende schurk ooit: een charmeur, een manipulator die op Machiavelliaanse wijze probeert te ontdekken waar de kinderen van een oud celgenoot een grote som geld hebben verstopt. Een extreem gestileerde film waarin Mitchum natuurlijk het meest in het oog springt, maar Winters is ook ijzersterk als de moeder die onder invloed van de slim op haar zwakheden inspelende Mitchum een godsdienstfanaticus wordt. En de briljante Lilian Gish is eveneens subliem als een soort moeder de gans [let op dat ene shot, je herkent het meten] die de zorg voor een aantal verwaarloosde of verdwaalde kinderen op zich heeft genomen en er niet voor terug deinst om indringers een kogel door de harses te jagen! Maar regisseur Laughtons grootste verdienste is het volstrekt natuurlijke spel van de twee kinderen, die volstrekt geloofwaardig zijn als broer en zus en die hun zeer veeleisende rollen werkelijk subliem spelen. Kortom: de perfecte film, de beste film die ooit gemaakt is en die ruim 60 jaar nadat hij verschenn nog steeds indruk maakt.

Een film met twee gezichten eigenlijk. Het eerste uur vond ik ontzettend spannend, duister met sterke acteerprestaties vooral van de twee kinderen. De moeder vond ik evenwel zwak en ongeloofwaardig. Wel leuk om Evelyn Varden (de bemoeizieke landlady uit the Bad Seed) hier in een rol te zien die haar ook goed past. Robert Mitchum als de slechterik is sterk in dit gedeelte, maar wordt in het tweede gedeelte nogal karikaturaal (zeker dat zingen begon me toch te irriteren). De manier waarop hij uiteindelijk verslagen worden is nogal flauwtjes. Dus ja het half uur wat na het sterke eerste uur volgt vond ik al veel minder interessant en krijg je toch weer die christelijke moraaltjes en verhaaltjes. Zeker de moeite voor het eerste uur, maar ik vind het ergens jammer dat ik deze film niet hoger kan beoordelen, al blijft 7/10 natuurlijk een goede beoordeling.

Ligt het aan mij of zijn er meer mensen voor wie de gemiddelde score hier niet zichtbaar is?

Ik kan ook geen beoordeling toevoegen (zou ik de film nu gezien hebben).

Gaat op de kijklijst na het zien van Brimstone.

Veel plezier! Superstijlvol en eng.

Interessante film over een priester die niet zo heilig is, sterker nog, hij is de bad guy. In de gevangenis ontmoet hij een ter dood veroordeelde die na een diefstal de buit heeft verborgen, de priester besluit om achter zijn gezin aan te gaan om het geld te vinden. Zoals de titel verklapt levert dit een spannende 'jacht' op die het overgrote deel van de film vult. De film noir-aspecten zijn in deze film overigens behoorlijk light, in enkele scenes is het overduidelijk maar over de hele linie valt het nauwelijks op.

Het verhaal is wel interessant en de onderhuidse spanning is voelbaar, enig minpunt wat me van de 3,5* afhoudt is dat Robert Mitchum , die als de priester de hoofdrol speelt, qua acteerwerk het hier niet zo sterk doet, en dat valt ook absoluut aan de regie te verwijten. Met name de momenten waarop hij de kinderen achtervolgt leveren onbedoeld bijna lachwekkende situaties op waarbij hij er niet in slaagt om een 5-jarige die twee meter voor hem rent in te halen. Jammer dus van die slordigheden, anders had deze zeker de 3,5* gehaald.

Gaat op de kijklijst na het zien van Brimstone. [/quote]

Idem.

100 keer beter dan Brimstone, dus veel plezier!

valt wel mee

Vandaag in het Dagblad van het Noorden een heel stuk over Harry Powers, de seriemoordenaar waar deze film en het boek op gebasseerd zijn. Deze man blijkt een Nederlander te zijn, en kwam uit Beerta (Groningen). Niet zo'n beste man als je dat allemaal zo leest.

Harry Powers: De bruut uit Beerta - Groningen - DVHN.nl

Voetnootjes: 18 maart 1932 - seriemoordenaar Harry Powers geëxecuteerd - voetnootjes.blogspot.nl

Het valt niet mee om deze film te categoriseren, omdat het scenario van James Agee in 88 minuten zoveel verschillende thema’s aanhaalt dat het de film onvermijdelijk te kort doet. Seriemoord, vrouwelijke seksualiteit bij volwassenen én kinderen, godsdienstwaanzin, kindertrauma’s, kinderwreedheid, familietrouw, hypocrisie, falende politie, armoede, zwerfkinderen. Geen thema’s waarmee je het publiek in de jaren ’50 naar de bioscoop lokte, bovendien wisten de meeste mensen [inclusief de critici] die The Night Of The Hunter in de bioscoop zagen ook niet goed wat ze precies aan moesten met deze film. Voor mij staat desondanks als een paal boven water dat we hier te maken met de meest indrukwekkende schurkenrol aller tijden en ééntje die een icoon is geworden. En de film heeft nu de status van een mijlpaal in de Amerikaanse filmgeschiedenis... een tikje ironisch, aangezien regisseur Charles Laughton, een Brit, de grootste bijdrage heeft geleverd aan die status.

Harry Powell [Robert Mitchum] is een dominee die, in opdracht van De Almachtige, al 6 weduwes om het leven heeft gebracht. De politie arresteert hem echter tijdens een bezoek aan een stripclub vanwege autodiefstal (!) waardoor hij enige tijd de celgenoot is van Ben Harper [Peter Graves], die ter dood is veroordeeld wegens een dubbele moord tijdens een bankroof. Vlak voor zijn arrestatie verstopt Harper de buit van $10.000 in de pop van zijn dochtertje Pearl [Sally Jane Bruce] en laat hij haar en haar oudere broer John [Billy Chaplin] zweren dat ze niemand zullen vertellen waar het geld is. Na Harpers executie komt Powell vrij en weet hij met een combinatie van Christelijke vroomheid en charme het hart te winnen van Bens weduwe Willa Harper [Shelley Winters]. Hij komt er bovendien achter dat de kinderen weten waar het geld is en schuwt geen enkel middel om de waarheid te achterhalen. Uiteindelijk moeten de kinderen wel vluchten en beginnen ze aan een reis langs de rivier die ze brengt bij Rachel Cooper [Lillian Gish], een vrouw van middelbare leeftijd die zwerfkinderen in huis neemt en ze probeert te beschermen tegen de waanzinnige Harry Powell.

Waar te beginnen met mijn lofzang? Wellicht met het feit dat de hoofdrollen in deze film worden gespeeld door de 6-jarige (!) Sally Jane Bruce en de 11-jarige (!) Billy Chaplin. Net als in Cape Fear steelt Robert Mitchum de film en is de hier 61-jarige Lillian Gish [de grootste filmster uit de jaren ’20 en wellicht de mooiste vrouw die ooit op het scherm te zien was] ook fantastisch, maar dat maakt het juist bijzonder: deze kinderen weten zich uitstekend staande te houden in rollen die behoorlijk complex zijn. Zij geven de meest indrukwekkende kindervertolkingen die ik ooit heb gezien! Dat is voor een groot deel de verdienste van het uitstekende scenario, maar ongetwijfeld heeft de regie van Charles Laughton hier ook bij geholpen. Laughton was de eerste Britse acteur die een Oscar won [in 1934 voor de titelrol in ‘The Private Lives of Henry VIII’] en was iemand die acteren in ieder geval deels als een spel zag. Hoewel ik weinig informatie over de productie van ‘The Night Of The Hunter’ heb kunnen vinden, zie ik helemaal voor me hoe Laughton elke scène voor de kinderen eerst zelf heeft uitgebeeld, zodat ze precies wisten wat hij verwachtte. Als je ‘The Hunchback of the Notre Dame’ (zie 47) hebt gezien, dan zie je dat hij dat perfect kon.

Voor Mitchums vertolking kom ik superlatieven tekort: Laughton gaf hem vrij baan om de meest duistere kant van de menselijke ziel bloot te leggen, wat onder anderen tot uiting komt in de slaapkamerscènes met Shelley Winters, maar het is al zichtbaar in de scène in de striptent. Powell kijkt naar een schaars geklede vrouw met een blik die een angstaanjagende combinatie van walging en haat uitdrukt. De blik van Winters wanneer ze het ware gezicht van Harry Powell voor het eerst ziet is ook een meesterwerk van understatement. Een kleine nuance-verschuiving in haar gezichtsuitdrukkking maakt haarfijn duidelijk wat er door haar hoofd gaat. Een geniaal moment!

De film zit vol met prachtige, gestileerde filmbeelden, vastgelegd onder de wonderbaarlijke cameraregie van Stanley Cortez, die in het tweede deel een nachtmerrie-achtige sprookjeswereld weet te creëren, waarin je kippenvelbezorgende kinderliedjes hoort [‘The Pretty Fly’]. Het is een wereld die niet te beschrijven is, maar die duidelijk het product is van een geniaal en aangenaam verdorven brein. Je moet het zien om het te geloven en vooral niet verwachten dat het er realistisch uit ziet: hoewel de film duidelijk verwijst naar de vroege depressiejaren van begin jaren ’30, is het totaal niet de bedoeling geweest om een realistische wereld te scheppen. Maar Laughton gooit er ook wat humor in, zoals in de scènes waarin de zwerfkinderen als kuikentjes achter hun eigen Moeder de Gans [Rachel] naar huis lopen en die waarin tienermeisje Ruby [Gloria Castillo] haar verlangen naar Harry Powell uitdrukt. Een tienermeisje dat zich seksueel aangetrokken voelt tot een volwassen priester? In een film uit 1955? Ja, deze film is tot op zekere hoogte bepaald pervers te noemen en was zijn tijd tientallen jaren vooruit. Laughton schroomt ook niet om te tonen hoe wreed kinderen kunnen zijn. Kort nadat hun vader is geëxecuteerd, zijn Pearl en John het mikpunt van hartverscheurende pesterijen. Dit is een film die in alle opzichten grensverleggend was en is en die verplicht studiemateriaal behoort te zijn voor een ieder die ooit een film wil maken. Een absoluut genot van start tot finish!

Iemand een idee of er een interview of artikel is waar Martin Koolhoven (liefst wel!) uitgebreid over de invloed van deze film op Brimstone spreekt? Er is zoveel overlap dat ik wel benieuwd ben wat Koolhoven specifiek allemaal te zeggen heeft over dit werk.

Ik moet 'em nog even laten bezinken, maar op de favorietenlijst gaat 'ie sws

Daar kreeg ik juist de rillingen van... op een positieve manier.

Koolhoven heeft daar natuurlijk dankbaar gebruik van gemaakt voor zijn NOTH.

Ik las net op imdb het volgende:

Een opmerking verderop biedt een iets genuanceerder beeld ('in reality'):

Een bankovervaller verstopt het geld dat hij buit heeft gemaakt. Alleen zijn kinderen weten waar en als hij opgepakt wordt laat hij ze zweren nooit te vertellen waar het verborgen is. Zijn celgenoot ontdekt het verhaal van het geld en wanneer deze weer op vrije voet is gaat hij naar het gezin van de bankovervaller en probeert hij de locatie van het geld bij de kinderen te ontfutselen.

Night of the Hunter past niet echt in het Film Noir genre qua verhaal en setting, maar wel wat het camerawerk betreft. Prachtige cinematografie in zwart-wit met bijzonder veel aandacht voor licht en schaduwspel. Duidelijke geïnspireerd door het Duits expressionisme. Indrukwekkend waren ook de visuele effecten de shots van de boot op de rivier en van de verdronken vrouw onder water (bizar realistisch).

Het acteerwerk vond ik redelijk theatraal. Het hele narratief van de film ook, allemaal keurig afgebakende scènes. Het hoort er natuurlijk allemaal ook wel een beetje bij. De kinderen doen het voor hun leeftijd wel bijzonder goed en Robert Mitchum wist toch wel een dreigend figuur neer te zetten als The Preacher. Interessant verhaal over hoe de kinderen slachtoffer worden van deze man die verder door iedereen volledig vertrouwt wordt. Het einde vond ik echter een beetje vreemd. Waarom hebben de kinderen verdriet om de arrestatie van The Preacher, na alles wat er gebeurd is?

Het is duidelijk dat deze film Martin Koolhoven heeft geïnspireerd voor Brimstone. Veel bijbalcitaten zijn letterlijk hetzelfde en het personage van The Preacher is in beide gevallen iemand die zijn eigen verhouding met god denkt te hebben en door de gemeenschap op handen gedragen wordt. Het personage van The Preacher is overigens geïnspireerd door de van oorsprong Nederlandse seriemoordenaar Herman Drenth (beter bekend als Harry Powers).

Al met al een interessante film uit de 50'er jaren met prachtig stillistisch kleurgebruik. Door de liedjes en het vrij trage tempo soms een vrij lange zit, maar het bekijken toch zeker waard.

baspls die liedjes blijven me juist bij, Mitchum die Leaning zingt terwijl zijn paard langzaam de heuveltop rondt....kippenvel. Zelfde voor het liedje dat het jonge meisje zingt tijdens die prachtig gefilmde boottocht. Ik vond dat theatrale hier passen, Mitchum ijzersterk gezien de uitersten in zijn acteren (haast charmant en beestachtig tegelijk). Wel zagen we dezelfde mooie dingen in de noir cinematografie en de verwijzingen naar Duits Expressionisme (aardig om dit bijvoorbeeld naast Nosferatu en Caligari te leggen).

Ik heb een uitgebreid essay geschreven over deze film, waarin ik TNOTH 'lees' als een christelijk-moralistisch sprookje. Inhoudelijk betreft het een melange van een theoretische benadering (folklore theory, eerste gedeelte) en een meer praktische analyse van beeld en inhoud (tweede gedeelte).

Voor geïnteresseerden: Paper: The Night of the Hunter (1955) als een christelijk-moralistisch sprookje - Tim Bouwhuis